Mieke en Sanne.
Geven en nemen.

En dan is er die mysterieuze glimlach…
Binnenkort Mieke en Mark?

Eén lange neukpartij met maar één doel: genieten!
Als dit dan ook nog eens door Zazie geschreven is, kan je als lezer maar één ding doen: meegenieten!

Wauw!!!

Dat ik dol ben op je verhalen, zal niet als een verrassing overkomen. Maar dit is weer een knaller van jewelste.
Dit is niet zomaar een vertelling over een broer en een zus, niet zomaar een coming-of-agestory waarin de puberteit lichaam en geest ontregelt.
Je ontvouwt voor ons het genderfluïde zijn. Non-binair. Zonder heisa of circus. Wel vanuit de beleving, de gedachten en de gevoelens. Dit maakt er een heel menselijk en ontroerend verhaal van. Ook de reacties van de ouders spelen een heel belangrijke rol.

Mijn bewondering is weer gestegen. Opletten dat ik hem niet kwijtraak in een ander zonnestelsel. 😉

Veel meer dan een 10 waard!

Ik weet niet of dit verhaal wel bij groepsseks thuishoort, maar spannend is het in elk geval. Als je grenzen zo blijven opschuiven, zal die groepsseks er alsnog van komen.

Leuk verhaal.

Zelfs terwijl het gebeurt, houd je de spanning strak. Weer die afwisseling van de ogenblikkelijke gedachten en gevoelens. De twijfel die meer en meer verdwijnt en plaats maakt voor lust.

Nog steeds heel erg fout, en tegelijk ook heel erg opwindend.

Wacht niet te lang met het volgende deel.

“Alsof duizenden vlinders mijn huid als landingsbaan hadden uitgekozen.”
Heerlijke zin. Een van de velen die mijn lezershart verwarmen.

De lofwoorden van Xaviera, Danny en Westy over jouw schrijfkunst en dit verhaal zijn meer dan terecht. Ik onderschrijf ze allemaal.
Het compliment naar mij toe aanvaard ik met enige schroom.

Vanaf nu kan het enkel nog in stijgende lijn gaan voor de personages. Toch?
Stijg maar! Voor Icarus is geen plaats in jouw verhalen. Toch?

Ik gaf een 10!

Een hoofdstuk is afgesloten, een nieuw geopend.
Er is gelukkig een constante: een prachtverhaal waarin liefde en vriendschap de boventoon voeren. En dat alles verteld door een topschrijver!

En nu rest er nog één vraag: hoe lang zal Danny Anna laten wachten?

Weergaloos!

Je beschrijft het alsof er geen keuze is. Het moet gebeuren. Allebei beseffen ze dat het niet hoort. Allebei laten ze toe dat het gebeurt. Niemand verzet zich.
Nog steeds is hij de jager en zij de prooi. Het is de “circle of life”. Nu het moment lijkt gekomen te zijn, zijn ze er allebei klaar voor. Opgewonden lust bereidde dit voor…

“Ze wacht af.” Ik ook.

10!

Alweer laat je de spanning door de lucht zinderen. De overgang van de eerste verontwaardiging tot de volledige overgave, met alle bijhorende gedachten en emoties, komt hyperrealistisch over.
En sfeer! Weer die sfeer! Daar blijf je meesterlijk in!

Wat begon als een aanzet tot wat een heerlijke trio had kunnen zijn, werd een nachtmerrie.
Het probleem bij betaalde seks is dat het bewaken van de grenzen moeilijk is. Jouw verhaal bewijst dit.

Ik werd er stil van. Heel stil!