Ik googelde het monument. Ik zag het rechterbankje. Ook dit is nu een monument. Eentje voor elk liefdevol troostmeisje dat het beste uit zichzelf weet te halen en hiervan te genieten.

Alweer een prachtig verteld verhaal.

Het lijkt wel of elke reactie bij elk nieuw verhaal een herhaling is van de vorige. Dat komt omdat je verhalen mooi, liefdevol, teder en oh zo opwindend blijven.

Je bent een heel goede schrijfster die erin slaagt om ons mee te nemen in je prachtige leven.

Je schrijft: het troostmeisje was geboren.
Volgens mij was je het al lang. Hoe dan ook heb je wel degelijk troost gebracht. En meer dan dat.
Een schitterend verhaal vol mensliefde.

Een nieuw woord geleerd: liplees spijkerbroek. Ik kende het niet, maar mijn fantasie vindt het geweldig.

Dit verhaal is magistraal. Pure literatuur.
Je schetst twee levens waarvan de gevoelswereld veel verder gaat dan geil en lust. Het gaat om mensen die zoeken naar een weg om met hun persoonlijke verlangens om te gaan, met vallen en opstaan. Tot ze elkaar ontmoeten.

10. Zonder nadenken.

Je verlangen is duidelijk. Je weet wat je wil. En eindelijk krijg je het ook.

Zodra je de trein uitstapt, vergroot de spanning zienderogen. Je voelt de intensheid zinderen. Weinig woorden, veel gevoel. Twee mensen die elkaar vinden in hun gezamenlijke fantasie, hun gedeelde lust. Het moet mogelijk zijn.

Jammer dat ik niet direct verder kan lezen. Ik zal geduldig moeten afwachten.
Ik gaf een 10. Terecht!

Een verhaal van hoop. Grenzeloze liefde waarin een mooie gunnende lichamelijkheid zijn plaats kent.

Ook ik kijk uit naar de nieuwe reeks.

Ook dit deel blijft verwarrend in mijn hoofd. Deze jongeren krijgen een cursus “genieten van elkaar”. Niet hard, wel teder.

De combinatie met het dwingende geeft hier een heel fout kantje aan dat het tegelijk weer onnoemelijk opwindend maakt. In dit verhaal toch.

Begin almaar aan dat vervolg. De andere teacties zullen ook lovend zijn.

Mooi opwindend vervolg. Het wordt hoe langer hoe duidelijker dat de twee meisjes wel van wanten weten en het getalm wat beu zijn.
Zalig.

Ergens hoop ik dat dit Mereltje echt bestaat. Ik zou graag haar reacties op deze verhalen lezen...

Gewoon verder doen, Penpaal. Het is anders. En net dat maakt dat ik het geboeid en met veer plezier blijf volgen.

Weer een prachtig verhaal met een mooie moraal: doe normaal en kom voor elkaar op! Het is weer de liefdevolheid die bij jou overwint. En zo hoort het ook.