Twee gedachten gingen door me heen na het lezen van dit tweede deel.

Wie is Maria? Dat ze een grote rol zal spelen, lijkt me duidelijk. Maar wat is haar doel? (En dan nu misschien een van de pot gerukt idee) zou ze de beschermengel van Fynn kunnen zijn? Zo niet, wat drijft haar?

De titel van deze reeks verontrust me een beetje. Het lijkt het noodlot aan te duiden. Is er kans op een happy end?

Zazie, weer een prachtig deel. Zo menselijk en breekbaar. En hoopgevend (los van de titel 😉).

Rick beseft dat hij in een moeilijke situatie verzeild kan zijn. Te lang durft hij er niet over na te denken.

Jij hebt de oplossing al in je hoofd, denk ik.
Voorzichtig licht je een tipje van de sluier op. Cora is vrij opgevoed. Naaktheid in het gezin is geen probleem. Is er nog meer geen probleem? Dat zou het voor de prille relatie heel gemakkelijk maken. Of zal er toch een kloofje te overbruggen zijn?
Ik ben er zeker van dat je verhaal de moeite waard zal blijven.

Weer een heel mooi verhaal!

Net zoals we het bij jouw verhalen gewoon zijn, vertel je niet gewoon, maar laat je ons beleven. Je laat ons meekijken alsof we er vlak naast staan. Langzaamaan beseffen we dat we niet meer kijken. We doen mee.

Ik liet me helemaal meevoeren. Tijd en ruimte vervaagden. Er was enkel de zetel en twee geile meisjes. Ik voelde me heel even de papa die mocht genieten. Het was erg intens.

Dank je, Floor.

Net zoals ik jouw woorden op mijn manier interpreteerde, zo interpreteerde jij de mijne anders dan ik bedoelde. 🙂

Ik zie de 2 protagonisten niet als seksdieren. Integendeel.

Wat hier (volgens mij) gebeurt, is dat er in het eerste deel per ongeluk een vonk ontstaat door de ontdekking van de foto’s. Die vonk wordt gevoed door niet direct open te communiceren hoewel beide het weten. Hierdoor krijgt dit vonkje een eigen leven in het hoofd van Robert (en Marloes?).

Mijn bemerking over de ondoordringbare jungle heeft te maken met het feit dat we niets te weten komen over de echte gedachten van haar. Ze sluit zichzelf een beetje af, geeft de indruk iets meer voor haar vriendin te voelen en ze geeft zich ook aan haar oom.

Mijn uitdrukking van de vogel en de kat, was niet gebruikt om iets te zeggen over Marlies, vooral over de man in het algemeen, en jawel, Robert toch ook wel in dit verhaal. Hij zou de verstandige volwassene moeten/kunnen zijn. Toch laat hij zich door de verleiding en de lust leiden (vogel voor de kat dus). Als Robert alles echt onder controle had, was dit niet gebeurd.
Dit alles maakt hen inderdaad heel menselijk. Dit maakt beide delen ook zo goed. Mijn diervergelijking was dus niet van toepassing op hen, maar wel op de situatie.

Ik ben er zeker van dat Marloes allesbehalve de bedoeling had om dit uit te lokken. Toch was dit niet plotseling. Ook bij haar zat het vonkje uit het eerste deel reeds in haar hoofd. Ook zij zal er in haar gewachten al mee bezig zijn geweest.

In mijn reacties gebruik ik soms wat overdrijving om duidelijk te maken wat ik bedoel.
Wat ik nu bedoel, is dat ik je verhaal heel goed vind. ☺️

Wederom verblijd je ons met een opwindend verhaal vol stiekemigheid. We hebben er even op moeten wachten. Alle verwachtingen heb je immers ingelost.

De plotse verwarring bij de verassende aankondiging was hemels. Ik ben fan van deze reeks.

Zo zie je maar hoe een lezer een eigen interpretatie aan woorden kan geven. 😁
Misschien wordt er in de volgende delen meer duidelijk. Ik kijk er in elk geval erg naar uit.

Mijn reactie was heel positief bedoeld. Hopelijk is dit ook zo overgekomen. Ik had in elk geval een 10 gegeven.

3 dingen heb ik onthouden uit dit verhaal:

1. De gedachtenwereld van pubermeisjes is als ondoordringbare jungle.

2. Mannen zijn een vogel voor de kat.

3. Net als in het eerste deel eindig je een mooi geschreven ik-denk-mezelf-de-verleiding-in-verhaal met een uiterst relevante vraag die net te laat komt, want het kwaad is geschied.

Echt gebeurd of niet? In elk geval vermoed ik dat het stilzwijgen bij het appen meer met oom dan met vriendin te maken zou kunnen hebben.
Hoe dan ook: je bent een vogel voor de kat. Wel een genietende vogel.

Een jongen kan zich geen betere leermeester voorstellen dan je tante. Passioneel. Geduldig. Je geduld op de proef stellen om je beheersing te leren. En vooral verleiden. En leren genieten.

Je verpakt deze levenservaring in een uiterst opwindend jasje. Ik kijk al jaloers uit naar ern volgende les.

Dit houd je toch niet voor mogelijk. Net als je denkt: "Ok, zus 1 is voor de bijl gegaan en zus 2 geeft aan dat ze het ook wel ziet zitten. Nu gaat er wat gebeuren.", dan geef je ons deze ondraaglijk lange edging-beurt.

Elke zin is als een beweging die je tergend traag naar het punt brengt waarop je jezelf wil overgeven. Op dat moment bracht je telkens ook een korte pauze in je verhaal. Om ons dan weer weer verder te voeren naar de volgende spanningspiek.
Het overgavemoment in de douche is waargaloos.

Wat mij betreft, mag je deze reeks nog een eeuwigheid laten duren als je ons dit soort spanning kan garanderen.

Een initiatie in liefdevol genieten van elkaar, gegeven door een liefdesguru. Heel even was ik stikjaloers op Mick.
Prachtig beschreven, zo ingetogen. Zo ... Zo ... Ik vind er de juiste woorden niet voor.
Dat gebeurt zelden.

Heel even dacht ik dat we getuige waren van de jongere jaren van Lisette uit de schitterende reeks van Aphrodite. Geboren om te genieten van genot. Haar eigen genot, maar vooral ook anderen leren genieten. Christen is een prachtpersonage.

Terwijl ik dit allemaal tik, valt mijn oog op een score die volgens mij een regelrechte vergissing moet zijn. Dit kan niet anders dan een 10 zijn.