Een man en een vrouw. Een innige ontmoeting. Even toegeven aan een plots verlangen. Toeval of lot? In dit geval doet het er niet toe.
Dit is geen onenightstand of overspel. Noem het liefdevolle overmacht.

De sfeer van je verhaal is prachtig. De gelatenheid van in het begin, wordt wat zachter door het gedeelde gebeuren. Vriendelijkheid biedt de kans om de gezamenlijke eenzaamheid te doorbreken.

Ik vind dit mooi. Heel mooi.

Met je eerste verhaal creëer je een prachtige binnenkomer.

De ingetogen sfeer weet je heel mooi over te brengen. Even zat ik mee in de cocon van intimiteit, gebouwd door aanleunende lichamen en afgesloten door muziek. Kleine signalen (een blik, een glimlach) worden veelbetekenend.
En dan wat spanning. Net genoeg om te dromen.

Prachtig einde.
Geen woord te veel of te weinig.

Als je nick naar je woonplaats verwijst, wil ik je bij deze welkom heten als stadsgenoot. Anders heet ik je welkom als schrijfgenoot.

Een verhaal van jou dat bol staat van hunkerende passie en lustvolle overgave. Heerlijk!

Probeer volgende keer wel je verhaal eens na te lezen voor je het doorstuurt. In dit verhaal staan wel heel veel tikfoutjes. Een zin ter illustratie: "Ze in mijn kutje pompend krom de ik ze zodat de het plekje raakte dat me het meeste genot zou bezorgen."

Je verhalen bezorgen me meestal rillingen van genot. Dit soort zinnen zijn jammer. Laat je me bij je volgende verhaal terug 100% doorrillen? 😊

Heel dit verhaal draait rond kijken en bekeken worden. En de geile opwinding die daaruit voortvloeit.

Pim kijkt naar Kirsten. Kirsten laat zich bekijken en kijkt naar Pim. Ze laten de camera meekijken zodat Kirsten en Pim later naar zichzelf kunnen terugkijken. Ze weten dat ook Floor kan en zal kijken. Dat doet ze ook. Ondertussen laat ze zichzelf aan de spiegel zien zodat ze naar zichzelf kijkt.
En dit idee brengt iedereen in opwindende vervoering.
Zo ook mijzelf als lezer. Een stemmetje in mijn hoofd verlangde ernaar dat ook mijn ogen zouden kunnen zien. Mijn verbeelding nam het kijken dan maar over.
En ik zag het geil was.

Dank je voor weer een fijn genotsmoment! 😘

Prachtig begin van deze lockdownreeks.

Het feit dat je de eerste vonk laat ontstaan door een onverwachte opmerking van de moeder, die zo onbedoeld de eerste zaadjes plant om ze dan met haar humeur te bewateren, is geweldig.

De manier waarop het gesprek in de slaapkamer verloopt, is mooi. Een beetje stuntelig en zoekend, maar ze beseffen dat een oplossing voor hun beider probleem letterlijk en figuurlijk voor de hand ligt.

Ik kijk uit naar het vervolg.

De enige reden dat ik “mijn vrouw” schreef, was dat ik nergens haar naam vond. Zonder de aanhalingstekens kon mijn reactie over mijn eigen vrouw gaan. 😉

In dit deel vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats.

In tegenstelling tot de vorige delen wordt er heel veel duidelijk uitgesproken.
Door Robert, door Karen en door "mijn vrouw". Ook Marloes wordt wat opener.
Wat opvalt, is dat net deze openheid opwinding creëert bij alle betrokkenen. Niet in het minst bij mezelf als lezer. Je verhaal maakt het eenvoudig om jezelf in Roberts plaats te stellen. Het is de combinatie van de gesproken woorden en wat er tussen de lijntjes zou kunnen worden gezegd, die een spanning creëren die je vol aandacht doet verder lezen.
Knap verhaal!

Eindelijk!

Eindelijk kom ik te weten wat er in Manon omgaat. 22 delen lang was ze een beetje mysterie voor me. Een opwindend mysterie. Nu begin ik haar te begrijpen. Ik voelde ook haar honger.

Dat je perfect weet te omschrijven wat er in een mannenhoofd gebeurt, dat wist ik al. Daar blijf ik versteld van staan. Deze blik op de gedachten en gevoelens van een vrouw zijn als een openbaring.
Enerzijds is er geen verschil: we hebben allemaal verlangens en hunkeringen, en die zijn hetzelfde.
Anderzijds maak je een stijlbreuk met het vertelstandpunt van Daniel. Het is duidelijk dat hier iemand anders aan het woord is. Ik vond dit een heerlijke sprankelende ontdekking.

En weer eindig je met spanning. Waarom is Daniel weggegaan en klinkt hij zo neutraal? Is er iets met Anita? Heeft hij moeite met het loslaten van Manon? Laat ons alsjeblieft niet te lang wachten. Mijn hoofd staat op springen. Net als bij Manon. En Daniel waarschijnlijk.

In dit deel wordt het duidelijk hoe borderline zelfs in normale ontspannen situaties het denken beïnvloedt.

Mijn kennis terzake is niet groot, maar als deze reeks accuraat is, heb ik er in elk geval al veel over opgestoken dankzij jou, Maaike A.

In elk geval denk ik wel dat het voorval bij de massage losstaat van de borderline. Ik denk dat ook andere vrouwen zich verrast zou laten doen en misschien wel genieten, hoe fout deze masseur ook wel is.

Fabulas, wat een prachtverhaal weer.

Heel menselijk. Personages met hun eigen verhaal, hun goede en slechte kanten, die even bij elkaar iets hopen te vinden.
Affectie, genegenheid, bevrediging, steun, begrip?

De grote plotwending aan het eind is fantastisch.