De Amazone

Serena een jonge meid van 26 jaar verscheen bijna elke dag tussen de bomen,
alsof ze bij het landschap hoorde.
Op de rug van haar Friese paard Midnight bewoog ze zich samen met haar natuurlijke DD cups en lange blonde haren als een vanzelfsprekende elegantie, alsof paard en ruiter elkaar woordeloos begrepen.

Wandelaars hielden vaak even stil wanneer ze voorbijreed,
aangetrokken door haar jonge schoonheid en de combinatie van rust,
kracht en een zweem van afstand dat haar verschijning magisch en mysterieus maakte wie zij was.

Ze leek zich nauwelijks bewust van de blikken die haar volgden,
en toch was er soms dat kleine moment—alsof ze wist dat ze gezien werd. Alsof ze het toeliet en zich showde.

Aan de rand van datzelfde bos werkte de 41 jarige Jonas in de manage.
Hij kende de paarden, hun gewoontes, hun stiltes.
Midnight kende hij misschien nog wel het best.

Maar de laatste tijd merkte hij dat zijn aandacht verschoof. Van de grote hengst Midnight naar zijn berijdster.
Niet opvallend.
Alleen een fractie te lang blijven kijken wanneer Serena haar paard verzorgde en/of voorbij stapt op een hypnotiserende manier zoals alleen zij dat kan op Midnight.

Serena op haar beurt zocht hem vaker op dan nodig was. Met kleine excuses.
Met vragen die ze zelf al wist. Zoals bijvoorbeeld: “Hoe zij Midnight het best kon opzadelen.”
Hun gesprekken waren eenvoudig, maar onder elk woord lag iets wat geen van beiden benoemde.
Het was er gewoon.
In de stilte tussen zinnen.
In blikken die net te lang bleven hangen.

Serena voelde het al voordat ze hem zag.
De stallen waren stil, maar anders stil dan normaal.
Ze wist dat Jonas er was.
Waarom dat ertoe deed, wist ze niet. Of wilde ze niet weten.
“Je hebt hem goed verzorgd,” zei ze zonder zich om te draaien.

Jonas hoorde haar stem.
“Natuurlijk,” antwoordde hij.
Hij stapte dichterbij, maar hield afstand.

Ze keek hem aan. Dit keer bleef ze kijken.
Hij ook.
De ruimte leek kleiner te worden.

Hij raakte heel even haar pols.
Alles viel stil.

En toen—
Een deur. Stemmen. De realiteit.
Ze trokken zich terug alsof ze wakker schrokken uit een droom.

Maar het moment bleef hangen.
Sterker dan daarvoor.

“Misschien moeten we niet doen alsof er niets was,” zei Serena later.
“Misschien niet,” antwoordde Jonas.

Ze kusten.
Voorzichtig eerst.
Toen echter.

“Serena?” klonk ineens een stem.
Ze verstijfden.
De wereld kwam terug.

Later die avond stuurde hij een bericht.
“We moeten praten.”
“Ja… maar niet hier.” Antwoorde Serena.

De volgende dag reden ze samen het bos in.
Zonder veel woorden.
Alles zat in de stilte.

Serena reed voorop, sneller dan normaal.
Af en toe keek ze achterom.
Of hij er nog was.

Bij het meer aangekomen gaf ze haar paard een laatste impuls en verdween richting het water.

Jonas kwam bij het meer aan en zag alleen Minight aangebonden staan bij een boom,
Hij zag Serena nergens en stapte af en bond Storm naast Midnight vast.
“Serena?” riep hij.
Geen antwoord.

Toen zag hij haar.
Alleen haar hoofd boven het water.
“Kom ook,” riep ze.

Jonas ontklede zich tot aan zijn boxershort en liep het water in.
Langzaam.
Bewust.

Ze kwam naar hem toe en sloeg haar armen onschuldig om hem heen.
Een speelse begroeting.
Waar niets onschuldigs aan bleek te wezen.

Hij voelde het meteen.
Ze droeg niets, ze was volledig naakt!

“Nu weet je het,” zei ze zacht en gaf hem een knipoog toen ze van hem afzwom.
Jonas zwom achter Serena aan, greep haar vast bij haar middel en keek haar vragend aan.

Hij wilde iets zeggen.
“Niet denken,” zei ze.
“Voel het.”

Ze bleven daar, in het water.
Dicht bij elkaar.
Serena dook onder en Jonas voelde hoe zij zijn boxershort bij hem uittrok en verdween.
‘Serena legde zijn boxershort te drogen over een tak bij haar eigen kleren aan de waterkant.’

Na een moment van stilte dook Serena voor Jonas weer boven water, ze had zijn boxershort niet meer in haar handen zag Jonas.. die geen tijd kreeg om daar vragen over te stellen.
Want de spanning groeide opnieuw.
Dieper dit keer.
Rustiger.
Maar onontkoombaar.

Zonder schaamte begeleide Serena zijn hand langs haar arm en schurend bewust langs haar borsten, met een tevreden blik in zijn ogen vervolgde zij hun ontdekkingsreis naar beneden.

Tussen haar dijen aangekomen laat zij zijn hand achter op haar intieme plekje, en dwaalt met haar handen bij Jonas af naar zijn grote apparaat dat als een (on)geduldig beestje staat te wachten tot zij eindelijk dichterbij kwam en hem de aandacht gaf die het verdient
Ze kwam dichterbij, en begeleide zijn apparaat naar haar oververhitte plekje.
En daar, ver weg van alles wat hen tegenhield, kozen ze opnieuw voor elkaar.
Niet per ongeluk. Maar bewust, liet Serena zich over zijn apparaat zakken in het water.
Onzichtbaar voor nieuwsgierige ogen bovenwater, maar kwetsbaar in het ondiepe water.

Serena berijd Jonas apparaat zoals alleen een gepassioneerde amazone dat kan.

Trefwoord(en): Amazone, Beestachtig, Blond, Naakt, Verlangen, Verleiden, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!