De luchtstroom van de airconditioning in de ontbijtzaal blaast een constante, kille stroom over de tafels. Het ruikt er naar chloor, versgebakken spek en de weeïge zoetigheid van gesneden meloen. Maria zit op de rand van haar stoel, haar rug kaarsrecht. Elke keer ze een stukje croissant naar haar mond brengt, trekt de huid rond haar ogen strak. Ze weigert tegen de houten rugleuning te leunen. Onder de dunne stof van haar zijden strandjurk tekenen zich twee vuurrode, rauwe schaafwonden af op de plek waar het teakhout gisteren zijn werk heeft gedaan.

"Het was echt episch," zegt ze, terwijl ze krampachtig een slok lauwe thee neemt. "Ik voel me fysiek helemaal leeg. In de goede zin." Niemand spreekt haar tegen. Eva zit links van haar en kijkt niet op van haar telefoon. Haar duim glijdt in snelle, geoefende vegen over het scherm. Ze heeft de helderheid op maximaal staan. Leen ziet hoe Eva foto’s van gisteren bewerkt. Met een digitale kwast veegt ze de rode wrijvingsplekken van Maria’s rug en snijdt ze resoluut de verveelde, wegkijkende mannen uit de kaders, totdat er enkel een zonovergoten sprookje van vrouwelijke extase overblijft.

Kathleen roert bedachtzaam in haar zwarte koffie. Ze draagt een grote, donkere zonnebril. Haar blik glijdt ongeïnteresseerd over het buffet. "Wat een zelfingenomen lul was dat," zegt ze plotseling, terwijl ze haar lepeltje hardhandig op het schoteltje gooit. "Die hele 'ik-ben-te-goed-voor-deze-boot' houding van hem. Terwijl híj degene is die als een gefrustreerde puber die dure fles op die speaker aan diggelen sloeg. Hij heeft verdorie de hele middag met een zuur gezicht gezeten." "O, god, ja," valt Eva direct bij. Ze veegt driftig over het scherm van haar telefoon. "Ik ben hem nu uit elke groepsfoto aan het croppen. Zijn vibe was zo toxisch gisteren. Dat constant staren, nergens aan meedoen. Geen enkele moeite doen om de boel een beetje op te vrolijken." Maria neemt een voorzichtige hap van haar croissant. Ze staart strak voor zich uit, de spieren in haar nek strak gespannen. "Hij voelde zich waarschijnlijk geïntimideerd door ons, sterke vrouwen," oordeelt ze. "Mannen zoals hij kunnen niet omgaan met ongefilterde vrouwelijke seksualiteit. Dat trekt hun ego niet. Daarom zonderde hij zich de hele tijd af achter op die boot. Hij kon de energie op dat dek gewoon niet de baas."

Kathleen zet haar koffiekopje langzaam op het schoteltje terug. Ze leunt iets naar voren, haar blik glijdt over de rand van haar donkere montuur en nagelt Leen resoluut vast aan haar stoel. "Maar jij kon blijkbaar wél prima met hem opschieten," zegt ze. De kille, vileine rand in haar stem is onmiskenbaar. "Als wij dan blijkbaar te veel, te luid en te intimiderend voor hem waren... wat maakte jou dan zo speciaal? Hij heeft verdomme bijna twee uur bij jou gezeten." Eva stopt abrupt met swipen op haar scherm. Ze legt haar telefoon met het glas naar beneden op het witte tafelkleed en kijkt nu op. Zelfs Maria’s theekopje blijft halverwege de lucht hangen."Ja, Leen, vertel eens," dringt Kathleen onverminderd aan, terwijl ze haar armen over elkaar slaat. "Wat had hij te vertellen? Hebben jullie gepraat over jouw depressie of zaten jullie de hele middag te klagen over ons?" De vragen vuren zich af als staccato schoten, niet bedoeld om daadwerkelijk antwoorden te krijgen, maar uitsluitend om Leen in een hoek te drijven en opnieuw te reduceren tot het zielige projectje van de groep.

De beschuldigende woorden vallen koud in de ruimte tussen hen in. Leen slikt een droge hap brood in haar mond met moeite weg. De herinnering aan Thomas' uitgeputte blik, aan zijn kille constatering dat zij het enige authentieke in zijn leven was, brandt hevig op het puntje van haar tong. Het zou de perfecte munitie zijn om de opgespoten ego's aan deze ontbijttafel in één klap te doorboren en hun theorieën te vernietigen. Ze kijkt naar het afwachtende gezicht van Kathleen, naar de krampachtige, pijnlijke houding van Maria en de nep-realiteit op Eva’s telefoon, en voelt plotseling een bodemloze vermoeidheid in haar botten. Het is de moeite niet eens waard. Ze vouwt haar linnen servet dubbel en strijkt de vouw met haar duim glad. "Niks speciaals," zegt Leen. Haar stem is vlak, volstrekt ontdaan van enige emotie. "We hebben nauwelijks gepraat. Hij was gewoon moe."

De stilte die volgt, is zwaarder dan wanneer ze gewoon had gezwegen. Kathleen wacht. Ze leunt nog steeds iets naar voren, haar ogen onwrikbaar op Leen gericht. Ze weigert de uitleg te accepteren. "En wat nog?" vraagt ze. Haar stem is scherp en dwingend. Leen haalt traag haar schouders op. "Boek gelezen," antwoordt ze, zonder op te kijken van de donkere rand in haar koffiekopje. "En hij heeft, geloof ik, geslapen."

Kathleen rolt theatraal met haar ogen. Het is een zware, overdreven beweging waardoor haar zonnebril een fractie zakt en de rauwe irritatie erachter zichtbaar wordt. Ze tikt drie keer traag met een gelakte nagel tegen de rand van haar porseleinen kopje. Het is een scherp, afgemeten geluid. Dat Leen niet in de verdediging schiet, zich niet verontschuldigt of gaat stotteren, maar het drama doelbewust doodslaat met de meest banale samenvatting denkbaar, is een machtsverstoring die Kathleen niet had ingecalculeerd. Met een uiterst trage beweging trekt ze haar schouders weer naar achteren, laat een korte, minachtende zucht door haar neus ontsnappen en richt haar blik weer ongeïnteresseerd op het ontbijt voor haar. De onderliggende boodschap is meedogenloos helder: als Leen geen spektakel levert, is ze hun aandacht niet langer waard.

Nu het vragenuurtje ineens is afgelopen, valt er een loodzware stilte aan tafel. Maria verschuift ongemakkelijk op haar stoel en ademt scherp in wanneer de rode schaafwonden op haar rug over de zijden stof van haar jurk schuren. Nu de focus van Leen weg is, komt de fysieke kater pas echt hard binnen. Eva kijkt zenuwachtig van de strakke kaaklijn van Kathleen naar de lijdende Maria. De spanning aan tafel botst volledig met het perfecte plaatje dat ze net nog op haar telefoon probeerde te creëren. Ze haat ongemak dat ze niet digitaal kan wegfilteren. Met een snelle veeg vergrendelt ze haar scherm, dat meteen op zwart gaat.

"We blijven vandaag gewoon lekker aan het zwembad," zegt Eva snel. Haar stem klinkt net iets te hoog in een poging de sfeer te redden. "Even detoxen op de ligbedden bij de bar. Ik heb de poolboy gisterenavond twintig euro gegeven om vier handdoeken voor ons op de beste plekken te leggen." Leen schuift haar stoel naar achteren. Het metaal schraapt met een harde, snerpende klank over de vloer, luid genoeg om de aandacht van een serveerster bij het koffieapparaat te trekken. "Dat hoeft niet voor mij." De drie vrouwen kijken tegelijkertijd op. "Ik ga weg vandaag," vervolgt Leen. Ze voelt de zenuwen als een koude steen in haar maag liggen, een primitieve, fysieke reactie op het verbreken van de ongeschreven regels.

"Hoe bedoel je, weg?" vraagt Kathleen. Haar verveelde nonchalance verdwijnt in een fractie van een seconde. Een rimpel van oprechte, lichte paniek trekt over haar gladgestreken voorhoofd. Dit soort solitaire uitstapjes is absoluut geen onderdeel van het strak geregisseerde groepsplan. Een gebroken, herstellende vriendin hoort samen met hen op een ligbed te blijven liggen, veilig binnen handbereik, zodat de rest de rol van reddende engelen kan spelen en zo niet in de spiegel naar hun eigen ellende hoeven te kijken. "Wat ga je in godsnaam in je eentje doen?" Leen leunt met één hand op de rugleuning van haar stoel. "Gewoon, weet ik veel," zegt ze, met een achteloze haal van haar schouders. Ze zoekt niet naar een excuus, ze laat de woorden lomp en ongefilterd over haar lippen vallen. "Eens kijken of er ergens een uitstapje te boeken valt of zo. Even weg van dit resort. Misschien is er wel een ruïne of een tempel in de buurt die de moeite waard is om te zien." Ze schraapt haar keel en verplaatst haar gewicht naar haar andere been.

De reactie aan tafel is er een van volstrekte, fysieke kortsluiting. Bij Eva wijken haar perfect gestifte lippen letterlijk van elkaar, een stomverbaasde uitdrukking die de opgespoten filler rond haar mond plotseling iets lachwekkends geeft. Maria stopt halverwege een beweging; de zilveren vork met een klein stukje ei hangt wezenloos in de lucht terwijl haar mond halfopen blijft staan. Zelfs Kathleen, die normaal gesproken elke sociale frictie met een kille oneliner straktrekt, staart Leen secondenlang aan met licht geopende kaken. Het is alsof de zwaartekracht ineens aan hun gezichten trekt. Het feit dat hun zielige projectje niet alleen weigert mee te werken, maar zelf initiatief neemt en de planning doorbreekt, verbrijzelt de hiërarchie in één snoeiharde klap.

Leen wacht de onvermijdelijke tegenwerpingen die ongetwijfeld aan het broeden zijn niet af. Ze draait zich om en beent weg. Nog voor ze de automatische glazen deuren van de lobby in het vizier krijgt, hoort ze hoe de sprakeloze verbijstering achter haar in volle hevigheid omslaat in een gehaast, giftig gekakel.

De lobby is uitgestorven. De glazen deuren naar de oprijlaan staan open en laten de warme ochtendlucht binnen. In een van de zware, leren fauteuils bij de ingang zit de hotelmascotte. Het is een surrealistisch beeld. De pluchen papegaai hangt onderuitgezakt op de stoel. De gigantische, felgroene kop rust schuin op zijn borstkas. De persoon in het pak houdt een arm door de split in de vleugel gestoken. Tussen zijn trillende vingers klemmen drie brandende sigaretten tegelijk. Hij neemt een diepe, raspende trek. Terwijl hij uitademt, puilt er een dikke wolk grijze rook en damp via de nekopening van het pak naar buiten. Het lijkt alsof het pluchen beest vanbinnen langzaam aan het smeulen is. Leen knikt strak naar het beest en loopt door de automatische deuren naar buiten.

Ze verlaat de geplaveide paden van het resort en loopt naar het strand. De wind waait hard. Vijftig meter verderop, bij de rand van een houten loopbrug, zit Arthur ongemakkelijk gehurkt in het zand. Hij draagt een vaal, donkergrijs T-shirt en vloekt binnensmonds terwijl hij met een verbeten blik aan een goedkope, blauwe teenslipper trekt. De plastic V-vormige riem is dwars door het zachte zooltje gescheurd. Leen blijft naast hem staan en kijkt naar zijn mislukte reparatiewerk. "Lukt het?" vraagt Leen. “Nee,” zucht Arthur. “Ik zal op blote voeten verder moeten.” Hij laat de kapotte slipper in het zand vallen en slaat de zandkorrels van zijn handen. "Koffie?" stelt hij voor.

Leen schudt direct haar hoofd. De onmiddellijke associatie met de loungetent van het hotel, met de kille bamboe meubels en de dwingende aanwezigheid van obers met perfecte glimlachen, doet haar maag samentrekken. Arthur ziet de afkeer in haar houding en snapt het onmiddellijk. Een trage grijns trekt de hoeken van zijn mond omhoog. "Niet in het resort, nee," stelt hij haar gerust, terwijl hij kreunend overeind komt en de onbruikbare slipper achterlaat. "Hier verderop is een eenvoudig koffiebarretje, eigenlijk meer een houten krot, maar het ligt fantastisch midden op het strand. De koffie smaakt er afschuwelijk, maar het is ten minste buiten de muren van het resort."

Leen aarzelt geen seconde en loopt met hem mee. Ze verlaten de aangeharkte, veilige zone van het hotel en volgen zwijgend de woeste waterlijn. De wandeling in de snijdende wind, met Arthur die onverstoorbaar op blote voeten naast haar stapt, doet haar de scène in de ontbijtzaal meteen vergeten. Na nog geen tien minuten stuiten ze inderdaad op het vervallen bouwsel: een paar aan elkaar gespijkerde, verweerde planken onder een roestige golfplaat die ongenadig klappert in de zeewind. Ze kopen er twee dampende piepschuimen bekers en laten zich zakken op bekraste, witte plastic tuinstoelen in het zand. Vlak voor hen, op de drassige grens waar de golven zich net hebben teruggetrokken, ligt een gigantische, aangespoelde paarse kwal. De geleiachtige draden trillen zachtjes in de wind, een massieve, donkere vlek van bijna een meter doorsnee op het anders zo smetteloze zand.

"Denk je dat zo'n ding hersenen heeft?" vraagt Arthur, terwijl hij onverstoorbaar over de rand van zijn beker blaast. Leen tuurt naar de paarse, geleiachtige draden. "Nee. Geen hersenen. Volgens mij alleen een primair zenuwstelsel. Het is eigenlijk gewoon een zak water met een heel agressief verdedigingsmechanisme."

Arthur neemt een slok, trekt een pijnlijk gezicht vanwege de hitte en knikt. "Beetje zoals de receptioniste van ons hotel." Leen kijkt opzij. "Gisteren," gaat hij onverstoorbaar verder, zijn blik nog steeds op de kwal gericht. "Mijn airco is stuk. Ding klinkt als een opstijgende helikopter en blaast alleen maar warme lucht. Dus ik ga naar de balie. Die vrouw kijkt me met zo'n strakke glimlach aan en zegt doodserieus: 'Meneer, misschien probeert het universum u gewoon zijn warmte te sturen.' Ik zei haar dat ik gisteren al dertig graden universum in mijn nek heb gehad en dat ik gewoon een werkende airco wilde."

Het is een absurde, volstrekt banale klacht, maar de kille, droge manier waarop hij het vertelt ontwapent haar volledig. Leen probeert de lach nog tegen te houden, maar het lukt niet. Een harde, lelijke snuif ontsnapt uit haar neus, direct gevolgd door een scherpe lach die schuurt in haar droge keel. Ze proest de bittere koffie bijna over de rand van haar beker. Ze legt een hand op haar buik en lacht tot ze naar adem moet happen. Arthur lacht niet mee, maar een trage, tevreden grijns trekt de hoeken van zijn mond omhoog.

Een broodmagere straathond met een stugge vacht sjokt over de natte waterlijn dichterbij. Het dier stopt bij de gigantische paarse kwal, snuffelt er een paar seconden onverschillig aan en tilt dan ongeïnteresseerd zijn achterpoot op om ertegenaan te pissen. Arthur bekijkt het tafereel zwijgend. "Kijk," zegt hij droog, zonder een spier te vertrekken. "Moeder Natuur die haar eigen wonderen eert. Eigenlijk een perfecte, poëtische samenvatting van onze vakantie hier." Leen kijkt hoe de hond zichzelf uitschudt en weer verder sjokt langs de branding. De absurde normaliteit van het moment werkt als een zalf. Ze beseft dat ze niet sterk hoeft te zijn. Ze hoeft 'hersteld' te worden. Ze neemt een slok van de hete, verbrande vloeistof. "Ik heb gisteren op een boot gezeten met mensen die ik eigenlijk verafschuw," zegt ze, zonder dat de zin eerst door een interne filter is gegaan.

Arthur reageert niet met een zware zucht of een opgetrokken wenkbrauw. Hij schraapt heel even met de harde, witte rand van zijn plastic bekertje over de roestige tafel. "Ik heb eergisteren negentig euro afgetikt voor een 'authentieke Maya-healing massage'," antwoordt hij vlak. "De sjamaan in kwestie droeg een Apple Watch en zijn ringtone was Despacito. We zijn allemaal idioten, Leen. De truc is gewoon om te beslissen aan welke idioterie je wel en niet langer meedoet."

Een uur later loopt Leen alleen terug de koele lobby in. Ze neemt de trap omhoog naar de open galerij op de eerste verdieping. Wanneer ze over de glazen balustrade naar beneden kijkt, ziet ze haar vriendinnen. Maria en Eva hangen uitgeput in de ligstoelen aan het zwembad. Ze klagen luidruchtig over de felle zon, hoofdpijn en de slechte service van de barman. Kathleen scrolt ongeduldig door haar telefoon, haar gezicht strak van onzichtbare irritaties. Leen blijft even staan. Normaal gesproken zou dit tafereel haar irriteren of zou ze proberen te sussen. Maar nu ze naar beneden kijkt, met de smaak van asfaltkoffie nog op haar tong, voelt ze iets anders. Geen boosheid. Geen angst om buiten de groep te vallen. Alleen een volstrekt nuchter, afstandelijk medelijden. Ze zitten daar allemaal opgesloten in hun zelfgebouwde kooi van perceptie en prestatie.

Ze draait zich om en loopt door de lange, zacht verlichte gang terug naar haar kamer. Zodra ze de zware houten deur openduwt, slaat de geur van zonnebrandolie, verschraald parfum en klamme badkleding haar in het gezicht. De airconditioning blaast agressief. Maria’s kant van de kamer is een slagveld van opengeklapte koffers en verspreide make-up. Leens bed is daarentegen strak opgemaakt. Op haar nachtkastje, precies waar ze hem had achtergelaten nadat ze hem gisteravond uit haar strandtas had gevist, ligt haar thriller. Ze pakt het boek op, schuift een opgerolde handdoek onder haar arm en trekt de deur weer achter zich dicht.

Ze neemt de betonnen trap aan de buitenkant van het gebouw naar beneden. Vanuit de verte hoort ze de opzwepende, zware bassen van de ochtend-aquarobics bij het hoofdzwembad, begeleid door de schelle fluitsignalen van de overenthousiaste animator. Ze loopt resoluut in de tegenovergestelde richting, langs de hoge blinde muren van het keukengebouw, het stinkt er naar frituurvet. Helemaal aan de rand van het uitgestrekte resort, weggestopt achter een rij houten opslagloodsen voor ligbedden, vindt ze wat ze zoekt. Een onbewerkt stuk grond dat bruusk overgaat in een dichte muur van jungle. In de diepe, donkere schaduw van een massieve ficusboom staat een verweerd betonnen bankje. Leen vouwt de witte handdoek open, legt hem op het harde beton en gaat zitten. Ze slaat haar boek open, maar haar ogen glijden niet over de letters. Hier, in de absolute stilte, afgeschermd van elke eis of verwachting, voelt ze eindelijk de naweeën van haar relatiebreuk uit haar spieren zakken. Ze laat haar hoofd tegen de ruwe schors van de ficus leunen en sluit haar ogen.

De tijd kruipt traag voorbij. Het constante, stille geruis van de bladeren boven haar hoofd werkt als een metronoom. Ze denkt aan de kille, uitgeputte blik van Thomas, en aan de donkere, ijskoude diepte van de cenote die morgen op het programma staat. Ze voelt geen paniek meer. De knoop in haar maag, die al dagen strak stond van de stress, is losgetrild. Ze strijkt met haar duim over de rand van haar boek, haalt diep adem en wacht tot de ochtend overgaat in de middag.
- - -
Meer weten over dit verhaal? Abonneer je dan op de nieuwsbrief door mij een mail te sturen. Mijn mailadres vind je op mijn profielpagina.