Ik liet Mocca nog even uit, Joline ging alvast naar boven. Mocca was duidelijk toe aan wat lichaamsbeweging: op het losloopveld ging ze al een dolle rennen en gek doen. Een meneer met een andere hond, een herder, stond het van buiten de omheining even lachend aan te kijken. “Die heeft er zin in! Mag mijn hond erbij komen?” Ik knikte. “Natuurlijk. Als die twee goed met elkaar omgaan…”

Ze kwamen door het dubbele poortje en Mocca rende op de andere hond af. Die vond het wel interessant, maar ging niet erg mee in het spelletje van Mocca. “Dries is al wat ouder. Nu 7 jaar. Een prima hond, maar hij begint toch wat ‘ouwe-mannen-gedrag’ te vertonen.” Mocca zat er niet zo mee; die bleef een beetje uitdagen, tot de herdershond hem met een grauw liet weten dat hij niet gediend was van puberstreken. Daarna hield Mocca zich rustig en liepen de honden samen over het veld, Mocca braaf schuin achter de herder aan. En even later stonden ze neus aan neus en werd er gelikt.

“Kijk… Zo is het goed”, zei de man tevreden. Ik knikte. “Ja. De pikorde is bepaald en beide heren weten hoe de vlag erbij hangt.” Hij keek naar het hesje van Mocca. “Een Hulphond? Mag ik vragen waarom u een hulphond heeft?” “Ik ‘heb’ gelukkig geen Hulphond; mijn vrouw en ik zijn gastgezin. Socialiseren de pup totdat hij een maand of 15, 16 is. Moet overal geweest zijn en alles een keertje hebben meegemaakt. Trein, bus, supermarkt, IKEA, tuincentrum… Mijn vrouw en ik komen net uit de kerk en daar heeft Mocca een uur keurig op de orgelgalerij gelegen tijdens de kerkdienst, terwijl vlak naast hem een nogal fors orgel en een bugel de gemeentezang begeleidden. Hij zit er niet mee. Of hij is een liefhebber van barokmuziek, dat kan ook…”

De man lachte. “Naast een orgel in een kerk? En wat vindt meneer pastoor daarvan?” “Die is er niet. Het is een Protestantse kerk, dus met een dominee. En die vindt het prima, de gemeente ook. We hebben, voordat Mocca een dienst mee ging maken, een stukje in het kerkblad gezet.” Hij knikte. “Zeldzaam. Kerken zijn niet zo… hoe zeg ik dat netjes? Niet zo soepel over het algemeen, is mijn ervaring.”

Ik humde. “Een aantal kerken inderdaad niet. Maar de kerk waar mijn vrouw en ik heengaan gelukkig wél. Met een prima dominee op de preekstoel en meerdere uitstekende organisten. En af en toe mag ik de organisten meehelpen op mijn bugel, dus een deel van de herrie komt voor mijn rekening. Dus ja, het geluid van de bugel was Mocca thuis al gewend.”

Hij keek me even scherp aan. “Bugel? Ik heb wat verhalen gehoord over een conflict tussen een mevrouw in ons appartementencomplex met een man die bugel speelde…” Hij wees. “Woont u toevallig in die flat?” Hij wees en ik knikte. “Ja, dat conflict is er geweest en dat liep nogal hoog op. Tot en met een poging tot vergiftiging van onze hond en ook andere honden in de bosjes rond het uitlaatveld en het losloopveld. Mevrouw is daarvoor gearresteerd, door haar man het huis uitgesmeten en die woont hier niet meer. Gelukkig.”

Hij keek bedenkelijk. “Da’s heftig. Ik heb via-via van dat conflict vernomen, maar ik hou me verre van alle flatroddels. Geen trek in en mijn vrouw ook niet. Bovendien: Ik ga ’s morgens om half zeven de deur uit en kom ’s avonds om half zes weer binnen, dus…” Hij floot en de herdershond kwam in een sukkeldrafje aangelopen. “Wij gaan weer op huis aan. Deze meneer ligt de rest van de middag voor pampus in zijn mand, denk ik. Een fijne dag verder!” Ik riep Mocca ook en samen liepen we weer richting huis. Hij liep het andere portiek met brievenbussen en liften in. Tja, dan heb je niet zoveel contact…

Eenmaal boven begroette Mocca Joline met een paar likken en kwispels, maar toen hij rook dat er brokjes op zijn ‘voerdoolhof’ lagen, was de belangstelling voor Joline als sneeuw voor de zon verdwenen en de brokjes gingen in rap tempo naar binnen.“Zal ik je dan maar aflikken, mooie vrouw?” Ze keek afkeurend. “Wat zijn dat voor frivole voorstellen, James? Lik het mondstuk van je bugel maar af.” Ze had wel koffie gemaakt, dat was lief. “Ik wil vanmiddag nog even wat delen van mijn dissertatie doornemen, Kees”, zei Joline even later. “Er zijn een paar stukken die ik op een andere manier wil presenteren tijdens de verdediging. En die zitten nog niet helemaal in m’n systeem. Daar wil ik eens op gaan kauwen. Een uurtje of twee, dan ben ik daar wel mee klaar. De rest komt in de vakantie wel, als Fred en jij liggen te blauwbekken in de Harskamp.”

Ik trok haar tegen me aan, schoof haar vlecht een beetje opzij en kuste naar blote hals. “Daar geloof ik he-le-maal niets van, lieve Bachelor. In die dagen lig jij met twee lieve meiden hier te rollebollen. Lekkere meisjessex, in doorzichtige niemandalletjes, mooie panty’s of nylons elkaars lekkere benen te strelen onder jullie sexy kleding. Toch?” Ze huiverde. “Kéés! Je geeft me kippenvel!” Toen kuste ze mij terug. “Ja. Lekker vrijen met mijn lieve vriendinnen. En weten dat dat goed is. Dat Rogier, Gerben en jij het daar helemaal mee eens zijn.”

Ze giebelde even. “En nadat we voor de zoveelste keer zijn klaargekomen, zullen we even aan Fred en jou denken. ‘Ach gut, meiden… Die twee macho’s liggen nu ergens in de sneeuw te blauwbekken. Kees met zijn liefje Accuracy en Fred met z’n ‘vervloekte mitrailleur’, turend door de sneeuwvlokken om de schijven te onderscheiden en er een gat in te schieten. De arme jongens… Kom hier Lot, ik wil die mooie borsten van je weer voelen… Je tepels hard maken en ermee spelen! En tegelijk jouw lekkere poesje over mijn benen voelen, geile Margot… In je sexy panty.” Mijn hand verdween onder haar rok, maar werd resoluut weggeveegd. “Kappen, grote verleider. Dit meisje wil aan het werk. Straks, over een paar uurtjes of zo, zal ik eens kijken of ik zin heb in jou. Maar nu nog een tijdje studeren. Ga jij maar iets leuks doen voor je jezelf.”

“Met mezelf? Dan loop ik even naar de wasmand, schatje. Maar of er dan nog wat voor jou over is, later vandaag… Ik betwijfel het.” Bits klonk: “Je gaat je gang maar. Heb ik ook een nachtje rust. Húp, wieberen jij met je verleidelijke handjes!” Ze pakte haar laptop en ik liep inderdaad naar de wasmanden. Eerst maar eens de blauwe en zwarte was: spijkerbroeken, een paar T-shirts, hemdjes van Joline, slipjes en boxers. Dat ging in de machine, wasmiddel erbij en draaien maar. Droge was haalde ik uit de droger, vouwde het op en die verdween in de diverse kasten. Zo, ook weer gebeurd…

Ik liep de kamer in. Joline zat, met een headset op, op haar laptop te werken. Uiterst geconcentreerd. Niet storen, anders wordt ze kribbig. Oh, ik zou Arkel nog even bellen om te informeren waarom de jongelui spijbelden… Nee, niet doen, Kees. Je bent geen kerkpolitie. Mar en Lot kennende hadden ze er vast een goeie reden voor. Wat nog wél moest: even de buksen nakijken. De lopen van de Hatsans waren al een tijd niet doorgehaald. Nu was dat voor een luchtbuks minder cruciaal dan voor een vuurwapen: geen agressieve, corroderende kruitdamp. En er waren luchtschutters die nooit de loop van hun buks schoonmaakten. Ze beweerden dat het lood van de pellets zelf voor de smering zorgde. Nou was lood weliswaar een zacht metaal, maar dat het ook smeerde viel bij mij onder het hoofdstuk ‘fabeltjes’.

Ik pakte het wiskoord, wat flanellen wislapjes en beide buksen en haalde bij beide buksen de loop een aantal keren door, totdat een lapje er schoon uit kwam. Daarna nog even het onderhout losschroeven, het trekkermechaniek schoonmaken en twee druppels nieuwe olie geven. Bij mijn eigen buks zette ik de trekkerdruk één klik losser. Het was me opgevallen dat ik nét iets meer druk moest geven dan vroeger. Of ik was ondertussen aan de uiterst lichte trekkerdruk van de Dreamline gewend, dat kon ook. Daarna gingen beide Hatsans weer in de kast, met een plastic zakje over de loopmonding. Zo, klaar. Daarna waste ik mijn handen zorgvuldig.

Nee, een luchtbuks bevatte geen kruitresten, maar wel loodresten. En lood aan je vingers waarmee je vervolgens een boterham klaarmaakt, is geen fijn plan. Lood is op diverse manieren nogal giftig. Acuut, in de vorm van kogels, maar ook chronisch, als looddamp. En loodresten in je spijsverteringskanaal zijn ook niet zo gezond. Het duurt lang voor je het merkt, maar lood hoopt zich op in de ‘weke delen’ van het lichaam, je lever en je hersens. In de grafische industrie, toen men nog met loden letters werkte, was men daar na verloop van tijd wel achter gekomen. Liever voorzichtig zijn… Met schone handen kwam ik de keuken uit en tikte Joline zachtjes op haar knie.

“Wil jij wat eten, schat?” Ze deed haar headset af en knikte. “Lekker. Een paar boterhammen gaan er nu wel in, Kees.” “Prima… Koffie erbij? Je bent ten slotte familie van Mr. Koffieboon uit Berg en Dal. Dat moet je wel bewijzen.” Ze trok haar neus op. “Eén keer per dag zijn koffie drinken zeker… Nee, dank je wel. Geef mij maar een Cappuccino. En niet te sterk.” Ik liep richting keuken en ging aan het werk, om even later terug te komen met een schaal met 6 boterhammen en twee koffie. “Zo… de lunch is geserveerd, freule.” Joline keek kritisch. “En waarom op zo’n gewoon bordje van aardewerk, James? Waar is het Chinese servies uit de Ying-dynastie met de gouden randjes gebleven?” “Terug naar China gestuurd, Freule. In het kader van retournering van roofkunst. Vriend Xi dreigde om uw kasteel plat te bombarderen als we het niet zouden terugbrengen.”

Joline zuchtte. “Het is ook altijd wat met die communisten. En nu zit Xi waarschijnlijk op het Plein van de Hemelse Vrede van mijn bordjes te eten, samen met zijn partijbonzen? Hoe dan ook: eet smakelijk, Kees. Lekker.” De boterhammen gingen er goed in. “Ben je klaar voor vandaag, Jolien?” Ze knikte. “In feite wel. Afgelopen week kreeg ik via de mail een aantal pittige vragen van Mar en Lot over mijn dissertatie. Die hebben het verhaal grondig doorgelezen en wat vragen op papier gezet. Een kattebelletje erbij met: ‘Die vragen zou je kunnen verwachten, Jolien!’ Ik moet zeggen: de dames hebben me het niet makkelijk gemaakt.” “Waarschijnlijk zijn die vragen opgesteld terwijl de dames, beiden gekleed in doorzichtige nachtponnetjes en mooie nylons, lekker op bed tegen elkaar aanliggend zich lagen te verheugen op een nachtje met het mooiste meisje van Veldhoven. En elke niet goed beantwoordde vraag zou moeten resulteren in het verwennen van beide meiden om hen wat gunstiger te stemmen… Ja, dan zou ik ook pittige vragen gaan stellen. Maar of één nachtje dan genoeg is? Ik vraag het me af.”

Ze keek me minachtend aan. “Je bent een smerig mannetje, Kees Jonkman. Dat je zelfs maar op zo’n gedachte komt…” Toen giebelde ze. “Als de heren hoogleraren dat nu zouden doen… Tijdens de verdediging moeilijke vragen stellen en als ik het antwoord schuldig moet blijven, moet ik meekomen naar de docentenkamer om hen gunstig te stemmen…” “Dat zou professor van Weenen wel willen, zeker? Ja, dat dacht ik wel. Is hij ook de promotor van Lot en Mar? Dan hoop ik dat hij over een goede conditie beschikt, anders heeft zijn echtgenote een paar weken daarna helemaal niks meer aan hem. Op erotisch gebied ten minste.”

Wéér een verachtelijke blik. “Smeerlap. Onze geliefde promotor, want hij is inderdaad ook de promotor van Lot en Mar, is een uiterst nette hoogleraar die zijn beroep bijzonder serieus neemt. En voor de duidelijkheid: zijn bureau is aan de deurzijde voorzien van een glazen wand. Iedereen kan zonder problemen bij hem naar binnen kijken.” Mijn gezicht vertrok even en Joline snauwde meteen: “En zijn bureau is aan de voorzijde open, meneer Jonkman! Ik zie je denken, vieze, oversekste vent!” Ik schoot in de lach. “Ik ben nog steeds een open boek voor je, schatje…” Mopperend zei ze: “Ja. En ik ken dat boek ondertussen bijna uit m’n hoofd. ‘Turks Fruit’ van Jan Wolkers is er niks bij.”

Ik trok haar naar me toe. “En nu: laat professor van Weenen maar even met rust, en concentreer je maar op Kees Jonkman. Geen professor, maar wel een techneut met lekkere handjes. Ik wil jouw lekkere poesje voelen, geile Joline… Nú. Even genieten, meisje.” Ik betastte de binnenkant van haar bovenbenen: heerlijk warm, mooi en vreselijk sexy. Binnen een mum van tijd werd mijn paal hard en begon klem te zitten in mijn broek. Joline zag de bult en lachte zachtjes. “Komt dat door mij?” Ik gromde, terwijl zij mij begon te strelen. “Wat dacht je zelf, lekkere meid? Ik streel je op meest opwindende plaats die je hebt: tussen je mooie benen, onder je rok. En tegelijk voel ik jouw lieve hand op mijn broek…”

Ik kuste haar en we betastten elkaar. “Lekker, Kees…” Joline keek me aan, haar ogen schitterden. “Lekker! Kóm, naar de slaapkamer. Ik wil je zien klaarkomen, lekker over me heen of in me… Je maakt me bloedgeil, Kees.” “En jij mij, lekkere meid… Ik sluit even af, anders worden we overvallen.” Ze giechelde. “Ja, Duyvestein wacht natuurlijk op zo’n momentje, als wij liggen te rollebollen…” Ik gromde. “Dan heeft meneer Duyvestein daar héél even plezier van. Daarna heeft hij te druk met zijn au-plaatsjes. En zuster Melissa doet daar he-le-maal niks mee.” Ik kwam overeind en sloot de voordeur af. Mocca in de mand, een kluif erbij, dan was die ook weer blij, en toen liep ik de slaapkamer in. Joline lag op bed. Op haar buik, benen gespreid en haar rok opgetrokken tot boven haar knieën. “Wát een sexy uitzicht…” Ze glimlachte, terwijl ze naar me keek. “Kan ik ook van jou zeggen, schatje. Kom eens bij me en laat me je hand eens voelen… Lekker tussen mijn benen, ik wil me lekker op je hand bevredigen… In m’n rok. Lekker geil en nat…”

Ze giebelde. “Want de wasmanden zijn alweer bijna leeg, zag ik. Ruimte genoeg voor nieuwe was…” “De wasmachine zal op deze manier nonstop blijven draaien mevrouw, als jij zo blijft liggen.” Ik legde mijn hand tussen haar benen en betastte haar daar. Joline kreunde. “Lekker… Even mezelf op jouw hand verwennen, schat… Ik moét nu lekker klaarkomen…” Ze mompelde nog wat onverstaanbaars, terwijl ze hevig met haar onderlichaam over mijn hand gleed. “Zo krijg je een kletsnat rokje, meisje. Mag dat wel?” “Lekker… Lekker nat klaarkomen, meneer. Ik weet dat u daar ook van geniet als u voelt dat mijn slipje, panty en rokje nat worden…”

“Zeker weten, mooie meid. Maar nu… genieten jij. Ik kijk naar je en ik voel je. Heerlijk!” Ze schoof hevig heen en weer over mijn ene hand; met mijn andere hand streelde ik haar benen en billen. Zelf kneedde ze haar borsten, ondertussen geile geluidjes makend. Plotseling kwam ze iets overeind, trok haar knieën op, spreidde haar benen ver uit elkaar en kreunde: “Ik kóm, Kees… Voél me! Betast me… zo lekker…” Ze schokte hevig en in één keer werd haar vochtige slipje doorweekt. Ze kreunde onophoudelijk en schudde met haar hele lichaam. Tot ze als een lappenpop op bed plofte, helemaal óp. Trillend bleef ze liggen en toen ik haar nog zachtjes tussen haar benen streelde, schudde ze haar hoofd.

“Nu niet meer, schat… Té gevoelig nu. Ik ben helemaal kapot…” Ik trok mijn hand terug en streelde langzaam over haar mooie benen. “Heerlijk dat je je zo kunt laten gaan, Jolien… Ik geniet zo vreselijk van mijn mooie, opwindende vrouw…” Ze zuchtte. “Dat voelde ik, lekkere vent. Je hebt mij enorm verwend. Nu even uitpuffen hoor, tot mijn hartslag weer onder de 200 is gedaald.” Na een paar minuten kwam ze langzaam overeind. “Kun je even een handdoek pakken, Kees? Als ik zo naar de badkamer loop, krijgen de onderburen wateroverlast.” Ik gniffelde. “Vast en zeker. En wordt hun mooie witte plafonnetje langzaam geel en krijgen we indringende vragen…” Twee boze ogen keken me aan en ik pakte een schone handdoek. Joline duwde die tussen haar benen en liep even later nogal moeizaam richting badkamer.

“Ik ga lekker lang douchen, Kees.” Ik stak een duim op. “Je hebt er hard genoeg voor gewerkt, schatje.” Even later hoorde ik de douche stromen.

Ondertussen haalde ik het bed maar af. Het was een nogal natte boel geworden op Joline d’r helft. Nou ja, ze had hevig genoten, dus dan mocht het. En het bed moest sowieso verschoond worden, dus dan maar helemaal. Nieuwe molton, nieuw onderlaken, kussenslopen en de dekbedhoezen. Ik trok juist de laatste hoes over mijn dekbed toen Joline weer binnenkwam. Fris en fruitig, in een mooi rose lingeriesetje. Ze lachte lief toen ze me zag worstelen met het dekbed. “Dit doet me ergens aan denken, Kees. Ons eerste vrijpartijtje hier. Toen verschoonde je het bed ook al.” Ik knikte. “Klopt. Zal wel traditie worden, denk ik.” Ze kroop tegen me aan. “Prima tradities heb jij…” Een lange zoen volgde, toen keek ze me onderzoekend aan. “Maar jij… Ben jij…?” “Klaargekomen? Nee lieverd. Maar ik heb vreselijk genoten van mijn prachtige vrouw die zich onbeschaamd laat gaan. Ik heb mijn mannelijke lusten maar even onderdrukt door het bed af te halen en opnieuw op te maken. Dat werkt prima om de opwinding even te laten zakken.”

Ik keek haar van vlakbij aan. “Maar als jij in dit setje zo blijft rondlopen, schat, zouden dingen wel eens uit de hand kunnen lopen!” Ze giebelde. “En dan denk jij dat we het bed wéér moeten verschonen? Echt niet, Kees Jonkman. Die drie CC van jou…” Ze glipte onder mijn handen vandaan en ik gromde. “Krengetje.” Ze kwam weer naar me toe en omhelsde me. “Dank je wel, lieve schat. Als jij straks…” Ik legde een vinger op haar mond. “Sssst. Dat wéét ik, Joline. En ik geniet al van de gedachte dat jij mij wil verwennen als ik je daarom vraag. Maar laten we dat nog even uitstellen. Jij bent redelijk uitgeteld, geloof ik.” Ze kuste me. “Lief… Ik zal me mooi aankleden. Voor mijn lieve ridder, zodat hij ook kan genieten vanavond.” Ze hield woord: over haar lingerie ging die panty die ze op de eerste dag van onze huwelijksreis ook had aangehad: met klimplanten aan de buitenkant van haar benen. Een wijde, fleurige dansrok ging er overheen. Een zwart hemdje over haar BH en daar een transparante, zwarte blouse overheen. Haar haren in een lange vlecht en toen ze terugkwam uit de badkamer had ze zich ook opgemaakt: een zwart lijntje onder haar ogen, oogschaduw en rode lippen. En ze rook heerlijk.

“Schat… Wat ben ik blij dat er zo’n mooie vrouw in dit appartement wil wonen.” Ik kuste haar en Joline giebelde in mijn armen. “Tja… als je als vrouw een beetje comfortabel wil wonen, moet je er wat voor over hebben…” “Héks!” Het knalde er bij me uit en we lachten samen. “Goed… de was is gedaan, de dissertatie weer eens doorgenomen, de buksen zijn schoon… Wat gaan we de rest van de middag doen, mooie vrouw? Ik trok haar rok iets op. “Ik denk dat ik wel wat weet. Ik wil dat sprookje van Jaap Bonestaak wel eens spelen…” Mijn hand werd resoluut weggeveegd. “Niks ervan. Jij klimt niet in die plant, mannetje. Misschien vanavond, maar ik heb nu geen zin om nog meer was te produceren. We gaan een stukje lopen. Even frisse lucht happen. En ja, dan doe ik wel andere schoenen aan en een broek, maar dat is na die wandeling snel verwisseld, wees maar niet bang. Jij ook een trui aan; het is fris buiten.” “Zeker freule. Blij dat ik mijn rokkostuum mag verwisselen voor een kledingstuk wat minder oncomfortabel is.” Snel trok ik een trui en een windjack aan, en even later liepen we naar buiten, Mocca braaf naast Joline. We liepen het cooper-parcours voorbij, het bos in. Hier mocht Mocca los lopen en daar genoot de hond van. Logisch… Takken en eikels werden opgeraapt, meegezeuld en trots geshowd. En Joline en ik liepen rustig hand in hand te genieten. Van de omgeving, van elkaar…

Ze had een winterjasje aan met een (namaak) bontkraag. Haar mooie blonde staart contrasteerde daar prachtig mee en dat zei ik dan ook. Een glimlach was mijn beloning. Na een uur wandelen vonden we het wel genoeg. Mocca ook; die was het laatste kwartier naast ons blijven lopen in plaats van in een straal van 30 meter om ons heen te rennen. “Kom heren, we gaan op huis aan”, zei Joline. “Dit meisje begint trek te krijgen en als ik trek heb, heeft die bruine hongerlap naast me dat zeer zeker.” “Dat zal best… Meneer Mocca heeft altijd trek. Nietwaar mooie hond?” De snoet van Mocca kwam omhoog; twee vragende ogen gingen mijn kant uit. En er gleed weer een brokje in de peilloze diepte van de Labradormaag… Eenmaal thuisgekomen gooiden we kop of munt: Wie zou er gaan koken? Joline verloor.

“Ga jij maar lekker onderuitgezakt op de bank zitten, meneertje…” Ze lachte spottend. “Dat heb jij vandaag al een hele tijd gedaan, mevrouwtje!” Met een boos gezicht kwam ze op me af. “Toen zat ik hard te studeren, Kees Jonkman! Doe nou niet alsof je dat niet zag!” Ik kreeg een klets op mijn kop. “Goed schat, zeker schat… Ik weet dat je een goede indruk op professor van Weenen wil maken, schat.” Wéér een tik. “Die goeie indruk maak ik al ruim een jaar, Kees. Misschien laat hij me wel afgaan als een gieter tijdens de verdediging; alles om Jolientje Jonkman-Boogers wat langer in zijn collegezalen te zien.” Ik grinnikte. “Als ik in zijn schoenen stond, had ik dat inderdaad gedaan, schat.” Een minachtend “Hoor hém!” volgde, toen een lange zoen. “Gelukkig hoef jij geen economie te doceren, Kees. Dan zou ik alleen maar naar je kijken. En wat je zou vertellen? Al was het de meest banale onzin, ik zou er toch niks van oppikken…”

Twee blauwe ogen keken me van vlakbij aan en we grinnikten samen. “Jaja… Kees Jonkman die economie staat te doceren. Ik denk dat dat ongeveer vijf minuten duurt, daarna is de hele collegazaal leeg. Nou ja, op Joline na dan.” Ze giebelde. “En misschien blijven Margot en Charlotte Boogman ook wel in de zaal blijven zitten. Kan zo maar gezellig worden…” Ik kreunde. “Laat maar. Hoe interessant dat ook mag zijn: ik heb er geen ruzie met Rogier en Gerben voor over.” Een snelle kus volgde. “Goed zo. En nu gaat deze studente bedrijfseconomie koken. En jij gaat op jouw beurt lekker bankhangen.”

Dat deed ik dus maar. Mocca kroop aan mijn voeten en keek me aan. “Jaja, mooi hondenbeest…” Ik aaide de hond zachtjes en die kon dat wel op prijs stellen. Draaide op zijn rug, poten uit elkaar en de ogen gingen half dicht. Ik gaf hem een uitgebreide ‘belly rub’ en Mocca ontspande helemaal. Geen afwerende poten, geen bek die naar mijn handen ging… De hond was totaal ‘zen’. Totdat… ik stopte met aaien. De ogen gingen open en hij kwam overeind, duwde zijn snuit tegen mijn arm aan en likte over mijn hand. “Brave hond, Mocca. Ik hou ook van jou.” “Dat was te zien, Kees”, klonk het spottend uit de keuken. “En volgens mij was dat wederzijds. Ik werd bijna jaloers op Mocca.” “Nou, ga dan ook eens zo liggen als ik je streel, Joline. Wie weet ga je ervan genieten.” Een zacht lachje klonk. “En jij ook, lekkere lover. Dat weet ik zeker. Ik ga alleen niet kwispelen. En ik denk niet dat ik over hand lik, maar op andere plekjes. Welke dat zijn… Dat vertel ik ooit nog wel een keertje. En nu een dienstmededeling: over vijf minuten is het eten klaar. Pak jij de borden en het bestek even? Dan eten we aan de bar.”

Joline had Rösti gemaakt, met een kleine gehakbal en doperwten. Als dessert vanillepudding. Alles ging op, daarna maakten we samen de keuken aan kant en tot besluit maakte ik de koffie. “Héhé… Dat was heerlijk, schat. Dank je wel dat je zo lekker gekookt hebt.” Ik kuste Joline. “Dat doe jij ook regelmatig, Kees. Zo houden we elkaar lekker in evenwicht.” “Wat zei je nou? ‘Zo houden we elkaar lekker op gewicht’? Wat zijn dat voor uitspraken van mijn mooie slanke vrouw met haar jongemeisjes-figuurtje?” Ze zuchtte. “Maak jij binnenkort eens een afspraak met een audicien. Volgens mij is er iets niet helemaal goed met je oren. En nu geen gekke woordspelingen meer; ik wil nog even lekker tegen jou aangeleund lezen en om negen uur gaan we naar bed. Nog één volle week, daarna vakantie, Kees.” Ik zuchtte. “Alsof dat zo rustig is… Kerstavond spelen in de kerk, twee dagen schieten op de Hashkramp ehh… Harskamp, een oudejaarsdag met bruiloft… Ik zal blij zijn als die vakantie voorbij is en ik lekker kan uitrusten achter mijn beeldscherm met technische tekeningen, schat.”

Ze stond op, pakte haar boek uit de kast en gaf me, toen ze weer zat, er een tik mee op mijn hoofd. “Oh oh, wat hebben we het weer zwaar. Je staat te trappelen om te spelen, Kees. Zowel met Kerst als tijdens de bruiloft van Greet en Anita. En die dagen schieten kijk je ook naar uit, ondanks dat je niet in één tentje slaapt met Fred en z’n vervloekte mitrailleur in die te krappe slaapzak. Vrij vertaald: klets niet uit je nek, majoor Jonkman.” Ik grinnikte. “Je kent me ondertussen best wel aardig, Jolien…” Een snuif klonk. “Dat mag ook wel na anderhalf jaar. Als jij nou ook eens een boek pakt… Dan heb ik rust.” Dat deed ik dus maar.

Een boek over de Nederlandse onderzeedienst. Ik was ooit tot halverwege gekomen: de belevenissen van de ‘boten’ in de 2e Wereldoorlog, zowel in het westen als in de wateren rond Nederlands-Indië en de Pacific. Boten die niet meer terugkwamen… ‘Forever on patrol’, zoals men dat bij de Onderzeedienst noemde. Ik ging verder met het lezen over de geschiedenis van de Onderzeedienst in de Koude Oorlog. Een geschiedenis van snelle technische ontwikkelingen: voormalig Amerikaanse boten van de Baloa-klasse die werden vervangen door de drie-cylinder boten van de Zeeleeuw-klasse. Drie cylinders in één drukhuid: de onderste twee cylinders bevatten de motoren en de accu’s, de bovenste cylinder bevatte de verblijven van de bemanning, de centrale, de sonar en de bewapening. Door die drie cylinders waren deze boten bijzonder sterk en konden dieper duiken dan hun tegenhangers. Het grote nadeel was dat onderhoud aan de motoren en accu’s moeilijk was: hele krappe ruimtes en slechts één, uiterst krap luik vanuit de bovenste cylinder naar beide ondersten. Vaak op zee, oefenen, maar ook geheime missies uitvoeren, tot en met de haven van Tripoli binnensluipen om de schroeven van de nieuwste Sovjet-schepen te bekijken en via de periscoop te fotograferen. En hun geluid op te pikken als ze de haven in voeren of verlieten.

Het geluid van de schroeven was ‘de vingerafdruk’ van schepen: Elk type schip had z’n eigen akoestische signatuur en elk schip binnen die klasse had ook z’n eigen, soms minimale afwijking van die ‘vingerafdruk’. Een enigszins beschadigde schroef was voldoende om een schip te herkennen, puur door het geluid. En die 'Drie-cylinders' werden in de jaren ’70 en ’80 vervangen door de boten van de Walrus-klasse. Met veel vertraging wegens een brand terwijl de Walrus nog op de werf in aanbouw was. De laatste 4 boten die in Nederland gebouwd werden; daarna werd de enige werf in Nederland die onderzeeboten kon bouwen, gesloten. Wéér een uniek stuk maak-industrie door de politieke plee getrokken...

De Walrus-klasse… Unieke boten. Sterk, snel, stil en zeker in de begintijd hypermodern. Schepen die onder de Adriatische kust lagen, ten tijde van de burgeroorlog in voormalig Joegoslavië. Een paar antennes boven water om elk elektronisch piepje op te pikken. Of juist om zo’n elektronisch piepje uit te zenden, als baken voor de Geallieerde vliegtuigen op weg naar Servië… Een van de boten van Walrus klasse had ooit een succesvolle gesimuleerde aanval uitgevoerd op een Amerikaanse Carriergroup: een vloot schepen rondom een vliegdekschip. De Amerikanen beweerden dat geen enkele onderzeeër binnen aanvalsafstand van zo’n Carriergroup kon komen; Helaas voor hun ego was dat wel gelukt met een van de boten van de Walrusklasse. De gezagvoerder had zelfs door zijn periscoop een foto gemaakt van USS Enterprise, het richtkruis van de periscoop midden op het schip gericht… En daarna was de onderzeeër stilletjes weggeslopen. Geen enkele van de escorteschepen, noch de vliegtuigen of de heli’s hadden de Nederlandse ‘Sub’ ontdekt. De Amerikanen waren zich naderhand rot geschrokken en hun anti-onderzeeboot doctrines grondig aangepast…

En wat was er nog meer gebeurd met die boten? Ik wist dat ten tijde van de eerste Golfoorlog, in 1991, een van die boten in de Perzische Golf had gelegen, voor de kust van Koeweit. Maar heel veel acties tijdens de Koude Oorlog waren nog steeds geheim. En ondanks dat hadden de mannen van de Onderzeedienst géén veteranenstatus. Terwijl ze, als ze op zee waren altijd voorbereid waren op een daadwerkelijk conflict en ze altijd ‘live-torpedo’s’ bij zich hadden. En ze waren op zee 24/7 in een vijandelijke omgeving: de zee zelf. Een ‘gewoon schip’ had bij een lek nog een redelijke kans om te blijven drijven; een onderzeeboot die lek was had héél weinig reserve-drijfvermogen. Boven water was dat niet zoveel, als de boot onder water was, was het drijfvermogen sowieso negatief. Kon in de hand gehouden worden door de ballasttanks leeg te blazen met perslucht, maar dat hield op een zeker moment ook op. Als dat niet lukte was zo’n boot verdoemd en verdween naar de duistere diepten van de oceaan.

Ook in vredestijd kon dat gebeuren, dat bleek uit de ramp met USS Tresher of de Russische Kursk… Als je geluk had kwam de dood snel en genadeloos, als de boot implodeerde; als je pech had zat je in een compartiment wat nog droog was, maar waar de lucht langzaam maar zeker werd vergiftigd door kooldioxide. Een bijzondere nare verstikkingsdood. Ik had ergens gelezen dat de mannen die na het zinken levend opgesloten zaten in de Kursk uiteindelijk een brandje gesticht hadden in het compartiment om zo te sterven door koolmonoxidevergiftiging. Dat was een ‘zachtere dood’: men viel in slaap omdat de koolmonoxide sneller in het bloed werd opgenomen dan zuurstof. Of het waar was? Ik had het ooit eens in de “Kijk’ gelezen, dat populaire, semiwetenschappelijke tijdschrift…

Joline tikte op mijn arm en ik schrok op. “Wat is er, schat?” Ze keek me glimlachend aan. “Jij zat het laatste halfuur weer eens in je bubbel, vriend. Je hebt bijna een half uur voor je uit zitten staren, je ogen zagen niets en je sloeg geen bladzijde meer om… Waar was jij, Kees?” Ik vertelde haar een paar van mijn gedachtenspinsels en ze huiverde. “Niks voor mij, Kees om in zo’n sigaar opgesloten te worden… En ook niks voor mij om echtgenote te moeten zijn van zo’n onderzeebootman. Ik zou elke dag peentjes zweten als jij op zee was… En ik zou de hond elke avond uit moeten laten.” Ze gniffelde. “Nu kan jij dat doen. Eruit, Kees. En Mocca. Als jullie terugkomen: naar bed!”

Ik zuchtte diep. Mocca zuchtte niet: die hoorde zijn naam en stond meteen in de startblokken: kwispeldekwispel… “Mocca: get leash!” Hij kwam netjes de riem brengen en even daarna liepen we naar buiten. Plassen, een paar rondjes draaien en poepen. En meteen maakte de hond rechtsomkeert richting huis. Oké… Nou ja, hij had genoeg beweging gehad vandaag. Eenmaal binnen kreeg hij nog zijn laatste brokken van de dag en toen rolde hij zich op in de mand. Ik sloot nauwkeurig af en ging toen de slaapkamer in, telefoon mee en het alarm van de camera op ‘aan’. Joline zuchtte toen ze de telefoon zag, maar wist ook dat het nu nodig was. Samen poetsten we onze tanden en legden de kleren voor morgen klaar, inclusief sportspullen. Daarna gleden we onder het dekbed. “Hé mooie blonde deerne… Jij ook hier? Hou er dan rekening mee dat ik me moeilijk kan beheersen als er zo’n knappe blonde meid naast me ligt…” In het donker hoorde: “Je houdt je hormonen maar mooi in de hand, boerenkinkel. Ik ben een net meisje.” Ze giebelde er achteraan: “Soms…”

Ik lag achter haar en streelde haar rug. Bewust hield ik een beetje afstand met mijn onderlichaam. Ik voelde dat Joline nu in een passieve stemming was. Ze genoot van mijn strelingen, maar was niet in de stemming voor hevige seks. Dat ik dat goed had ingeschat bleek even later: ze zei zachtjes: “Dit is heerlijk, Kees. Ik val zó in slaap.” “Da’s goed schat. Lekker genieten en wegdommelen. Daarna ben ik ook naar dromenland.” Even later was het stil in de slaapkamer, op een zacht snurkje van Joline na. Met een brede glimlach draaide ik me om. Ondanks dat ik vandaag niet was klaargekomen, genoot ik vreselijk van deze intieme momentjes met haar. Lekker rustig elkaar strelen en bij elkaar in slaap vallen… Bij die mooie vrouw van me…

De wekker maakte me wakker: half zes alweer! Na een lange knuffel van Joline stonden we op en gingen samen douchen: koud – warm – koud. Daarna snel en hevig afdrogen, aankleden. Joline trok een lange broek aan en een van haar Noorse truien. Haar vlecht maakte het plaatje compleet. Ze zag er mooi uit. Tijdens het ontbijt keek Joline me aan. “Kees… Als jij ’s avonds nog even wil klaarkomen… Lekker doen, knul. Gisteravond was het heerlijk met jouw handen op mijn rug, maar ik heb je geloof ik een beetje in de steek gelaten.”

Ik schudde mijn hoofd. “Nee schoonheid. Je hebt me niet ‘in de steek gelaten’, zoals je dat zo netjes betitelt. Ik heb genoten dat ik je mocht strelen en dat je me blijkbaar zó vertrouwde dat je lekker in slaap bent gevallen. Daarna heb ik nog even liggen mijmeren over het feit dat Kees de klassenerd met zo’n mooie vrouw getrouwd mocht zijn en haar in bed nog even mocht verwennen tot ze in slaap viel. En daarna heb ik me met een glimlach omgedraaid en ben ook snel in slaap gevallen. Niks ‘in de steek gelaten’, schat. Ik heb genoten van een paar hele intieme minuten.” Ze keek me aan. “Kees… Zég het als jij je tekortgedaan voelt. Ik wil niet dat jij op de solotoer gaat omdat ik te moe ben, oké?” Toen giebelde ze. “Tenslotte… die paar minuten die het duurt voordat jij klaargekomen bent kosten me ook geen uren slaap, hoor.”

We lachten samen, ik greep haar hand met een vork. “Jolien, dat beloof ik. Maar echt: ik heb gisteravond genoten. Ook toen jij al sliep. Die momentjes waarop ik je streelde waren al heerlijk intiem, toen jij in slaap was gevallen genoot ik omdat jij me zó vertrouwde dat je dat kon. Ik wil niet dat jij me ‘nog even’ gaat bevredigen; als jij mij wil verwennen zou ik graag zien dat je dat met je volle bewustzijn doet. En niet als plichtmatig nummertje omdat Kees anders gefrustreerd is. Oké?” Ze knikte. “Plichtmatige nummertjes doen we hier niet aan. Afgesproken.” Na het eten pakte ik de riem van Mocca. “Ik laat Mocca nog even uit voordat we gaan.” Joline knikte. “Prima. Over tien minuten ben ik ook beneden, Kees.” Ik pakte mijn weekendtas met sportspullen en lijnde Mocca aan. “Ga je mee, mooie woef?” Het antwoord was duidelijk: kwispeldekwispel en een verwachtingsvolle blik uit twee bruine ogen. Met de lift omlaag, naar het uitlaatveld. Daar werd geplast en gepoept, toen liepen we weer richting flat. Mocca ging achterin de Volvo en zodra de klep dicht was ging ze zoals gewoonlijk liggen. Ik deed de auto uit de garagebox en wachtte.

Even daarna kwam Joline door de voordeur. Hé? Ze had nu een rok aan. Een van haar ‘dansrokken’, compleet met een randje onderrok er onderuit stekend. Toen ze instapte keek ik haar onderzoekend aan. “Wat ben jij van plan, betoverende dame? Komt Carlos solliciteren bij het Backoffice?” Ze trok mijn hoofd naar zich toe en fluisterde: “Nee. Ik heb veel grotere plannen. Ik ga ene Kees Jonkman vandaag helemaal gek maken. Zó gek dat, wanneer we vanavond thuiskomen hij absoluut geen trek in eten heeft, maar me rechtstreeks naar de slaapkamer sleurt om me te beminnen. Of op de centrifuge natuurlijk…”

Ze eindigde met een lange, sensuele zoen en toen zei ze: “Kees, tijdens de redevoering van jou aan het ontbijt dacht ik: “Hij moet wel iets leuks te zien hebben vandaag. Anders komt hij niet in de stemming.” “Nou, dat is gelukt, schat. Wat denk je: Zal ik de auto weer in de garage zetten? Dan stormen we naar boven en gaan we de hele dag van elkaar genieten…” Giechelend antwoordde Joline: “Doe maar niet. Dan vraagt Zelda zich af waar we blijven en moet met het OV naar Gorinchem. Komt schandalig te laat en krijgt van Gonnie op haar sodemieter. En wij zijn dan nét bezig met de tweede ronde, als Theo belt. Geen zin in. Maar ik ga je vandaag helemaal gek maken, Kees…” “Dat is nu al gelukt, schat. Alleen… Je loopt het risico dat Fred je zo dadelijk in de hal ten dans vraagt. Met die dansrok van je.” Ze lachte. “Dan zet jij Strauss maar aan op je telefoon. Geven Fred en ik wel een demonstratie Engelse wals. En als jij Lot of Margot ten dans vraagt…” Ik grinnikte. “Doen we! Wie weet kan je Theo overhalen om ook op dansles te gaan. Een dansje met de groot-aandeelhoudster van de firma DT staat nog op mijn bucketlist.”

Joline keek twijfelend. “Jij met Gertie dansen? Nou, dat zou wat worden… En nu: rijden met die lompe slee van je, we moeten Zelda ophalen.” “Zeker mevrouw. Tot uw orders mevrouw. Uw mooie dansrok nog even niet optrekken, mevrouw. In de bebouwde kom van Veldhoven is dat niet zo goed voor de verkeersveiligheid. Op de snelweg mag het wél.” Joline snoof. “Jaja… Met Zelda achterin? Het arme kind springt uit pure ellende uit de auto als jij je met mijn benen bezig gaat houden. En dat de auto dan 100 kilometer per uur rijdt, boeit haar dan niet zoveel. Het laatste wat we dan horen is: “Gétver….! Bejaardensex!” voordat haar hoofd op het Zoab uit elkaar klapt.” “Nou, dan heeft ze toch nog een mooie dood gehad, schat. Als het laatste wat ik zie voordat ik de pijp uitga jouw mooie benen zijn… Daar kan ik wel even mee vooruit in de eeuwigheid. Totdat jij me gezelschap komt houden, en dan hoop ik dat onze gezamenlijke wolk even aan het zicht onttrokken wordt van de rest der hemelbewoners. Ze zouden zomaar kunnen gaan blozen.”

Joline spotte: “Ja. En zich omdraaien onder het roepen van ‘ieeeuw… Bejaardensex!’ Want dan ben ik ruim over de 90 natuurlijk.” Ik draaide de straat in waar Zelda woonde. “Zo. En nu weer even gewoon doen, schatje. Onze ondeugende gedachten opbergen en belangstellend aan Zelda vragen hoe haar weekend is geweest.” Joline schoof haar rok over haar knieën. “Goed schat. Zeker schat…” Een ondeugend lachje gleed over haar mondhoeken.

Zelda stond al te wachten en stapte in. “Goedemorgen, echtelieden!” Haar toon was enigszins spottend. “Hebben jullie een lekker rustig weekend gehad?” Ik reed net weg, dus Joline antwoordde. “Nee. De samenvatting is: dansles, gevolgd door vier logé’s, een huisbezoek van onze gastgezinbegeleidster van Hulphond Nederland, schiet- en wapenleer waar je behoorlijk spierpijn van krijgt, een kerkdienst met bugel-geluiden, wat studie voor mij en wapenonderhoud voor Kees, en een wandeling. En wat er tussendoor geschiedde, met name ’s nachts, wordt in sprookjesboeken samengevat met de zinsnede ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’. Kortom: gisteravond zeiden we tegen elkaar dat we blij waren als het weer maandag was, en we konden uitrusten achter een beeldscherm. Bij Kees gevuld met tekeningen, bij mij gevuld met cijfertjes, waarvan ik hoop dat ze zwart zijn. Als ze rood zijn is er iets goed mis in Gorinchem. Nog vragen?”

Het was even stil achterin. “En ik maar denken dat jullie in het weekend gezellig zaten te rummikubben of te monopolyen…” Joline draaide zich een beetje om. “Oh, dat doen we ook wel eens, hoor. Of Scrabbelen… Kan bijzonder leerzaam zijn om te onderzoeken hoe iemands vocabulaire is op bepaalde gebieden…” Ik grinnikte om Zelda’s gezichtsuitdrukking in de binnenspiegel. “Leg het maar even uit, schat. Anders blijft het A.I.-wonderkind van DT met vragen zitten en kan ze zich vandaag niet concentreren.” Joline zei met uitgestreken gezicht: “Vieze-woorden-scrabble. Als een woord ‘vies’ is, zoals poep heeft het, waar het ook ligt, dubbele woordwaarde. Heeft een woord met seks te maken, zoals pijpen, krijgt het, ongeacht de plaats op het bord, drie keer de woordwaarde. En ligt het dan op het vakje van drie keer woordwaarde… Tja, dan gaan de punten natuurlijk skyhigh: drie maal drie is negen. Kunt je nagaan wat een woord als ‘fellatio’ aan punten oplevert…” Op de achterbank klonk even niets meer; in de spiegel keek ik in twee stomverwonderde ogen. Toen klonk: “Dat zijn spelletjes die je bij een stel zestienjarige pubers zou verwachten, als ze voor het eerst alleen thuis zijn… En jullie doen dat?”

Joline giebelde. “We deden het voor het eerst met de zussen van Kees en mijn broers samen. Ik heb die avond behoorlijk wat geleerd, moet ik zeggen…” Ik onderbrak haar. “Ja, want voor die tijd was je een net meisje, toch?” Zelda schudde haar hoofd. “Ik zal het thuis eens voorstellen. Ik denk dat mijn pa dan wint. Hoewel… vlak ma ook niet uit. Ik zal wel verliezen als een baksteen.” “Dan ga je maar bij mijn grote broer Rob in de leer. Die was de bewuste avond aardig op dreef…”

Al kletsend naderden we een half uur later Gorinchem. Joline trok haar gezicht in de plooi. “Zo. Nu transformeren we in het deugdelijke echtpaar Jonkman-Boogers. Harde werkers, altijd punctueel, nooit te laat, hoekstenen van zowel de burgerij van Veldhoven als een zeker ingenieursbureau in Gorinchem.” Vanaf de achterbank klonk een spottend “Jaja…” Eenmaal binnen kletsten we onder het genot van een bakje automatenkoffie even bij met andere collega’s en om half acht verdween ik richting de groepsruimte van de Piraten voor de laatste week-bespreking van dit jaar...