Voor de eerste keer sinds een paar weken waren de Piraten weer compleet! Henk was terug van zijn offshore-project en alle anderen waren ook binnen. Mooi! De eerste tien minuten mocht Henk besteden aan zijn avonturen op zee. Deels technisch, maar hij deelde ook een paar hilarische momentjes met ons. André had met hem een hut gedeeld en Henk mopperde dat hij de rest van z’n leven genezen was van de geur van pindakaas. Het bleek dat André in zijn weekendtas drie potten Calvé had meegenomen en telkens na een shift, voor hij ging slapen twee boterhammen met pindakaas at. “En dat nádat meneer z’n tanden had gepoetst, potdomme!” Hij mocht meteen 5 pushups pakken en we lachten hem uit.
En Miranda had, de tweede dag dat ze op het platform waren, één van de technici zo’n oplawaai gegeven dat hij er een forse bloedneus aan over hield. “De smeerlap greep haar op klaarlichte dag bij haar borsten en zei: ‘Common practice on this platform, girl.’ Gelukkig zag ik het en wilde Mir helpen, maar dat was niet nodig. Mevrouw Kamerman keek de vent, een olieboer ergens uit Polen of de Baltische staten, recht aan, haalde onverwacht en dusdanig keihard uit dat hij tegen de roosters ging. Bloedend als een rund, zijn hele overall zat onder het bloed. Nog geen drie uur later kon hij z’n spullen pakken en vertrok hij met de bevoorradingstender. En een ontslagbrief op zak. De klootzak.”
Henk keek rond. “Hier volgt een goede raad: haal geen grappen uit met mevrouw Kamerman, want dat gaat serieus pijn doen.” Ik gniffelde. “Dat wist ik al lang, Henk, maar dank voor de waarschuwing.” Hij moest lachen. “De rest van de tijd werd Mir door de crew zeer respectvol aangesproken met ‘Ma’am’. En als zij iemand iets vroeg of een opdracht gaf, werd die nogal snel uitgevoerd. Kortom: André heeft nu zeebenen gekregen, Mir heeft het eeuwige respect van de bemanning van Neddril 18 en ik heb een paar weken lang pindakaaslucht kunnen snuiven, afgewisseld met zeelucht. Dat laatste was heerlijk. En jullie? Wat hebben jullie uitgespookt toen ik er niet was? Lekker freewheelen zeker?”

Een storm van protest brak los en Rogier greep Henk even in z’n nekvel. “Kijk je een beetje uit, meneer van Gasselt? Hier zijn weliswaar geen antislip-roosters, maar ik kan je ook zonder dat tegen de vlakte meppen, hoor. En reken maar dat je die bloedneus ook hebt!” De deur ging open en we hoorden: “Rogier van der Vlist! Laat mijn platform-maatje eens heel snel los!” Miranda stond als wrekende gerechtigheid in de deuropening, Theo breed grijnzend achter haar. Rogier liet zijn hand zakken en keek Miranda aan. “Sorry Ma’am. He insulted me and my collegues.” Miranda gniffelde. “Oh, jullie hebben het verhaaltje gehoord? Mooi. Dan weet je wat je te wachten staat als je mij ooit bij mijn voorgevel wil grijpen.”
Ik kon het niet laten. “Sorry Mir, maar daar zul je mij nooit op gaan betrappen. Ik ken véél leukere exemplaren.” Ze keek me minachtend aan. “Jou spreek ik ook nog wel, meneer Jonkman. Als ik deze opmerking aan je lieve echtgenote vertel, slaap je weer eens een maand in de berging.” “Ga maar gauw naar die pindakaasboer van je, Mir. Moet ik Henk meesturen? Die heeft z’n portie Calvélucht dit weekend moeten missen…” Henk keek me nijdig aan. “Dat was dit weekend best wel een opluchting, Kees. Om het parfum van mijn lieve echtgenote te ruiken als ik op bed lag. En nee, meer bijzonderheden krijgen jullie niet!” Hij keek waarschuwend rond.

Theo deed een stap naar voren. “Henk, voordat je gekke dingen gaat doen: ik heb Mir en André al gezegd dat ik blij ben dat jullie weer hier zijn; datzelfde zeg ik ook tegen jou. Welkom terug. Heeft Kees je al een nieuw project in je mik geschoven?” Henk schudde zijn hoofd. “Nee, we waren nog even mijn weekjes op zee aan het doornemen.” Theo keek hem aan. “Mooi. Dan zorg je dat je vanmiddag eventuele losse eindjes aan elkaar gebreid hebt. Om half vijf verdwijn je en ik wil je niet eerder zien dan op twee Januari. Je hebt een paar weken shiften gedraaid van acht uur op, acht uur af, dat zijn veel te veel overuren. Als ik die moet uitbetalen, samen met die van Miranda en André, is DT nog voor het eind van het jaar op de fles. Gaan we niet willen. Met de rest van de uren mag je doen wat je wilt, maar nu moet je bioritme even tot rust komen, zodat je straks van een beetje normale kerstvakantie samen met je vrouw en kinderen kunt genieten waarbij je op een normale tijd kunt gaan slapen. Kees regelt het maar met z’n Piraten, die hebben een aantal weken zonder jou kunnen lamballen, die paar dagen kunnen er ook nog wel bij. Duidelijk?”
Henk knikte. “Nogal, Theo. Enne… Dank je wel.” “Hoezo dankjewel? Het zijn gewoon overuren, hoor. En een aantal bij nacht en ontij én op zee. Dat mag best gecompenseerd worden. Koop maar iets leuks voor je echtgenote en je kinderen. Of verwen jezelf door eens naar een goéie kapper te gaan. En nu iets anders: ik zou graag zien dat jullie deze week ook aandacht besteden aan ‘after sales’. Oftewel even langsgaan bij de lui waar je het afgelopen jaar goed mee hebt samengewerkt. Daar mag je op kosten van de zaak een door bonbons of een bloemetje gaan brengen; de kosten declareer je maar.” Theo knipoogde. “Dat kan er na dit boekjaar wel af. Ik heb dat ook met de andere teams besproken; zelfs Backoffice gaat deels de deur uit voor relatiebezoek.” Ik keek Rogier en Gerben aan. “Kom lui. Wij lopen even naar het Backoffice en maken afspraken wie wanneer en waar op bezoek komt. Rogier bij Lot, Gerben bij Mar en ik bij Jolien.” Er klonk gegrom rondom ons en Theo keek ons beurtelings strak aan. “Niet in de baas z’n tijd liggen…” Verder kwam hij niet, Rogier legde een hand op zijn mond. “Kijk je even uit, baas? Geen uitspraken doen waar je spijt van zou kunnen krijgen…” Theo knipoogde en verdween, Miranda meenemend.
“Zo. Die had je even verdiend, Henk.” Gerben zei het zachtjes, maar uiterst serieus en de rest knikte. Henk z’n hand gleed over zijn kale hoofd. “Dat advies van die kapper… Ja, daar kan ik wel wat mee.” We schoten in de lach, toen nam ik het heft weer in handen. “Goed lui… Nu Henk een stichtelijk advies over zijn uiterlijk heeft gekregen, kunnen wij weer verder. Nu ligt mijn hele schema voor de komende week in puin, maar goed: dat regel ik wel met Theo. Ga dus zo dadelijk bellen en maak afspraken. Bij één klant gaan we deze week nog aan de slag: dat metaalbedrijf van ‘Tante Truus’ in de kantine streng de scepter zwaait. Daar gaan Gerben en ik samen heen. En ik wil samen met Rogier naar het ziekenhuis in Nijmegen. Voor de rest is het ieder voor zich. Zet je afspraken op het whiteboard hier, dan weten we in één oogopslag wie waar en wanneer uithangt. Heb je op een gegeven moment geen afspraken, ga je dan concentreren op wat er volgend jaar voor de deur staat. En of je dat hier doet of thuis, mag je zelf weten, maar…” Ik trok een veelbelovend gezicht: “ik zie jullie vrijdag om 12:00 allemaal, behalve Henk dan, in sporttenue in de hal. En ’s middags om 15:00 hebben we net zo’n receptie als vorig jaar, dus zorg dat je dan ook wat nette kleren bij je hebt.”
Henk veegde denkbeeldig zweet van zijn voorhoofd. “Pfoe… Kom ik even goed weg dit jaar! Geen zwemvierdaagse bij twee graden onder nul!” De rest keek aanmerkelijk minder vrolijk; Gerben, Rogier en Willem wisten ondertussen ook wel wat er vorig jaar de laatste dag voor Kerst was gebeurd. Frits stak zijn hand op. “Ja, Frits?” “Kees, allemaal leuk en aardig dat we door het land gaan toeren met kerstpakketten en zo, maar ik wil één ding zeker stellen: dat we Henriëtte, onze reinheidsengel, niet vergeten.” Ik knikte. “Heb je helemaal gelijk in. Loop even naar Theo om hem iets in te fluisteren. Ja, jij zelf. Jouw idee, Frits.” Hij stak een duim op en verdween. Die Frits… Die was het afgelopen anderhalf jaar nogal drastisch omgeslagen qua persoonlijkheid… Even later was iedereen aan het bellen en mailen. Ik ook; ik had vier ‘eigen’ klanten waar ik heen wilde, en bovendien wilde ik met Gerben samen naar het lasbedrijf en met Rogier samen naar het ziekenhuis in Nijmegen. Even met ‘tante Truus’ kletsen en als het even kon ook met Johan van Onzenoort, die traumachirurg.
Ik keek mijn adreslijst na. Niemand vergeten? Mijn oog viel op de naam van Bas van Leeuwen. Ja. Die wilde ik ook bedanken voor zijn steun. En zijn vrouw ook. Dat kon simpel: we reden elke dag bijna langs hun huis… Ik pakte mijn telefoon.
“Van Leeuwen” klonk het kort.
“Dag Bas, Kees Jonkman hier. Komt het uit als Joline en ik ergens deze week bij jullie thuis langskomen om een kerstcadeautje te brengen?”
Even was het stil. “Ehh… Kees: de overheid heeft nogal strenge richtlijnen met betrekking tot goederen die geschonken mogen worden…”
Ik kon het niet laten. “Oh? Dus die twee literfles Jägermeister is uit den boze? Want dat spul wordt geschonken… Rumbonen dan maar? Of een grote doos met kersenbonbons?”
Hij schoot in de lach. “Wat ben je ook een eikel… Even in m’n agenda kijken: woensdagavond, komt dat uit? Dan is mevrouw van Leeuwen ook thuis. Kunnen wij ouwe militaire koeien uit de sloot halen terwijl zij staat te ploeteren achter het fornuis.”
“Haha… Dat durf je haar niet recht in haar gezicht te zeggen, Bas. Volgens mij hoor je dan een hele mooie zachte stem nogal nadrukkelijk zeggen: ‘Loop de tuin in, vang een kip, slacht het beest en maak ‘m zelf maar klaar, luitenant. Ben jij gek geworden…’
Hij gniffelde. “Ik hoor dat je Linda al aardig kent. Maarre… is woensdagavond oké? Dan eten jullie gewoon mee. En of het kip wordt of iets anders… Laat je maar verrassen.”
“Woensdag is prima, Bas. Dan maken we op de terugweg vanuit Gorinchem even een omweg langs Liempde.” Rond een uur of half zes, komt dat uit?” “Prima, Kees. En eten jullie mee? Meestal eten we rond zes uur…”
“Mits we niet zelf jouw hele tuin moeten rondrennen om een kip te vangen: graag.” Hij lachte. “Das war einmal, Herr Major. Maar goed dat je daar nog steeds intensieve herinneringen aan hebt.”
“Hou op, schei uit… Ehh… Tot woensdag, Bas. En de groeten aan Linda.”
Zo, da’s één. En nu, voordat er afspraken conflicteerden: naar Gerben en Rogier. Ik liep de groepsruimte weer in. “Gerben, had jij die ijzersmelters in Geldrop al gesproken?” Hij schudde zijn hoofd. “Nog niet. Jij wilde ook mee, dus eerst even coördineren. En Kees: ik wil ook langs meneer van Meel en z’n ploeg. Ik weet niet waar die nu uithangen, maar daar kom ik wel achter. En dan neem ik wel wat anders mee. Betaal ik uit eigen zak.” Ik stak een duim op. “Prima. Want met hen moet je binnenkort weer op de steiger staan, vriend!” “Precies. En ik heb er goed mee samengewerkt. Dus…”
Een uurtje waren we kwijt aan afspraken maken. Ik ging vanmiddag met Rogier mee naar Nijmegen, morgenochtend zouden Gerben en ik naar Geldrop gaan en aansluitend meneer van Meel z’n ploeg ontmoeten op een bouwplaats in Uden. Dan woensdag een ‘gewoon’ bureaudagje, gevolgd door een bezoek aan Bas en Linda. En Joline had gevraagd of ik donderdag mee naar Utrecht kon, dan zou zij bij professor van Weenen thuis op bezoek gaan. “Ik kan daar niet in m’n uppie aankomen, Kees. Hij zou er wat van kunnen gaan denken. Of zijn vrouw natuurlijk.” “Dan neem je Lot en Mar toch mee? Dan laat hij het wel uit z’n hoofd om te denken dat zijn knapste studente hem komt verleiden…”
Ze keek misprijzend. “Je bent soms nog steeds een naar mannetje, Kees Jonkman. Ik ben een net meisje en professor van Weenen is een nette hoogleraar. Maar donderdag rond een uur of tien zijn we welkom in Utrecht.” Ik keek wat zuinig. “Utrecht? Je zou denken dat een zichzelf respecterend hoogleraar ergens anders woonde. Utrecht, of all places…” Joline glimlachte geheimzinnig. “Wacht jij maar eens af, mannetje. Je zou wel eens versteld kunnen staan.”

Kortom: de week zat vol: vrijdagmiddag ook nog die kerstborrel… Sjongejonge… Ik nam, toen het compleet was, een foto van het schema van het whiteboard over en stuurde die via de mail naar Theo, dan wist hij ook wie wanneer waar uithing. Het bezoek aan Bas liet ik er buiten; dat had weinig met ‘werk’ te maken en bovendien wilde ik de relatie tussen BuZa en DT niet aan de grote klok hangen. De mensen om wie het ging wisten het, de rest had er niets mee te maken…
Kwart voor twaalf: omkleden. “Heren, onze grote vriend Fred zal wel weer wat leuks bedacht hebben, dus omkleden en om twaalf uur in de hal. Ja, jij ook, Henk! Vanmiddag ben je pas vrij, nu nog niet.” Henk bromde wat, maar pakte braaf zijn weekendtas. Fred hield het rustig vandaag: even warmlopen, op de parkeerplaats bij de Mc. Donalds wat oefeningetjes op de plaats, en een rustige dribbel terug. In de hal was het commentaar er niet minder om. “Zeg Fred… ben jij een voorschot aan het nemen op je pensioen of hoe zit dat?” Miranda keek hem nogal verontrust aan en Rogier vulde aan: “Dit kun je toch nauwelijks meer ‘sport’ noemen?” Theo deed ook een duit in het zakje. “Ik ben nauwelijks warm geworden, Fred…” Hij keek rond. “Nog meer commentaar? Ik wil jullie nóg wel een keertje naar buiten jagen, hoor…” Denise schoot weg, richting Backoffice, terwijl ze riep: “Nee, dank je feestelijk! Dat wil ik niet meemaken…” Lachend liepen we richting douches.

Na de lunch stapten Rogier en ik in de auto en reden we richting Nijmegen. We werden verwelkomd door Ane en Rogier gaf hem een doos chocola. “Voor de goeie samenwerking, zowel de afgelopen drie jaar, maar ook tijdens de ellende met die klootzakken van de Zuidas en de gevolgen daarvan, Ane.” We dronken een kop koffie in de hal, gezeten tussen patiënten en personeel. “Ik wil nog even richting OK, Ane. Kijken of ik Johan van Onzenoord nog even te pakken kan krijgen.” Ane knikte. “Wij vermaken ons nog wel even hoor Kees.” En Rogier vulde aan: “Je hoeft niet op me te wachten, Kees. Ik stap zo dadelijk in de auto en rij even naar m’n vader.” Ik stak een duim op, gaf Ane een hand en liep richting OK. Bij de verpleegsterspost aan het begin van de afdeling meldde ik me en zowaar stond zuster Babet achter de balie.
Die keek me even nadenkend aan. “Ik ken u ergens van…” Ik grinnikte. “Blij om te horen dat mijn charismatisch uiterlijk indruk heeft gemaakt op een knappe verpleegkundige.” Haar ogen lichtten op. “Wacht even… Meneer Jonkman, toch? U heeft dokter van O…” Ik stak een hand op. “Niet iedereen hoeft dat te weten, Babet. Zou je even kunnen kijken of dokter van Onzenoord tijd heeft voor een kletspraatje? Als hij geen tijd heeft snap ik dat; de uren van een traumachirurg zijn al zo duur. ” Ze keek zuinig. “Meestal is hij aan het opereren of zwerft ergens in het ziekenhuis rond op zoek naar zijn patiënten… Momentje, meneer Jonkman.”
“Ehhh… Zeg maar gewoon Kees. Daar luister ik beter naar.” Ze lachte en pakte de telefoon. Drukte drie nummers in en legde de hoorn weer neer. “Zo. Nu weet hij dat hij me moet bellen en dat het niet dringend is. Hij is in ieder geval niet aan het opereren, anders had ik het geweten.” Ze wees naar een whiteboard achter zich. Daar stonden de diverse operatiekamers aangegeven, met tijdschema’s voor operaties en wie dan ‘aan de tafel’ stonden. Johan had zo te zien vanochtend twee operaties gedaan en vanmiddag om half vier zou er nog eentje volgen. Even later ging de telefoon achter de balie en Babet nam op. “OK, met Babet…” Ze keek me even aan en vervolgde: “Dokter, er staat hier een collega van u die u even de hand wil drukken. Kees Jonkman heet hij… Oké, ik zal het hem zeggen.” Ze legde de hoorn neer en glimlachte liefjes. “Hij zei dat hij er nú aan zou komen. Dat zegt hij alleen maar als er een spoedgeval voor de deur staat.” Ik grinnikte, boog iets over de balie heen en zei zachtjes: “Waarschijnlijk is hij bang voor nóg een vloekpartij mijnerzijds.” Babet schoot in de lach. “Ja, dat zal het wel zijn…”
Achter me hoorde ik een deur opengaan en meteen de stem van Johan. “Sta jij nou met een knappe hoofdverpleegkundige te sjansen, majoor van de Infanterie?” Ik draaide me om. “Liever met haar dan met jou, Johan…” We gaven elkaar een hand. “Hoi Kees. Was je in de buurt?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Deze week kregen wij opdracht om wat aan ‘after sales’ te doen. Oftewel bij voormalige klanten op bezoek gaan en vragen of ze tevreden zijn. En natuurlijk bedelen om nóg een klus, maar dat heeft bij jou geen zin, denk ik.”
Babet brak in. “Heren… Kom even hierachter in de verpleegsterspost kletsen. Daar is ook koffie, maar dan hangen jullie niet voor mijn balie stomme militaire grappen te debiteren. Andere patiënten zouden er zomaar van kunnen schrikken.” We liepen om de balie heen en een deur door. Twee andere verpleegkundigen zaten daar achter een kop thee en Johan stelde ze voor. “Kees, deze kanjers zijn Ingrid en Jeroen. Stond ik een uurtje geleden nog mee aan tafel, de gevolgen van een verkeersongeluk te repareren.” Ik gaf hen een hand en Johan vervolgde: “Dame en heer: dit is Kees Jonkman. We hebben samen een aantal maanden in Afghanistan rondgehangen.”
Jeroen knikte. “Ik geloof dat ik daar iets van heb meegekregen. In de eetzaal, een paar maanden terug. Je kreeg toen nogal ongezouten op je flikker, Johan.” Hij keek me aan. “Ik zat één tafel verderop en kon je hele preek letterlijk verstaan.” Hij zweeg even en vervolgde toen zachtjes: “En je had groot gelijk, Kees. Bedankt. De sfeer hier is meer dan honderd procent verbeterd.” Ingrid knikte. “Ben ik het helemaal mee eens.” Johan grinnikte en wees naar mij. “Kees is de ingenieur die alle elektrotechnische verbeteringen qua noodstroom heeft ontworpen…” Verder kwam hij niet. “Nee Johan. Ja, een deeltje heb ik uitgedacht, maar mijn collega Rogier heeft de uitwerking voor zijn rekening genomen en samen met jullie hoofd TD de handel uitgewerkt.” “Nou, dan nog een keer dank je wel, Kees. Wij hoeven niet meer bang te zijn dat het plotseling stikdonker is op de OK als er een patiënt openligt. Alles werkt nu zoals het zou moeten werken.” Johan keek me aan. “Nou, het doel van je bezoek is bereikt, majoor. Je klanten zijn tevreden.”
Jeroen keek vragend. “Ik was hier voor een stukje ‘after sales’, Jeroen. Ik weet niet of jullie bekend zijn met die term?” Ingrid maakte een minachtend geluidje. “Als de patiënt wakker wordt uit de narcose is hij of zij meestal wel blij, dus krijgen we een goeie recensie. Als hij of zij niet meer wakker wordt… Ach, voor een slechte recensie is het dan toch te laat.”
Ik trok een wenkbrauw op en Johan zei: “Militaire humor is vaak grof en lomp, Kees. Galgenhumor. Verpleegkundige humor is dat soms ook. Hard nodig om je te wapenen tegen de toestanden die je hier soms ziet. Vanochtend kwam er een jonge knul binnen met de ambu. Was na een feestje met z’n nog stomdronken kop achter het stuur gaan zitten en had z’n auto met ruim 160 km per uur tegen een dikke boom geparkeerd. En natuurlijk geen gordel om, want die zijn voor watjes. Zo ongeveer alles in z’n borstkas gebroken wat er maar te breken viel. Die hebben we vanochtend opgelapt. Ligt nu bij te komen van de operatie. Eén voordeel had hij wel: we hoefden de instrumenten niet te steriliseren. Dat deed de alcohol in zijn bloed wel.” Jeroen knikte instemmend. “Nogal…” Ingrid keek alleen maar smerig. Ik nam nog een slok koffie. “Was er niemand anders bij betrokken? Ik bedoel… Had hij bijrijders of heeft hij iemand aangereden?” Ingrid schudde haar hoofd. “Nee, gelukkig niet. Ik heb heel kort een van de ambu-broeders gesproken: bocht in de weg, te laat gereageerd, boom. De auto had een kreukelzone tot aan de trekhaak; de brandweer heeft hem er uit moeten zagen en knippen. Ik hoop dat ze hem de rest van z’n leven z’n rijbewijs afnemen.” “Dat is niet aan ons, Ingrid.” Johan keek haar kort aan en ging toen verder.
“Ander onderwerp, Kees. Doe jij nog wel eens wat met je militaire status?” Ik gniffelde. “Volgende week. Schietwedstrijd van het CIMIC-bataljon. Ik mag achter de Colt liggen en de hoofd-schietinstructrice zou speciaal voor mij nog ergens aan Accuracy op de kop tikken… Voorbereiding op een schietwedstrijd van het OOCL, ergens in… Februari of zo.” Johan keek vragend. “Accuracy?” “Een Amerikaans 12,7mm scherpschuttersgeweer. Ben ik in Bosnië voor opgeleid, twee jaar voordat ik naar Afghanistan ging.” Hij keek me aan. “En dat…” Hij zweeg en ik vulde aan. “Ja, dat ding heb ik in Bosnië een aantal keren gebruikt, Johan. In Afghanistan één keer. En degenen tegen wie ik het gebruikt heb, hadden zelfs hier geen kans op overleven gehad. Een 12,7mm kogel door je hersenpan, daar helpt niet zoveel tegen.” Ingrid keek verschrikt. “Wát? Heb jij mensen neergeschoten? In koelen bloede?” Ik knikte. “Ja. Of het ‘mensen’ waren… Ik daar mijn twijfels bij. En verder wil ik dat onderwerp even niet ter sprake brengen.” Ik keek haar recht in de ogen en ze knikte. “Sorry.”.

Ik wendde me tot Johan. Heb jij nog contact gehad met Grad Dekker?” Hij knikte. “Zeker weten! Ben ondertussen twee keer bij hem geweest. Een kei van een vent; hij is momenteel weer aan het hardlopen. Wil volgende zomer meedoen met de Vierdaagse!” Ik schudde mijn hoofd. “Ik wist dat hij gestoord was, maar dat het zó erg was…” Jeroen keek boos. “Je bent niét gestoord als je de Vierdaagse meeloopt, meneer Jonkman. En ik kan het weten; heb het cijfer 3 op m’n vierdaagsekruis hangen.” Ik grijnsde langzaam. “En ik de 7, Jeroen. Dus ik kan het ook weten.” Johan schudde zijn hoofd en keek Ingrid aan. “Infanterie. Knettergek.” Op dat moment ging zijn pieper af en tegelijk liep zuster Babet de ruimte in. “Ambu met twee verkeersslachtoffers. Zijn over vijf minuten hier. Eén mannelijke patiënt met een gebroken been en snijwonden, de ander is vrouw, gebroken heup en hoofdverwondingen. De dame heeft prio. Komt na de SEH meteen hierheen. Dokter, OK 1 wordt nu klaargemaakt.” Johan was al overeind gekomen, zijn blik binnen een kwart seconde overschakelend van ontspannen naar 'actie!'. “Sorry, Kees, ik moet me wassen. Geen tijd meer.” “Snap ik. Doe je best!”
Hij was al weg, gevolgd door beide verpleegkundigen. Ik schudde mijn hoofd. Zó zit je te kletsen, zó moet je aan de bak... Ik liep terug naar de verpleegsterspost. “Babet, ik ben weg. Jullie hebben het druk.” Vanachter haar computer keek ze me kort aan. “Prima. Tot ziens, meneer Jonkman.” Ik liep de afdeling, door de grote hal naar buiten.
Rustig reed ik het parkeerterrein af, de ondertussen bekende route Nijmegen uit. Nog even langs Hulphond? Nee, niet nodig, als we vragen hadden konden we bij Adria terecht. Op een parkeerplaats bij Dukenburg stond ik even stil. Nog even afspreken met Gerben hoe laat we morgen in Geldrop zouden zijn. Daarna belde ik Joline. “Hoi schat, met je vent… Moet ik nog boodschappen halen voor vanavond?” “Nee hoor, niet nodig. Ik weet niet waar jij nu bent, maar ik rij over één minuut Veldhoven binnen.” “Oké… Ik sta op een parkeerplaats in Nijmegen, over een uurtje ben ik, als het verkeer meewerkt, thuis.” “Goed, dan zie ik je zo!” Ik verbrak de verbinding en reed vervolgens weg. Het verkeer werkte redelijk mee; bij Uden stond ik even in de file, maar dat duurde vijf minuten, daarna reed het spul weer gewoon door. Om kwart voor zes reed ik de auto in de garage en liep naar boven. Toen ik de sleutel in de voordeur stak hoorde ik naaldhakken op de gang naar de deur lopen. En toen de deur eenmaal open was, bleef ik met open mond staan.

Joline stond voor me, prachtig opgemaakt en met een brede glimlach op haar gezicht. Haar haren in een dikke vlecht naast haar hoofd. Een transparante, blauwe blouse aan met een dun behaatje eronder zichtbaar. Dezelfde rok als vanochtend, met daaronder die panty met klimplanten boven open schoentjes met hoge, dunne naaldhakken. “Gloeiendegloeiende… Wat zie jij er prachtig uit, Jolien…” Ze bleef glimlachen en zei zachtjes: “Ja. Voor mijn lieve minnaar, tevens bugelist en ingenieur. Plus nóg wat bijbaantjes, maar die zijn nu niet zo belangrijk. Ik hoop dat je geen bezoek hebt meegebracht, Kees. Die zouden dan nu rechtsomkeert moeten maken, want ik heb plannen met je.”
Op gevoel deed ik de deur achter me dicht. “Ja, dat zie ik…” Ze trok me in haar armen en kuste me. “Kom met me mee, schatje. In één streep naar de slaapkamer.” Even kwam de praktische Kees naar boven. “En Mocca dan?” Joline trok me door de hal en keek om. “Die is een uur geleden uit geweest en ligt nu lekker met een grote kluif in z’n mand. Is voorlopig wel bezig en heeft geen belangstelling voor ons. Niet zo nuchter jij. Concentreer je maar op mij.” “Dat gaat wel lukken, schoonheid…” De slaapkamerdeur viel achter ons dicht en Joline duwde me ruggelings op bed. Toen ging ze op me zitten en boog zich voorover. Haar mond raakte nét de mijne, onze lippen gleden over elkaar. “Jij bent nu van mij, Kees Jonkman… Ik ga je helemaal gek maken, net als jij mij gisteren gek maakte. Ik ga je uitkleden.”
Ze hielp me mee, en dat ging niet subtiel. Er sneuvelden twee knoopjes van mijn overhemd, mijn schoenen werden uitgetrokken zonder dat de veters los gingen. Binnen de minuut was ik naakt, mijn paal rechtovereind. “Lekker…” fluisterde Joline, terwijl ze een hand over mijn paal liet glijden. “Die wil ik straks helemaal in me voelen…” Ze boog zich voorover en likte langs de schacht, mij intensief aankijkend. “Ik ga je klaar laten komen, schatje. Lekker laten spuiten… En je kunt het niet tegenhouden. Ik wil je sperma proeven en doorslikken… En jij mag me voelen. Betasten. Lekker genieten als je klaarkomt. En daarna doen we het nog een keertje, maar dan wil ik je neuken.” Ze glimlachte ondeugend. “Dan duurt het lekker lang…” Toen nam ze mijn paal helemaal in haar mond en begon me geraffineerd te pijpen: kletsnat van haar speeksel, haar tong rondjes draaiend, haar wangen hol en zuigend. Even liet ze los en liet een grote klodder speeksel op mijn paal vallen: toen nam ze hem weer in haar mond. Steeds verder verdween mijn paal in haar warme mond, tot ik haar keel voelde. Ze slikte, terwijl ze me aankeek en ik kreunde: “Schat… Ik hou het niet meer… Je maakt me stapelkrankjorum met je lekkere mond…” Ik zag haar ogen lachen en ze trok zich iets terug. Met haar tong verwende ze me nu en ik kon mijn orgasme niet meer tegenhouden! Ik kwam klaar in haar mond en ze slobberde, slikte en likte me hevig, haar hoofd op en neer gaand, tot ik niets meer kon produceren en ik uitgeteld op bed zakte.
Ze opende haar mond een beetje, liet zien wat ze nog in haar mond had en slikte mijn zaad door. Toen kroop ze langzaam en erotisch over me heen: haar sexy kleren streelden me. “Wat ben jij een heerlijke vrouw, Joline…” Ik trok haar tegen me aan en kuste haar innig en langdurig. Mijn handen gleden over haar warme lichaam en ik streelde haar overal. Toen onze lippen elkaar loslieten kwam ze iets overeind en zei zachtjes: “Daar heb ik vandaag naar verlangd, Kees. Om jou mee te sleuren naar de slaapkamer en je te verleiden en je aan te randen. Heerlijk om te zien hoe jij opgewonden word… En heerlijk om je te pijpen en je zaad te voelen komen… Daar word ik vreselijk geil van, wist je dat?” Ik aarzelde. “Jolien… wil je dat écht?” Ze keek vastbesloten. “Ja, Kees. Je bent lekker en het wind me vreselijk op als ik je voel klaarkomen…” Ze giebelde. “Nog nét niet zoals in de film ‘Deep throath’, ik heb geen clit in mijn keel, maar je bent lekker. Neem dat maar van mij aan. ten slotte ben ik hier de expert. En nu mag je even uithijgen, terwijl je mij lekker streelt. Als je weer op krachten bent gekomen wil ik je neuken. Woman on top. Lekker de regie houden en je laten weten wie hier de lakens uitdeelt.” Ze keek me van vlakbij plagend aan en ik likte haar neus. “Je blijft een gemene heks, Joline Jonkman – Boogers. Maar dat mag; ten slotte heb je het lekkerste lichaam van het westelijk halfrond. Dat mag wel eens de baas over me spelen; ik neem aanstaande vrijdagmiddag wel wraak.”
Even flitsten haar ogen. “Kijk jij maar uit, mannetje. Als je wéér een sloot in duikt, zou het zomaar kunnen zijn dat je er niet meer uitkomt.” “Bluf. Dan heb jij geen toverstaf meer en moet je tot je achtentachtigste wachten tot je Kees Jonkman weer in je armen kunt sluiten. Wist je dat zo’n harp best wel in de weg zit als je wilt zoenen?” Ze schudde haar hoofd. “Idioot… Geen harp hier, dus… Zoenen jij!” Een tijdje lagen we lekker te knuffelen, tot Joline zachtjes zei: “Kees… Ik wil je wat vragen. En misschien is dat confronterend, maar ik wil het wel weten. Meestal neem ik het initiatief als we gaan vrijen. Waarom zeg jij niet eens gewoon dat je zin hebt en ‘pakt’ me dan?”
Ik dacht diep na en zei toen aarzelend: “Misschien omdat ik bang ben dat je me afwijst? En nee, dat heb je nog nooit gedaan met de rotsmoes dat je hoofdpijn had of zo, maar…” Een tijdje was het stil, toen vervolgde ik: “En ik ben allergisch voor kerels die hun vrouw, vriendin of wat dan ook ‘opeisen’. Haar plompverloren naar zich toetrekken en dan moét het gebeuren. Ik wil dolgraag met je vrijen, op elk willekeurig moment van de dag of nacht, maar alleen als jij er ook voor in de stemming bent, mooie echtgenote. ‘Wederzijds goedvinden’, dat was toch ons motto? Echt, als jij zoals nu in zo’n mooie rok loopt en zo’n verleidelijke blouse aan hebt... Ik word er vreselijk opgewonden van. Maar tegelijk ben ik ook héél voorzichtig om je dan meteen ‘op te eisen’, schat. Bovendien vind ik het heerlijk als jij het initiatief neemt. Dat je laat merken dat ik de vent van je dromen ben. Want het feit dat een knappe, intelligente en sportieve vrouw als jij van mij houdt… Dan ben ik helemaal gelukkig. Zoals nu.”
Joline streelde mijn gezicht. “Lief… En Kees: wees er honderd procent van overtuigd dat jij de man van mijn dromen bent. Jij hebt me al meerdere keren uit de nesten gehaald. En anderen ook. En daarom hou ik van je en wil ik eindeloos met je vrijen.” Ze keek me aan, haar blauwe ogen vlak bij me. Geen spotlichtjes er in, geen laserstralen, maar zacht en eindeloos mooi. “Ik hou van jou, Kees. Wees daarvan overtuigd. En ik zal ervan genieten als jij me eens in bed sleurt. Want ik weet dat je me nooit pijn zal doen of me oncomfortabel laat voelen.” Ze drukte zich tegen me aan, één prachtig been tussen de mijne. “Het mág, Kees. Sterker nog: soms verlang ik ernaar. Onze spelletjes met Jolientje zijn leuk en opwindend, maar het mag best steviger. En als ik tegenspartel en jij dominanter wordt, is het alleen maar opwindender voor mij.” Een lange, intieme zoen besloot haar redevoering. Toen glimlachte ze. “Ik voel dat je er weer klaar voor bent, lieve lover…” Ik bromde: “Niet zo gek als zo’n prachtig been in sexy nylon mijn paal zit te verwennen, mooie meid… Dan vliegt het testosteronpeil met een rotgang omhoog.”
Nu giebelde ze ronduit. “In jouw paal zit dus veel testosteron? Want die kwam zojuist ‘met een rotgang omhoog’, Kees.” Ik zuchtte. “Volgens mij heb jij ook zitten suffen bij bepaalde lessen biologie, mevrouw Jonkman. Maar dat geeft niet: ik wil je met alle genoegen even bijles geven hoor.” Ze rolde tegen me aan en zoende me intens. Daarna klonk in mijn oor: “Ga er dan maar met een bloedgang mee beginnen, lieve lover. Voel me, betast me, verwen me, hou me vast en…” Ze zweeg even en vervolgde toen fluisterend: “Néém me! Alles mag, lieve Kees. Laat me genieten!” Ik trok haar stevig tegen me aan en voelde haar warme, verleidelijke lichaam tegen me aan schuiven.
Ik kuste haar en drong nu met mijn tong in haar mond. Joline duwde een been tussen de mijne en begon zich tegen mij aan te wrijven. “Trek mijn rok omhoog, schat… Ik wil je tussen mijn benen voelen… Lekker met mijn poesje over die sterke benen van jou wrijven en geil worden.” Ze fluisterde het in mijn oor, gevolgd door een natte tong die mijn oor likte. “Geile meid van me…” Ik trok haar rok en onderrok omhoog en betastte haar warme, sexy benen en billen. Toen tussen haar billen; met haar kleine slipje en haar panty tussen mijn vingers voelde ik haar natte poes en streelde ik even later haar sterretje. “Oh… Daar maak je me helemaal gek mee, Kees… Even loslaten, dan trek ik…” Ze kwam overeind, maakte haar rok los en die ging, samen met haar onderrok uit. Toen tastte ze op haar rug en maakte haar BH los. Die ging ook uit en zat ze alleen nog maar in haar panty en haar transparante blouse naast me. En met een ondeugende blik trok ze haar panty strak over haar poesje en legde mijn hand erop. “Voel me! Bevredig me, schatje… Zó lekker als je dat doet…” Ik streelde het warme heuveltje tussen haar benen. Eerst zachtjes, maar toen ze haar heupen omhoog drukte, intensiever en sneller. Joline hield haar ogen gesloten, helemaal genietend van haar eigen lichaam. Plotseling spreidde ze haar benen helemaal en kreunde: “Ik ben vandaag stout geweest, meneer… Mezelf op het toilet lekker verwend…”
Ik tikte op haar slipje. “Foei sletje. Dat kan toch niet? Als iemand je had betrapt… daar gaat je reputatie!” “Ahh… Maar het was wel lekker, meneer. Even klaarkomen, dat had ik nodig met u zo ver weg… Maar nu… Dit is heerlijk, meneer. Mag ik nu wéér klaarkomen?” Ik zei niets, maar gaf een paar harde tikken op haar slipje. Joline schudde haar hoofd hevig heen en weer, kneep zelf in haar tepels door haar transparante blouse en hief haar heupen steeds verder, op zoek naar mijn hand. “Ik ga je zo dadelijk neuken, lekker geil meisje van me. Diep in je natte kutje doordringen en dan voel je mijn pik jouw natte kut binnendringen. Lekker diep er in, dan weer bijna er uit, en weer er diep in… Tot ik lekker in je spuit. Geil sperma diep in je lekkere natte meisjeskutje…” Ze gromde en trok razendsnel haar panty en slipje uit en legde die naast haar op het kussen. “Neuk me dan! Ik wil uw harde pik in me voelen!” Ik ging tussen haar benen liggen en plaagde haar even door met mijn paal over haar natte spleetje te strelen.
Daar nam Joline geen genoegen me. Ze pakte mijn paal beet en dirigeerde die tegen haar natte poes. “Hier moet je zijn! Naai me! In één keer erin, Kees! Neuk me hard en diep!” Ik stootte in haar, hard en zonder pardon en Joline sloeg haar armen om me heen. “Jaaa… Dat wil ik voelen! Jouw heerlijke harde pik diep in me…” Daarna zei ze niets meer, sloeg haar benen om me heen en kneep me vast met haar heerlijke natte tunneltje. Samen gingen we synchroon op en neer, één op elkaar afgestemde beweging van erotiek.
“Kees… Ik kóm, schatje… Nog even diep in me stoten, schat. Hárder!” “Wil je het hard? Dan krijg je dat, geile meid van me!” Ik drukte me diep in haar door, tot ze gilde: “Jaaahhh! Lekker! Ik… Ik…” Haar poesje kneep en ik voelde haar geil om mijn pik zich een weg naar buiten banen. “Vul me! Spuit in me… Ik wil je zaad, Kees!” Ik kon het niet helpen en schoot in de lach. Joline opende haar ogen. “Lig daar niet zo dom te hinniken! Spuiten jij! Ik wil je voelen klaarkomen!” Ze kneep weer en trok me op die manier heerlijk af. En ik kon niet anders: Ik kwam klaar! Hevig! Alsof ik een week had droog gestaan! Joline had haar ogen weer gesloten, trok me tegen zich aan en haar tong zocht de mijne. “Lekker klaarkomen in je eigen meisje, Kees…” hoorde ik even later in mijn oor.
“Nou, dat lukte wel, schat. Je hebt me compleet leeg gezogen met je lekkere natte poes…” “Goed hé?” Even lagen we nog na te genieten. Strelend, zoenend, langzaam en voorzichtig elkaar betastend… Toen ging ik voorzichtig van haar af. “Om te voorkomen dat ik je niet helemaal verpletter, mooie meid.” Joline kwam overeind en omhelsde me. “Het was heerlijk, Kees. Niet alleen om met je te vrijen, maar ook het gesprekje er tussenin.” Ik knikte. “Ja. Dank je wel daarvoor, Jolien.” Ze stond op en pakte mijn hand. “Kom lekkere lover. Even douchen, daarna eten. En nee, je hoeft niet te koken, ik had wat voedzaams geanticipeerd. Staat in de magnetron, is binnen vijf minuten klaar. Niet vreselijk gezond, maar wel lekker.” Ik bromde: “Nou, dat zal wel weer een broodje mammoetvlees zijn… ’t Is ook altijd hetzelfde in deze grot.” Twee boze ogen boorden zich in de mijne. “Douchen!” Met ijskoud water uit de gletsjer!”
Ze hield woord: de douche was ijskoud. Totdat het warme water uit de geyser de douchekop had bereikt: toen werd het wat warmer. We zeepten elkaar lekker in en toen vroeg Joline: “Waarom lag jij nou tijdens een heerlijke vrijpartij plotseling te ginnegappen, Kees?”
Ik schoot wéér in de lach. “Je zei ‘Ik wil je zaad, Kees!’ en op dat moment stond ik op het punt om te zeggen: ‘Nu? Mooi, dat scheelt weer een dure vakantie richting Malediven, schoonheid…’ Maar ik heb me ingehouden.” Joline zuchtte diep. “Maar goed ook. Anders had je een pets op je paal gekregen en was ik niet verdergegaan. Met je rotopmerkingen. Normaal kwamen die pas ná je orgasme.” Ik trok haar tegen me aan. “Vandaag ook, schoonheid. Ik was daarvoor al een keertje klaargekomen, weet je nog?” Ze kreunde weer. “Je bent een enorme betweter, Kees Jonkman.” Ze keek me aan. “Maar om de één of andere reden hou ik toch van je.” Ze kuste me langzaam, het douchewater over onze hoofden stromend. Toen draaide ze resoluut de kraan dicht. “En nu afdrogen en aankleden. Dit meisje heeft trek.” Ze sloeg een badjas om, gleed in haar badslippers en liep naar de kamer. “Even het mammoetvlees warm maken, Kees.” Ik antwoordde: ”Gaat lukken! Als ik mammoet was en jij komt zó in mijn gezichtsveld… Dan zou ik heel snel warm worden, schat.” Ik hoorde een paar pingetjes van de magnetron, daarna kwam Joline weer de badkamer in en gaf een tik op mijn neus.
“Jaja… Jij een mammoet? En dan met mij vrijen? Dank je feestelijk, Kees. Ik ben nog niet toe aan een geplet en uitgescheurd Jolientje.” We gniffelden samen. “Kom, aankleden, lover. En dan lekker eten. Zijn we wel aan toe, geloof ik.” Niet veel later zaten we aan de lasagne. De helft van een paar dagen terug, die we in de vriezer hadden bewaard. En daarna een kop koffie. “Héhé… Best inspannend leven in deze grot, hoor Kees. Eerst hevig vrijen als je vent terugkomt van de jacht, dan eten klaarmaken, zo dadelijk ons huismonster buiten de grot laten poepen en plassen en dan, als de grot is aangeveegd slapen, op de warme rotsblokken… Maar goed, alles beter dan die plaggenhut in ter Aar.” “Zeker weten, oervrouw. Geen seconde heb ik er spijt van dat ik je daaruit heb ontvoerd.” Ze kroop tegen me aan. “Ik ook niet. Geen milliseconde.”
Even was ze stil. “Hoe zou het nu met Holtinge zijn? Zou hij al een beetje Frans kennen, behalve ‘Zut alors’ en ‘Merde’?” “Nou, wellicht iets als ‘Du pain’. De ‘vin’ en ‘le Boursin’ worden waarschijnlijk niet geserveerd in een degelijke Franse bajes. Maar eerlijk gezegd: het zal me een rotzorg zijn, Jolien. Hij mag daar nog héél lang blijven, op kosten van de Franse belastingbetaler. En wie weet, heeft hij al eens een zeepje laten vallen. Doet zijn ego ook geen goed.” Joline keek afkeurend. “Daar wil ik geen beeld bij hebben, Kees! Heb je je koffie op? Mooi, dan kun je Mocca uitlaten. Kan dit meisje nog even studeren en zich voorbereiden op de scherpe vragen van een zekere hoogleraar uit Utrecht.” “Oh, die scherpe vragen komen donderdagmiddag al, hoor. ‘Joline… Vertel eens: waarom ben jij met zo’n sul getrouwd? Zit de hele dag te tekenen op zijn beeldscherm…’
Ze keek me scherp aan. “Dan zal ik de professor eens vertellen wat mijn echtgenoot in zijn schaarse vrije tijd doet!” Ze zag mijn blik en vervolgde vinnig: “En nee, dat wordt geen beschrijving van onze activiteiten in bed! Hij zou zo maar eens jaloers kunnen worden.” Ik stond op. “Hé, hij kon toch gedachten lezen? Nou dan had hij na onze huwelijksreis meer dan genoeg te lezen…” Er kwam een kussen mijn kant op vliegen en Mocca sprong er meteen achteraan. En bracht kunnen netjes terug naar Joline. “Goed zo, Mocca. Brave hond, hoor. Kan ik ‘m ten minste nog eens gooien. Er uit jullie! Poepen en plassen!” “Zeker freule…”

Gniffelend liep ik de deur uit, Mocca netjes naast me. Nou ja, het hielp best wel dat ik het zakje met brokjes aan m’n riem had hangen… Op het uitlaatveld werd zelfs twee keer gepoept en nogal enthousiast geplast. Mocca was duidelijk opgelucht en ging even later op het losloopveld als een malle tekeer: rennen, springen, graven… Ik liet hem uitrazen tot hij na tien minuten hijgend naast me kwam liggen, schuim om zijn bek. “Nounou… Je had er zin in, gek beest. Ga je mee, dan gaan we naar die ijverige studente.” Terug liep de hond ‘los’ naast me. De lange lijn van Hulphond had hij wel om, maar die sleepte over de grond, had ik niet vast. Was alleen maar voorzorgsmaatregel. Stel dat de hond de kolder in z’n kop kreeg, kon je hem daarmee nog pakken. Maar dat was bij Mocca nog nooit nodig geweest; die bleef altijd binnen een straal van tien meter als hij die lange lijn om had. Wéér een hele fijne erfenis van het vorige gastgezin. Van Adria hadden we hun mailadres gekregen; vanavond eens een mailtje met wat foto’s die kant uit sturen. Joline zat toch nog te studeren…
Een half uurtje later zat ik achter de computer wat foto’s uit te zoeken om op te sturen. En een briefje erbij.

‘Beste mensen. We kennen elkaar niet, maar wij zijn Kees en Joline Jonkman uit Veldhoven. En wij mochten Mocca verder socialiseren, nadat jullie naar Frankrijk waren vertrokken. Mocca is de eerste Hulphond die wij onder onze hoede kregen. Volgens Adria ‘een hele slimme, sociale en gehoorzame hond’ en dat klopte. De eerste dagen was mijn echtgenote in het buitenland en was ik met Mocca alleen; dat ging al prima, maar toen Joline na een paar dagen terugkwam had Mocca haar in no time in zijn grote hondenhart gesloten. Niet zo gek natuurlijk.
Mocca doet het prima bij ons. Gaat elke dag mee naar het werk; Joline en ik werken in hetzelfde bedrijf, lekker makkelijk. En iedereen op het werk is dol op ‘m. Ook binnen onze grote vriendengroep vindt hij het prima; hij gaat mee naar dansles, mee met ons hardloopclubje, mee naar de kerk… Weinig plaatsen waar hij straks ‘nieuw’ is. Kortom: een heerlijk dier. Jullie hebben duidelijk veel aandacht en liefde in Mocca geïnvesteerd en dat is te merken. Volgende maand gaat hij naar Herpen, de feitelijke opleiding in. Dan wordt het erg stil hier en zullen we hem enorm missen. Maar met een beetje geluk krijgen we dan een nieuwe, jonge pup in huis die we vanaf het begin mogen socialiseren. Zien we ook naar uit! Mochten jullie tijdens de feestdagen of in Januari naar Nederland komen (bijvoorbeeld om pindakaas en Engelse drop in te slaan) weet dat je van harte welkom bent om even met dat bruine monster te knuffelen. Even bellen of mailen en we maken een afspraak. Bijgaand een paar foto’s van Mocca in huidige omgeving. Hartelijke groet vanuit Veldhoven, Kees en Joline Jonkman.’
Hup, emailadres erbij en wat foto’s: Mocca tussen ons in op de grond, Mocca op de voorgrond bij de hele vriendengroep, Mocca slapend onder Joline d’r bureau en Mocca hardlopend met DT. Als laatste een foto van Mocca terwijl ze op een brokje wachtte. Koppie scheef, oren gespitst, glimmende vacht… Echt een reclamefoto voor Hulphond Nederland. Ik liet de mail en de foto’s aan Joline zien. Bij de mail knikte ze goedkeurend, bij de foto van Mocca onder haar bureau keek ze twijfelend. “Er is wel érg veel been op die foto te zien, Kees!” Haar rok kwam tot halverwege haar bovenbenen. “Nou, dan snapt men in Frankrijk wel waarom Mocca zo op jou gesteld is, schatje. En als dat gezin een puberzoon heeft, heeft die ook een paar momentjes lol. Als hij op zijn bedje ligt, met die foto van jouw mooie benen op zijn netvlies…”
Ze zuchtte. “Jaja… Enfin, het doet geen pijn, dat scheelt. Húp, versturen, Kees.” “Zeker mevrouw. En ik stel voor dat we daarna lekker het bed in duiken. Deze keer niet om hartstochtelijk de liefde te vieren, maar om, heel platonisch, te gaan slapen. Deal?” “Prima deal, Kees. Deze week is druk genoeg.” Kortom: twintig minuten later lagen we tegen elkaar aan in bed. “Kees…” “Hmm?” “Dank je wel voor daarstraks. Ik heb vreselijk genoten, schatje. Van het heerlijke vrijen, maar ook van ons gesprekje er tussenin. Dank je wel.” Ik gaf haar een knuffel. “Jij haalt het beste in me naar boven, schat. Maar vreemd genoeg komt het er aan de onderzijde uit…” Ik kreeg een stomp. “Vieze man. Ga slapen en oh wee als je snurkt!” Een kusje sloot deze liefdesverklaring af. Even daarna waren we beiden in dromenland.