In de diepe schaduw van de Franse bossen, waar de beuken en eiken hun takken ineenstrengelden als de vingers van een biddende monnik, verliet de jonge Margriet het vakantiehuisje. Zij was twintig jaar oud, en haar lichaam was van die soort die de natuur zelf lijkt te hebben gevormd tot een voortdurende bekoring. Haar minirokje, dat nauwelijks de ronding van haar heupen bedekte, wapperde lichtjes in de avondbries. Haar borsten, zwaar en vol, drukten tegen de dunne stof van haar blouse, en haar lange, blanke benen glansden in het laatste licht dat door het bladerdak sijpelde. Zij liep zonder haast, want de wereld leek haar toe te behoren, en zij dacht aan niets dan de geur van dennennaalden en de zachte knarsen van bladeren onder haar voeten.

Het was toen dat de houthakkers haar vonden.

Zij stonden verspreid tussen de bomen, een ploeg van zes of zeven mannen, noeste, zwaargebouwde kerels met schouders als balken en handen die gewend waren aan bijlen en zware stammen. Hun hemden waren open tot op de buik, doordrenkt van zweet en hars, hun broeken vies van zaagsel en aarde. Zij hadden de hele dag gewerkt in de hitte, en nu, in de vallende avond, hing er een zware, mannelijke geur om hen heen — van zweet, van tabak, van ruwe kracht. Toen zij Margriet zagen, bleven zij stilstaan. Eerst één, dan de anderen. Hun blikken gleden over haar minirokje, over de zware borsten die bij elke stap bewogen, over de lange, naakte benen. Er ging iets door hen heen, iets onmiddellijks en onbeheerst. Hun broeken begonnen te spannen. Dik, hard, onmiskenbaar.

De grootste van hen, een man met een grijze baard en armen als boomstammen, deed een stap naar voren. Hij zei niets. Hij keek alleen, en in zijn ogen lag een begeerte die zo open was dat zij bijna heilig aandeed. Margriet stond stil. Haar hart sloeg, maar niet van angst alleen. Er was iets in hun stilte, in de manier waarop zij haar insloten zonder een woord, dat haar deed blijven staan. Zij voelde hoe hun blikken haar aftastten, hoe hun adem zwaarder werd.

Een van de jongere mannen, breed in de schouders en met een gezicht dat nog de sporen droeg van de zon, slikte zichtbaar. Zijn hand gleed naar zijn kruis, waar de stof al strak stond van een steile, dikke erectie. De anderen volgden. Broeken werden opengeknoopt, ritsen naar beneden getrokken. Zware, geaderde penissen kwamen tevoorschijn, donker van kleur, glanzend van vocht aan de top, stijf van een begeerte die uren van zwaar werk en plotselinge lust tot één ding had samengesmolten.

Margriet keek naar hen, en in haar ogen lag geen afkeer, maar een vreemde, bijna sacrale nieuwsgierigheid. Zij dacht aan de oude verhalen van bosnimfen die door houthakkers werden gevonden, aan de grens waar de beschaving ophoudt en alleen nog de ruwe wet van het lichaam geldt. Met trillende handen streek zij het rokje omhoog, tot het over haar heupen lag, en ontblootte zij de zachte, blanke huid van haar onderbuik en de dunne strook stof van haar slipje.

De mannen gromden zacht, een diep, gorgelend geluid dat meer leek op een litanie dan op een dreiging.

De grootste was de eerste. Hij kwam dichterbij, legde zijn ruwe, eeltige handen op haar schouders en boog zich over haar heen. Zijn adem rook naar tabak en zweet. Zijn mond vond de hare, hard en hongerig, terwijl zijn hand al onder haar blouse schoof en een zware borst greep, de tepel tussen duim en wijsvinger klemde tot zij een zacht geluid maakte. Met zijn andere hand scheurde hij haar slipje opzij. Zijn dikke, hete penis drukte tegen haar schaamlippen, die reeds vochtig waren. Hij stootte vooruit, zonder aarzeling, en schoof diep in haar. De indringing was zwaar, vullend, alsof zijn hele kracht in dat ene lid was samengevat. Hij begon te bewegen, diep en ritmisch, zijn buik tegen de hare, zijn baard schurend over haar hals.

De andere mannen wachtten niet. Eén ging achter haar staan, trok haar blouse open tot de knopen afvlogen, en legde zijn handen op haar borsten, knedend, stevig, terwijl hij zijn eigen stijve lid tegen haar billen drukte. Een ander ging voor haar op de knieën en likte daar waar de grootste haar al vulde, zijn tong over de naad van hun vereniging, over haar clitoris, over de plek waar de dikke schacht in- en uitging. Een vierde man greep haar haar, trok haar hoofd achterover en duwde zijn penis tussen haar lippen. Margriet opende de mond, en de zoute, mannelijke smaak vulde haar. Zij zoog, terwijl de grootste in haar stootte met diepe, krachtige bewegingen die haar hele lichaam deden schokken.

Het werd perverser, zoals alle ware gemeenschap pervers wordt wanneer de grenzen vallen. De grootste trok zich terug, zijn lid glinsterend van haar vocht, en een andere houthakker nam zijn plaats in — jonger, harder, met een penis die nog dikker leek. Hij tilde haar op, zette haar met de rug tegen een beuk, en drong in één beweging diep in haar. Haar benen sloten zich om zijn middel. Achter haar ging een man op zijn knieën en duwde zijn tong tussen haar billen, likte over haar anus, maakte haar nat, en toen, met een langzame, onverbiddelijke druk, schoof ook hij naar binnen. Twee penissen in haar tegelijk, één in haar mond, handen overal, ruwe handen die haar borsten knepen, haar heupen vasthielden, haar billen openspreidden. De geur van zweet en zaagsel en seks hing zwaar tussen de bomen.

Zij werd van man tot man doorgegeven. Op handen en knieën in het mos, terwijl de ene van achteren in haar stootte en de andere haar mond vulde. Op haar rug, met een man tussen haar benen en twee anderen die hun leden over haar borsten wreven tot het vocht in dikke druppels op haar huid viel. Eén van hen kwam over haar gezicht, warme stralen die over haar lippen en wangen liepen; een ander trok zich terug uit haar en spoot over haar openliggende borsten.

Steeds weer voelde zij nieuwe, harde penissen in haar glijden, steeds weer de ruwe handen, de zware lichamen, de diepe, grommende geluiden van mannen die al te lang hadden gewerkt en nu eindelijk hun lust botvierden op het jonge, blanke lichaam dat zich aan hen had gegeven.

Uren leken te verstrijken. Margriet kwam, telkens weer, met trillingen die haar hele lijf schokten, terwijl de houthakkers in haar of over haar spootten. Haar gezicht was nat van speeksel en zaad, haar haar verward, haar borsten bedekt met rode afdrukken van stevige vingers en monden. Haar minirokje hing in flarden om haar middel. Toen de grootste ten slotte terugkeerde, legde hij haar op haar rug in het mos. Hij ging tussen haar benen liggen, zijn zware lichaam over haar heen, en drong opnieuw in haar. Ditmaal was het langzamer, dieper, bijna teder in zijn ruwe kracht. Hij keek haar aan met ogen die ouder leken dan de bossen zelf. Margriet sloeg haar armen om zijn nek, voelde de ruwe baard en het zweet op zijn huid, en bewoog met hem mee. De andere mannen stonden in een kring om hen heen, ademend, hun half stijve leden nog glanzend, wachtend of alleen maar toekijkend.

Toen hij kwam, met een diepe, trillende stoot die zijn hele lichaam deed schokken, vulde hij haar tot overstromens toe. Het zaad liep uit haar, over het mos, en een van de jongere mannen boog zich voorover en likte het op met een eerbied die grensde aan aanbidding.

Langzaam, één voor één, trokken de houthakkers zich terug. Zij knoopten hun broeken dicht, raapten hun hemden op, en verdwenen tussen de bomen zoals zij gekomen waren — stil, met diezelfde zware, noeste waardigheid van mannen die hun werk hadden gedaan. Alleen de grootste bleef nog even. Hij streek met zijn ruwe duim over haar lippen, veegde een restje zaad weg, en toen verdween ook hij.

Margriet lag alleen in het mos, haar lichaam bevlekt, haar kleren gescheurd, haar huid warm van de handen die haar hadden vastgehouden. De avond viel verder. Boven de bomen verscheen de eerste ster. Zij voelde geen schaamte, geen berouw. Alleen een diepe, vreemde vrede, alsof zij deel had genomen aan een oud ritueel dat ouder was dan de kerk en ouder dan de wet. Zij stond op, rechtte haar kleren zo goed als het ging, en liep terug naar het vakantiehuisje.

De geur van de houthakkers hing nog aan haar huid — zweet, hars, man — en in haar schoot klopte nog de herinnering aan hun hitte en hun zware, onverbiddelijke kracht.

Die nacht, in bed, droomde zij van brede schouders en ruwe handen, van dikke, geaderde leden die haar vulden tot zij niets anders meer was dan ontvankelijkheid, en toen zij ontwaakte, glimlachte zij. Want zij wist dat de bossen haar nooit meer zouden verlaten, en dat ergens tussen de bomen de houthakkers nog altijd op haar wachtten, hun lichamen hard van arbeid en hun lusten opnieuw aangewakkerd door de herinnering aan de jonge vrouw die hen had ontvangen als een heilige.

En zo eindigde het, in de stilte van de Franse nacht, waar een meisje en een ploeg noeste mannen voor even één waren geweest, in een gemeenschap die geen naam had en geen vergeving behoefde.