De hitte hangt zwaar over de Lindehof als een natte deken die niets meer doorlaat dan de zwoele stilte van een ochtend die oneindig lijkt te duren. Roberto staat bij het raam van zijn woonkamer, zijn geruite overhemd plakt tegen de grijze haren op zijn rug die als een zilveren vacht over zijn schouders en borstkas lopen. Zeventig jaar heeft zijn lichaam gedragen, zeventig zomers gezien, en toch voelt deze anders—drukkend, ongeduldig, vol met een spanning die hij niet meteen kan plaatsen.

Hij veegt met de rug van zijn hand langs zijn voorhoofd, waar de zweetdruppels zich verzamelen in de rimpels die zijn leeftijd verraden. Zijn baard, grijs en iets te lang geknipt, kriebelt tegen zijn onderkin. Marjoleijn is naar de stad—een van haar eindeloze afspraken met die vriendinnen die hij nauwelijks bij naam kent. Pas vanmiddag laat zal ze terugkeren, de grote houten voordeur openend met haar sleutelbos die rinkelt als een belletje voor haar aankomst.

Het raam staat op een kier, maar de lucht beweegt niet. Alleen de geluiden dringen binnen: een kind dat ergens verderop huilt, een auto die te hard door de straat raast, en dan—stappen.

Roberto kijkt naar buiten.

Natascha komt aangelopen met die wiegende tred die haar heupen als golven laat bewegen, elke stap een uitdaging aan de wereld om te kijken. Ze draagt een croptop in felgeel dat haar honingkleurige huid laat gloeien, de stof strak gespannen over borsten die Roberto al maanden heeft zien groeien vanaf zijn stoel als hij haar voorbij zag lopen, hij ziet haar al voorbij komen vanaf toen ze een jaar of 16 was en ze is gegroeid, zeker op die plaatsen, haar borsten en haar billen—van meisje naar vrouw, van onschuld naar iets dat hem 's nachts wakker houdt. Haar korte dreadlocks, zwart als gepolijst obsidiaan, wiegen mee met haar bewegingen. Onder de top draagt ze een legging die als een tweede huid lijkt, de naad verdwijnend tussen billen die rond en vol zijn, die elke stap benadrukken alsof de stof wil scheuren van de spanning.

Ze draagt boodschappentassen—witte plastic zakken die in haar handen snijden en haar vingers rood maken. Twee gouden armbanden rinkelen om haar pols, en om haar hals ligt een dikke gouden ketting die in haar decolleté verdwijnt als een schat die begraven wil worden.

Roberto voelt zijn adem stokken. Niet dramatisch—zijn longen werken nog, zijn hart klopt nog—maar er is een microseconde waarin alles stilstaat, een stilstand in de tijd die alleen zijn lichaam registreert. Zijn handen, grof en gerimpeld met levervlekjes die de jaren hebben achtergelaten, klemmen om het raamkozijn alsof hij zich moet vasthouden.

Natascha loopt langs zijn huis. Ze kijkt niet naar binnen, vandaag niet, vaak wel, dan zwaait ze even, vrolijk en uitgelaten. Haar grote bruine ogen zijn gericht op de straatstenen die glinsteren in de zon, alsof ze een geheim lezen dat daar is geschreven.

Roberto beweegt. Niet bewust—zijn lichaam beslist voor hem. De deur van zijn woonkamer staat open, de gang ligt daar, de voordeur die naar de zomerse hitte leidt. Zijn slippers slikken zacht tegen zijn voeten terwijl hij loopt, het geluid van een man die niet eens merkt dat hij loopt.

Buiten slaat de warmte hem om de oren als een natte hand. De geur van gemaaid gras en uitlaatgassen mengt zich met de zoete parfum die Natascha achterlaat in de lucht, een spoor dat zijn neus volgt als een hond op jacht.

"Natascha."

De naam komt eruit zonder dat hij erover heeft nagedacht, zonder dat hij de toon heeft gekozen. Het klinkt—wat klinkt het? Niet vaderlijk. Niet bejaard. Iets daartussen, iets waarvan hij het bestaan pas nu ontdekt.

Ze draait zich om. De boodschappentassen zwaaien mee, zwaar van inhoud die hij niet kan zien. Haar ogen—groot, bruin, met gouden vlekjes rond de pupil die de zon vangt—vinden de zijne. Er gebeurt iets in haar gezicht, een verschuiving die hij niet kan benoemen omdat hij niet weet welke woorden er bestaan voor wat een vrouw doet wanneer ze beseft dat ze bekeken wordt door iemand die haar wil.

"Buurman." Haar stem is laag voor een meisje van achttien, gerookt door iets—shisha's met vriendinnen, joints op dakterrassen, het leven dat ze leidt terwijl hij zijn pensioen vult met het bijhouden van zijn tuin. "U staat in uw slippers."

Roberto kijkt naar beneden. Zijn tenen, de nagels geel van jaren roken, steken uit de versleten leren banden. Hij had geen schoenen aangetrokken. Hij had er niet over nagedacht.

"Ik zag je lopen," zegt hij, en zijn stem klinkt schor, een oude radio die slecht is afgestemd. "Die tassen zien er zwaar uit."

Natascha lacht—niet hard, niet zacht, maar ergens precies op de grens waar een lach intimiteit suggereert zonder die te bevestigen. Haar lippen, glanzend van iets roze en kleverigs, spreiden zich over witte tanden. "Zwaar genoeg. Maar ik red me wel."

Ze draait zich weer om, wil verder lopen, en Roberto voelt iets in zijn borstkas—niet zijn hart, dat klopt nog steeds op hetzelfde trage ritme, maar iets anders, iets dat er niet hoorde te zijn op zijn leeftijd. Een druk. Een hitte die niets met de zon te maken heeft.

"Wacht."

Het woord komt eruit harder dan hij bedoelt, scherp als een bevel, en ze stopt. Niet geschrokken—haar schouders blijven laag, ontspannen, haar gewicht rustend op één heup in een pose die ze heeft geoefend voor de spiegel, duizend keren, tot ze hem perfect had.

Roberto stapt dichterbij. De hitte tussen hen voelbaar nu, niet alleen van buiten. Hij ruikt haar—niet de parfum, die is achtergebleven in haar kielzog, maar haar zelf: de geur van jonge huid die nog niet is verhard door de jaren, van haar die kroes is en gevoed wordt met oliën die hij niet kent, van een lichaam dat nog niet is afgevallen zoals het lichaam van zijn vrouw is afgevallen, decennium na decennium, tot er alleen nog huid en bot overbleef waar ooit rondingen waren.

"Schoonheid," zegt hij, en het woord klinkt vreemd in zijn mond, een taal die hij niet meer spreekt sinds—wanneer? Sinds Marjoleijn nog naar hem luisterde? "Wat een mooie ogen heb jij."

Hij staat dichtbij nu. Te dicht voor buren. Te dicht voor zijn leeftijd. Te dicht voor alles wat hij heeft geleerd over grenzen en fatsoen en de wetten die bepalen hoe een man van zeventig zich hoort te gedragen.

Natascha draait haar hoofd. Haar dreadlocks schuren zacht tegen zijn wang als ze haar gezicht naar hem toe draait, haar lippen bijna tegen zijn oor. "Zegt u dat tegen alle meisjes, Buurman?"

Haar adem is warm, vochtig, ruikt naar kauwgom met een vage smaak van iets fruitig. Roberto voelt de haren op zijn armen overeind gaan—niet van kou, nooit van kou in deze zomer, maar van iets dat zijn lichaam herkent terwijl zijn verstand nog bezig is met verklaringen te zoeken.

"Alleen tegen degene met zulke mooie grote bruine ogen," fluistert hij terug, en zijn stem trilt op een toon die hij niet kan controleren. "En die enorme..." Hij aarzelt. Niet uit schaamte—de schaamte is ergens achtergebleven bij het raam, bij het moment dat hij besloot te bewegen. Maar uit het zoeken naar het juiste woord, het woord dat niet te grof is en niet te zwak, het woord dat precies zegt wat hij bedoelt. "...tieten."

Het woord valt tussen hen als een steen in water. De rimpels die het veroorzaakt zijn niet zichtbaar, maar voelbaar—een spanning in de lucht die even statisch wordt voordat het weer beweegt.

Natascha trekt haar hoofd terug. Niet ver—een centimeter, misschien twee. Genoeg om hem te kunnen zien, om haar ogen in de zijne te laten verdwijnen zodat hij de gouden vlekjes weer ziet, de kleine imperfecties in haar iris die haar mens maken en niet alleen maar beeld.

"Wauw," zegt ze, en het is geen verrassing in haar stem, geen schok. Het is—wat? Erkenning? Goedkeuring? "U durft."

"Ik zou er graag iets tussen willen stoppen," zegt Roberto, en nu is er geen weg meer terug, nu is de brug achter hem verbrand en de grond voor hem onbekend terrein. "Mijn grote lul. Die zou ik graag in je willen duwen. Neuken, bedoel ik. Hard neuken."

De woorden komen eruit als een stroom die lang is opgestuwd, een dam die breekt. Hij hoort zichzelf praten als een andere man, een man die niet elke ochtend zijn pillen sorteert in een doosje met dagen van de week, die niet elke nacht wakker ligt van zijn prostaat die hem wakker houdt met het verlangen naar plassen.

Natascha kijkt hem aan. Haar ogen bewegen niet—geen vluchtige blik naar de straat om te zien of iemand hen ziet, geen neergeslagen ogen uit bescheidenheid. Ze kijkt. Ze ziet hem. Zijn grijze haren die dunner worden op zijn kruin, zijn baard die witte strepen heeft waar het haar het snelst grijs werd, zijn overhemd dat onder zijn oksels vochtige plekken vertoont.

"Buurman," zegt ze, en haar stem is nog steeds die gerookte laagte, maar er is iets anders in gekomen, een trilling die hij herkent omdat hij die zelf voelt. "En uw vrouw dan?"

Het is geen afwijzing. Het is een vraag met een deur die op een kier staat, een deur die ze zelf heeft opengehouden door niet weg te lopen, door niet te lachen, door te blijven staan in de hitte met haar zware tassen die haar handen rood maken.

"Die is vandaag naar de stad," zegt Roberto, en hij hoort de haast in zijn eigen stem, de drang om de kier wijd open te gooien voordat ze besluit hem dicht te slaan. "Pas vanmiddag laat weer thuis. Dan kunnen we..." Hij slikt, voelt dat zijn keel droog is van meer dan alleen de hitte. "...allang klaar zijn."

Het woord 'klaar' hangt tussen hen. Wat betekent klaar? Klaar met wat? Met neuken, ja, maar ook met iets anders—met dit moment van spanning, van mogelijkheid, van twee mensen die iets overwegen wat ze niet zouden moeten overwegen.

Natascha kijkt naar zijn huis. Het grote herenhuis waar hij al dertig jaar woont, waar zijn kinderen zijn opgegroeid en vertrokken, waar zijn vrouw nu de muren volhangt met foto's van kleinkinderen die hij amper kent. Dan kijkt ze terug naar hem, en er is iets in haar blik dat hij niet kan lezen—een berekening, misschien, of een herinnering aan iets dat ze ooit heeft geleerd over mannen en wat ze willen en hoe je daar gebruik van kunt maken.

"Even mijn boodschappen binnen zetten," zegt ze, en haar stem is nu bijna fluisterend, alsof de woorden zelf iets zijn wat ze moet verstoppen. "En dan wip ik wel even langs, Buurman."

Ze draait zich om. Niet haastig—haar heupen wiegen nog steeds op dat ritme dat hij in zijn hoofd heeft zitten als een liedje dat niet meer weggaat. De boodschappentassen zwaaien, zwaar en licht tegelijk, een belofte van gewicht dat wordt neergezet zodat er ruimte komt voor iets anders.

Roberto staat stil. Kijkt haar na. Ziet haar bij haar eigen voordeur verdwijnen, de sleutel die uit haar zak komt, het goud dat flitst in de zon. De deur die opengaat, haar billen die een laatste keer zwaaien voor ze uit het zicht verdwijnt.

Tien minuten. Ze heeft niet gezegd hoe lang, maar hij weet het—tien minuten om de melk in de koelkast te zetten, de groente in de la, de deur achter zich dicht te trekken en te beslissen of ze werkelijk zal komen of dat dit een spel was, een flirterij die eindigt bij haar voordeur en nooit verder gaat.

Hij loopt terug naar binnen. De koelte van de hal omhelst hem als een verrader die hem beschermt tegen de hitte maar niet tegen wat er in zijn lichaam gebeurt. Zijn handen trillen licht als hij zijn slippers uitschopt, als hij naar de trap kijkt die naar boven leidt, naar de slaapkamer waar Marjoleijn 's ochtends haar bed heeft opgemaakt met strakke hoeken en een kussen dat precies in het midden ligt.

Hij telt niet. Hij staat in de gang, zijn rug tegen de muur, en voelt zijn hart bonken op een ritme dat te snel is voor rust maar te langzaam voor paniek. Dit is—wat is dit? Opwinding? Angst? De herinnering aan iets dat hij lang geleden heeft verloren en nu plotseling terugvindt in de belofte van een lichaam dat nog niet is afgevallen, nog niet is verhard, nog niet is vergeten hoe het is om begeerd te worden?

De deurklopper klinkt.

Niet de bel—die zou te luid zijn, te officieel. Ze gebruikt de klopper, het oude koperen ding dat zijn schoonmoeder ooit heeft opgehangen en dat niemand ooit gebruikt. Drie keer, zacht, alsof ze bang is dat iemand anders het hoort.

Roberto doet open.

Ze staat er. Zonder boodschappentassen, zonder de gouden ketting die om haar hals hing—die heeft ze afgedaan, merkt hij, of misschien zit die onder haar top, verborgen in de warmte tussen haar borsten. Haar dreadlocks zijn iets anders gelegd, strakker bij haar hoofd, alsof ze haar haren heeft gedaan voor iets belangrijker dan boodschappen doen.

"Buurman," zegt ze, en er is iets anders in haar stem nu, iets dat hij niet eerder hoorde. Geen flirterij, geen spel. Een directheid die hem doet slikken. "U had me niet voor de gek gehouden."

"Ik houd niet van gekheid," zegt hij, en zijn stem klinkt vreemd in zijn eigen oren, zacht en hard tegelijk. "Alleen van waarheid."

Hij doet een stap naar voren. Zij doet geen stap naar achteren. In de smalle gang van zijn huis, tussen de kapstok met Marjoleijns jassen en het schilderij van zijn schoonouders dat hij nooit heeft durven weghalen, staat hij plotseling dicht bij haar—dichter dan hij ooit is geweest, dichter dan fatsoen toelaat.

Zijn handen vinden haar heupen. De stof van haar legging is dun, bijna niets, en eronder voelt hij de warmte van haar huid, de ronding van haar botten, het vlees dat erop ligt als een belofte van zachtheid. Hij trekt haar naar zich toe—niet hard, niet zacht, maar met een urgentie die geen tegenspraak duldt.

Haar lippen zijn op zijn lippen voor hij weet dat hij heeft gezoend. Niet zacht—haar mond opent zich onder de druk van de zijne, haar tong vindt de zijne in een dans die hij is vergeten maar die zijn lichaam herinnert. Ze smaakt naar iets zoets, fruitig, de resten van die kauwgom gemengd met iets dat alleen zij is, een smaak die geen naam heeft maar die hij wil onthouden.

Zijn handen glijden naar haar billen. God, die billen—rond en vol, spier onder vet, de ronding die zijn vingers willen volgen tot ze er niet meer zijn. Hij knijpt, voelt het vlees onder zijn vingers vervormen, en ze stoot een geluid uit dat niet helemaal een kreun is en niet helemaal een lach—iets er tussenin, iets dat zegt dat ze dit wil maar niet had verwacht dat het zo zou voelen.

"De slaapkamer," mompelt hij tegen haar mond, en hij hoort de heesheid in zijn eigen stem, de jaren van roken die plotseling relevant zijn omdat ze zijn adem zwaar maken, zijn woorden traag. "Boven."

Ze knikt. Haar voorhoofd tegen het zijne, haar adem in zijn gezicht. "Ja."

Hij draait zich om, haar hand in de zijne—wanneer heeft hij die gepakt?—en trekt haar mee de trap op. De treden kraken onder hun gewicht, een geluid dat hij kent van dertig jaar wonen maar dat nu nieuw klinkt, geladen met betekenis. Achter zich hoort hij haar ademhaling, licht hijgend van de inspanning of van iets anders, hij weet het niet en wil het niet weten.

De slaapkamerdeur staat open. Marjoleijn doet hem nooit dicht, een gewoonte die ze heeft overgenomen van haar moeder die altijd bang was voor gesloten deuren. Het donkerrode fluweel aan de muren vangt het licht dat door de dikke gordijnen dringt, transformeert het in iets warm en zinnelijk, een gloed die geen naam heeft maar die overal is.

Roberto trekt Natascha naar binnen. De deur valt achter hen dicht—niet helemaal, er blijft een kier, maar dat merkt hij niet. Hij ziet alleen het bed, het kingsize eikenhouten ding dat hij ooit met Marjoleijn heeft gekocht toen ze nog dachten dat groot beter was, dat ruimte betekende voor liefde.

"Zitten," zegt hij, en hij duwt haar zacht naar de rand van het bed.

Ze gaat zitten. Het matras zakt onder haar gewicht, de veren die hij jaren geleden had moeten vervangen maar nooit heeft aangepakt. Haar handen rusten op haar dijen, de vingers licht gebogen, en ze kijkt naar hem—niet naar zijn gezicht, maar lager, naar zijn broek waar iets begint te gebeuren dat hij niet kan controleren.

"Laat me zien," zegt ze, en het is geen vraag.

Roberto staat voor haar. Zijn handen gaan naar zijn gulp, de riem die hij vanochtend heeft aangetrokken omdat hij dacht dat hij de tuin in zou gaan, de knoop die nu in de weg zit. Hij maakt hem los, trekt de rits naar beneden, en dan—dan staat hij daar met zijn broek open en zijn onderbroek die een tent vormt waar zijn halfstijve pik onder zit te wachten.

Natascha lacht—ze lacht hem niet uit, niet gemeen, maar met iets dat op verwachting lijkt, op het genoegen van iets bevestigd zien worden. Haar handen gaan naar zijn heupen, duwen zijn broek naar beneden, zijn onderbroek mee, en dan springt hij te voorschijn—zijn pik, dik en half hard, de huid donkerder dan de rest van zijn lichaam, de aderen zichtbaar als blauwe lijnen op een kaart die naar een bestemming leidt die hij nog niet kent.

"O," zegt ze, en het is een klein geluid, bijna kinderlijk, maar er is niets kinderlijks aan wat ze doet. Haar handen omvatten hem, de vingers die niet helemaal om zijn omtrek heen passen, en ze buigt zich voorover.

Haar tong is de eerste die hij voelt—warm, nat, een lik van de basis naar de top die zijn adem doet stokken. Dan haar lippen, die open gaan, haar mond die hem omhult terwijl haar tong cirkels trekt rond zijn eikel, een patroon dat geen patroon heeft, willekeurig en doelbewust tegelijk.

"God," zegt hij, en het is geen gebed, het is een constatering van iets groter dan hijzelf.

Ze pijpt hem diep, haar hoofd bewegend in een ritme dat ze zelf bepaalt, niet hij. Haar dreadlocks schuren tegen zijn buik, een zachte tegenhanger van de harde zuiging die ze uitoefent. Hij voelt zich stijf worden, voelt het bloed naar zijn lenden stromen op een manier die hij was vergeten—niet het langzame opkomen van een ochtenderectie, maar dit, dit harde, dringende, bijna pijnlijke stijf worden dat zegt dat hij leeft, dat hij nog steeds kan, dat hij nog steeds wil.

Zijn handen gaan naar zijn overhemd, de knopen die zijn vingers trillend losmaken. Hij trekt het over zijn hoofd, voelt de stof langs zijn grijze borsthaar schuren, en dan staat hij naakt voor haar, alleen zijn sokken nog aan—die vergeet hij, die zijn niet belangrijk.

Natascha trekt haar mond terug. Zijn pik springt op, nat van haar speeksel, en ze kijkt naar hem—naar zijn lichaam, dat oude ding dat hij elke ochtend in de spiegel ziet en waarvan hij heeft geleerd het niet meer te bekijken. Haar ogen gaan over zijn grijze borstkas, zijn buik die zachter is dan vroeger, zijn benen die nog steeds spier hebben van jaren fietsen maar waar de huid dunner is geworden.

"Mooi," zegt ze, en hij weet dat ze liegt, maar hij aanvaardt de leugen omdat het de enige is die hij krijgt.

Ze staat op. Haar handen gaan naar de zoom van haar top, trekken hem over haar hoofd, en dan—dan is ze daar, haar borsten die vrijkomen uit de stof die ze heeft gedragen als een tweede huid. Ze zijn enorm, groter dan hij had gedacht, zwaarder dan ze eruitzien, met donkere tepels die groot zijn en iets omhoog wijzen, alsof ze hem uitnodigen.

Roberto reikt naar ze. Zijn handen, grof en oud, omvatten ze, voelen het gewicht dat ze hebben, de warmte die ze uitstralen. Hij knijpt, niet zacht, en ze kreunt—echt, niet gespeeld, een geluid dat uit haar keel komt en zijn naam niet is maar die hij als de zijne claimt.

"Wacht," zegt ze, en ze duwt zijn handen weg—niet ver, alleen genoeg om zelf iets te kunnen doen. Ze pakt haar borsten, duwt ze bij elkaar, en kijkt naar hem met een blik die vraagt of hij begrijpt wat ze wil.

Hij begrijpt het. Trekt zijn pik uit de lucht waar die heeft gehangen, drukt hem tussen haar borsten. De huid is zacht, warmer dan zijn handen, en ze duwt haar borsten tegen elkaar, tegen hem, en begint te bewegen—op en neer, een ritme dat ze bepaalt, dat hij volgt.

"Zo," zegt ze, en haar stem is ademloos, niet van de inspanning maar van iets anders. "Zo, Buurman. Zo wil ik het."

Hij neukt haar borsten, zijn heupen bewegend in een tempo dat hij zelf niet kent, dat zijn lichaam heeft onthouden van vroeger. De wrijving is intens, nat van haar speeksel dat nog op hem zit, en hij kijkt naar beneden, naar zijn pik die verdwijnt en verschijnt tussen die donkere heuvels van vlees, en het is bijna te veel, bijna genoeg om te komen, maar hij houdt zich in omdat er meer is, omdat ze meer heeft beloofd.

Ze laat haar borsten los. Zijn pik springt vrij, pulserend in de koelte van de kamer. Haar handen gaan naar haar legging, duwen hem naar beneden—over haar heupen, over haar billen, en dan is ze naakt, helemaal, haar kut zichtbaar waar het licht dat door de gordijnen komt erop valt.

Ze is geschoren, of misschien nooit veel haargroei gehad—een smalle spleet die donkerder is dan de rest van haar huid, glanzend van iets dat hij ziet en ruikt tegelijk. Haar geur is sterker nu, niet meer verborgen onder kleren en parfum, maar dit, dit biologische, dit vrouwelijke dat hem doet denken aan dieren en oerkrachten en dingen die geen naam hebben in de wereld waar hij woont.

"Kom," zegt ze, en ze gaat op het bed liggen, haar rug tegen het matras, haar benen die zich openen. Haar handen gaan naar haar kut, spreiden haar lipjes, en hij ziet het roze daar binnen, het natte, het wachtende. "Neuk me, Buurman. Naai die grote zwarte doos van me met je blanke penis."

De woorden zijn grof, grover dan hij ooit heeft gebruikt, grover dan Marjoleijn ooit zou verdragen. Maar ze klinken niet verkeerd in haar mond—ze klinken als waarheid, als het enige wat er te zeggen valt.

Hij klimt op het bed. De veren kraken, luid nu, een geluid dat door het hele huis zou kunnen dringen als er iemand was om het te horen. Hij positioneert zich tussen haar benen, zijn handen aan weerszijden van haar hoofd, en hij kijkt naar haar—naar haar ogen die groot zijn en bruin en die hem aankijken alsof hij iets is wat ze nog niet kent maar graag wil leren kennen.

Hij duwt zijn pik naar beneden, vindt haar spleet, en dan—dan zuigt ze hem naar binnen. Niet hij die binnendringt, zij die hem binnentrekt, haar kut die hem omhult, hem omsluit, hem vasthoudt alsof ze hem nooit meer wil laten gaan.

Even liggen ze stil. Hij voelt haar hartslag, of misschien is het de zijne, een trilling die door haar kut in zijn pik stroomt en terug. Ze is warm, heet, nat, en strak—strakker dan hij verwacht had, strakker dan hij zich herinnert van vroeger, alsof haar lichaam nog niet heeft geleerd dat het moet verwijden voor mannen die niet weten wat ze doen.

"Nu," zegt ze, en haar stem is fluisterend, bijna smekend. "Neuk me nu."

Hij begint. Eerst zachtjes, stoten die niet diep gaan, die haar laten wennen aan zijn aanwezigheid. Maar dan—dan voelt hij iets in zichzelf loslaten, iets dat jaren heeft vastgezeten, en hij begint harder te stoten, dieper, zijn heupen die een ritme vinden dat ouder is dan hijzelf.

Het bed kraakt. Piept. Elke stoot wordt beantwoord door een geluid van hout en veer, een symfonie van het oude bed dat niet meer oud lijkt maar levend, dat meedoet, dat getuige is.

Natascha kreunt. Niet zacht—hard, luid, haar stem die de kamer vult. "Ah—ah—zo, ja, zo, harder, Buurman, harder—"

Hij stoot harder. Zijn handen vinden haar borsten, knijpen in het vlees dat er is, dat hem overal omhult. Hij voelt haar nagels in zijn rug, scherp en wetend, merken die hij morgen zal zien en die hem zullen herinneren aan dit.

Haar lichaam trekt zich samen. Hij voelt het—aan zijn pik, in haar kut, een samentrekking die begint als een rimpeling en groeit tot iets dat haar hele lichaam vastzet. Haar ogen rollen naar achteren, haar mond opent zich in een stilte die luider is dan elk geluid, en dan—dan komt ze, spuitend, haar kutvocht dat over zijn benen loopt, warm en nat een bewijs van iets dat geen woorden nodig heeft.

"Ah—ah—ah!" haar kreten stoten uit als hij doorgaat, door haar orgasme heen, niet stoppen, niet zachtjes worden. "Ik—ik—ah!"

Nu voelt hij het zelf. De spanning die zich heeft opgebouwd, niet alleen in deze minuten maar in de maanden van kijken, van verlangen, van de nachten dat hij wakker lag en zich voorstelde hoe dit zou zijn. Hij blijft stoten, hard en diep, zijn zak die zich samentrekt, zijn pik die pulst, en dan—dan trekt hij zich terug, niet helemaal, genoeg om te kunnen zien, en hij spuit.

Golf na golf. Het komt uit hem met een kracht die hem verrast, witte draden die haar buik bedekken, haar borsten, haar kut die nog open is en waarvan een druppel naar binnen glijdt alsof hij daar thuishoort. Hij spuit tot hij leeg is, tot zijn zak zich ontspant en zijn pik begint te slinken, en dan valt hij voorover, op haar goddelijke lichaam met die grote zwarte tieten, en kijkt in haar ogen die weer helder zijn, die hem aankijken alsof hij iets heeft gegeven wat ze niet verwacht had.

"Heerlijk," zegt ze, en haar stem is zacht nu, na het harde van daarvoor. "Dat hete zaad van u in mijn kut." Ze beweegt haar heupen, voelt het tussen hen, het natte, het warme. "Heb je ook trek in mijn billen, Buurman? Wil je mijn kont neuken?"

Hij kijkt haar aan. Vol ongeloof, niet omdat ze het vraagt—dat is geen ongeloofwaardigheid, dat is logica, dat is de volgende stap in een dans die ze samen hebben geleerd. Maar omdat ze het vraagt alsof het vanzelfsprekend is, alsof dit is wat er gebeurt nadat je een vrouw hebt geneukt tot ze spuit, alsof er geen grens is die niet overschreden kan worden.

"Natuurlijk," zegt hij, en hij hoort de haast in zijn eigen stem, de drang om niet te falen, om alles te geven wat ze vraagt. "Natuurlijk wil ik je kont ook neuken."

Hij trekt zijn druipende pik uit haar kut. Het geluid is nat, obsceen, een zuigend geluid dat de stilte vult voordat de stilte weer terugkeert. Ze draait zich om, niet snel, niet langzaam, met een gratie die haar lichaam heeft ondanks zijn omvang. Haar billen—die billen die hij heeft zien zwaaien op straat, die hij in zijn handen heeft gehad—staan nu voor hem, omhoog geduwd, gescheiden door de druk van het matras, en er tussen ziet hij het donkere gaatje dat wacht.

"Kom," zegt ze, en haar stem is gedempt door het kussen waar haar gezicht in ligt. "Duw die grote pik van u in mijn kont en neuk me."

Hij positioneert zich. Zijn pik is nog nat van haar kut, van zijn zaad, van alles wat tussen hen is geweest. Hij hoeft niet te spugen, niet te smeren—het natuurlijke glijmiddel is er, ruim voldoende, en hij drukt zijn eikel tegen haar anus, voelt de weerstand die er is, de ring van spieren die zich willen sluiten.

Centimeter voor centimeter glijdt hij naar binnen. Ze is strak, strakker dan haar kut, een druk die aan alle kanten van zijn pik zit en die hem doet hijgen van de inspanning en het genot. Haar billen trillen licht onder zijn handen die haar heupen vasthouden, en hij ziet hoe ze haar vuisten in het laken klemt, hoe haar schouders zich spannen.

"Alles," zegt ze, hijgend. "Ik wil alles."

Hij zit helemaal in haar. Zijn buik tegen haar billen, zijn ballen die tegen haar kut, zijn pik die verdwenen is in de warmte van haar darmen. Hij wacht een seconde, twee, laat haar wennen, laat zichzelf wennen aan dit gevoel van volledige omhulling.

Dan begint hij. Te neuken, echt neuken, niet het voorzichtige van daarvoor maar dit—hard, diep, zijn heupen die tegen haar billen slaan, het geluid van vlees op vlees dat de kamer vult. Het bed kraakt weer, luider nu, alsof het weet dat dit het einde is, dat dit de climax is van alles wat er is gebeurd.

Natascha stoot terug. Niet passief liggend, maar actief, haar heupen die zich naar hem drukken, die hem willen dieper, harder, alles wat hij geven kan. "Ah—ah—zo, ja, dieper, Buurman, dieper—"

Ze komt alweer. Hij voelt het—aan zijn pik, die wordt samengedrukt door de samentrekkingen van haar anus, aan haar ademhaling die stokt en dan explodeert in een reeks korte, hijgende geluiden. "Ah—ah—ah! Ik—ik kom—ah!"

En hij ook. De tweede keer is anders—minder volume, meer intensiteit, een diep trekken in zijn onderbuik dat zich vertaalt in spuiten, in warmte die hij voelt in haar, om zijn pik, diep in haar darmen waar geen zaad hoort te zijn maar waar het nu is, waar het blijft.

Ze vallen. Niet elegant, niet gracieus—ze vallen op elkaar, op het bed, zijn pik nog in haar, bonzend met zijn hartslag die langzaam terugkeert naar iets dat normaal lijkt. Zijn adem raakt op, komt terug, raakt weer op. Haar rug tegen zijn borst, haar billen nog tegen zijn heupen, alsof ze niet willen loslaten.

Zo liggen ze. Hij weet niet hoe lang—tijd heeft geen betekenis meer, alleen dit, alleen nu, alleen het gewicht van haar lichaam op het zijne en de warmte die tussen hen is ontstaan en die niet wil verdwijnen.

Dan, na ongeveer een half uur—schat hij, hij weet het niet zeker—draait hij zich van haar af. Zijn pik glijdt uit haar, een nat geluid dat de stilte doorbreekt. Ze draait zich met hem mee, haar hoofd dat op zijn borstkas komt te rusten, haar dreadlocks die over zijn grijze haren vallen als een contrast dat mooier is dan hij verdient.

Ze zoent hem. Niet de harde kus van daarvoor, maar zacht, teder, haar lippen die de zijne vinden en weer loslaten, die zijn kin raken, zijn hals, zijn borst waar ze haar hoofd weer neerlegt.

"Heerlijk," zegt ze, en haar stem is fluisterend, alsof ze bang is het moment te breken. "Dit moeten we vaker doen, Buurman. Dit is zo lekker geil en genieten."

Hij zegt niets. Kan niets zeggen, omdat alles wat hij zou willen zeggen te veel is, omdat beloften gevaarlijk zijn in een wereld waar zijn vrouw vanmiddag laat thuiskomt. Maar hij knikt, voelt haar haar bewegen tegen zijn huid, en weet dat dit waar is—dat ze dit vaker zullen doen, dat het al is besloten, dat er geen weg terug is die hij wil nemen.

Hij staat op. Zijn benen zijn zwak, ouder dan hij zich voelt, en hij loopt naar de badkamer die aan de slaapkamer grenst. Een handdoek, groot en zacht, nog licht vochtig van iemand die zich vanochtend heeft gedroogd—Marjoleijn, waarschijnlijk, en de gedachte geeft hem geen schuldgevoel, alleen een vage verwondering over hoe het leven werkt.

Hij brengt de handdoek terug naar het bed. Natascha zit nu, haar benen over de rand, en ze pakt hem aan, veegt eerst haar kut schoon—zijn zaad dat eruit loopt, haar eigen vocht dat er nog is—en dan draait ze zich om, veegt haar kont, diep, niet schaamteloos, eerlijk.

Dan kleden ze zich aan. Niet samen—iedereen voor zich, in de stilte van mensen die iets hebben gedaan wat nog moet worden verwerkt. Hij trekt zijn onderbroek aan, zijn broek, zoekt zijn overhemd dat ergens op de grond ligt. Zij trekt haar legging omhoog, haar top over haar hoofd, en plotseling is ze weer het meisje dat hij vanochtend zag lopen, alleen iets anders nu, iets wat hij kent.

Bij de deur—de buitendeur, de grote houten die naar de straat leidt—draait ze zich om. Haar handen gaan naar zijn gezicht, houden hem vast, en ze zoent hem, lang, diep, alsof ze iets wil onthouden voor later.

"Ik kom gauw nog eens langs, Buurman," zegt ze tegen zijn mond, en dan is ze weg, de deur die zacht dichtvalt, haar stappen die wegsterven op de straatstenen.

Roberto staat in de gang. De stilte is anders nu—niet leeg, maar gevuld, als een kamer waar net iemand is geweest die geur heeft achtergelaten. Hij loopt terug naar de woonkamer, naar het raam waar hij vanochtend stond, en hij gaat zitten in de stoel die daar staat, de leuning die hij kent, de kussens die zijn vorm hebben aangenomen.

Hij geniet na. Niet bewust—het gebeurt, zijn lichaam dat zich ontspant, zijn ademhaling die rustiger wordt, zijn gedachten die teruggaan naar wat er is gebeurd en vooruit naar wat er zal komen. De volgende keer. Er zal een volgende keer zijn, dat weet hij nu, dat heeft ze beloofd, dat heeft hij geaccepteerd voordat hij het wist.

Buiten loopt iemand voorbij—niet zij, een ander, iemand die niets weet. De hitte is nog steeds daar, de zomer die doorgaat, het leven dat doorgaat. Maar in hem is iets veranderd, iets dat hij niet kan benoemen maar dat hij voelt, een opening die is gemaakt waar eerst een muur was, een deur die op een kier staat naar een kamer die hij niet kende maar die nu van hem is.