De Valentijnsdate

Julian staart naar het scherm van zijn telefoon alsof het een buitenaards artefact is dat hij niet kan ontcijferen. De letters dansen even voor zijn ogen voordat de betekenis echt tot hem doordringt. Maar de boodschap blijft pijnlijk helder in het kille, witte licht van de centrale hal.

“Sorry Juul. Het gaat hem niet worden vanavond. Ik denk dat we beter vrienden kunnen blijven. X.”

Daar staat hij dan. Vijfentwintig jaar oud, in zijn beste donkerblauwe pak dat hij speciaal voor deze gelegenheid heeft laten stomen. In zijn linkerhand houdt hij een bos dieprode rozen vast, waarvan de blaadjes nu al een beetje zielig beginnen te hangen, alsof ze de moed ook hebben opgegeven. Hij heeft weken uitgekeken naar deze avond. Hij heeft connecties moeten aanspreken om een tafel te bemachtigen bij Leani, het Italiaanse restaurant waar je normaal gesproken drie maanden van tevoren voor moet bellen. Alles was geregeld: een rustig tafeltje, zijn outfit, zelfs de openingszin. En nu wordt hij gedumpt via een appje, nog geen uur voor de reservering.

Hij zucht diep en leunt met zijn achterhoofd tegen de muur van de gang. De stilte in het appartementencomplex voelt zwaarder dan normaal. Hij wil net zijn sleutels weer pakken om zijn appartement in te vluchten, de rozen in de vuilnisbak te smijten en de avond te verdrinken in goedkope whisky en zelfmedelijden, wanneer de liftdeuren met een zachte ping opengaan. Het is Marianne, zijn buurvrouw van de vierde verdieping.

Marianne is een vrouw die je niet zomaar voorbijloopt, zelfs niet als je verblind bent door verdriet. Ze is ergens in de vijftig, schat Julian, al is het bij haar moeilijk te zeggen. Ze heeft die tijdloze, Franse elegantie die leeftijd irrelevant maakt. Ze draagt een lange, beige trenchcoat die strak om haar middel is geknoopt en soepele leren handschoenen. Haar grijze haren zijn stijlvol, bijna achteloos opgestoken, met een paar losse lokken die haar gezicht omlijsten. Ze ruikt naar regen, stadslucht en dure parfum – iets kruidigs met sandelhout dat in de gang blijft hangen.

Ze stopt abrupt wanneer ze hem ziet staan. Haar blik, scherp en analytisch, glijdt van zijn gepoetste schoenen naar de treurige rozen, en uiteindelijk naar zijn vertrokken gezicht. Ze heeft geen woorden nodig om de situatie te begrijpen; de teleurstelling druipt van hem af. "Laat me raden," zegt ze met haar diepe, ietwat hese stem. "Je date heeft afgezegd." Julian lacht schamper, een kort, humorloos geluid. "Via WhatsApp."

"Op Valentijnsdag?" Marianne trekt een perfect geëpileerde wenkbrauw op als uiting van pure verontwaardiging. "Dat is een gebrek aan manieren, lieverd. In mijn tijd hadden we ten minste nog het fatsoen om iemand in het gezicht te kwetsen." Julian haalt zijn schouders op, de rozen ritselen zachtjes. "Tja. Tijden veranderen. Daar sta ik dan. Met een reservering bij Leani om acht uur die ik niet meer kan annuleren zonder boete."

De ogen van Marianne lichten op bij het horen van de naam. "Leani? Dat is zonde. Ze hebben daar de beste ossobuco van de stad. En hun wijnkaart is voortreffelijk." Ze zwijgt even, en kijkt hem dan onderzoekend aan. Ze tikt met een gehandschoende vinger tegen haar kin. Er verschijnt een speelse, bijna ondeugende twinkeling in haar ogen die Julian nog niet eerder is opgevallen tijdens hun korte, beleefde gesprekjes in de lift over zoekgeraakte pakketjes en het ophaalschema van de vuilniszakken. "Weet je," zegt ze, terwijl ze haar handschoenen langzaam, vinger voor vinger, uittrekt. Het is een bijna hypnotiserend gebaar. "Ik heb vanavond absoluut geen plannen. Mijn kat is slecht gezelschap, hij oordeelt alleen maar, en ik heb net een vreselijke week achter de rug op kantoor vol zeurende cliënten. Het zou een misdaad tegen de culinaire wereld zijn om die tafel leeg te laten, vind je niet?" Julian kijkt haar verbaasd aan, even van zijn stuk gebracht. "Wil je... met mij gaan?"

"Waarom niet?" Ze glimlacht, en het maakt haar gezicht jaren jonger. "Tenzij je liever gaat mokken op de bank terwijl je diepvriespizza eet. Maar ik waarschuw je: ik heb een dure smaak en ik drink alleen goede wijn."

Tien minuten later zitten ze in de taxi. De stad glijdt aan hen voorbij als een waas van neonlichten en regendruppels op het raam. Julian voelt zich vreemd genoeg opgelucht. De zware druk van de date – de zenuwen of hij wel leuk genoeg is, of hij wel grappig genoeg is voor het meisje van de sportschool – is weggevallen. In plaats daarvan zit hij naast Marianne, die ontspannen uit het raam kijkt en droogkomisch commentaar levert op de haastige voorbijgangers en de kitscherige Valentijnsversiering in de etalages. Ze straalt een rust uit die besmettelijk is.

In het restaurant worden ze naar een intiem tafeltje achterin geleid, ver weg van de drukke ingang. De ober kijkt even vluchtig van Julian naar Marianne, waarschijnlijk probeert hij hun relatie in te schatten – moeder en zoon? Collega's? – maar Marianne negeert zijn blik met de gratie van een koningin. Het kaarslicht op tafel werpt zachte, dansende schaduwen over haar gezicht. Zonder haar jas ziet Julian pas wat ze draagt: een zijden blouse in een diepe smaragdgroene kleur die haar ogen doet spreken en de zilveren tinten in haar haar accentueert.

Het begin van het diner is vriendschappelijk, als twee buren die toevallig samen gestrand zijn. Julian lucht zijn hart over zijn liefdesleven, over de onzekerheid van het daten anno 2026, over de oppervlakkigheid van datingapps. Marianne luistert. Ze luistert niet zoals leeftijdsgenoten dat doen, ongeduldig wachtend tot ze zelf weer iets over hun eigen leven kunnen vertellen, maar met oprechte, onverdeelde aandacht. Ze nipt van haar wijn en knikt op de juiste momenten. "Je zoekt bevestiging op de verkeerde plekken," zegt ze, terwijl ze haar glas rode wijn ronddraait en naar de tranen in het glas kijkt. "Je bent een aantrekkelijke, intelligente man, Julian. Waarom ren je achter meisjes aan die niet eens weten wat ze willen, of erger nog, die niet weten wat jij waard bent?"

"Misschien weet ik zelf ook niet wat ik wil," geeft hij toe, en hij breekt een stukje brood in kleine kruimels. "Misschien niet," zegt ze zacht. Ze neemt een slok wijn en kijkt hem over de rand van haar glas aan, haar blik intens. "Of misschien kijk je niet goed om je heen. Soms staat wat je zoekt recht voor je neus, maar heeft het een andere verpakking dan je verwachtte."

Er verandert iets wezenlijks tijdens het hoofdgerecht. De ossobuco is inderdaad goddelijk, het vlees valt van het bot, maar het eten wordt bijzaak. De gesprekken verschuiven van ex-dates naar diepere wateren. Marianne vertelt over haar reizen door Italië in de jaren negentig, over haar scheiding jaren geleden en de vrijheid die ze daarna hervond, over de boeken die ze leest en de kunst die ze verzamelt. Ze is grappig, scherp, belezen en onverbloemd zichzelf. Ze heeft geen behoefte om indruk te maken, en juist dat maakt indruk.

Julian betrapt zichzelf erop dat hij niet meer naar haar kijkt als 'de buurvrouw van nummer 4B'. Hij ziet de manier waarop ze lacht, met kleine kraaienpootjes die haar ogen doen stralen. Hij ziet hoe haar hals beweegt als ze slikt, de elegante lijn van haar kaak, de zelfverzekerdheid in haar handen als ze praat. Ze heeft een rijpheid en een rust die hij bij de meisjes van zijn eigen leeftijd mist. Het is bedwelmend, als een zware wijn die langzaam naar je hoofd stijgt.

Wanneer het dessert komt – een klassieke tiramisu om te delen, want Marianne stond erop – raken hun handen elkaar per ongeluk aan op het witte tafellaken. Een kleine vonk, statisch en elektrisch, springt over. Julian trekt zijn hand niet terug. Hij laat hem liggen, millimeters van de hare. "Je hebt gelijk," zegt hij plotseling, zijn stem klinkt iets lager en heser dan normaal. "Waarover?" vraagt ze, terwijl ze haar lepel laat zakken. "Over die ossobuco. Die was fantastisch. Maar..." Hij kijkt haar recht aan, zijn hart bonst in zijn keel. De wijn heeft hem moed gegeven, of misschien is het de sfeer, de kaarsen, de vrouw tegenover hem. "Ik ben blij dat mijn date heeft afgezegd. Oprecht blij. Anders had ik hier nu gezeten met iemand die waarschijnlijk de hele avond op haar telefoon had gekeken en foto’s had gemaakt van het eten."

Marianne glimlacht. Dit keer is het geen moederlijke, geruststellende glimlach. Het is iets anders. Iets vrouwelijker, iets sensueels. Iets dat de lucht tussen hen doet trillen en de temperatuur aan tafel doet stijgen. "En nu zit je hier met een oude vrouw," plaagt ze zacht, al klinkt er een lichte onzekerheid in haar stem door. "Ik zit hier met een prachtige vrouw," corrigeert Julian haar direct en zonder blikken of blozen. Het wordt stil aan tafel. De geluiden van het restaurant – het gerinkel van bestek, het geroezemoes van andere gasten – lijken weg te vallen naar de achtergrond. Marianne houdt zijn blik vast, en Julian ziet een lichte, charmante blos op haar wangen verschijnen die niets met de wijn te maken heeft. Ze slaat haar ogen even neer, en dat kleine gebaar van verlegenheid vindt hij onweerstaanbaar.

De taxirit terug naar huis is totaal anders dan de heenweg. De stilte is geladen, dik en stroperig. Ze zitten niet tegen elkaar aan, er is nog een veilige tien centimeter tussen hen in, maar de ruimte tussen hen op de achterbank voelt elektrisch. Julian kan haar parfum ruiken, sterker nu in de besloten ruimte van de auto, en hij voelt een onweerstaanbare drang om zijn hand op haar knie te leggen, over de stof van haar trenchcoat. Hij doet het niet, bang om het moment te breken, maar de gedachte alleen al laat zijn hart sneller kloppen.

Wanneer ze de lift uitstappen op de vierde verdieping, lopen ze langzaam naar haar deur. De gang is stil en verlaten. "Bedankt voor het redden van mijn avond," zegt Julian. Hij steekt zijn handen in zijn zakken om te verbergen dat ze trillen. Hij voelt zich opeens weer die onzekere jongen, maar dan anders. Niet onzeker uit angst voor afwijzing, maar uit spanning voor wat er zou kunnen gebeuren. Marianne leunt tegen de deurpost, haar houding is ontspannen maar uitnodigend. Ze zoekt haar sleutels in haar tas, maar maakt geen haast om ze in het slot te steken. "Jij ook bedankt, Julian. Het was... verrassend leuk. Veel leuker dan ik had durven hopen."

Ze staan dicht bij elkaar in de smalle gang, dichterbij dan nodig is. Julian kijkt naar haar lippen, die nog glanzen van de wijn en het dessert. Het vriendschappelijke van eerder op de avond is volledig verdampt, vervangen door een zinderende spanning die bijna tastbaar is. "Marianne," begint hij, zijn stem schor, maar hij weet niet wat hij wil zeggen. Alle ingestudeerde zinnen zijn verdwenen. Zij wel. Ze zet een stapje dichterbij en legt haar hand zachtjes op zijn borst, precies op de plek waar zijn hart tekeergaat onder zijn overhemd. Ze moet het ritme kunnen voelen. "Je hoeft niet altijd de juiste woorden te hebben, Julian," fluistert ze, haar ogen donker en groot. "Soms is zwijgen beter."

Ze reikt omhoog, op haar tenen. Julian buigt zijn hoofd, en wanneer hun lippen elkaar vinden, is het geen voorzichtige, tastende kus. Het is een bevestiging. Het is hongerig en volwassen. Ze proeft naar wijn, naar zoete tiramisu en naar ervaring. Julians handen vinden haar middel, trekken haar steviger tegen zich aan, en hij voelt hoe ze zich tegen hem aan vleit, zacht en warm. Wanneer ze zich na een lange minuut losmaakt, zijn haar ogen donker en haar ademhaling versneld. Ze draait de sleutel in het slot en duwt de deur open. Ze kijkt niet om naar de donkere gang, maar kijkt hem recht aan over haar schouder, een uitnodiging die geen woorden nodig heeft. "Mijn koffie is beter dan die in dat restaurant," zegt ze zacht, met een belofte in haar stem. "En ik heb toevallig geen plannen voor deze nacht."

Julian aarzelt geen seconde. Hij stapt over de drempel de warme geur van haar appartement tegemoet, en terwijl de deur achter hen met een zachte klik in het slot valt, weet hij dat dit de beste Valentijnsdag is die hij nooit heeft gepland.

Het appartement is precies zoals hij zich had voorgesteld, maar dan warmer. Overal zijn boeken; ze stapelen zich op in de kasten, op de bijzettafeltjes en zelfs op de vloer naast een comfortabele leesstoel. Aan de muren hangen abstracte schilderijen in diepe tinten rood en goud. De verlichting is gedimd, afkomstig van schemerlampen die de ruimte in een intieme, amberkleurige gloed zetten. Buiten klettert de regen nog steeds tegen het raam, maar hierbinnen voelt de stad mijlenver weg.

Marianne doet haar trenchcoat uit en gooit hem achteloos over de leuning van de bank. Zonder de jas lijkt ze smaller, kwetsbaarder misschien, maar haar houding blijft die van iemand die de volledige controle heeft. "Koffie?" vraagt ze, terwijl ze naar de open keuken loopt. Ze kijkt hem over haar schouder aan met een plagerig lachje om haar lippen. "Of zullen we die overslaan?"

Julian voelt zijn mond droog worden. "Misschien... misschien is wijn beter," stamelt hij, terwijl hij zijn colbert uittrekt en het netjes over een stoel hangt. Hij voelt zich groot en onhandig in haar verfijnde domein, een olifant in een porseleinkast, maar de manier waarop ze naar hem kijkt doet die onzekerheid smelten. "Goede keuze," zegt ze. Ze pakt twee glazen en een fles die al open is. Terwijl ze inschenkt, observeert Julian haar. De sierlijke beweging van haar pols, de manier waarop ze haar hoofd iets schuin houdt. Ze is prachtig. Niet op de gladde, gefilterde manier van de meisjes op Instagram, maar op een echte, tastbare manier. Elke lijn in haar gezicht vertelt een verhaal dat hij wil leren kennen.

Ze komt terug met de glazen en geeft er één aan hem. Hun vingers raken elkaar weer, langer dit keer. Ze gaat niet op de bank zitten, maar blijft voor hem staan, dichtbij genoeg dat hij de warmte van haar lichaam kan voelen. "Je bent stil," merkt ze op. Ze neemt een slokje, haar ogen gevangen in de zijne. "Ik probeer me te herinneren wanneer ik voor het laatst zo zenuwachtig was," geeft Julian eerlijk toe. Hij besluit dat eerlijkheid zijn enige wapen is vanavond. "Ik voel me... geïntimideerd."

Marianne zet haar glas neer op de tafel achter haar, zonder te kijken. Ze zet een stapje dichterbij en legt haar handen op zijn schouders, haar duimen strijken zachtjes over de stof van zijn overhemd. "Omdat ik ouder ben?" vraagt ze rechtstreeks. Er zit geen oordeel in haar stem, alleen nieuwsgierigheid. "Omdat je alles lijkt te zijn wat ik niet ben," fluistert hij. "Zelfverzekerd. Compleet."

Ze lacht zachtjes."Oh, Julian. Dat is maar de buitenkant. Vanbinnen ben ik net zo onzeker als jij. Ik heb alleen meer tijd gehad om het te verbergen." Ze reikt omhoog en maakt het bovenste knoopje van zijn overhemd los. Haar bewegingen zijn traag, weloverwogen. "Je hoeft vanavond niemand te zijn, Julian. Niet de perfecte date, niet de succesvolle jonge man. Wees gewoon jezef." Wanneer ze hem kust, is de wereld verdwenen. Er is alleen nog de geur van sandelhout, de zachtheid van haar zijden blouse onder zijn handen, en de verrassende kracht in haar lichaam. Ze leidt hem, niet dwingend maar uitnodigend, richting de slaapkamer.

In het halfduister van de kamer, enkel verlicht door het straatlicht dat door de lamellen filtert, helpt ze hem uit zijn kleren. Julians handen trillen als hij de rits van haar rok lostrekt, maar Marianne legt haar handen over de zijne en vertraagt hem. Ze is geen meisje dat in het donker wil verdwijnen of dat haast heeft om het achter de rug te hebben. Ze laat haar kleding vallen met een vanzelfsprekendheid die Julian de adem beneemt. Wanneer ze naakt tegenover hem staat, ziet hij niet alleen een lichaam, maar een landschap. De zilveren lijntjes op haar heupen, de zachtheid van haar buik, de trots van haar borsten; het is een schoonheid die hij niet kent van de strakke, gefilterde lichamen van zijn leeftijdsgenoten. Dit is echt. Het is warm en levend.

Wanneer ze op het bed gaan liggen, neemt Marianne de leiding. Niet dominant, maar sturend. Ze laat hem voelen waar ze aangeraakt wil worden, haar ademhaling dicteert het tempo. Voor Julian is het een ontdekkingsreis. Hij is gewend aan haast, aan presteren, aan het ongemakkelijke zoeken naar bevestiging. Maar hier, tussen haar lakens die naar lavendel ruiken, hoeft hij niets te bewijzen. Hij kust de holte van haar hals, proeft het zout op haar huid en voelt hoe ze zich tegen hem aan drukt. Haar huid is zachter dan hij zich had kunnen voorstellen. Elke aanraking van haar handen op zijn rug, zijn armen, zijn lendenen, voelt als een elektrische schok. Ze fluistert zijn naam, niet vragend, maar gebiedend, en wanneer ze uiteindelijk samensmelten, is het ritme traag en diep. Julian verliest zichzelf in haar blik, in de manier waarop ze hem aankijkt – volledig en onbeschaamd – terwijl ze samen naar een hoogtepunt bewegen dat door hun lichamen golft als de donder buiten. Daarna blijven ze liggen, verstrengeld, luisterend naar de regen en elkaars hartslag, totdat de slaap hen overmant.

De ochtend komt niet met schuldgevoel, zoals hij had gevreesd, maar met zonlicht dat door de lamellen naar binnen kiert. Julian wordt wakker door de geur van verse koffie. Hij ligt alleen in het grote bed, onder knisperende witte lakens. Even is er de desoriëntatie – waar ben ik? – gevolgd door een golf van herinneringen die een glimlach op zijn gezicht toveren. Hij trekt zijn broek aan en loopt op blote voeten naar de woonkamer. Marianne zit in de vensterbank, gehuld in een grote, zachte badjas, en kijkt uit over de stad die langzaam ontwaakt. Ze houdt een kop koffie vast met twee handen.

Als ze hem hoort, draait ze zich om. Geen make-up, haar haren los en warrig, en ze ziet er nog mooier uit dan gisteravond in het kaarslicht. "Goeiemorgen," zegt ze. Er is geen ongemakkelijkheid, geen haast om hem weg te krijgen. "Goeiemorgen," antwoordt Julian. Hij loopt naar haar toe en pakt de tweede kop koffie die voor hem klaarstaat op het tafeltje. Hij gaat tegenover haar zitten. "Ik dacht dat je misschien spijt zou hebben." Marianne neemt een slokje en schudt haar hoofd. "Ik heb zelden spijt van dingen waar ik van geniet, Julian. En gisteravond..." Ze kijkt hem aan met diezelfde intense blik. "...was uitzonderlijk."

"Dus," begint Julian voorzichtig, "wat nu? Was dit een eenmalige Valentijns-reddingsactie?" Ze glimlacht en zet haar kopje neer. "Dat etentje was verrukkelijk, weet je. Maar ik ken een ander restaurantje waar ze geweldige pasta hebben." Julian voelt een lichte bubbel van hoop in zijn borstkas. "Ben je me nu alweer mee uit aan het vragen?"

"Ik ben een vrouw met behoeften," zegt ze met een knipoog. "En ik heb behoefte aan goed gezelschap. En misschien..." Ze leunt iets naar voren en raakt zijn knie aan. "Misschien heb ik nog wel zin in een tweede date. Tenzij je je schaamt om met een oudere vrouw samen te zijn." Julian pakt haar hand en drukt er een kus op. "Ik zou me nergens liever mee vertonen," zegt hij stellig. "Ik heb het veel te druk met genieten van jou om me ergens voor te schamen."

- - -

Hongerig naar meer? Benieuwd naar de vrouw achter dit verhaal? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief door mij een mail te sturen (mijn emailadres vind je op mijn profielpagina)

Trefwoord(en): Dating, Jong En Oud, Milf, Neuken, Restaurant, Valentijn, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!