Koffie Buurjongen

Die donderdagmiddag was ik later thuis dan normaal. Ik had in de stad nog wat boodschappen gedaan – verse vijgen, een stukje oude kaas, dingen waar Erik gek op is – en mijn armen deden zeer van de tassen. De lift stond beneden, natuurlijk, zoals altijd. Ik drukte op de knop en wachtte, starend naar de roestige rand van de liftdeuren, toen hij ineens naast me stond.

Glen.

Ik wist meteen wie hij was. Vierhoog, de jongen met de diepe stem die soms ’s avonds laat door het trappenhuis klinkt als hij thuiskomt. Ik had hem al een paar keer gezien: lang, breedgeschouderd, huid zo donker dat hij bijna leek op te lossen tegen de schemerige gangverlichting. Hij droeg een strak zwart T-shirt en een sporttas over één schouder. Zijn dreads waren netjes bij elkaar gebonden en hij rook vaag naar citrus en iets warms, houtachtigs.

“Hoi Anita,” zei hij, en zijn stem vulde de hele hal. Ik schrok een beetje dat hij mijn naam kende.

“Hoi… Glen, toch?” antwoordde ik, en ik voelde hoe mijn wangen warm werden, alsof ik weer achttien was.

Hij glimlachte traag, een beetje scheef, en knikte. “Ja. Vierhoog. Jij bent altijd met die zware tassen. Zal ik…?”

Voor ik iets kon zeggen had hij al twee van de drie tassen overgenomen. Zijn vingers waren lang, sterk, met lichte eeltplekken op de knokkels – van sporten, dacht ik meteen. We stapten samen de lift in. De deuren schoven dicht en ineens was er alleen dat zachte zoemen van de motor en onze ademhaling.

Het lampje boven de deur sprong van 1 naar 2 naar 3. Hij stond dichtbij. Niet té dichtbij, maar wel dicht genoeg dat ik de warmte van zijn lichaam voelde. Ik keek naar de grond, naar zijn sneakers, zwart met witte zolen, en toen omhoog, naar de adamsappel die licht bewoog toen hij slikte.

“Je ziet er moe uit,” zei hij zacht. “Lange dag?”

Ik lachte even, een beetje verlegen. “Ach, je weet hoe het gaat. Boodschappen, werk, en dan die lift die nooit eens een keertje snel doet.”

Hij grinnikte laag. “Hij heeft het zwaar, net als wij.”

Ik keek hem aan. Echt aan. Zijn ogen waren donkerbruin, bijna zwart, met kleine gouden spikkeltjes als je goed keek. En hij keek terug. Niet opdringerig. Niet hongerig. Gewoon… aanwezig. Alsof hij echt zag wie er voor hem stond.

Op de vijfde verdieping bleef de lift even hangen – een schokje, toen stilte. We lachten allebei.

“Zie je wel,” zei hij. “Die ouwe lift wil gewoon even bij ons zijn.”

Ik voelde een kriebel in mijn buik, iets wat ik al lang niet meer had gevoeld bij iemand anders dan Erik. Iets nieuws. Iets lichter.

Toen de lift eindelijk op zes aankwam, stapten we eruit. Hij liep met me mee tot aan mijn deur, zette de tassen neer en bleef staan, handen in zijn zakken, alsof hij niet goed wist of hij al afscheid moest nemen.

“Dank je,” zei ik, en ik meende het.

“Graag gedaan.” Hij aarzelde even. “Je hebt een mooie glimlach, Anita. Dat wilde ik al een tijdje zeggen.”

Mijn hart sloeg een slag over. Niet omdat het een gladde zin was, maar omdat het zo eerlijk klonk. Zo simpel.

Ik keek hem aan, voelde hoe de gang ineens kleiner leek, hoe de lucht warmer werd.

“Kom morgen een kop koffie halen,” hoorde ik mezelf zeggen. Mijn stem was zachter dan normaal, een beetje hees. “Als je zin hebt. Tegen een uur of drie?”

Zijn ogen lichtten op. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij het wilde.

“Drie uur,” herhaalde hij langzaam, alsof hij het moment wilde proeven. “Dan ben ik er.”

Hij boog heel licht zijn hoofd, een klein gebaar dat bijna teder was, en liep toen naar de trap. Ik keek hem na – die brede rug, die lange passen – tot hij uit zicht verdween.

Ik deed de deur open, tilde de tassen naar binnen en leunde even met mijn rug tegen de muur. Mijn hart bonsde nog steeds. Niet van spanning. Niet van schuld. Maar van iets wat leek op… verlangen. Een nieuw soort verlangen.

Erik lag op de bank met zijn telefoon, keek op toen ik binnenkwam.

“Je bloost,” zei hij meteen, met die kleine, wetende glimlach van hem.

Ik lachte alleen maar, schudde mijn hoofd en liep door naar de keuken.

Morgen. Drie uur.

Ik voelde het al in mijn vingertoppen.

Ik werd wakker die nacht had Erik mij weer fijn verwend .

Niet te lang precies goed.

Terwijl zijn laatste restje zaad uit mij druppelt loop naar de douche.

De dag vordert traag tot het Drie uur naderde langzaam, maar ik voelde het in elke minuut. Ik stond lang voor de spiegel in de slaapkamer, de gordijnen halfopen zodat het zachte winterlicht over mijn huid gleed. Erik was al weg – college, dacht hij, of misschien gewoon even de stad in – en dat gaf me de ruimte om mezelf te bekijken zoals ik dat zelden doe.

Ik koos de witte blouse die ik eigenlijk te gewaagd vind voor overdag. Dun, bijna doorschijnend ,met een diepe V-hals die mijn borsten zacht omlijst en net genoeg laat zien om de adem even vast te houden. Geen bh eronder vandaag. Ik voelde hoe mijn tepels tegen de stof drukten toen ik me bewoog, kleine harde puntjes die zichtbaar werden als ik diep inademde. Het was een stille uitdaging aan mezelf: durf ik dit? Durf ik dit te laten zíén?

Daaronder – of eigenlijk erboven, want hij zit strak als een tweede huid – mijn zwarte glimmende legging. Niet zomaar een legging. Deze is van dik, glanzend vinyl, bijna lak, met een hoge taille die mijn buik zacht inpakt en mijn heupen en billen mooi afrondt. Hij glanst als natte inkt in het licht, elke beweging laat hem glinsteren en strak trekken over mijn dijen. Ik voel hem bij elke stap: hoe hij knispert, hoe hij mijn huid omsluit, hoe hij mijn kont iets meer laat deinen dan normaal. Het is een kledingstuk dat niet verbergt. Het pronkt. Het zegt: kijk maar. Ik ben er. Ik ben nog steeds een vrouw die begeerd wil worden.

En dan mijn schoenen. De rode naaldhakken. Niet zomaar rood – een diepe, sensuele kersenrood met een plateau voorin en een hak die zo hoog is dat ik op mijn tenen moet balanceren als ik stilsta. Ze dwingen me om langzamer te lopen, mijn heupen iets meer te wiegen, mijn rug rechter te houden. Elke stap klikt hard op de laminaatvloer van de gang, een ritme dat door het hele appartement galmt. Ik voel me groter erin, sterker, maar ook kwetsbaarder – omdat ik weet dat ik met die hakken niet snel kan vluchten als mijn hart te hard bonst.

Een beetje mascara, een vleugje lippenstift in dezelfde tint als mijn schoenen, een druppel parfum tussen mijn borsten en in mijn halskuiltje. Toen ik klaar was, keek ik nog één keer in de spiegel. Een vrouw van 58, vol, rond, met een lichaam dat het leven heeft geleefd en daar trots op is. Geen excuses meer. Geen wegkijken. Gewoon ik, uitdagend gekleed voor een kop koffie met een jongen van 22 die gisteren in de lift mijn naam zei alsof het een liefkozing was.

Om vijf voor drie hoorde ik de bel. Mijn hart sloeg een slag over. Ik liep naar de deur – klik, klik, klik – en opende hem met een glimlach die ik vanbinnen voelde trillen.

Daar stond Glen. Zwarte jeans, grijs T-shirt dat strak om zijn borstkas zat, dreads los vandaag, vallend over zijn schouders. Hij keek me aan. Echt aan. Zijn ogen gleden niet weg. Ze bleven hangen op de doorschijnende blouse, op de glanzende zwarte lak die mijn benen omvatte, op de rode hakken die me net iets langer maakten dan hij waarschijnlijk had verwacht.

“Wow,” zei hij zacht, bijna fluisterend. “Je ziet er… ongelooflijk uit.”

Ik voelde de hitte naar mijn wangen stijgen, maar ik lachte het niet weg. Ik stapte opzij, liet hem binnen, rook weer die citrus-houtgeur van hem toen hij langs me liep.

We gingen aan de keukentafel zitten. Ik schonk koffie in, zwarte koffie, sterk, zoals hij het graag drinkt – dat had ik gisteren al uit zijn opmerking in de lift opgemaakt. We praatten. Over van alles en niets. Over de lift die altijd blijft hangen. Over zijn studie sportfysiotherapie. Over hoe hij ’s avonds laat nog muziek draait in zijn appartement en hoopt dat niemand klaagt. Over hoe ik van oude films hou en hij van dezelfde jazzplaten als ik.

Maar onder dat gepraat voelde ik iets anders groeien. Zijn blik die steeds terugkeerde naar mijn decolleté, naar hoe de stof over mijn borsten viel. Mijn eigen ogen die bleven hangen op zijn volle lippen, op de manier waarop zijn vingers om de mok sloten. De stiltes tussen onze woorden werden langer, warmer, geladen.

Ik leunde iets voorover om een koekje te pakken en voelde hoe de blouse nog iets verder openviel. Ik liet het zo. Hij slikte. Ik glimlachte.

Het was nog maar net drie uur geweest. En toch voelde het alsof de middag al uren duurde – en tegelijkertijd veel te kort.

Ik voelde het al in de manier waarop zijn vingers over de rand van mijn koffiemok streken – traag, alsof hij de warmte van het porselein proefde voordat hij een slok nam. We zaten nog steeds aan de keukentafel, de middagzon viel schuin door het raam en tekende gouden strepen over het glanzende zwart van mijn legging. Het gesprek was zachter geworden, de woorden minder belangrijk dan de stiltes ertussen. Elke keer dat ik bewoog, hoorde ik het zachte knisperen van het vinyl, en ik zag hoe zijn ogen volgden: over mijn borsten die vrij bewogen onder de doorschijnende blouse, over de strakke curve van mijn heupen, mijn rode naaldhakken.

Glen leunde iets naar voren. “Anita,” zei hij, en mijn naam klonk anders in zijn mond – dieper, warmer, als een belofte. “Je maakt me gek met hoe je eruitziet vandaag.”

Ik lachte zacht, maar mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat hij het kon horen. Ik stond op, langzaam, liet mijn handen over de tafel glijden tot ik naast hem stond. Hij keek omhoog, ogen donker en vol iets wat ik al lang niet meer had gezien bij iemand anders dan Erik. Ik boog me voorover, legde mijn hand op zijn wang – zijn huid voelde warm, fluweelzacht – en kuste hem.

Het was geen haastige kus. Het was langzaam, onderzoekend, alsof we allebei wilden proeven hoe de ander smaakte. Zijn lippen waren vol, zacht, en toen zijn tong de mijne vond, voelde ik een golf van hitte door mijn lijf trekken. Ik kreunde zacht in zijn mond, en dat was het sein. Zijn handen kwamen omhoog, gleden over mijn rug, trokken me dichterbij tot ik half op zijn schoot zat, mijn benen aan weerszijden van de stoel.

Ik liet me zakken, voelde hoe hard hij al was door zijn jeans heen. Groot. God, zo groot. Ik drukte mijn heupen tegen hem aan, wreef langzaam, en hij gromde laag in zijn keel – een geluid dat door me heen trilde.

“Ik wil je proeven,” fluisterde ik tegen zijn lippen.

Hij tilde me op alsof ik niets woog, zette me op de rand van de keukentafel. De mokken rammelden even toen ik achterover leunde op mijn ellebogen. Ik keek toe hoe hij zijn rits openmaakte, zijn jeans omlaag schoof. En daar was hij.

Zijn pik was besneden, dik groot en lang, met een zware, donkerrode eikel die glansde in het daglicht. Hij stond fier omhoog, aders die over de schacht liepen als rivieren op een landkaart. Ik slikte. Het was groter dan ik gewend was, groter dan Erik, en even voelde ik een lichte aarzeling – niet van angst, maar van pure verwondering. Hoe zou hij voelen? Hoe zou hij me vullen?

Ik liet me van de tafel glijden, knielde voor hem neer op de koude vloer. Mijn rode hakken klikten even toen ik mijn evenwicht vond. Ik keek omhoog, ving zijn blik – die zachte, intense blik – en nam hem in mijn hand. Warm, zwaar, fluweel over staal. Ik liet mijn tong over de eikel glijden, proefde het zoute voorvocht, cirkelde langzaam rond de rand. Hij siste tussen zijn tanden, zijn hand kwam in mijn haar, niet dwingend, maar leidende.

Ik nam hem dieper, liet mijn lippen over de eikel glijden, voelde hoe hij pulseerde tegen mijn tong. Hij was zo dik dat mijn kaken protesteerden, maar ik wilde meer. Ik zoog zacht, liet mijn tong langs de onderkant dansen, nam hem verder tot hij de achterkant van mijn keel raakte. Tranen prikten in mijn ogen, maar het was een goed soort tranen – van overgave, van verlangen. Ik bewoog op en neer, langzaam eerst, toen sneller, liet mijn hand meedraaien rond de basis terwijl mijn mond hem liefkoosde. Zijn heupen bewogen licht mee, niet ruw, maar ritmisch, alsof we al een dans kenden.

“Anita… fuck,” kreunde hij, zijn stem schor. “Je mond… je bent zo goed.”

Ik keek omhoog, zag hoe zijn hoofd achterover viel, hoe zijn borst op en neer ging. Dat gaf me kracht. Ik zoog harder, liet mijn tong fladderen, nam hem zo diep mogelijk tot ik kokhalsde en terugtrok, alleen om het meteen weer te doen. Speeksel liep over mijn kin, maar het kon me niet schelen. Ik wilde hem helemaal voelen, helemaal proeven.

Na een tijdje trok hij me zachtjes omhoog. “Ik wil je nu,” zei hij, ademloos. “Ik wil in je zijn.”

Hij tilde me weer op de tafel, duwde mijn benen uit elkaar. De glanzende legging zat strak, maar hij trok hem omlaag tot halverwege mijn dijen – net genoeg. Geen slipje eronder vandaag. Ik was al nat, kloppend van verlangen. Hij wreef met zijn eikel over mijn opening, traag, plagend, liet me wennen aan het formaat. Elke streling liet me kreunen.

Toen duwde hij vooruit.

De eikel opende me langzaam, rekte me verder dan ik dacht dat mogelijk was. Ik hapte naar adem, mijn handen grepen zijn schouders vast. Het deed een beetje pijn – een heerlijke, brandende pijn die meteen overging in iets diepers, voller. Ik voelde elke centimeter: hoe hij me spreidde, hoe hij vulde, hoe mijn binnenste zich om hem heen sloot als een handschoen die te strak zat en toch perfect paste.

“Langzaam,” fluisterde ik, maar mijn heupen bewogen al mee, wilden meer.

Hij stootte verder, diep, tot hij helemaal in me zat. Ik voelde hem overal – tegen mijn baarmoeder, tegen plekken die Erik nooit had geraakt. Ik kreunde luid, mijn hoofd viel achterover. Hij bleef even stil, liet me wennen, liet me ademen rond zijn dikte.

Toen begon hij te bewegen.

Eerst langzaam, lange halen die me lieten voelen hoe groot hij was, hoe diep hij kwam. Elke stoot duwde een zucht uit me, een kreun, een “ja” dat ik niet kon tegenhouden. De tafel kraakte onder ons, mijn borsten deinden vrij onder de blouse, mijn tepels hard tegen de stof. Hij boog voorover, nam er een in zijn mond, zoog zacht terwijl hij bleef stoten, harder nu, dieper.

Ik sloeg mijn benen om hem heen – voor zover de legging dat toeliet – trok hem dichterbij. Onze lichamen sloegen tegen elkaar, nat, heet, ritmisch. Ik voelde het opbouwen, dat heerlijke gespannen gevoel laag in mijn buik, dat groeide met elke stoot.

“Glen…” hijgde ik. “Ik… ik kom bijna…”

Hij gromde, stootte harder, precies op het juiste punt. En toen brak het. Een golf die door me heen sloeg, mijn spieren knepen om hem heen, melkten hem terwijl ik schreeuwde – een rauwe, bevrijdende kreet. Hij hield me vast, stootte nog een paar keer door mijn orgasme heen, en toen voelde ik hem ook komen: diep in me, pulserend, warm, vulde hij me helemaal op.

We bleven zo staan, hij nog in me, ik trillend om hem heen, onze voorhoofden tegen elkaar, adem vermengd.

De middagzon scheen nog steeds. De koffie was koud geworden.

Ik voelde zijn armen om me heen glijden terwijl we nog nahijgden op de keukentafel, zijn pik nog half-hard in me, onze lichamen glibberig van zweet en genot. De middagzon was al wat lager gezakt, maar de hitte tussen ons was alleen maar groter geworden. Glen kuste mijn hals, traag en diep, alsof hij elke porie van mijn huid wilde proeven.

“Kom,” fluisterde hij tegen mijn oor, zijn stem laag en vol belofte. “Ik ben nog lang niet klaar met je.”

Hij tilde me op – weer die kracht waar ik duizelig van werd – en droeg me door de gang naar de slaapkamer. Mijn benen hingen slap om zijn heupen, de glanzende legging nog half omlaag, mijn blouse openhangend, borsten vrij deinend bij elke stap die hij zette. Ik voelde zijn hartslag tegen mijn borst, snel en sterk, en de zijne tegen de mijne.

Hij legde me neer op het bed, niet ruw, maar vastberaden. Het matras kraakte zacht onder ons gewicht. Ik keek naar hem op terwijl hij zich helemaal uitkleedde: dat prachtige lichaam, strak, gespierd, zijn donkere huid glanzend in het schemerlicht dat door de halfgesloten lamellen viel. Zijn pik stond weer fier omhoog, nog groter nu, de rode eikel glanzend van ons beider sappen. Ik voelde een nieuwe golf van verlangen door me heen slaan, ondanks dat ik al een keer was klaargekomen.

Hij kroop over me heen, kuste mijn mond, mijn borsten, mijn buik. Hij trok de legging helemaal uit, langzaam, liet zijn handen over mijn dijen glijden alsof hij ze voor het eerst ontdekte. Je hakken blijven aan zij hij zacht. Toen spreidde hij mijn benen wijd, keek naar me – echt keek, met een honger die teder was – en liet zich weer in me glijden.

Deze keer ging het langzamer, dieper. Hij vulde me helemaal, rekte me opnieuw, maar nu was mijn lichaam al gewend aan zijn formaat, smachtte ernaar. Elke stoot was een lange, golvende beweging, alsof hij me vanbinnen opnieuw leerde kennen. Ik kreunde zacht, mijn nagels in zijn rug, mijn heupen die hem tegemoet kwamen.

Uren. Het voelde als uren.

Hij nam me in elke houding die ons te binnen schoot. Op mijn rug, mijn benen over zijn schouders, zodat hij nog dieper kon. Op mijn zij, zijn borst tegen mijn rug gedrukt, zijn hand tussen mijn benen terwijl hij van achteren in me stootte, traag en diep, zijn lippen in mijn nek. Op mijn knieën, mijn gezicht in het kussen gedrukt, zijn handen op mijn heupen terwijl hij me nam met lange, krachtige halen die me lieten schreeuwen. Toen weer bovenop hem, ik die hem bereed, mijn borsten deinend, zijn handen die ze kneedden, mijn heupen die draaiden tot ik weer klaarkwam, gillend, trillend.

En hij stopte niet.

Zelfs toen ik dacht dat ik leeg was, dat ik geen orgasme meer aankon, bleef hij doorgaan. Hij draaide me om, likte me tussen mijn benen tot ik weer begon te kronkelen, tot ik smeekte om meer. Toen nam hij me weer, harder nu, sneller, maar altijd met diezelfde intense aandacht voor mijn lichaam, voor mijn reacties. Hij fluisterde mijn naam, “Anita… god, Anita…”,

Ik verloor het besef van tijd. De zon was al onder, de kamer donker geworden, alleen het zachte licht van de straatlantaarn buiten dat door de gordijnen sijpelde. Mijn lichaam was één groot, kloppend gevoel: nat, gevoelig, uitgeput maar nog steeds hongerig. Elke stoot stuurde schokgolven door me heen. Ik kwam nog een keer, en nog een keer, tot de orgasmes in elkaar overvloeiden, tot het één lange golf werd die niet meer ophield.

Mijn ademhaling werd oppervlakkig. Mijn armen vielen slap langs mijn lichaam. Ik voelde hoe mijn zicht wazig werd, hoe de wereld smaller werd, alleen nog maar hij en ik, zijn pik die me vulde, zijn handen die me vasthielden.

“Glen…” hijgde ik, zwak nu. “Ik… ik kan niet meer…”

Maar hij stootte door, zachtjes nu, diep, alsof hij me wilde vasthouden in dat laatste moment van overgave. Ik voelde een laatste, overweldigende golf door me heen slaan – sterker dan alle vorige – en toen werd alles wit.

Mijn lichaam spande zich één laatste keer aan, kneep om hem heen, en toen viel ik weg. Flauw. Niet van pijn, maar van uitputting helemaal suf geneukt door die grote donkere pik. Mijn hoofd zakte opzij, mijn ogen sloten, en ik hoorde hem nog vaag mijn naam zeggen, voelde hoe hij me vasthield, hoe hij stopte, hoe hij voorzichtig uit me gleed en me tegen zich aantrok.

Een paar uur later kwam ik weer bij. Mijn oogleden voelden zwaar, alsof ze van fluweel waren, en mijn lichaam… mijn lichaam was één zachte, kloppende herinnering aan alles wat er gebeurd was. Ik lag nog steeds in mijn bed, de lakens verkreukeld en vochtig, mijn haar plakkend tegen mijn nek en wangen. De kamer was donker nu, alleen het zachte oranje schijnsel van de straatlantaarn dat door de kier van de gordijnen naar binnen sijpelde. Ik hoorde het zachte tikken van de radiator, het verre geruis van auto’s op de snelweg, en toen… zijn voetstappen.

Glen kwam de slaapkamer weer in. Naakt, zoals hij al die uren was geweest. In zijn ene hand een glas water, koel condens druppelde langs de zijkant. In het schemerlicht zag ik hoe zijn lichaam bewoog – die lange, krachtige benen, de strakke lijnen van zijn buik, en daar, fier en onverminderd hard, zijn pik. Nog steeds zo groot, die donkerrode eikel glanzend in het halfduister, alsof het uur dat ik buiten westen was geweest hem alleen maar hongeriger had gemaakt. Hij keek naar me met diezelfde intense, tedere blik, geen haast, geen arrogantie – alleen pure, stille begeerte.

“Je bent wakker,” zei hij zacht, bijna fluisterend, alsof hij bang was de betovering te verbreken.

Ik glimlachte zwak, mijn lippen droog. “Ik dacht even dat ik gedroomd had.”

Hij zette het glas op het nachtkastje en kwam op het bed zitten. Zijn hand streelde mijn wang, mijn hals, gleed omlaag over mijn borst, waar mijn tepels nog steeds gevoelig en hard waren van alles wat hij eerder met ze gedaan had. Ik huiverde onder zijn aanraking.

“Drink eerst,” zei hij, en hij hielp me overeind, hield het glas tegen mijn lippen. Het water was koud en helder, en ik dronk gulzig, voelde hoe het leven langzaam terugkeerde in mijn ledematen. Toen ik klaar was, zette hij het glas weg en keek me aan.

“Ik wil je nog een keer,” zei hij eenvoudig. “Maar alleen als jij het ook wilt.”

Ik keek naar hem, naar die prachtige, stijve lengte die tussen ons in stond, en voelde een nieuwe, zachte golf van verlangen door me heen trekken. Niet de wilde honger van eerder, maar iets diepers, rustigers – een soort thuiskomen.

“Ik wil het,” fluisterde ik. “Ik wil je voelen. Nog één keer.”

Hij kuste me langzaam, diep, alsof hij alle tijd van de wereld had. Toen draaide hij me voorzichtig om, hielp me op handen en knieën. Mijn armen trilden nog een beetje, mijn lichaam was uitgeput en toch zo levend. Ik voelde het matras zakken toen hij achter me kwam knielen. Zijn handen gleden over mijn heupen, kneedden zacht mijn dikke billen, spreidden ze een beetje, en toen voelde ik de hete, brede eikel tegen mijn ingang drukken.

Hij ging langzaam. Heel langzaam.

Ik kreunde laag toen hij me weer opende, centimeter voor centimeter, mijn lichaam dat zich opnieuw om hem heen vouwde, nog gevoeliger nu, nog ontvankelijker. Elke stoot was een lange, golvende beweging – niet hard, niet snel, maar diep, alsof hij me vanbinnen wilde schilderen met zijn aanraking. Ik liet mijn hoofd zakken, mijn wang tegen het kussen, en gaf me helemaal over aan het ritme.de zachte kreunen werden harder Zijn handen hielden mijn heupen vast, niet dwingend, maar beschermend, alsof hij me wilde dragen door deze laatste dans.

Ik voelde hem overal: hoe hij tegen mijn voorste wand drukte, hoe hij me vulde tot ik dacht dat ik zou barsten, hoe zijn ballen zacht tegen me aan tikten bij elke diepe stoot. Mijn borsten deinden mee, mijn tepels streken langs het laken, en elke beweging stuurde kleine schokjes door mijn hele lijf. Ik kreunde zijn naam, zacht,

“Anita… je voelt zo goed,” mompelde hij achter me, zijn stem schor van ingehouden genot. “Zo warm… zo nat… zo van mij.”

Je billen zo zacht en rond.

Ik duwde mijn heupen naar achteren, smeekte zonder woorden om meer, en hij gaf het me – nog dieper, nog langzamer, tot het voelde alsof we één waren geworden, één adem, één hartslag, één verlangen.

Het duurde niet lang meer. Mijn lichaam was te gevoelig, te uitgeput, te vol van hem. Ik voelde het weer opbouwen, dat heerlijke, allesomvattende gevoel laag in mijn buik, sterker nu, stiller maar intenser. Ik kneep om hem heen, mijn spieren trokken samen, en ik kwam hard gillend deze keer,dat de buren om ons heen het zeker gehoord moesten hebben.

Glen kreunde diep, zijn handen grepen mijn heupen steviger vast. Een paar laatste, lange stoten – diep, diep, diep – en toen voelde ik hem pulseren, warm en zwaar, terwijl hij mij volspoot hard tegen mijn baarmoeder . Golf na golf vulde hij me, tot het langs mijn dijen droop, tot ik vol zat van hem, tot ik zijn warmte overal voelde.

Hij bleef nog even in me, leunde voorover, kuste mijn rug, mijn nek, mijn schouder. Toen gleed hij langzaam uit me, draaide me om en trok me tegen zijn borst. Zijn hart bonsde tegen mijn oor, zijn armen sloten zich om me heen alsof hij me nooit meer los wilde laten.

We lagen daar, stil, in het schemerdonker, onze ademhaling die langzaam kalmeerde. Zijn zaad sijpelde nog steeds uit me, warm en plakkerig, een stille herinnering aan hoe volledig ik de zijne was geweest.

Dit waargebeurde verhaal speelde afgelopen week af.

De foto maakte Glen bij mij in de hal.

Anita.

Trefwoord(en): 50 Plus, Buurjongen, Dikke Billen, Groot Geschapen, Grote Borsten, Jong En Oud, Milf, Naaldhakken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!