De volgende ochtend klonk om zes uur een luide, metalen bel door de gangen. Ik schrok wakker, mijn hart meteen in mijn keel. Naast me rekte Emma zich loom uit. “Goedemorgen, Meester,” fluisterde ze met een slaperige glimlach. Ze gaf me een snelle, zachte kus en glipte geruisloos de cel uit, terug naar de hare. Ik keek haar naakte lichaam na tot de deur dichtviel en voelde een vreemde, warme tevredenheid.

Na een eenvoudig ontbijt van brood, water en wat fruit werden we allemaal overeind geroepen. Namen klonken door de eetzaal. Servi werden één voor één toegewezen aan een Dierbare Zuster. Soms alleen, soms met twee of drie tegelijk. Ik bleef met de andere vijf nieuwelingen staan, afwachtend.

Mijn blik gleed naar Elise. Haar billen waren net als de mijne nog steeds felrood en gezwollen van de striemen van gisteren, maar er was iets anders wat mijn aandacht trok. Om haar hoofd zat een strakke, zwarte leren band. Tussen haar lippen stak een dikke, realistische penis van donker rubber, zo diep dat alleen de ballen nog zichtbaar waren tegen haar kin. De gag duwde haar mond wijd open. Dunne slierten helder speeksel droop al over haar kin en wangen, glinsterend in het ochtendlicht. Ze keek me aan. Geen verwijt in haar ogen. Eerder iets dat leek op dankbaarheid… of berusting.

Zuster Mechteld was aan ons toegewezen. Ze knikte kort en gebaarde dat we haar moesten volgen. Via de Via Humilitatis leidde ze ons naar de kerk. Mijn ogen moesten even wennen aan het gedempte kaarslicht. Op het priesterkoor hing een man aan het grote houten kruis. Bij elke slag van de zweep kreunde hij luid, zijn lichaam schokkend. Ik staarde ernaar, licht opgewonden, tot een ander geluid mijn aandacht trok.

Links van het altaar lag een vrouw op de offertafel. Tussen haar gespreide benen stond een monnik, zijn pij opengeslagen. Bij elke diepe stoot kreunde ze hard. Achter hem stonden zes andere monniken in een rij te wachten op hun beurt. “Hé, Bart.” Mechtelds stem sneed door de lucht. “Als je zo blijft staren, mag je ook zo voor in de kerk komen om gecorrigeerd te worden. Net zoals je Elise gisteren hebt aangedaan.”

Ik schrok en keek snel naar de grond. Schuldbewust gleed mijn blik naar Elise, die naast me stond met de dikke rubberen penis diep in haar mond, speeksel glinsterend over haar kin en wangen. “Sorry, Meesteres,” mompelde ik. Ze liet het gelukkig bij de waarschuwing.

De ochtend die volgde was saai, maar intensief. We leerden een tiental houdingen die we op commando razendsnel en perfect moesten innemen. De meeste nieuwelingen kenden ze al — zij waren eerder door de Orde heropgevoed. Alleen Lillian en ik niet. Ondanks onze concentratie maakten wij de meeste fouten en kregen we dan ook de meeste felle tikken van Mechtelds rijzweepje op onze al pijnlijke billen.

Na de ochtendsessie verzamelden we in de bezinningsruimte: een kleine, sobere zaal onder het slaapvertrek, direct aan de Via Humilitatis. Links en rechts stonden rijen harde, rechte houten stoelen, naar elkaar toegekeerd. De vrouwen namen rechts plaats, wij mannen links. Ik ging voorzichtig zitten. Mijn rode, gestriemde billen protesteerden hevig tegen het harde hout. Ik was zeker niet de enige.

Tegenover me zaten de vrouwen, allen slechts gekleed in hun dunne lendendoek. Sommigen schoven pijnlijk heen en weer op hun stoel. Elise zat met gebogen hoofd, de dikke dildo nog steeds diep in haar mond, dunne slierten speeksel over haar kin en wangen. Bij anderen zag ik rode, gestriemde borsten, of gezichten waarop opgedroogd zaad nog duidelijk zichtbaar was. Iedereen leek moe en afgemat door wat ze die ochtend hadden moeten doorstaan.

De Abdis trad de zaal binnen. Snel rezen we van onze stoelen. Ze liep langzaam tussen de rijen mannen en vrouwen door en nam plaats onder een eenvoudig houten kruis aan de muur. Ze knielde, prevelde een kort gebed, stond op en spreidde haar armen. “Heer, zie voor U deze onderdanigen,” galmde haar stem door de kleine zaal. “De zwakken. De gevallen zielen die Uw wetten hebben geschonden. Schenk ons de kracht om hen streng maar rechtvaardig te tuchtigen. Laat ons hen opvoeden in gehoorzaamheid, vernederen in nederigheid, en hun begeerlijke wil breken tot er geen eigen wil meer over is.”

Ze hield even stil, haar blik langzaam over ons latend glijden, zodat niemand kon twijfelen wie de zondaars waren. “Moge hun pijn hun reiniging zijn. Moge hun schaamte hun verlossing zijn. En moge de hand die hen straft, altijd handelen in Uw naam.” Alle Servi en Novitii bromden zacht een diep ‘Amen’.

Een Dierbare Zuster kwam aan met een grote schaal vol opgevouwen papiertjes. De Abdis knikte naar de verst zittende vrouwelijke Serva. Zij stond op en trad naar voren. De man tegenover haar volgde. Om en om liepen vrouwen en mannen naar de Abdis.

Verbouwereerd keek ik toe hoe ze haar pij opende. De panden vielen uiteen en toonden haar forse, zware borsten. De eerste vrouw nam de linkerborst in haar handen, boog voorover en nam de harde tepel in haar mond. “De liefde en trouw die ik u schenk zal via uw buste uw hart vervullen,” prevelde ze. Daarna pakte ze een papiertje van de schaal, vouwde het open en toonde een rood vlak. Langzaam liep ze door richting de eetzaal. De mannelijke Servus volgde en herhaalde hetzelfde ritueel.

Iedereen trok rood. Toen ik bijna vooraan stond, onzeker en niet helemaal wetend wat te doen, fluisterde de vrouw achter me zacht: “Zuig kort aan de tepel.” Ik knikte dankbaar. Het voelde vreemd en diep onderdanig. De warme, stevige borst van de Abdis in mijn handen te nemen, haar natte, gezwollen tepel tussen mijn lippen te voelen en er zacht aan te zuigen. “De liefde en trouw die ik u schenk zal via uw buste uw hart vervullen,” sprak ik onzeker. Ook ik trok een rood papiertje en liep door naar de eetzaal.

Na het eten begon de middagrust. Ik lag op mijn bed, nog bijkomend van alle indrukken, toen een harde gil door de gangen klonk: “Aauuww… nog drie uur!” De Klok. Een half uur later, toen de stem “nog twee uur dertig” riep, sloop Emma mijn cel binnen. Ze glimlachte en fluisterde dat er komend kwartier geen controle was. “De Dierbare Zusters hebben rond dit tijdstip altijd een korte pauze.”

Ik greep de kans om te vragen naar de ceremonie van die ochtend. “Ah, de Communie van de Borst,” grinnikte ze zacht. “Oftewel: de geile Abdis bevredigen. Wie een groen vlak trekt, moet haar die middag dienen. Op dit moment wordt ze gebeft door Lisanne. Ik hoorde dat zij groen had. Ach… geef die oude Abdis eens ongelijk. Een klooster vol Servi die niets liever willen dan dienen.”

Na de rustperiode dronken we thee en aten we een stuk brood. Daarna werden we opnieuw gekoppeld aan Dierbare Zusters. Ik werd naar voren geroepen samen met Vivienne, een roodharige, mooi gevormde dertiger met opvallend grote, ronde borsten. Zuster Agnes liep voor ons uit, de eetkamer uit, naar een grote houten deur grenzend aan de bezinningsruimte.

We traden een smalle gang binnen waar talloze deuren op uitkwamen. Agnes opende een deur ongeveer in het midden. Achter de deur lag een kleine, sobere ruimte. In het midden stond een lage stevige stenen tafel. Aan de muur hing een eenvoudig houten X-kruis. Daartegenover, keurig gerangschikt aan haakjes, hingen zweepjes, boeien en ander tuchtmateriaal.

Onzeker liet ik op haar verzoek mijn lendendoek vallen. Zuster Agnes beval me houding 3 aan te nemen en meteen stond ik recht, mijn benen licht gespreid. Mijn handen in mijn nek. Ik draaide iets mijn heupen en bood, zoals mij deze ochtend geleerd was, mijn schaamstreek aan. Agnes pakte resoluut mijn rechterbal en haalde deze door een metalen ring. Pijnlijk propte ze tweede bal er doorheen, pakte mijn slappe lid en wrong deze als laatste door de ring. De ring zat nu vast tegen mijn schaamstreek.

Ik zag een heel klein dopje met gaatjes. Vol ongeloof schudde ik mijn hoofd, dat ging niet passen. Kalm, zonder woord te spreken, ontblootte Zuster Agnes mijn eikel, legde het dopje over de eikel en frommelde mijn lid tot het dopje vastgemaakt kon worden aan de ring. Ik zag mijn ballen strak uiteenwijken, ertussen mijn opgepropte penis, opgesloten in een klein dopje. Dit was geen peniskooi zoals ik die kende, dit was een inversiekooi. Een kooi die mijn penis naar binnen drukte en volledig plat tegen mijn lichaam opsloot.

Agnes keek me aan. Ik voelde me klein en diep vernederd. “Je hebt de eerbied geschonden die verschuldigd is aan haar die door de Heer tot leiding is geroepen,” sprak ze monotoon, de beschuldiging herhalend die me gisteren al was opgelegd. “Om je te helen van de minachting van de vrouw, zul je nu zelf een vrouw zijn.” De woorden daalden langzaam in. Ik voelde een vlaag van opstandigheid. Ik had Mira nooit minacht omdat ze een vrouw was. Maar ik hield wijselijk mijn mond. Ik wist dat verzet alleen maar tot ergere straf zou leiden.

“Leg je neer.” Ik ging op de koude stenen tafel liggen. Agnes duwde me naar het uiteinde tot mijn billen precies op de rand lagen, mijn benen wijd gespreid aan weerszijden van de tafel. Ze draaide zich naar Vivienne. “Jij hebt de gehoorzaamheid geschonden door je lichaam te onthouden aan de vrouw die je meester jou had toegewezen. Om je te helen van die lesbische terughoudendheid, zul jij deze vrouw bevredigen.” Vivienne liet haar hoofd zakken. “Bef dit sletje.”

Langzaam kwam ze dichterbij. Haar blik gleed over mijn opgesloten geslacht: de strak uiteen staande ballen en het kleine metalen dopje ertussen, waardoor mijn penis volledig naar binnen was gedrukt. Ze zakte op haar knieën voor de lage tafel. Haar warme handen sloten zich om mijn dijen. Eerst voelde ik alleen haar adem. Toen raakte haar tong me. Voorzichtig, bijna aarzelend, likte ze over het zachte huidje tussen mijn ballen en mijn anus. De warme, vochtige aanraking was zo onverwacht dat ik zacht kreunde.

Ze nam de tijd. Haar tong draaide langzame, natte cirkels, afwisselend lichte druk en bijna vederlichte streken. Elke beweging stuurde een golf van genot door mijn onderlijf, terwijl mijn opgesloten penis pijnlijk probeerde hard te worden en nergens heen kon. De druk naar binnen toe vermengde zich met het zoete, zinderende gevoel van haar tong.

“Lik haar schaamlippen,” beval Agnes. Vivienne gehoorzaamde. Haar lippen sloten zich om mijn strak gespannen ballen, die met enige fantasie ‘schaamlippen’ konden worden genoemd. Omdat de ring alles zo strak hield, waren ze overgevoelig. Haar warme mond en langzame tongstreken voelden tegelijk heerlijk en pijnlijk. Ik gromde diep, mijn hoofd naar achteren geworpen.

“Haar klitje lekt al,” merkte Agnes op, haar stem iets heser. “Zuig erop.” Vivienne’s mond schoof omhoog naar het kleine, geperforeerde dopje. Haar hete adem streek door de gaatjes over mijn opgesloten eikel. Een vederlichte, martelende streling. Toen begon ze te zuigen. Ik hoorde het natte geluid en voelde hoe ze druppels voorvocht door de gaatjes in haar mond zoog. Mijn heupen stootten onwillekeurig omhoog, op zoek naar meer.

“Kijk eens wat een geil sletje,” hijgde Agnes. “Vinger haar kutje.” Vivienne’s mond gleed omlaag. Haar tong volgde de bilnaad tot ze mijn anus bereikte. Ze likte er langzaam omheen, maakte de gespannen kringspier nat en soepel. Toen drukte ze voorzichtig haar tong naar binnen.
Ik kreunde hard. Een vinger volgde. Eerst één kootje, toen dieper, tot ze helemaal in me zat. Ze boog de vinger en vond meteen mijn prostaat. Langzame, precieze drukgolven. Tegelijk keerde haar mond terug naar het dopje en begon opnieuw te zuigen.

De combinatie was te veel en tegelijk niet genoeg. Mijn lichaam spande zich, mijn ademhaling werd kort en happerig. Ik probeerde het orgasme te bereiken, maar de stimulatie bleef precies op het randje hangen. Voor het eerst in mijn leven hoorde ik mezelf smeken, “Alsjeblieft… laat me komen… alsjeblieft…”

“Neuk haar,” beval Agnes. Vivienne stond op. Ze pakte van de muur een voorbinddildo; een stevig harnas met een dubbele, licht gebogen dildo. Het ene deel was bedoeld voor haar, het andere voor mij. Zonder haast bond ze het om haar heupen. Ze kwam weer tussen mijn gespreide benen staan. Ik voelde de gladde, koele kop van de dildo tegen mijn nog vochtige anus. Langzaam, millimeter voor millimeter, duwde ze hem naar binnen.

Ik kreunde. Het gevoel van gevuld worden was intens. De dildo drukte precies tegen mijn prostaat. Ik voelde een diepe, aangename druk die golven van genot door mijn onderlijf stuurde. Toch miste ik iets. De zachte, levende tong en vingers van zojuist waren warmer, intiemer geweest. Dit was voller, maar ook onpersoonlijker.

Vivienne begon te bewegen. Eerst voorzichtig, met lange, diepe stoten. Bij elke beweging streek het andere deel van de dildo over haar eigen clitoris. Ik zag hoe haar ademhaling sneller werd, hoe haar wangen kleur kregen. Terwijl zij langzaam omhoog klom, voelde ik mijn eigen lust juist een langzaam wegebben. De constante druk op mijn prostaat bleef prettig, maar de scherpe, zinderende opwinding van eerder zakte naar de achtergrond.

Agnes keek toe met een tevreden blik. “Je mag komen,” zei ze. Vivienne had geen tweede aansporing nodig. Ze ging harder rijden, haar heupen stootten sneller en dieper. Haar borsten deinden mee, haar ademhaling werd haperig. Plotseling kromde ze zich voorover, een hoge, gebroken kreet ontsnapte haar. Ze kwam hard, haar lichaam schokkend, terwijl ze de dildo diep in mij hield.

Uitgeput zonk ze voorover op mijn borst, hijgend, warm en trillend. Even bleef ze zo liggen. Toen trok ze zich langzaam terug. De dildo gleed uit me, en meteen voelde ik de leegte.
Ik lag daar, nog steeds hard opgesloten in de kleine kooi, gefrustreerd en onbevredigd. Mijn lichaam had al die tijd op het randje gehangen, maar was nergens gekomen. Agnes kwam dichterbij en keek op me neer. “Nu maak je zelf mee wat elke vrouw wel meemaakt,” zei ze rustig. “Opgewarmd worden… tot het bloed kookt… en dan toch niet kunnen komen, omdat de man alleen met zichzelf bezig is.”

Ik voelde me uitgeput. De strijd naar een orgasme had veel energie gekost. Zuster Agnes hielp me van de tafel en zette me vast aan het X-kruis. Mijn armen en benen wijd gespreid. Plagend streelde ze mijn volle pijnlijke ballen. Ze waren gevoelig en ik kreunde. Weer die combinatie van pijn en genot. “Jammer hoor”, fluisterde ze denigrerend, “ik had graag dit klitje zien spuiten.”

Tergend langzaam liet Zuster Agnes liet haar pij voor mijn ogen van haar schouders glijden. De stof viel geruisloos op de stenen vloer. Daaronder droeg ze alleen een eenvoudige, witte katoenen onderbroek. Ze ging op de lage stenen tafel liggen, precies waar ik zojuist nog had gelegen, en spreidde haar benen licht. “Bevredig me,” beval ze Vivienne.

Vivienne knielde tussen haar dijen. Eerst boog ze zich over de volle, stevige borsten van de zuster. Haar handen sloten zich eromheen, duimen streelden trage cirkels over de donkere tepels tot ze hard werden. Toen nam ze een tepel in haar mond. Ze zoog er zachtjes aan, liet haar tong erover glijden, beet er licht in. Agnes zuchtte diep.

Ik keek toe, hulpeloos. Mijn eigen tepels stonden hard van de spanning. Elke natte lik, elk zacht zuiggeluid leek rechtstreeks naar mijn opgesloten, kloppende kruis te trekken. De druk in mijn ballen werd erger. Het was een zware, zeurende pijn die zich vermengde met een bijna wanhopige lust.

Vivienne kuste een pad omlaag over Agnes’ buik. Met twee vingers trok ze de witte onderbroek opzij. Agnes’ schaamlippen waren al gezwollen en glanzend. Eerst likte Vivienne alleen de buitenkant. Lange, trage streken. Toen duwde ze de lippen uit elkaar en vond de clitoris. Ze cirkelde eromheen, zoog er voorzichtig op. Twee vingers gleden diep naar binnen en begonnen het gevoelige plekje aan de voorwand te masseren.

Ik slikte moeizaam. Mijn ademhaling was kort en onregelmatig geworden. Hoe langer ik toekeek, hoe zwaarder en pijnlijker mijn ballen aanvoelden door de opgehoopte spanning. Mijn penis probeerde in de kooi te zwellen, maar werd alleen maar harder naar binnen gedrukt. Elke beweging van Vivienne’s tong leek de druk verder op te voeren.

Agnes’ ademhaling werd onregelmatig. Haar heupen begonnen mee te bewegen. “Dieper… harder…” fluisterde ze. Vivienne gehoorzaamde. Haar vingers stootten sneller, haar tong werd gretiger. Agnes’ dijen trilden. Plotseling spande haar hele lichaam zich. Een hoge, afgebroken kreet ontsnapte haar. Heldere stralen vocht spoten uit haar, over Vivienne’s kin, mond en borst. Agnes schokte hard, haar rug van de tafel getild, terwijl de orgasme-golven door haar heen bleven trekken. Vivienne bleef likken en vingeren tot de laatste stuiptrekkingen wegebden en Agnes hijgend, met halfopen mond, terugzonk op de koude steen.

Ik keek slechts toe, vastgebonden, met een mond zo droog als papier en ballen die bonkten van pijnlijke, onbeantwoorde lust. Het zien van haar climax was bijna ondraaglijk. Mijn hele onderlijf schreeuwde om verlichting die niet kwam.

Nadat Agnus was bijgekomen, zette ze Vivienne vast aan hetzelfde kruis waar ik al hing. Haar naakte lichaam werd strak tegen het mijne gedrukt. Borst tegen borst, buik tegen buik, haar warme dijen tegen de mijne. Haar volle, zachte borsten plat tegen mijn borstkas, de harde tepels prikten merkbaar in mijn huid. Haar gezicht lag vlak naast het mijne, warme adem streek langs mijn wang.

De inversiekooi drukte hard tegen haar warme, nog vochtige schaamstreek. Elke kleine beweging liet het metaal over haar gezwollen lippen schuren. Het dreef me bijna tot waanzin. Ze rook heerlijk. Een mengeling van lichte zweetgeur en de zoete, natte geur van haar opwinding. Haar lichaam voelde zacht en uitnodigend. Ik beheerste me met moeite.

Zuster Agnes verliet de kleine kamer zonder nog iets te zeggen. Zodra de deur dichtviel, voelde ik Vivienne’s lippen in mijn nek. Een zachte, warme kus. Toen nog een. Haar adem kriebelde over mijn huid. “Je bent een lekker ding,” fluisterde ze hees. “Ik hoop dat ik je een keertje mag dienen…”

Ik draaide spontaan mijn hoofd, duwde met mijn gezicht haar rode lokken opzij en drukte een langzame, gemeende kus op de warme huid van haar hals. “Ik zou niets liever willen,” fluisterde ik terug.

“Fijn,” klonk opeens een stem aan de andere kant van Vivienne. We schrokken allebei. Zuster Agnes was geruisloos de kamer weer binnengekomen en had ons korte gefluister duidelijk opgevangen. Ze boog zich naar Vivienne’s oor. “Fijn dat je dit sletje wilt dienen, Serva,” siste ze zacht. “Dat gaan we dan meteen maar doen, hè?

Ze maakte Vivienne los van het kruis. Zodra de boeien open gingen, zakte de roodharige vrouw gehoorzaam op haar knieën, handen in haar nek, volle borsten naar voren geduwd. Agnes draaide zich naar mij. Haar blik was koel, bijna minachtend, met een lichte ondertoon van dreiging. “Jij zult haar straffen,” sneed ze me toe. Mijn hart maakte een rare sprong. Van schrik… maar ook opwinding, moest ik mezelf bekennen. Het idee dat ík mocht straffen, deed iets met me. Ik voelde hoe mijn pik zich opnieuw probeerde te spannen in het veel te krappe kooitje. Was ik dan toch dominant?

Agnes begeleidde me naar de stenen tafel. Ik zat op de rand, het gepolijste steen koelde mijn gestriemde billen. “Over zijn schoot,” beval Agnes. Vivienne gehoorzaamde meteen. Ze legde zich over mijn dijen, haar warme, naakte lichaam zacht tegen het mijne. Haar volle borsten drukten tegen mijn been, haar rode haren vielen als een gordijn over haar gezicht. Ze spreidde haar benen een stukje, waardoor ik de warme, vochtige geur van haar opwinding duidelijk rook. Haar schaamlippen glommen al.

Agnes boog zich naar me toe. “Je mag kiezen, Novitius. Tien slagen met de hand… of vijftig.” Ik keek naar de ronde, nog licht gerode billen die over mijn schoot lagen. Mijn hand rustte er al op. De huid was warm en soepel. Ergens diep in mij streed iets: de zachtheid die ik voor haar voelde, en een donkerder verlangen om haar te zien samentrekken, te horen kreunen, te voelen hoe ze onder mijn hand leed.

“Vijftig,” hoorde ik mezelf zeggen. Vivienne hield haar adem even in. Ik voelde een rilling over haar rug lopen. Agnus knikte tevreden, alsof ze deze uitkomst al van tevoren had geweten.

Ik hief mijn hand en liet hem voor de eerste keer neerkomen. Het geluid was scherp in de kleine kamer. Vivienne gaf een korte, gedempte kreet. Een roze handafdruk tekende zich meteen af op haar blanke huid. Ik sloeg opnieuw. En opnieuw.

Elke klap liet haar lichaam licht vooruitschieten. Haar ademhaling werd zwaarder, af en toe onderbroken door een kreun of een zachte snik. Tussen haar licht gespreide dijen zag ik hoe ze natter werd. Een dun sliertje vocht gleed langs haar dij.

Mijn eigen opwinding werd bijna ondraaglijk. Het platte dopje kneep genadeloos terwijl mijn ballen zwaar en pijnlijk klopten. Ik bleef doorgaan. Niet omdat ik moest, maar omdat ik het wilde. Ik wilde haar billen zien kleuren, wilde voelen hoe ze bij elke slag een beetje meer openbloeide van pijn en lust.

Halverwege trilden haar dijen al. Haar handen klemden zich om mijn kuit. “Dank u, Meester…” fluisterde ze hees tussen twee slagen door. Ik sloeg harder. Tegen de vijftigste klap waren haar billen diep rood en warm onder mijn hand. Vivienne hijgde, haar hele lichaam gespannen en trillend over mijn schoot. Tussen haar benen was ze doorweekt. Na vijftig slagen hield ik mijn hand stil op haar gloeiende huid. Ik voelde de hitte en de lichte trillingen en ergens in mij gloeide een donkere tevredenheid.

Niet veel later werden we teruggestuurd. Via de Via Humilitatis liepen we naar de eetzaal, waar een eenvoudige maaltijd op ons wachtte. We aten in stilte. De spanning van de middag hing nog in de lucht, maar niemand zei er iets over.
Direct na het eten werden we naar onze cellen gebracht. Verward, vermoeid en met een lichte frustratie legde ik me op mijn bed. Dit keer niet op mijn buik, maar voorzichtig op mijn zij,om de pijnlijke druk in mijn kruis enigszins te verlichten. Ik lag nog maar net toen er zacht op de deur werd geklopt. Emma glipte binnen. Ze zakte meteen op haar knieën, hoofd gebogen, handen in haar nek. “Meester…” fluisterde ze.
Ik glimlachte mat. Langzaam sloeg ik de lendendoek open. Haar blik gleed naar mijn kruis. Toen ze de inversiekooi zag, trok er een duidelijke teleurstelling over haar gezicht. Ze beet op haar lip. “Het spijt me meester”, zei ze zacht. “Het is nog nooit gelukt een man in zo’n kooi klaar te laten komen.” Ik knikte teleurgesteld.

Emma kroop naast me op het smalle bed. Haar warme lichaam comfortabel tegen het mijne. We praatten lang, net als de vorige avond. Over de dag, over de verwarring, over de rare mix van schaamte en opwinding die maar niet wegging. Ze luisterde meer dan dat ze praatte, en legde af en toe een warme hand op mijn rug of schouder. Troostend, niets meer.

Uiteindelijk vielen we in slaap, dicht tegen elkaar aan, mijn gekooide, pijnlijke kruis tussen ons in. De kooi bleef om. De spanning bleef.