Woensdagochtend half zes. Ik lag al een uur wakker. Het raam stond op een kier en de lucht rook nog naar de regen van gisteren. Op het nachtkastje lag mijn telefoon met het scherm naar beneden. Alsof dat het bericht ongedaan kon maken.

Ik draaide me op mijn rug, staarde naar het plafond en hoorde Marks stem alsof hij naast me zat.

Misschien moet je haar gewoon nog één keer nemen. Echt goed. En dan stoppen. Voor altijd.

De zin hing ergens tussen mijn ribben. Elke keer als ik hem herhaalde, voelde ik twee dingen tegelijk: de knoop van schuld die zich strakker aantrok, en de trage, zware bloedstroom naar mijn lul. Alsof mijn lichaam allang gekozen had en mijn verstand alleen nog maar commentaar leverde.

Ik pakte de telefoon toch. Het bericht stond er nog steeds, onschuldig en vernietigend tegelijk.

Hey… mag ik komende vrijdagavond weer oppassen? 😊

De 😊 aan het eind maakte het erger. Alsof ze wist wat ze deed. Of alsof ze precies deed alsof ze het niet wist.

Ik opende de chat. Typte:

Ja, dat is goed. De kids vinden het fijn als jij komt.

Wist het weer. Te warm. Te uitnodigend.

Nieuwe poging:

Prima. Kom maar rond zes.

Te kort. Te koud. Alsof ik probeerde afstand te scheppen terwijl mijn pik allang hard was van het idee alleen.

Ik legde de telefoon weg. Stond op. Zette koffie. Keek naar de tuin terwijl de machine gromde. Mijn hand gleed een keer onder de band van mijn boxers, alleen maar om te voelen hoe strak de huid al stond. Ik trok mijn hand meteen terug, boos op mezelf, en dronk de koffie bitter en te heet.

Pas om half drie ’s middags, tussen twee vergaderingen door, antwoordde ik.

Ja, prima. Kom maar rond zes.

Ik drukte op verzenden en voelde meteen de spijt én de opluchting. Alsof ik een deur op een kier had gezet waarvan ik precies wist dat ik hem niet meer dicht zou krijgen.

Tien minuten later belde ik Mark.

“Je doet het dus toch.”

“Ik heb alleen ja gezegd op het oppassen.”

Mark lachte kort, zonder humor. “Natuurlijk. Laat me weten hoe lang je die leugen volhoudt.”

Hij zei niks meer. Ik ook niet. We hingen een paar seconden in stilte tot ik ophing. De rest van de woensdag voelde als lopen door dik water. ’s Avonds apptte Caleb:

Merel zei dat ze vrijdag bij jou oppast. Fijn dat het kan. Ze is zo blij met de extra verdiensten.

Ik staarde naar de zin tot de letters begonnen te dansen. Ik zag haar weer voor me: op handen en knieën, haren in mijn vuist, mijn lul die diep in haar kont verdween terwijl ze jankte dat ik haar splitste. Ik zag het dunne, witte straaltje dat eruit gleed toen ik me terugtrok. Ik voelde opnieuw de hitte van haar darm om me heen.

Ik legde de telefoon weg zonder te antwoorden. Ging naar boven. In de badkamer deed ik het licht uit, leunde met één hand tegen de tegelwand en trok mezelf klaar met de andere. Hard, bijna boos. Ik kwam met samengeknepen kaken. Daarna stond ik onder de douche tot het water koud werd en de schuld zwaarder woog dan mijn orgasme ooit had gedaan.

Donderdag sleepte zich voort. Meerdere keren opende ik de chat met Merel, typte Ik denk dat het toch niet uitkomt, en wist het weer. Ik ging zelfs zover dat ik haar nummer opbelde. De beltoon klonk twee keer. Mijn duim hing boven de rode knop. Bij de derde toon legde ik neer. Alsof ik mezelf net op tijd had gered.

De rest van de middag voelde het niet-gevoerde gesprek nog zwaarder dan welke leugen dan ook. ’s Avonds half tien kwam haar bericht:

Tot morgen

Geen smiley. Alleen die twee woorden.

Ik typte terug: Tot morgen.

En besloot, ergens tussen de keuken en de bank, dat ik “alleen zou kijken wat er gebeurde”. De leugen was zo dun dat ik hem bijna kon doorscheuren, maar ik hield me eraan vast alsof hij me nog kon redden.

Vrijdag half zes. Ik hoorde haar fiets op de oprit. Even later de deurbel.

Ze stond daar in een eenvoudig wit T-shirt en een spijkerrokje. Haar haar in een losse vlecht. Geen make-up.

“Hoi.”

“Hoi. Kom binnen.”

De kinderen stormden haar tegemoet. Voor even was alles zoals het hoorde: lawaai, jassen, pasta, verhalen over school. Af en toe voelde ik haar blik. Net lang genoeg.

Na het eten stond ik op.

“Ik ga nog even sporten en weet nog niet of ik blijf borrelen. Jij redt het wel met de kids?”

Merel knikte. “Natuurlijk. Ga maar.”

Ik trainde langer dan nodig, harder dan nodig, alsof ik de onrust eruit kon zwetten. In de kleedkamer van de sportschool stond ik onder de douche en overwoog serieus om me daar af te trekken, de lust eruit te jagen voordat ik naar huis ging. Mijn hand gleed naar beneden, bleef hangen, en trok zich terug. Ik reed rechtstreeks naar huis met de spanning nog dik in mijn onderbuik.

Toen ik de voordeur opendeed was het stil. Boven brandde geen licht meer. In de woonkamer hoorde ik alleen de gedempte stemmen van de televisie.

Merel zat op de bank, benen onder zich geslagen, het spijkerrokje dat iets te hoog was opgeschoven.

“Welkom terug. Ze slapen al.”

Ik ging naast haar op de bank zitten. We praatten over niks. Haar knie raakte een keer mijn been en bleef liggen. Ik trok niet weg. Na een paar minuten stond ik op.

“Ik check even of ze echt slapen.”

Boven was het stil. De deur van de jongenskamer stond op een kier. Ik bleef een paar seconden in het donker staan, luisterde naar hun ademhaling, en wist dat ik alleen maar tijd kocht.

Toen ik weer beneden kwam, zat ze nog precies zo. Alsof ze had gewacht tot ik klaar was met doen alsof. Onze blikken kruisten elkaar net iets langzamer dan daarvoor.

Na een kwartier stond ze op. “Ik moet even naar de wc.”

Haar hand streek, alsof per ongeluk, over mijn schouder.

Toen ze terugkwam, ging ze niet op de bank zitten. Ze bleef voor me staan. Dichtbij.

“Ik heb de hele week aan je gedacht,” zei ze zacht. Geen vraag. Geen onschuld meer die ze probeerde te spelen. Alleen die mededeling.

Ik keek omhoog. “Merel…”

Ze greep de zoom van haar rokje en trok het langzaam omhoog. Onder het rokje droeg ze niets meer. Haar kut was glad, al glanzend. Ze deed een stap dichterbij, greep mijn haar en drukte mijn gezicht ertegenaan.

“Ik wil het opnieuw.”

De geur van haar was meteen overal. Warm, zoet, licht zurig. Ik opende mijn mond en likte. Breed, van onder naar boven, tot mijn tong haar clitoris vond. Ze hield mijn hoofd stevig vast terwijl ik haar at. Haar heupen begonnen kleine, ongeduldige bewegingen te maken tegen mijn mond. Ik schoof twee vingers in haar, diep, en zocht de plek die haar de vorige keer had laten samentrekken. Haar ademhaling stokte. Binnen korte tijd kwam ze, heftig en half onderdrukt, haar binnenste dat om mijn vingers kneep terwijl ze mijn haar bijna uit mijn hoofdhuid trok.

Ze liet me pas los toen de golven wegtrokken. Haar rokje viel terug, maar ze bleef staan, ademhaling onregelmatig, ogen donker.

Toen zakte ze tussen mijn benen. Haar handen openden mijn trainingsbroek met trillende haast. Mijn lul sprong vrij, hard en kloppend. Ze keek ernaar alsof ze er de hele week op had gewacht. Toen boog ze zich voorover en nam me in haar mond. Haar tong drukte tegen de onderkant terwijl ze langzaam zakte. Warm, nat, hongeriger en dieper dan de vorige keer. Ik legde een hand in haar haar, niet om te sturen, alleen om iets vast te houden. Boven piepte de vloer. Een van de kinderen draaide zich om in bed. We bevroren allebei. Toen het weer stil was ging ze door. Natte geluiden vulden de kamer tussen de gedempte stemmen van de televisie.

Ik trok haar omhoog vóór ik kwam. Haar mond was rood en glanzend. Ik kuste haar, proefde mezelf op haar tong, en duwde haar achterover op de bank. Het rokje ging weer omhoog. Ze was nog natter dan daarnet. Ik schoof twee vingers in haar, diep, en zocht opnieuw die plek. Haar rug boog. Een klein, hees geluid ontsnapte haar. “Still,” fluisterde ik tegen haar mond. “De kids.”

Ze knikte, bijtend op haar lip terwijl ik haar vingerde. Mijn duim cirkelde over haar clitoris. Binnen een minuut kwam ze opnieuw, heftig en stil, haar binnenste dat om mijn vingers kneep alsof ze me naar binnen wilde trekken.

Ik trok mijn vingers terug, likte ze schoon terwijl ze toekeek, en draaide haar om. Op haar knieën op de bank, bovenlichaam voorover, kont omhoog. Ik schoof het rokje verder omhoog en drukte de eikel tegen haar natte opening. Geen geduld meer. Ik duwde naar binnen in één lange, trage stoot tot ik helemaal in haar zat.

Ze kermde in een kussen. Ik begon te neuken. Diep, stevig, met korte pauzes waarin ik haar heupen vasthield en voelde hoe ze om me heen klopte. Beelden flitsten door mijn hoofd: Caleb die lachte op een verjaardag, Marks stem die zei één keer en dan stoppen, Merel die jankte toen ik de vorige keer haar kont binnendrong. Elke gedachte maakte me harder. Ik neukte haar dieper, een hand in haar vlecht, de andere op haar mond toen ze te luid dreigde te worden.

“Dit keer kom ik in je kut,” gromde ik tegen haar oor.

Ze knikte heftig. Ik voelde haar orgasme komen, de samentrekkingen, de manier waarop ze zich naar achteren duwde. Toen ze kwam, kneep ze zo hard om me heen dat mijn pik explodeerde. Ik stootte diep door, spoot in haar, puls na puls, terwijl haar binnenste ritmisch om me heen trok alsof ze alles wilde houden.

Even bleven we zo. Mijn lul nog in haar, mijn borst tegen haar rug, allebei hijgend. Op de televisie praatte iemand over het weer.

Toen trilde haar telefoon op de salontafel. Het scherm lichtte op, vlak naast haar gezicht.

Caleb:

Hoe laat ben je thuis vanavond?

We bevroren allebei. Mijn lul zat nog diep in haar. Ik voelde haar binnenste samentrekken van schrik. De telefoon trilde een tweede keer, harder, alsof hij ons wilde betrappen. Haar adem stokte tegen mijn hand. Geen van ons bewoog.

Ik trok me langzaam terug. Een dikke, warme straal sperma volgde, liep over haar schaamlippen en dijen. Ze bleef liggen, rokje omhoog, ademhaling die langzaam kalmeerde.

Na een tijdje fluisterde ze, stem rauw:

“Dit voelde nog beter.”

Ik zei niks. Mijn hand lag op haar blote heup. Haar huid was warm en vochtig.

Ze draaide haar hoofd half naar me toe. “Wanneer mag ik weer?”

De vraag bleef liggen tussen ons, zwaarder dan de stilte. Ik keek naar het glimmende spoor op haar dij en wist dat Marks zin allang een leugen was geweest. Er was geen stoppen meer.

Ik boog me voorover, kuste de plek tussen haar schouderbladen, en fluisterde tegen haar huid:

“Blijf vannacht.”

Ze knikte.

Boven klonken duidelijke voetstappen.

Een stem, slaperig maar helder:

“Papa?”

De voetstappen kwamen dichterbij. Over de overloop.

Merels ogen vergrootten. Haar binnenste kneep nog één keer reflexmatig om me heen, alsof haar lichaam sneller reageerde dan haar verstand. Mijn hand drukte harder in haar heup. Ik voelde mijn eigen hartslag in mijn keel en in mijn lul, die nog half stijf en nat tussen haar dijen lag. We hielden beiden onze adem in.