Boven klonk opnieuw die kleine stem.

“Papa?”

De lucht in de kamer stond stil. Mijn lul lag nog half in haar, nat en kloppend. Haar binnenste trok zich om me heen samen alsof het me niet wilde laten gaan. Voor één hartslag bewoog niemand. Ik voelde het speeksel in mijn mond opdrogen. Toen trok ik me terug met een nat, zuigend geluid dat te luid leek in de stilte. Trainingsbroek omhoog. Merel schoof haar rokje omlaag in één beweging, streek een hand door haar haar en ging rechtop zitten alsof ze de hele avond alleen televisie had gekeken. Alleen de glans op haar dijen verraadde iets — een dunne, kleverige laag die in het blauwe licht van het scherm glom.

Ik nam de trap twee treden tegelijk. Op de overloop stond hij in zijn pyjama, knuffel onder de arm, oogjes dik van slaap.

“Ik moet plassen.”

“Kom.” Mijn stem klonk normaal. Bijna. Ik legde een hand op zijn schouder en voelde hoe warm hij nog was van het bed. De geur van wasmiddel hing nog in zijn pyjama, fris en onschuldig, terwijl onder mijn trainingsbroek de natte, warme herinnering aan haar bleef plakken. In de badkamer wachtte ik met mijn rug tegen de koele deurpost terwijl hij zijn ding deed. Het geluid van urine in de pot klonk te luid.

Daarna tilde ik hem terug onder de dekens. Hij was alweer weg voordat zijn hoofd het kussen raakte. Ik bleef een paar seconden in de deuropening staan, luisterend naar de regelmatige, zachte ademhaling, en voelde de adrenaline langzaam wegzakken in iets zwaarders, dikkers.

Beneden aangekomen hing de geur van haar nog steeds, warm en onuitgewaaid, alsof de kamer had gewacht. Ik stuurde Caleb een kort berichtje: Merel is in slaap gevallen, ik heb haar in de logeerkamer gelegd. De leugen voelde droog in mijn mond. De televisie praatte zacht verder over iets wat niemand hoorde. De lucht rook naar zweet, naar haar, naar seks die nog niet was opgedroogd — een warme, muskusachtige geur die tussen de bank en de vloer bleef hangen.

Ik ging zitten. Even was er alleen het geluid van onze ademhaling en het zachte zoemen van de televisie.

Toen keek ze me aan. De schrik zat nog in haar pupillen, maar eronder lag iets dat niet was verdwenen. Ik zei niets. De stilte tussen ons was zwaarder dan elk antwoord.

“Wil je mijn kontje opnieuw neuken?” fluisterde ze.

Geen trilling. Geen schaamte. Haar stem was vlak, maar toen ze de woorden uitsprak, drukte ze haar heupen een fractie naar achteren, alsof ze de beslissing al had genomen voordat ik antwoordde.

Ik stond op. Pakte haar pols. De huid daar was warm en vochtig, de polsslag snel onder mijn duim. Ik trok haar mee, langzamer dit keer, en duwde haar voorover over de leuning van de bank. Haar adem stokte toen haar borsten het koele leer raakten. Ik schoof het rokje omhoog, tot de stof boven haar heupen lag. Haar billen waren warm onder mijn handen, de huid glad en licht kleverig van eerder. Tussen haar benen glom ze nog, een dunne, glanzende laag die tot over haar dijen liep.

Ik ging op één knie achter haar. Mijn handen spreidden haar billen. De geur werd sterker — zout, zoet, en iets scherpers. Haar kringspier was licht geopend, donkerroze, de randen glanzend. Ik boog me voorover en liet alleen mijn adem erover glijden. Ze rilde, een kleine rilling die over haar rug liep. Toen likte ik, langzaam, breed, van haar natte schaamlippen omhoog naar de strakke opening. De smaak was zout en scherp, vermengd met de lichte bitterheid van eerder. Ik spuugde, dik, en liet het warm tussen haar billen lopen. Met twee vingers wreef ik het erin, rondjes, druk, voelde hoe de spier zich samentrok en daarna, millimeter voor millimeter, begon toe te geven.

“Langzaam,” fluisterde ze, stem al hees.

Ik drukte de eikel ertegenaan. De hitte van haar huid contrasteerde met de koelere lucht. Ik duwde. Niet hard. Constante, onontkoombare druk. Haar lichaam spande zich, dijen trilden, een lange, lage jank bleef in haar keel steken toen de eikel erdoor schoot. De binnenkant was droog en brandend en zo strak dat ik elke rimpel van haar voelde glijden over de gevoelige huid. Ik bleef stil, diep genoeg om de weerstand te voelen, maar niet verder. Haar ademhaling ging in korte, scherpe stoten. Ik streek met mijn hand over haar rug, over de kleine kuiltjes naast haar ruggengraat, tot ik haar spieren voelde ontspannen onder mijn palm.

Toen pas duwde ik verder. Centimeter voor centimeter. De wrijving was rauw, heet, bijna pijnlijk in zijn intensiteit. Haar kringspier gleed over de schacht alsof hij elke ader aftastte. Toen ik volledig in haar zat, tot mijn ballen tegen haar natte schaamlippen drukten, bleef ik opnieuw stil. Ik voelde haar hartslag om me heen. Of het was de mijne. Het maakte niet uit. De geur van haar opwinding, van zweet, van speeksel en de lichte muskusachtige geur van seks vulde de ruimte tussen ons zo dicht dat ik hem proefde bij elke inademing.

Beelden flitsten door mijn hoofd: het kind op de overloop. Elke centimeter dieper voelde ik tegelijk de warme pyjama van mijn zoon onder mijn hand van een uur geleden — alsof die herinnering zich tussen ons in had geschoven en de wrijving alleen maar erger maakte.

“Adem,” fluisterde ik tegen haar nek. Mijn lippen raakten haar huid, zout en warm.

Ze deed het. Lange, trillende teugen. Ik begon te bewegen. Korte, diepe stoten eerst. Het geluid was nat en zwaar, huid op huid, vermengd met haar onderdrukte kreunen die in het kussen verdwenen. Elke keer dat ik naar binnen gleed, voelde ik haar lichaam een fractie verder openen. Elke keer dat ik terugging, kneep ze om me heen alsof ze me wilde houden. Ik boog me over haar, borst tegen haar rug, en liet één hand tussen haar benen glijden. Haar clitoris was gezwollen, hard en nat onder mijn vingertop. Ik wreef er in kleine, precieze cirkels over terwijl ik haar neukte. Haar ademhaling veranderde. Kortere stoten. Haar binnenste begon onregelmatig te knijpen — niet alleen haar kont, maar ook haar kut die leeg en verlangend samentrok rond niets.

“Ik voel je,” snikte ze. “Overal. Dieper dan de vorige keer. Alsof je… alsof je me nu écht openscheurt. Alsof er niets meer tussen zit.”

Haar stem brak op de laatste woorden. Ik ging dieper, langzamer, liet haar elke centimeter voelen. Haar lichaam accepteerde me nu volledig. De pijn was overgegaan in iets zwaars en zoets dat haar dijen deed trillen en haar nagels in het leer van de bank deed graven.

Toen ze kwam, was het stil en heftig. Haar kringspier kneep in harde, ritmische golven om me heen, zo krachtig dat ik de samentrekkingen tot in mijn onderbuik voelde. Ik hield me in, bleef bewegen, bleef over haar clitoris wrijven tot de golven overgingen in natrillingen en haar ademhaling in kleine, gebroken hikken. Pas toen liet ik los. Ik stootte diep, één, twee, drie keer, en spoot in haar. Warme, dikke pulsen die ik voelde wegvloeien in de strakke hitte van haar lichaam. Ik bleef in haar tot de laatste samentrekking was weggeëbd, tot haar binnenste alleen nog zacht om me heen klopte.

Toen ik me langzaam terugtrok, bleef haar opening een moment openstaan, donker en glanzend. Een dikke, witte straal volgde, traag en zwaar, over haar schaamlippen en dijen naar beneden. Ze rilde toen de koelere lucht de natte huid raakte. Ik streek met mijn duim door het spoor, voelde de warmte en de dikte ervan tussen mijn vingers. Toen bracht ik diezelfde duim naar voren, langs haar wang, en drukte hem tegen haar onderlip. Ze opende haar mond zonder aarzeling. Ik schoof de duim naar binnen. Haar tong krulde eromheen, warm en nat, en zoog het eraf — het mengsel van haar eigen vocht en mijn zaad. Een zacht, tevreden geluid trilde in haar keel terwijl ze proefde. Haar warme tong bleef de smaak zoeken. Ik liet mijn duim in haar mond tot ik voelde dat ze niet meer zoog, alleen nog vasthield.

We bleven zo. Zij met het rokje nog omhoog, ik met de broek half open, mijn duim nog half in haar mond. Boven sliepen de kinderen. Beneden vocht de schuld met de zware, zoete zwaarte in mijn lichaam om voorrang. De schuld verloor.

“Laten we gaan slapen,” zei ik.

Ze knikte, lippen nog om mijn duim. Geen woord meer nodig. Haar ademhaling was diep en onregelmatig, haar huid nog warm en licht kleverig onder mijn hand. Buiten was het windstil. Binnen was alles zwaarder geworden.

Zaterdagochtend

Half zeven stond ze in de gang. Haar vlecht zat weer netjes, het rokje rechtgestreken. Alleen de lichte roodheid rond haar mond en de manier waarop ze haar gewicht van de ene voet op de andere verplaatste verrieden iets. De lucht bij de voordeur rook naar ochtend en koude steen.

“Ik ga voordat ze wakker worden.”

Ik knikte. Ze aarzelde bij de voordeur, lippen half geopend. Voor een moment leek ze iets te willen zeggen — iets dat niet bij het nette rokje en de vlecht paste — maar toen schudde ze bijna onzichtbaar haar hoofd en opende de deur. Haar fiets piepte op de oprit. Daarna alleen stilte. Toen ik de voordeur dichtdeed, rook de gang nog naar haar: een mengsel van zweet, speeksel en de lichte zoetheid van haar huid die langzaam optrok in de koude ochtendlucht. Alsof ze nog half aanwezig was.

De ochtend verliep alsof iemand anders hem leefde. Ontbijt. Jassen. Broodtrommels. De kinderen praatten, hun stemmen helder en gewoon. Ik hoorde mezelf antwoorden. Mijn handen deden de juiste dingen — terwijl ik de boter over het brood streek, voelde ik opnieuw de kleverige warmte tussen haar billen, alsof mijn vingers nog steeds daar waren in plaats van hier, bij het ontbijt van mijn kinderen. Elke beweging voelde licht vertraagd, alsof de lucht dikker was geworden.

Om half twee trilde de telefoon.

Gisteravond was intens…

Ik las de zin tot de letters hun betekenis verloren. De woorden roken bijna naar haar. Typte niets. Ik legde het scherm naar beneden. Geen antwoord. De stilte die overbleef voelde dikker dan de woorden die ze had gestuurd. De stilte bleef in mijn handpalm branden.

Zaterdagmiddag

Sanne stond voor de deur met twee bagels. De geur van warm deeg en roomkaas hing tussen hen in. Ze keek Merel aan terwijl ze de zakken overhandigde. Die blik die te lang bleef hangen, te scherp.

“Je loopt anders.”

Merel nam de bagel aan. Het papier was nog warm.

“Hoe bedoel je?”

“Alsof je spieren pijn doen. Of alsof je iets probeert kwijt te raken wat niet weggaat.”

Sanne ging op het bed zitten. De matras veerde zacht.

“En je was gisterenavond nergens. Helemaal nergens.”

“Ik paste op.”

“Ik weet dat je oppaste.” De vriendelijkheid in haar stem was dun, bijna doorzichtig. “Alleen… je bent veranderd. Sinds vorige week. En nu weer. Alsof er iets is blijven plakken.”

Merel nam een hapje. Het deeg plakte licht aan haar gehemelte.

“Er is niks.”

Merel voelde hoe haar lichaam nog openstond, alsof het de hele nacht op hem had gewacht, terwijl haar mond de woorden ‘er is niks’ vormde. De leugen smaakte flatter dan de roomkaas.

Sanne lachte zacht. Het geluid had geen humor, alleen een scherpe rand. “Je ogen doen het niet mee met die zin.” Ze leunde naar voren. “Is het gelukt?”

Stilte. Te lang. De lucht in de kamer voelde opeens warmer.

Sanne’s mondhoek trok. “Je hebt het opnieuw gedaan.”

Merel zei niks. Sanne wachtte. De afwezigheid van een ontkenning vulde de kamer tot er geen ruimte meer over was voor twijfel.

“Je hebt hem opnieuw geneukt. En nu zit je hier met die blik alsof je lichaam nog half bij hem is.” Sanne zette haar bagel neer. Het papier ritselde. “Ik dacht dat we dit soort dingen deelden. Blijkbaar alleen als het veilig genoeg is.”

Merel voelde de spanning in haar kaak, de manier waarop haar tanden op elkaar drukten. “Het is gecompliceerd.”

“Gecompliceerd.” Sanne proefde het woord alsof het vies was, alsof het tussen haar tanden bleef hangen. “Of gewoon iets wat je niet meer kunt stoppen.” Ze stond op. In de deuropening keek ze nog één keer om. “Dit blijft niet tussen jullie. Dingen als dit vinden altijd een weg naar buiten.”

De deur viel dicht. De geur van bagel bleef achter. Merel zat stil met een half opgegeten stuk in haar hand, de smaak van roomkaas opeens te zwaar op haar tong. Ze keek naar de dichte deur en voelde hoe de woorden ‘een weg naar buiten’ ergens bleven hangen als een koude druk achter haar borstbeen.

Zondagmiddag

Mark zat al. Twee biertjes stonden te wachten, condens parelde op het glas. Hij keek me aan en de vraag hoefde niet gesteld te worden. De lucht op het terras rook naar natte steen en oud bier.

Ik dronk eerst. Het bier was koud en bitter. De bitterheid van het bier botste met de zoete, zoute smaak die ik nog van haar tong op mijn duim had, en voor een moment wist ik niet welke van de twee erger was. Toen vertelde ik. Hoe ze vrijdag mijn gezicht tussen haar benen had gedrukt.

Hoe de geur van haar alles had overgenomen, zout en zoet en onontkoombaar. Hoe we bijna betrapt waren. Hoe ze daarna, met diezelfde rustige stem, had gevraagd of ik haar kont opnieuw wilde. Hoe strak ze was geweest, hoe de hitte van haar lichaam om me heen had geknepen. Hoe diep ik was gekomen. Hoe het eruit was gelopen, warm en dik over haar huid.

Mark luisterde zonder te bewegen. Alleen zijn duim bewoog langzaam over het glas. Toen ik klaar was, staarde hij naar het schuim.

“Jesus…” Zijn stem was schor. “Ze vroeg erom. Na dat moment met je kind.”

Ik knikte. De herinnering zat nog in mijn vingers, in de manier waarop ze trilden tegen het glas.

Hij schudde langzaam zijn hoofd. Afschuw eerst. Daarna die andere, ongewilde herkenning die hij niet wilde voelen, die in zijn kaakspier trok. “Dit gaat mis. Caleb is niet stom. Eén keer te lang kijken, één stilte die te zwaar is, één keer dat zij iets laat doorschemeren… en het is klaar. Niet beschadigd. Weg.”

“Ik weet het.”

“Weet je het?” Mark keek op. Zijn ogen waren donker. “Want vorige week wist je het ook. En nu zit je hier met het verhaal dat ze zich voorover liet duwen terwijl je kids boven lagen te slapen.”

Ik hield zijn blik vast. De bitterheid van het bier bleef op mijn tong. “Ik kan niet stoppen. Of ik wil het nog niet.”

Mark ademde uit door zijn neus. “Dan ga je hard vallen. En zij ook. En Caleb het hardst van iedereen.”

Mijn telefoon trilde. Het scherm lichtte op tussen ons in, te helder.

Merel:
Wanneer mag ik weer op mijn knieën voor je? Ik wil je opnieuw proeven. En daarna wil ik voelen dat je me weer opensplitst.

Ik bevroor. Het glas was koud en nat onder mijn vingers, de condens liep over mijn huid terwijl de woorden van haar bericht nog warm leken te branden. Mark las mee over mijn schouder. Een korte, droge lach ontsnapte hem, zonder humor.

“Natuurlijk,” mompelde hij. “Natuurlijk precies nu.”

Hij leunde achterover, ogen donker, het glas vergeten in zijn hand.

“Je zit erin. Zij ook. En ik begin me af te vragen wie van jullie tweeën de ander erger naar beneden trekt.”