Ontmaagd In De Supermarkt

31 december. 18:15 uur.

De zware, stalen rolluiken van de supermarkt zakken met een vermoeid, ratelend geluid naar beneden. Eindelijk. De winkel sluit zich af van de wereld. De chaos is voorbij.

Nog geen half uur geleden was het hier oorlog. Daan voelt de adrenaline nog in zijn lijf trillen. Klanten duwden elkaar opzij voor de allerlaatste flessen goedkope champagne. Er werd gevloekt bij het schap met de borrelhapjes omdat de ovenbitterballen op waren. Bij kassa 2 trok een vrouw een zak oliebollen bijna uit de handen van een andere klant. Het was een slagveld van paniekerige last-minute inkopen. Mensen waren boos, onredelijk en gehaast.

Maar nu is het stil. Daan leunt met zijn rug tegen kassa 4. Hij is achttien en is lang en slungelig voor zijn leeftijd. Hij draagt zijn rode bedrijfspolo en een vale spijkerbroek. Hij is doodop. Zijn benen voelen zwaar. Zijn vingers ruiken naar kopergeld en kassabonnen, een geur die hij er nooit helemaal afgewassen krijgt. Buiten knalt het eerste vuurwerk al. Doffe dreunen in de verte. Maar hierbinnen, onder het felle, klinische tl-licht, lijkt de wereld heel ver weg.

Hij had naar huis kunnen gaan. Zijn moeder heeft oliebollen gebakken. Het huis zal vol zitten met familie. Maar hij heeft geen zin. Geen zin in de verplichte gezelligheid. Geen zin in de appjes van vrienden die al dronken in de kroeg staan en foto's sturen van bier en meisjes. Hij voelt zich daar niet thuis. Dus blijft hij hier. In de leegte.

"Ben je daar nog? Of slaap je al?" De stem komt van achterin. Sandra. Daan schrikt op uit zijn gedachten. Hij pakt zijn kassalade. Hij loopt door de lege gangpaden naar het kantoor. Het kantoortje is klein en benauwd, een hokje zonder ramen. Het staat vol met mappen, roosters aan de muur en er staat een grote, grijze kluis. Maar als Daan binnenstapt, ruikt hij niet de muffe geur van papier of verschaalde koffie. Hij ruikt parfum. Zoet, zwaar en bedwelmend.

Sandra zit achter het bureau. Haar pumps staan op de grond. Ze masseert haar voet door haar donkere panty heen. Ze kijkt op als hij binnenkomt. Haar strenge blik van overdag is weg. Het masker is af. Ze ziet er nu gewoon uit als een vrouw. Een vrouw van achtendertig die moe is, maar die ook straalt van opluchting. "Gooi het geld maar in de kluis," zegt ze. Haar stem klinkt lager dan normaal, bijna hees. "We zijn klaar, Daan. Het jaar zit erop."

Daan doet het geld in de kluis. Het metaal voelt koud aan zijn vingers. Hij hoort het slot dichtklikken. Als hij zich omdraait, ziet hij dat Sandra een fles Cava uit een doos heeft gepakt. Het etiket hangt er half af. "Afgeschreven," zegt ze met een ondeugende glimlach. Ze schenkt twee plastic bekertjes vol tot de rand. "Op ons. We hebben het overleefd." Ze geeft hem een beker aan. Hun vingers raken elkaar even. Haar huid is warm en zacht. Daans handen zijn koud en klam van de zenuwen. Hij neemt een slok. De goedkope bubbels prikken in zijn neus. Hij heeft honger, zijn maag is leeg, dus de alcohol stijgt meteen naar zijn hoofd. Hij voelt zich licht worden.

Hij blijft ongemakkelijk staan in de deuropening. Hij weet niet goed wat hij met zichzelf aan moet. "Ga zitten," zegt Sandra dwingend maar vriendelijk. Ze wijst naar de stoel tegenover haar. "Je maakt me nerveus als je daar zo staat te torenen." Hij gaat zitten. Het hokje is zo klein dat zijn knieën bijna tegen die van haar aan komen. Hij trekt zijn benen snel iets in. Hij kijkt haar aan. In het felle tl-licht ziet hij details die hem nooit eerder zijn opgevallen. Fijne lijntjes rond haar ogen. Kraaienpootjes. Die ziet hij normaal nooit, omdat ze altijd serieus kijkt. Het maakt haar gezicht zachter. Minder streng. Het maakt haar menselijk.

Zijn blik zakt, bijna als vanzelf, naar beneden. Sandra draagt een witte, getailleerde blouse die bij haar managersfunctie hoort. Normaal zit die tot boven dichtgeknoopt, strak en zakelijk. Nu is het bovenste knoopje los. Misschien heeft ze het warm gehad. De stof spant strak over haar borstkas. Daan slikt. Zijn keel is droog. Hij ziet de volle, zware vorm van haar borsten. Ze duwen tegen de dunne stof. Als ze ademt, ziet hij heel licht de rand van haar kanten beha aftekenen. Hij weet dat hij niet mag kijken. Zij is zijn baas. Hij is maar een jobstudent. Het is onbeleefd. Maar hij kan zijn ogen niet weghouden. Het is sterker dan hijzelf. Hij vindt haar mooi. Veel vrouwelijker, veel echter dan de meisjes van zijn eigen leeftijd met hun sportbeha's en giechelende onzekerheid. Sandra is een vrouw.

Sandra zegt niets. Ze doet haar blouse niet dicht. Ze ziet dat Daan kijkt. Ze ziet hoe zijn ogen blijven hangen. Er verschijnt een lichte, rode blos op haar hals. Ze leunt langzaam, heel bewust, iets achterover in haar stoel. Hierdoor spant de stof nog strakker. Daan ziet nog net iets meer van de welving. Ze neemt een slok van haar cava en kijkt hem recht aan over de rand van haar beker. Ze weet het. En ze vindt het niet erg. Sterker nog, ze geniet ervan.

Het wordt heel stil in het kantoor. De lucht voelt dik en warm, alsof alle zuurstof wordt weggezogen. "Waarom ben je hier eigenlijk nog, Daan?" vraagt ze plotseling. Haar stem is zacht. "Het is oudjaarsavond. Je bent achttien. Je ziet er goed uit. Je bent een knappe jongen. Waarom sta je niet in een club tussen de meisjes?" Daan wordt rood tot achter zijn oren. Hij kijkt snel naar zijn handen. Hij friemelt zenuwachtig aan de rand van zijn plastic bekertje. "Dat is niks voor mij," zegt hij zacht. Hij durft haar niet aan te kijken.

Sandra draait haar stoel een kwartslag. Haar knie drukt nu zachtjes tegen zijn been. Ze trekt niet terug. De warmte van haar lijf brandt dwars door zijn spijkerbroek heen. Daan verstijft, maar hij deinst niet terug. "Waarom niet?" vraagt ze nieuwsgierig. Ze buigt iets naar voren. "Vinden de meisjes jou niet leuk dan?"

"Jawel, misschien wel," stamelt Daan. Hij zoekt naar woorden. "Maar ik hou niet van dat gedoe. Dat lawaai. Mijn vrienden... die praten alleen maar over scoren. Alsof seks een wedstrijd is. Wie het meeste doet, wint. Wie het snelste gaat." Hij durft haar weer even aan te kijken. Hij verwacht dat ze hem uitlacht. Dat ze hem een watje vindt. Maar Sandra glimlacht. Niet spottend, maar begrijpend. Bijna teder. "En jij wilt geen wedstrijd," zegt ze zacht. Ze buigt zich nog iets verder naar hem toe. Hij ruikt haar parfum nu heel sterk, zoet en bedwelmend. "Jij zoekt iets anders."

"Ik wil dat het echt is," zegt Daan. Zijn stem is hees. "Niet stoer doen. Gewoon... echt." Sandra kijkt hem lang aan. Haar ogen zijn donker en intens. Ze scant zijn gezicht. "Is dat de reden dat je hier alleen zit?" vraagt ze zacht, bijna fluisterend. "Omdat je wacht op het juiste moment?" Daan knikt. Hij voelt zich klein worden onder haar blik, maar ook gezien. Sandra legt haar hand op zijn knie. Haar hand is heet. Ze knijpt zachtjes in zijn been. "Hoe lang wacht je al, Daan?" vraagt ze. "Heb je überhaupt wel eens... ervaring opgedaan met een meisje?"

Daan slikt. Zijn keel is gortdroog. Zijn hart bonkt in zijn keel. De vraag is heel direct. Hij kan niet liegen tegen deze vrouw. Niet nu ze hem zo indringend aankijkt. Niet nu haar hand op zijn been ligt. "Nee," zegt hij. De waarheid hangt naakt in de lucht. Zijn stem breekt bijna. "Ik heb... ik heb het nog nooit gedaan." Het is eruit. Hij wacht op een lach. Een flauw grapje. Maar Sandra lacht niet. Haar gezicht verandert. De vriendelijke, begrijpende blik verdwijnt. Er komt iets anders voor in de plaats. Iets hongerigs. Iets oers. Ze vindt het spannend. Zijn onschuld windt haar op. Hij ziet haar pupillen groter worden.

Ze staat abrupt op. Het geluid van de stoel die naar achteren schuift is hard in de kleine ruimte. Ze loopt naar de deur en draait de sleutel om. Klik. Het geluid is definitief. De wereld buiten bestaat niet meer. Ze draait zich om en komt recht voor hem staan. Ze gaat tussen zijn wijdbeense benen staan. Daan durft niet te bewegen. Hij zit gevangen tussen haar en de stoel. Hij kijkt tegen haar buik aan, ziet de lichte bolling onder haar strakke rok. Ze legt haar hand tegen zijn wang. Haar duim strijkt langzaam over zijn onderlip. "Nog nooit?" vraagt ze zacht. "Nog niemand die jou heeft aangeraakt?" Daan schudt zwijgend zijn hoofd. Hij kan niet praten. Hij trilt. "Dan is het maar goed dat je vanavond hier bent gebleven," zegt ze hees. Ze buigt naar zijn oor. Haar adem is warm in zijn nek. "Ik ga je niet het nieuwe jaar in laten gaan als een jongetje. Vannacht word je een man."

Ze pakt zijn polsen. Ze legt zijn handen op haar heupen. De stof van haar kokerrok is glad en koel, maar hij voelt de warmte van haar heupen eronder. "Raak me aan, Daan," fluistert ze dwingend. "Niet bang zijn. Pak me vast." Met trillende handen doet hij wat ze zegt. Hij laat zijn handen omhoog glijden. Langs haar taille. Hij voelt de ronding van haar lichaam. Zijn handen gaan hoger, naar de plek waar hij al de hele tijd naar kijkt. Als zijn handen haar borsten voorzichtig vastpakken, hoort hij haar diep en scherp inademen. Ze zijn zwaarder en zachter dan hij had gedroomd. Veel zachter. "Ja," hijgt ze. Ze gooit haar hoofd naar achteren, haar haar valt over haar rug. "Zo is het goed. Voel maar."

Ze pakt zijn handen vast en trekt hem zachtjes omhoog uit de stoel. "Sta op," fluistert ze. Daan komt langzaam overeind. Hij is een stuk langer dan zij en torent nu boven haar uit in de kleine ruimte. Ze pakt de zoom van zijn polo vast. "Armen omhoog," commandeert ze zacht. Daan gehoorzaamt direct. Ze trekt de rode stof in één vloeiende beweging over zijn hoofd en gooit het kledingstuk achteloos op de grond. Ze legt haar vlakke handen op zijn blote huid. Ze strijkt over zijn spieren, over zijn buik die samentrekt van de zenuwen. "Je bent prachtig," fluistert ze bewonderend. "Zo jong. En zo hard. Je spieren staan helemaal strak."

Ze duwt hem zachtjes naar achteren. Hij leunt nu met zijn billen tegen de rand van het bureau. Ze gaat voor hem staan. De ruimte is zo klein dat ze tegen elkaar aan staan. Ze kijkt hem recht in de ogen terwijl ze haar eigen blouse openmaakt. Knoopje voor knoopje. Tergend langzaam. Het felle licht valt op haar huid. Ze is bleek en zacht. Ze draagt een zwarte kanten beha die haar borsten omlijst als een cadeau. Daan kijkt zijn ogen uit. Hij voelt niet alleen opwinding. Hij voelt pure bewondering. Hij heeft nog nooit zoiets moois gezien.

"Kijk maar," zegt ze zacht, terwijl ze ziet hoe hij kijkt. Ze maakt de sluiting aan de voorkant los. De zwarte kant glijdt weg. "Dit is allemaal voor jou." Daan staat als aan de grond genageld. Hij durft bijna niet te ademen. Haar borsten zijn nu helemaal bloot. Ze zijn vol en roomwit, met zachte blauwe adertjes die heel licht door de huid schijnen onder het harde tl-licht. Zijn ogen glijden naar haar tepels, die donkerroze zijn en hard worden in de koelere lucht van het kantoor. Het contrast met haar zwarte rok en loshangende blouse is hypnotiserend.

Sandra ziet zijn verlamming en glimlacht bemoedigend. "Niet alleen kijken," fluistert ze. Ze pakt zijn polsen vast, haar vingers koel tegen zijn huid. "Je handen zijn groot genoeg, Daan. Gebruik ze." Ze brengt zijn handen naar zich toe. Daan trilt, bang dat hij iets verkeerd doet, bang dat hij te ruw is. Maar Sandra is geduldig. Ze legt zijn open handpalmen tegen de onderkant van haar borsten aan. "Voel je dat?" vraagt ze zacht, terwijl ze haar ogen halfsluit. "Voel je hoe zwaar ze zijn?"

Daan knikt, niet in staat om te spreken. Hij voelt het gewicht in zijn handen rusten, warm en zacht als satijn, maar met een stevigheid die hem verrast. Het is totaal anders dan hij zich had voorgesteld. Echter. Levender. "Ondersteun ze maar," instrueert ze hem. "Zo ja. Alsof je iets heel kostbaars vasthoudt." Hij kromt zijn vingers voorzichtig. De huid is zo zacht dat hij bang is dat hij vlekken maakt. Hij kijkt op naar haar gezicht en ziet dat ze haar lippen van elkaar heeft. Ze geniet ervan. Dat geeft hem moed. "Mag ik..." begint hij hees.

"Alles," antwoordt ze meteen. "Je mag alles." Ze laat zijn polsen los en legt haar handen over de zijne heen, om hem te sturen. Ze laat hem een zacht knijpende beweging maken. Daan ziet hoe haar borsten reageren op zijn aanraking, hoe de huid meebeweegt. "Iets steviger," fluistert ze. "Ik breek niet, Daan. Je mag best kneden." Hij durft iets meer kracht te zetten. Sandra slaakt een diepe zucht en leunt met haar gewicht in zijn handen. Dan pakt ze zijn duimen. Ze stuurt ze omhoog, over de zachte helling, tot ze bij haar tepels zijn. "En hier," zegt ze, haar stem is nu een lage grom. "Hier moet je voorzichtig zijn. Of juist niet. Dat ligt eraan wat je wilt bereiken."

Ze laat zijn duim in een cirkeltje over haar tepelhof draaien. De huid is daar anders, ruwer, gevoeliger. Daan ziet de tepel zich samentrekken en nog harder worden onder zijn vinger. "Kijk wat er gebeurt als je dat doet," zegt ze hijgend. "Dat doe jij. Dat is jouw effect op mij." Het besef dat hij, de onhandige jobstudent, dit effect heeft op deze vrouw, maakt hem dronken van macht en verlangen. Hij laat zijn duim plagend over het harde knopje glijden, precies zoals ze hem voordeed. Sandra gooit haar hoofd in haar nek en bijt op haar lip. "O god, Daan," kreunt ze. "Je leert snel."

Het geluid van haar stem, zo vol lust, breekt de laatste dam bij hem. Hij wil niet alleen meer voelen met zijn handen. Hij buigt zich naar voren, gedreven door een instinct dat hij niet wist dat hij had. Hij zoekt haar blik, vraagt zwijgend om toestemming. Sandra ziet het verlangen in zijn ogen. Ze pakt zijn achterhoofd vast en trekt hem zachtjes naar zich toe. "Ja," fluistert ze in zijn haar. "Proef maar. Ze smaken naar jou." Wanneer hij zijn lippen om haar tepel sluit, trilt ze over haar hele lichaam. Voor Daan is het een explosie van sensaties; de warmte in zijn mond, de smaak van haar huid, het geluid van haar ademhaling die stokt. Hij zuigt zachtjes, en Sandra duwt zijn hoofd steviger tegen haar borst. Ze heeft hem volledig in haar macht, en hij haar.

Na een tijdje maakt Sandra zich langzaam los uit zijn omhelzing. Ze kijkt hem aan met een blik die donkerder is geworden, rokeriger. "Genoeg gespeeld," fluistert ze. "Ik wil meer. Ik wil zien wie je echt bent." Ze zakt langzaam door haar knieën. Voor Daan voelt het alsof de grond onder zijn voeten wegvalt. Zijn baas, de manager voor wie hij ontzag heeft, knielt nu voor hem op de koude linoleumvloer van het kantoortje. De machtsverhouding verschuift op een manier die hem duizelig maakt. Ze pakt zijn riem vast. Het geluid van het leer dat door de gesp glijdt, klinkt scherp in de stilte. Haar ogen blijven op de zijne gericht terwijl ze zijn spijkerbroek losknoopt. Ze ritst hem open, traag en tergend, en schuift zijn broek en zijn boxer in één vloeiende beweging naar beneden, tot op zijn enkels.

Daan staat daar, volledig blootgesteld in het felle, genadeloze kantoorlicht. Hij trilt op zijn benen. Hij durft bijna niet naar beneden te kijken, maar doet het toch. Hij ziet zichzelf, volledig stijf en donkerrood aangelopen van de opwinding. Hij staat gespannen als een veer, de aderen lopen zichtbaar over de lengte. Aan het topje parelt al een kleine, glinsterende druppel vocht. Sandra kijkt ook. Ze leunt iets achterover op haar hielen en bestudeert hem alsof hij een kostbaar kunstwerk is dat ze zojuist heeft onthuld.

"Kijk eens naar jezelf," zegt ze zacht, met pure bewondering in haar stem. "Kijk hoe graag je me wilt. Je bent prachtig, Daan. Zo recht, zo hard. Zo eerlijk." Ze buigt zich naar voren. Daan voelt haar warme adem tegen zijn bovenbenen strijken, wat hem kippenvel bezorgt. Dan voelt hij haar tong. Eerst voorzichtig, een lange, natte haal langs de onderkant, van de basis tot helemaal aan de top. De sensatie is elektrisch. Daan hapt naar adem en grijpt instinctief naar de rand van het bureau achter zich om niet om te vallen. "Niet vallen," lacht ze zachtjes tegen zijn huid aan, de trilling van haar stem voelbaar tegen zijn schacht.

Ze opent haar mond en neemt hem in zich op. De warmte is overweldigend. Haar mond is heet en nat, en haar tong beweegt met een ervaring die Daan doet duizelen. Ze zuigt zachtjes, terwijl ze met haar ene hand zijn ballen omvat en met de andere zijn been streelt. Daan kreunt, een rauw geluid dat diep uit zijn keel komt. Hij laat het bureau los en zet zijn handen in haar haren, zijn vingers verstrengeld in de blonde lokken. Hij weet niet of hij haar weg moet duwen omdat het te veel is, of haar juist dichterbij moet trekken.

Sandra kijkt omhoog terwijl ze bezig is. Haar ogen ontmoeten de zijne. Die blik, die mix van dienstbaarheid en totale controle, breekt Daan bijna. Hij ziet haar wangen hol trekken. Hij voelt de druk in zijn onderbuik opbouwen, te snel, veel te snel voor een eerste keer. "Sandra," hijgt hij paniekerig. "Ik... ik kan niet... stop..." Ze stopt onmiddellijk. Ze laat hem los met een zacht plopgeluidje en veegt met haar duim een straaltje speeksel weg van zijn eikel. Ze glimlacht ondeugend. "Nog niet," zegt ze streng, terwijl ze weer overeind komt en haar rok recht strijkt. "Dat is zonde. Ik wil je voelen, niet alleen proeven."

Ze duwt hem zachtjes naar achteren, tot hij met zijn billen stevig tegen de rand van het bureau leunt. Het hout kraakt zachtjes onder zijn gewicht. Sandra staat voor hem en kijkt hem recht in de ogen. Haar ademhaling is versneld, haar wangen zijn rood. Met een langzame, bijna ceremonieuze beweging pakt ze de zoom van haar strakke kokerrok vast. Ze trekt de zwarte stof omhoog, over haar dijen, tot aan haar heupen. De stof plooit zich rond haar middel.

Daar, in het volle licht van de tl-buizen, ziet Daan het. Ze draagt geen slipje. Helemaal niets. Hij ziet haar zachte, blonde schaamhaar en de vochtige roze lippen daartussen. De aanblik is zo onverwacht, zo rauw en erotisch, dat zijn benen bijna onder hem vandaan zakken. Hij ruikt nu ook haar opwinding, een zware, muskusachtige geur die zich vermengt met haar zoete parfum en zijn zintuigen volledig overneemt.

Sandra ziet zijn schok en geniet ervan. Ze pakt zijn polsen vast en trekt hem zachtjes een stap naar voren, weg van het bureau, zodat hij weer op eigen benen staat. Dan neemt ze zijn plaats in; ze tilt haar heupen op en gaat met een soepele beweging zelf op de vrijgekomen rand van het bureau zitten. Ze spreidt haar benen wijd. De uitnodiging kan niet duidelijker zijn. Ze trekt hem weer hardhandig naar zich toe, tot hij stevig tussen haar dijen staat, zijn bekken tegen het bureau gedrukt.

"Kijk me aan," beveelt ze streng. Daan probeert naar haar gezicht te kijken, maar zijn ogen dwalen af naar beneden. "Nee, Daan. In mijn ogen. Ik wil dat je ziet wie je neemt." Hij dwingt zichzelf om haar aan te kijken. Haar pupillen zijn zo groot dat haar ogen bijna zwart lijken. Ze pakt hem vast, haar vingers sluiten zich om zijn harde lengte. Haar hand is koel en vochtig van haar eigen speeksel. Ze brengt hem naar haar ingang. "Dit is het moment," fluistert ze. "Vanaf nu is er geen weg meer terug."

Ze duwt haar heupen naar voren en begeleidt hem naar binnen. De eerste aanraking is elektrisch. Daan voelt hoe haar warme, vochtige vlees zich om zijn eikel sluit. Het is strak. Veel strakker dan hij zich ooit had kunnen voorstellen. Hij houdt zijn adem in, bang om te bewegen. Sandra slaakt een diepe, trillende zucht als hij langzaam, centimeter voor centimeter, bij haar naar binnen glijdt.

Het gevoel is overweldigend voor Daan. Het is een muur van hitte en druk die hem omhult. Hij voelt elke rimpeling, elke spiertje vanbinnen. Hij wordt er duizelig van. Het is te veel, te intens, te echt. Hij wil zijn ogen dichtdoen, zich verstoppen in de sensatie, maar Sandra laat het niet toe. Ze pakt zijn gezicht vast met haar beide handen, haar duimen drukken in zijn wangen. "Blijf bij me," fluistert ze dwingend. "Kijk naar me. Ik wil je zien terwijl je in me zit."

Wanneer hij volledig in haar zit, tot aan de wortel, stopt ze even. Ze slaat haar benen om zijn middel en haakt haar enkels achter zijn rug in elkaar, waardoor hij nog dieper wordt getrokken. Ze zijn nu één, onlosmakelijk verbonden in dit kleine, rommelige kantoor. "Voel je dat?" hijgt ze in zijn oor. "Voel je hoe diep je zit?" Daan kan alleen maar knikken. Hij durft niet te bewegen, bang dat het te snel voorbij zal zijn. Maar Sandra neemt de regie. Ze begint langzaam te bewegen, een wiegende beweging vanuit haar heupen. Ze leert hem het ritme. Niet stoten, niet rammen, maar glijden. "Rustig," fluistert ze. Ze legt haar handen op zijn schouders en duwt ze iets omlaag. "Niet haasten. We hebben de tijd. Voel mij."

Ze trekt hem iets terug en duwt hem dan weer naar binnen. De wrijving is gekmakend lekker. Daan begint het ritme te begrijpen. Hij legt zijn handen op haar heupen, voelt het bot onder de zachte huid, en begint mee te bewegen. Eerst onwennig, maar al snel vindt hij een cadans die voor hen allebei werkt. Het saaie kantoortje verandert in een andere wereld. De geluiden veranderen. Je hoort niet meer het gezoem van de apparaten, maar alleen nog hun zware, onregelmatige ademhaling, het kraken van het goedkope bureau onder hun gewicht en het natte kletsen van huid op huid.

Voor Daan lijkt de wereld te ontploffen. Elke zenuw in zijn lichaam staat in brand. Hij ruikt het zout op haar huid, hij proeft haar tong als ze hem plotseling wild zoent, hij voelt haar gewicht en haar hitte. Hij vergeet wie hij is. Hij vergeet de supermarkt, zijn ouders, zijn onzekerheid. Er is alleen dit moment. Er is alleen Sandra die om hem heen spant. "Ja," kreunt ze, harder nu. "Zo ja. Blijf zo doorgaan."

De spanning bouwt zich op, als een elastiek dat te strak wordt getrokken. Daan voelt het aankomen, een onstuitbare golf die vanuit zijn tenen omhoog kruipt. Hij probeert het tegen te houden, hij wil niet dat het stopt, maar Sandra voelt het ook. Ze versnelt het tempo, haar nagels graven zich diep in zijn schouders. "Laat het gaan," hijgt ze tegen zijn mond. "Kom voor me, Daan. Nu." Als het hoogtepunt komt, is het alsof ze samen van een klif vallen. Sandra bijt op haar lip om niet te schreeuwen, haar lichaam verstijft en trekt samen rond hem. Daan verliest zichzelf helemaal. Met een rauwe kreet die gesmoord wordt in haar hals, pompt hij zich leeg in haar, golf na golf van pure energie en opluchting.

Ze blijven nog lang zo staan. Verstrengeld in elkaar. Daan leunt zwaar tegen het bureau, zijn benen trillen zo erg dat hij bang is dat hij omvalt. Sandra houdt hem vast, haar armen stevig om zijn rug, haar gezicht begraven in zijn nek. Hun ademhaling gaat nog steeds snel, hortend en stotend. Het wordt weer stil in het kantoor. Het gezoem van de frigo’s komt langzaam terug, als een herinnering aan de echte wereld.

Sandra maakt zich voorzichtig los en kust het zweet van zijn voorhoofd. Ze glimlacht. De lijntjes rond haar ogen zijn nu dieper, zachter, alsof er een last van haar schouders is gevallen. Ze kijkt hem aan met een blik vol trots en genegenheid. "Gelukkig nieuwjaar, Daan," fluistert ze tegen zijn wang.

Daan kijkt haar aan. Hij hijgt nog steeds. Hij weet niet wat hij moet zeggen. Woorden zijn niet genoeg. Hij weet alleen dat alles anders is. De onzekere jongen die een uur geleden binnenkwam, is weg. Hij heeft hem achtergelaten in het oude jaar. Hij strijkt voorzichtig een pluk haar uit haar gezicht. "Gelukkig nieuwjaar," zegt hij zacht terug.

Trefwoord(en): Baas, Creampie, Jong En Oud, Maagd, Milf, Neuken, Ontmaagd, Pijpen, Supermarkt, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!