Het geluid van haar wekker deed Sarah rechtop in bed zitten. Ze pakte haar telefoon om het alarm uit te zetten en zag verschillende berichten van Lester. De gebeurtenissen van de vorige nacht kwamen in haar slaperige hoofd weer boven. Ze draaide zich om en keek naar de andere kant van het bed. Dan was er niet. Zijn bloederige handafdruk zat op het hoeslaken naast haar. Sarah hield de lakens tegen zich aan, liep naar het raam en keek naar de oprit. Zijn auto stond er nog. Hij was nog thuis.

Ze was opgewonden bij de gedachte dat Dan thuis was, maar die opwinding werd al snel vermengd met de frustratie die ze voelde over zijn recente keuzes en het schuldgevoel over haar eigen keuzes. Ze keek op haar telefoon hoe laat het was. Het was vroeg, vroeger dan normaal. Ze had meerdere wekkers gezet zodat ze niet weer te laat op haar werk zou komen.

Ze wilde niet dat haar reputatie op het werk nog verder zou dalen in de ogen van haar nieuwe baas. Alleen al de gedachte aan hem bezorgde haar kippenvel. De bekende frustratiegevoelens kwamen weer boven. Maar Dan was er en hij was waarschijnlijk woedend dat hij haar met Lester in hun bed had aangetroffen. Ze ging op bed zitten en sloeg haar handen voor haar gezicht.

Hoe zijn we hier terechtgekomen? Waar dacht ik in godsnaam aan, dacht ze. De afgelopen weken leken een wervelwind van slechte beslissingen. Hoe graag ze ook naar haar werk wilde om gezichtsverlies te voorkomen, ze moest de zaken met Dan uitpraten. Ze pakte haar telefoon om het ziekenhuis te bellen en nam een vrije dag op. Ze wist niet hoelang het zou duren om de zaken met Dan uit te praten, maar het was belangrijker dan al het andere dat er speelde.

Er verscheen weer een bericht van Lester. Sarah opende het niet; in plaats daarvan legde ze haar telefoon met het scherm naar beneden op haar nachtkastje, zocht wat comfortabele kleren uit en kleedde zich aan.

Sarah haalde diep adem voordat ze de deur van haar slaapkamer opende en naar beneden liep om haar man te zoeken. Het duurde niet lang. Toen ze de trap afkwam, zag ze Dan naast de open voordeur knielen. Hij had zijn gereedschap klaarliggen en was iets met de deur aan het doen.

Sarah aarzelde om het gesprek aan te knopen en hield haar armen langs haar lichaam terwijl ze achter haar man kwam staan. “Wat ben je aan het doen,” vroeg ze uiteindelijk.

Dan draaide zich niet om haar te begroeten, maar hield zijn ogen gefixeerd op het slot waaraan hij leek te werken. “De sloten vervangen,” zei hij. “Die van de garage en de achterdeur heb ik al gedaan.”

Sarah wilde vragen waarom, maar bedacht zich. Ze wilde niet kritisch overkomen. Het was waarschijnlijk omdat Lester hier gisteravond was geweest. Ze kon zich niet herinneren of ze de deur op slot had gedaan nadat ze hem in de woonkamer had gepijpt, maar hij had wel gezegd dat hij een sleutel had gevonden. Misschien was Dan paranoïde, maar hoe dan ook, ze zou hem niet tegenhouden.

“Ik ga even koffiezetten,” zei Sarah, een paar meter achter Dan. “Wil je ook? Ik hoopte dat we even konden praten.”

Dan zuchtte. “Natuurlijk,” zei hij. “Als ik hiermee klaar ben.”

Sarah draaide zich om en liep terug de keuken in, langs de plek waar ze Lesters pik in haar mond had genomen. Dans stem klonk niet zo warm als normaal wanneer hij met haar sprak. Ze had het gevoel dat ze op eieren liep, en misschien was dat ook wel zo.

Dans koffie was koud toen hij eindelijk klaar was met de voordeur en een nieuw lek in het plafond bekeek. Hij nam een slok, trok een grimas en draaide zich om, waarna hij de kop twintig seconden in de magnetron zette. De stilte tussen hen maakte Sarah gek. Ze kon het niet langer verdragen en stond op het punt iets te zeggen toen Dan eindelijk zijn stilte verbrak.

“Moet je niet zo naar je werk,” vroeg hij, nog steeds met zijn gezicht naar de magnetron gericht.

“Ik heb een vrije dag opgenomen,” antwoordde Sarah.

“Wanneer heb je dat gedaan? Gisteren?” reageerde Dan. De magnetron piepte, waarop hij zijn koffie pakte en een slok nam, waarna hij zich naar haar omdraaide. Hij keek haar niet aan, maar staarde naar de muur achter haar.

“Ik heb vanochtend gebeld toen ik wakker werd. Ik wilde je spreken voordat je naar Chicago vertrekt. Werk je vandaag thuis?” antwoordde Sarah en ze probeerde haar woorden zorgvuldig te kiezen.

“Nee. Ik heb ook gebeld. Ik weet niet zeker wie er gaat komen als ik wegga,” reageerde Dan. Hij keek haar even aan en keek toen weg. Zijn opmerking deed pijn, maar ze wist dat ze het verdiende. Sarah beet op haar onderlip, zoekend naar een antwoord.

“Dan, het spijt me, oké?” smeekte Sarah, terwijl ze tranen in haar ogen voelde. “Ik weet niet eens wat ik moet zeggen om het uit te leggen.”

Dan fronste zijn wenkbrauwen en zag er uitgeput uit. “Ik snap het niet, Sarah. Je bent boos op me aan de telefoon, en dan? Nodig je Lester uit?” zei hij. “Of wil je me gewoon pesten terwijl je stiekem met Lester naar bed gaat?”

“Zo zit het niet, Dan,” zei Sarah, terwijl ze opstond. “Helemaal niet.”

“Vertel me dan hoe het wél zit, want vanuit mijn perspectief lijkt het er precies zo uit te zien,” zei Dan, terwijl hij zijn koffiemok op het aanrecht zette en zijn armen over elkaar sloeg.

Sarah wilde antwoorden, maar Dan ging verder. “Weet je wat,” zei hij, “vertel me eerst maar eens hoe vaak je met Lester bent geweest? Vertel me wat er is gebeurd waar ik niets van weet.”

“Dan,” zei Sarah, “we hebben nooit iets voor elkaar verborgen gehouden, maar de afgelopen weken is het helemaal uit de hand gelopen. Met dat hele gedoe met Eugene en toen...”

“Begin daar nu niet over,” gromde Dan. “Probeer de schuld af te schuiven. Ik ben nooit iets met Eugene van plan geweest, Sarah.”

“Dat weet ik,” zei Sarah, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en Dans houding spiegelde, “maar als je me even laat uitpraten, het hangt allemaal een beetje met elkaar samen.”

Dan rolde met zijn ogen. “Laat me raden,” reageerde hij. “Je was zo boos op me omdat ik loog, dus dat rechtvaardigde het om met Lester naar bed te gaan? Is dat het?”

“Nee,” zei Sarah. Ze liep nerveus heen en weer in de keuken en haalde haar handen door haar haar. “Zo simpel is het niet. Laat me het even uitleggen, oké?”

Dan leunde tegen het aanrecht, zijn gezicht ongeduldig. “Ga je gang,” zuchtte hij.

Sarah keek hem strak aan. Ze hield niet van de neerbuigende toon van haar man, maar ze hield zich in. Nu uitvallen zou de situatie alleen maar erger maken. “Ik was boos over die Eugene-affaire. Over die leugen...” begon ze. “...de bekentenis,” voegde ze er snel aan toe toen Dan iets wilde zeggen. “Ach ja. Ik snap het. Het maakte me boos en ik kon er maar niet over ophouden. Je weet dat ik niet van liegen houd, en ook niet van voorgelogen worden, vooral niet in onze relatie. Maar er spelen dingen op mijn werk. Dingen waar we geen tijd voor hebben gehad om over te praten, die onze problemen alleen maar verergeren en de stress die ik al maanden met me meedraag alleen maar vergroten. De zorg voor de meisjes, het zijn van een alleenstaande ouder, het betalen van de rekeningen, en al die nieuwe werkellende er bovenop, ik was helemaal gespannen en stond op ontploffen.”

Dan bleef stil en luisterde aandachtig naar zijn vrouw. Hij was zo boos geweest dat hij vergeten was hoe mooi ze was, terwijl ze zoiets simpels deed als zichzelf uitleggen.

“Toen dreef Lester me in mijn kantoor in het nauw, en hij raakte precies de juiste snaar. Ik weet het niet, Dan. Ik weet niet waarom, en ik weet niet wat er met me aan de hand is, maar zoals ik al zei, het is alsof mijn lichaam zich gewoon aan hem overgeeft, en ik kan er niets aan doen, ik ga er gewoon in mee,” vertelde Sarah.

“Heeft Lester je in je kantoor geneukt,” vroeg Dan en zijn gezicht werd rood. Hij en Sarah hadden het erover gehad dat dat een fantasie van hem was. Een fantasie die zij nooit had overwogen vanwege de ernstige gevolgen die het voor haar carrière zou kunnen hebben.

“Ja,” fluisterde Sarah. “Ik wilde hem alleen maar een pijpbeurt geven om hem mijn kantoor uit te krijgen, maar de situatie escaleerde, en hij bleef maar aandringen, en ik denk dat ik heb toegegeven, op de slechtst mogelijke manier.”

Dan kneep in de brug van zijn neus. Een miljoen vragen flitsten door zijn hoofd. Op welke manier had Lester haar geneukt? Waar in het kantoor? Hoe was het gebeurd? Hoe had ze zich zo kunnen overgeven? Hoe luid waren ze? Wat had hij gezegd? Eén vraag stak boven de andere uit. “Was dat de avond dat je te laat was om de meisjes op te halen,” vroeg hij. “Toen de school me belde?”

“Ja,” gaf Sarah voor het eerst hardop toe. “We... ik was de tijd kwijt. Het was aan het einde van de dag, en ik besefte niet dat het zo lang had geduurd.”

Het beeld van Lester die Sarah in haar kantoor op zijn gemak had genomen, flitste door zijn hoofd. Een marathonsekssessie waarin Sarah keer op keer werd genomen, Lesters naam schreeuwend. Uiteindelijk was te laat komen om de meisjes op te halen niet het einde van de wereld, maar het was wel een grote verandering in Sarahs gedrag, en dat baarde hem zorgen.

“En wat gebeurde er toen,” vroeg Dan. Hij keek naar zijn koffie, waar hij plotseling geen zin meer in had.

Sarah zuchtte, streek met haar handen door haar haar en keek uit het ruim. “En toen, de volgende dag op mijn werk...” begon Sarah. “Ik had, denk ik, een soort inzinking. We kregen te horen dat de raad van bestuur een nieuwe CEO had gekozen en dat die man het aanbod had geaccepteerd. Ik was vergeten te zeggen dat ze de dag voordat ze bekendmaakten dat ze een kandidaat hadden gekozen, niet eens de moeite hadden genomen mij voor een sollicitatiegesprek uit te nodigen. Ik voelde me klein, waardeloos en een complete bedrieger. En wij hadden ruzie, maar toen zei je dat je al in het vliegtuig zat naar Washington D.C...”

Dan staarde haar strak aan, alsof hij wachtte tot ze hem de schuld zou geven. “En ik voelde me gewoon alleen, denk ik,” vervolgde Sarah. “Alleen met mijn problemen, en toen zei Lester dat hij jarig was en ik wilde op dat moment gewoon niet alleen zijn. Ik had een zwak moment. Hij kwam langs en ik maakte eten voor ons en toen...”

“Toen heb je met hem geneukt,” zei Dan. “En gisteravond ook weer.”

Sarah liet haar blik naar Dans voeten zakken en voelde zich klein. Een deel van haar voelde zich schuldig, terwijl een ander deel nog steeds boos was vanwege Dans leugens en zijn reis. “Ja,” zuchtte ze, “meer dan eens gisteravond. En hij hield me gisterenochtend ook tegen toen ik het huis uit wilde... we hadden 's ochtends weer een seks, en ik was te laat voor mijn werk.”

“Dus, als ik het goed begrijp,” zei Dan, terwijl hij zijn koffiemok op het aanrecht zette en naar het plafond staarde. “Lester heeft je niet alleen in je kantoor geneukt, maar je hebt hem ook bij ons thuis uitgenodigd voor het avondeten. Ons huis, dat, zoals ik al zei, verboden terrein voor hem was. Je hebt hem, tegen mijn uitdrukkelijke wensen in, bij ons thuis uitgenodigd, voor hem gekookt, en hij bedankte je door je niet één keer, maar de volgende ochtend nog een keer te neuken.

En toen kwam hij gisteren na zijn werk langs, en je hebt hem gepijpt en zijn sperma geslikt, waarna hij op de één of andere manier weer het huis in kwam en je nog een keer in ons bed neukte. Klopt dat? Heb ik het nu allemaal goed begrepen?”

“Ja, Dan, dat, dat is het allemaal,” zei Sarah. Ze wist dat ze schuldig was, maar deze bizarre situatie was ontstaan uit hun fantasieën, de grenzen vervaagden en hij was hier niet helemaal onschuldig. Toen ze haar man nodig had, was hij er niet voor haar geweest.

“En wat was er in godsnaam aan de hand met dat verzoek om je zwanger te maken? Om een baby in je te stoppen? Wat is er in godsnaam aan de hand, Sarah?” Dans ogen werden groot van ontzetting.

“Het is gewoon iets stoms wat Lester wilde. Iets met dat hij het nu niet kon en de ervaring wilde beleven. Het is gewoon sekspraat, Dan. Het is niet echt, dat weet je toch? Hij is gesteriliseerd, en bovendien ben ik geen idioot, oké? Ik ga niet zomaar met iemand naar bed zonder voorzorgsmaatregelen te nemen,” voegde Sarah eraan toe.

“Ik hoop dat het fijn was,” zei Dan. Hij wilde meer weten over de voorzorgsmaatregelen die ze noemde, maar wilde haar eerst even plagen. “Heb je ervan genoten?”

“Dan, dat is niet...” begon Sarah.

“Nee. Ik wil het weten. Hoe vaak heeft die klootzak je laten klaarkomen, hè?” zei Dan. “Het moet wel heel lekker voor je zijn geweest om hem zo vaak te neuken dat je te laat was om onze dochter op te halen en te laat op je werk kwam. Jezus Christus, Sarah, je hebt hem zelfs in je kantoor geneukt! Wat als iemand je betrapt had en je ontslagen was, hè? Dan zouden we nu echt de klos zijn.”

“Ik regel mijn eigen carrière wel, Dan,” spuugde Sarah, haar ogen vol woede.

“Wat bedoel je daar nou mee?” vroeg Dan uitdagend.

“Het feit dat ik Lester in mijn kantoor heb geneukt is het enige waar jij je de afgelopen weken schijnt voor te interesseren wat mijn werk betreft. Je weet hoe hard ik heb gewerkt voor die promotie en toch heb je er nooit iets over gevraagd. Nooit de moeite genomen om ernaar te informeren. Natuurlijk, je dacht dat ik er wel geschikt voor zou zijn, maar dat was het dan ook,” zei Sarah. “Toen je ontslagen werd, heb ik een plek voor je geregeld om te wonen terwijl je je in Chicago vestigde. Ik ben zelfs met je meegegaan op zakenreizen naar Minnesota, nota bene.”

“Oké, probeer hier geen drama van te maken om de schuld af te schuiven, oké?” zei Dan.

“Ik probeer niet...” begon Sarah. Ze balde haar vuisten en zuchtte diep. “Dat was niet mijn bedoeling. Oké? Wat ik probeer te zeggen is: probeer mijn werk niet als drukmiddel te gebruiken in deze ruzie.”

“Waarom niet? Het lijkt me een volkomen redelijke conclusie,” vervolgde Dan. “Als je was betrapt, waren we de klos geweest. We zouden ons huis verliezen als je ontslagen zou worden. Zie je dat dan niet?”

“Ik zie het prima, Dan. Wat me zo kwaad maakt, is dat ik dit allemaal moet uitzoeken en oplossen,” snauwde en ze gebaarde naar de kamer om zich heen. “En hoe zit het met jouw baan? En al die rotzooi die je in Chicago hebt uitgespookt? Op reis gaan zonder het me te vertellen, het heeft ons geen cent opgeleverd, maar op de één of andere manier zijn het mijn baankeuzes die ons in gevaar brengen.”

“Het is echt niet hetzelfde, en dat weet je,” zei Dan. “Ik riskeer mijn baan niet door met mensen op mijn werk te neuken.”

“Nee, maar je hebt keuzes gemaakt die ons net zo goed in de problemen hebben gebracht,” zei Sarah. “Weet je nog dat je Jesse hebt laten ontslaan en dat ze daarna ieders salaris hebben verlaagd? Ben je dat vergeten? En je kiest er ook nog eens voor in Chicago te blijven in plaats van hier bij ons te zijn?”

“Hij probeerde me te chanteren om jou te pakken te krijgen, of ben je dat vergeten?” zei Dan.

“Er waren een miljoen andere manieren waarop je het had kunnen aanpakken. Wij hadden het ook samen kunnen aanpakken, maar jij hebt in je eentje besloten wat het beste voor ons was,” zei Sarah, die kookte van woede en heen en weer begon te lopen. Ze nam snel een besluit, pakte een fles wijn en schonk zichzelf een glas in.

Dan stond daar een tijd zwijgend tegen het aanrecht geleund en met een frons op zijn gezicht. “Kijk,” zei hij toen hij uiteindelijk de stilte verbrak, “dit... dit alles is veel verder uit de hand gelopen dan ik had gewild, oké? Ik weet dat ik de laatste tijd mijn werk boven jou en de meiden heb verkozen, maar ik probeer echt een betere toekomst voor ons op te bouwen.”

Sarah wilde antwoorden, maar Dan hield zijn hand op om haar te onderbreken: “Laat me alsjeblieft even uitpraten. Ik heb je de vorige keer dat we aan de telefoon spraken goed verstaan. Ik heb mijn nieuwe klant gedwongen de zaken eerder af te ronden, zodat ik daar klaar was. Ik heb meteen het eerste het beste vliegtuig gepakt en ben hierheen gereden, en ik heb me ziekgemeld terwijl Walt me constant lastigvalt over een nieuw project met Jesse.”

“Jesse,” vroeg Sarah en ze trok haar wenkbrauwen op.

“Dat is nu niet belangrijk,” zei Dan. “Het punt is dat ik dat allemaal negeer en naar huis ben gekomen, naar jou. Letterlijk met bloemen in mijn hand, en toen betrapte ik...”

Sarah zweeg en dacht na over wat Dan had gezegd. Ze had hem niets over Lester verteld. Niet dat ze veel kans hadden gehad om over Eugene te praten, want hij was immers al naar Washington vertrokken. Rustig aan, Sarah, riep ze zichzelf tot de orde. Dan was er. Dan deed zijn best. Haar man had naar haar geluisterd en alles voor haar opzijgezet. De affaire met Lester had hem compleet overrompeld, en dat begreep ze. En ze had zich ook niet zo ver met hem moeten laten gaan. Ze wist dat ze op haar werk helemaal overstuur was geweest. Misschien had Lester daar misbruik van gemaakt, of misschien zocht ze gewoon een gemakkelijke afleiding. Misschien wel allebei.

“Je bent er,” zei ze haar man aankijkend. “Ik weet dat het waarschijnlijk niet makkelijk was, en nog steeds niet makkelijk is, om alles opzij te zetten en naar huis te gaan. Het moet je echt pijn hebben gedaan toen je mij met Lester betrapte. Het spijt me dat je er zo achter bent gekomen. Ik wilde het via de telefoon vertellen, maar ik was gewoon zo boos en ik wist niet waar ik heen moest met alles wat er verder speelde.”

Sarah voelde de tranen in haar ogen opwellen. “Ik voelde me alsof ik aan het tollen was. Alsof mijn leven volledig uit de hand liep en ik nergens houvast had, behalve bij Lester. Ik weet het niet, Dan. Lester was er gewoon constant, en ik denk dat hij de grenzen tussen de dingen een beetje vervaagde, omdat wij, jij en ik, dit samen begonnen zijn, en Lester voelt als een veilige verlenging van onze fantasie, of misschien gewoon als een vast onderdeel ervan.

Ik weet dat het fout en verkeerd was om al die dingen met hem te doen. Een deel van mij wist dat, maar een ander deel van mij vond het bijna normaal, gezien hoe de dingen de laatste tijd zijn gegaan. Bijna alsof het foute goed was. En als ik die afleiding nodig had, was hij er gewoon. Ik weet dat dat het niet goedpraat, en het is stom, rot en kinderachtig.”

“Ik heb het gevoel dat we de laatste tijd allebei de weg kwijt zijn,” zuchtte Dan. “Ik wist dat deze fantasie me te pakken kreeg. Dat het me op veel manieren overweldigde. Dus probeerde ik er in één keer mee te stoppen. Mezelf af te sluiten van de aantrekkingskracht ervan. Ik wist dat zoiets mogelijk was, of dat jij er misschien net zo door beïnvloed zou worden als ik, maar ik bleef mezelf voorhouden dat ik ons er weer bovenop kon helpen. Ik moest het alleen eerst onder controle krijgen, maar ik had beter moeten letten op wat er met jou aan de hand was.”

“Nee, nee, dat had niet gehoeven, Dan. Ik had mijn hoofd koel moeten houden,” zei Sarah.

“Ja, dat had je moeten doen, maar ik ook,” zei Dan, terwijl hij dichter naar zijn vrouw toe stapte. “Zelfs als ik aan dat hele Eugene-kijkgaatje-gedoe denk. Het is alsof mijn lichaam een eigen wil had en me opzij duwde. Ik snap wel dat je lichaam je op die momenten in de steek liet. En toen loog ik. Je vertelde me niet wat er aan de hand was, maar ik gaf ons ook niet echt de kans om het uit te praten. Leugens door dingen achter te houden, denk ik.”

“Ik vind dat gevoel niet fijn,” fluisterde Sarah, terwijl Dan dichterbij kwam. “De controle verliezen. Ik bedoel, er zit een kick in, maar nu voelt het alsof we op wankele grond staan en ik ben bang een stap te zetten, omdat ik niet weet of de grond onder mijn voeten wegzakt.”

“Het is echt vreselijk. Zelfs een deel van mijn hersenen schreeuwt het uit. Ik wil dolgraag weten wat er tussen jou en Lester is gebeurd, ik wil het zien. Maar ik moet mezelf in bedwang houden. Daarom heb ik ons die ene avond meegenomen naar die parkeerplaats, toen die man naar ons keek. Ik probeerde, denk ik, mijn hersenen te ontgiften en Lester los te koppelen van die fantasie voordat hij die overneemt, voordat hij ons overneemt, snap je?”

“Ja,” zei Sarah. “Eerst ging het alleen maar om die sexy situaties, 'wat als'-scenario's met andere vreemden, personages of andere mannen, maar nu draait alles om Lester.”

“Ja,” beaamde Dan, terwijl hij zijn armen om zijn vrouw sloeg en haar hoofd tegen zijn borst drukte. Haar natte wangen maakten zijn shirt nat. “Ik weet niet waar we nu heen moeten. Maar we lossen het samen wel op.”

“Misschien moeten we even afstand nemen van Lester,” zei Sarah, haar hoofd tegen Dans borst gedrukt, haar ogen open, starend naar de keuken.

“Dat moeten we,” antwoordde Dan. “Misschien kunnen we de deal veranderen of een ander appartement zoeken.”

“Dat is waarschijnlijk een goed idee,” zei Sarah. “En ik wil je graag helpen met je bijbaantjes. Op welke manier dan ook. Ik wil niet dat je die last helemaal alleen hoeft te dragen.”

“Dat hoeft niet,” zei Dan en kuste haar op haar hoofd. “Je hebt al genoeg aan je hoofd. Ik zou jou moeten helpen met je werk.”

“Misschien kunnen we elkaar helpen,” zei Sarah. “We vormen een goed team... als we samenwerken.”

“Ja,” zei Dan, terwijl een traan over zijn wang rolde. “Ja,” fluisterde hij.

Maandagochtend kwam Sarah vroeg op haar werk aan, vol energie en klaar om de dag te overwinnen. Dan had gelukkig het hele weekend thuis doorgebracht om weer contact met haar en de meisjes te maken. Sarah voelde zich vol. Ze had die tijd met hem zo hard nodig gehad.

Hij was haar steun en toeverlaat, hij hield haar met beide benen op de grond, en zonder hem voelde ze zich stuurloos. Het ging goed tussen hen – niet geweldig, maar ze had het gevoel dat ze nu op een goede plek waren. Ze voelden allebei nog de blauwe plekken van hun recente ruzies, en bepaalde onderwerpen waren nog steeds erg gevoelig. Maar het ergste was achter de rug. Het helingsproces kon beginnen.

Sarah keek op haar horloge. Het was tijd om naar de ochtendvergadering te gaan. Ze pakte haar spullen, deed de deur achter zich op slot en liep naar de lift. Tijdens het contact met Dan had ze zich volledig van haar werk afgesloten. Dat gold voor hen allebei. Ze had geen idee wat haar te wachten stond, maar ze wist dat ze alles aankon.

Het bespreken van haar recente werkproblemen met Dan had haar wat perspectief gegeven. Ze was nog steeds slim en capabel, ook al had ze zich de laatste tijd niet zo gevoeld. Dan geloofde dit van haar, dus zij kon dat ook geloven. Hij was woedend geweest over hoe John haar had behandeld, door haar niet eens een sollicitatiegesprek af te nemen voor de functie. Bijna net zo woedend als over het feit dat Lester haar overal in huis had geneukt.

Het was niet makkelijk geweest, maar nadat de meiden vrijdag naar bed waren gegaan, dronken Sarah en Dan een paar flessen wijn en bespraken ze alles wat er gebeurd was tot in detail. Hij moest het horen, niet alleen vanuit een fantasieperspectief, maar vanuit een plek die moest helen en de relatie tussen hen moest herstellen.

Ze wist niet zeker hoe hij het verwerkte. Eerlijk gezegd had ze verwacht dat hij meer overstuur zou zijn door wat er in hun huis was gebeurd zonder hem. Maar ze vermoedde dat hij zich net zo verstrikt voelde in dit bizarre fantasieleven dat ze met Lester hadden gecreëerd, ook al deed hij zijn best om zich ervan te bevrijden. Sarah wist dat ze hetzelfde moest doen, maar een deel van haar wilde er nog even van genieten. Toen ze haar man vertelde dat zijn huisgenoot zijn tong in haar kont had gestoken, puilden Dan zijn ogen bijna uit hun kassen. Ze wist dat de hele situatie hem ook nog steeds raakte.

Dan en de meiden waren haar alles, maar Lester was als een donkere wolk die boven haar hing en al het andere aan het zicht onttrok. Ze kon hem niet uitstaan, zijn rotgedrag en zijn walgelijke lichaam, maar zelfs alleen al de gedachte aan hem maakte haar lichaam alert.

Sarah stapte uit de lift en liep de gang door naar de vergaderzaal. Het was tijd om zich te concentreren. Ze schoof de gedachten aan Dan en Lester voorlopig even aan de kant. Daar zou ze later wel over nadenken. Ze moest de geweldige manager zijn die ze was en haar zaken op orde brengen. Anders zou ze weer de controle verliezen. Ze kon dit!

Sarah duwde de deur van de vergaderzaal open. Ze was vijf minuten te vroeg, maar het leek alsof ze de laatste was die arriveerde. Ze kromp innerlijk ineen, maar hield haar hoofd omhoog terwijl ze naar haar plaats liep, haar hakken tikten onmiskenbaar op de vloer. Jerry en Marcie zaten al op hun respectievelijke plaatsen. Aan het hoofd van de tafel zat de nieuwe CEO van het ziekenhuis, Richard Thornhill. Het leek erop dat hij een nieuw kapsel en een nieuw pak had sinds Sarah hem voor het laatst had gezien. Hij zag er respectabeler uit, maar Sarah had nog steeds een onheilspellende indruk van hem.

“Fijn dat je er bent,” zei Richard. John was nergens te bekennen. Misschien was hij ook te laat. Ze wilde Richard niet de voldoening geven om boos te worden.

Sarah veinsde een blik op haar horloge en keek toen naar de nieuwe CEO. Zijn ogen dwaalden over haar lichaam, totdat hij haar in de ogen keek en besefte dat hij betrapt was. Een sluwe glimlach verspreidde zich over zijn gezicht, als een jongen die betrapt is met zijn hand in de koekjestrommel. Sarah liet hem haar ongemak niet merken. “Sorry, ben ik de laatste? Ik had gezworen dat ik vijf minuten te vroeg was.”

Richard bekeek haar aandachtig, als een leeuw een gazelle, terwijl ze plaatsnam. Hij maakte een puntige lus met zijn vingers en leunde achterover in zijn stoel. “Je was er vrijdag niet en je hebt het gemist, dus ik vergeef het je,” zei hij zo nog eens benadrukkend dat ze er vrijdag niet was. “Zoals ik tegen je collega’s gezegd heb: als je niet te vroeg bent, ben je te laat.”

“Nou, ik ben wel te vroeg,” zei Sarah. “Het lijkt er alleen op dat jullie allemaal nog eerder waren.”

Een vlakke glimlach verscheen op Richards gezicht. “Prima. Laten we de volgende keer proberen om allemaal tien minuten eerder te komen, zodat we op schema kunnen beginnen.” Hij bladerde door de krant voor zich, zuchtte en leunde achterover in zijn stoel. Richard keek de zaal rond naar iedereen die voor hem zat. “Ik kan wel een kop koffie gebruiken,” zei hij. “Wie wil ook?” Een paar mensen mompelden instemmend.

“Prima,” zei Richard, terwijl hij zijn handen in elkaar vouwde. “Sarah, zou je misschien een pot koffie voor ons willen halen in de kantine?”

“Echt?” wilde Sarah zeggen. Maar ze had nog steeds geen goed beeld van haar nieuwe CEO. Haar eerste indruk was niet positief, maar ze wilde hem niet te snel beoordelen. Iedereen had een andere stijl, en Drew was altijd een meegaand type geweest en behoorlijk incompetent als het erop aankwam. Ze zette zich schrap en stond op, want ze wilde het eerste verzoek van haar baas niet weigeren. “Natuurlijk,” zei Sarah, terwijl ze terugliep naar de deur.

“Oké, eerste agendapunt: ik wil een grondige evaluatie doen van elke afdeling en hoe die functioneert, “hoorde ze Richard zeggen toen ze de vergaderzaal verliet.

Sarah balde haar vuisten en zuchtte terwijl ze weer door de gang naar de liften liep. Ze had daar moeten zijn om hem te helpen bij zijn overgang en hem wegwijs te maken. Elke afdeling presenteerde zich, maar geen van hen kon goed uitleggen hoe de verschillende zaken met elkaar verbonden waren. Ze waren gefocust op hun eigen werkzaamheden, niet op de grotere gang van zaken in het ziekenhuis.

Een paar minuten later kwam Sarah terug in de vergaderzaal, met een kar vol met een paar kannen van de smakeloze koffie uit de kantine en papieren bekertjes voor de groep. Ze voegde het upgraden van het koffiezetapparaat toe aan haar lange lijst met wensen voor het ziekenhuis. Iedereen, behalve Richard, keek haar kant op toen ze met de kar de zaal binnenkwam. Hij was nog steeds druk bezig met zijn toespraak.

Sarah overwoog even om voor iedereen in de kamer een kopje koffie in te schenken, maar besloot het toch niet te doen. Ze schoof terug in haar stoel en probeerde het gesprek te volgen. Richard had het over het verbeteren van de synergie tussen de verschillende afdelingen. “Eh, Sarah,” onderbrak Richard zijn betoog en keek haar aan. Hij gebaarde naar de koffie die aan de zijkant van de kamer stond. “Zou je het erg vinden om die even in te schenken,” vroeg hij. Hij draaide zich weer naar de rest van de groep en vervolgde zijn betoog.

Zuchtend, maar met een neutrale uitdrukking stond Sarah op en schonk hem een kopje koffie in. Ze zette het voor hem neer en ging terug naar haar stoel. Zijn blik kruisten die van haar. “Bedankt voor de koffie, schat,” zei hij, waarna hij verderging. Sarah beet op haar lip en zweeg.

Toen de vergadering afgelopen was, was Sarah de eerste die de kamer verliet. Ze was erin geslaagd het uur te overleven zonder nog meer vernederende taken op zich te nemen. Terug op haar kantoor zat ze te mokken omdat Richard haar had gevraagd koffie te halen en haar 'schat' had genoemd. Hij had geen van de mannen gevraagd het te doen. Haar indruk van hem veranderde. Nu vond ze hem gewoon een vrouwenhater.

Haar telefoon trilde. Het was weer een bericht van Lester. Haar vinger zweefde boven de knop om het bericht te bekijken, maar ze bedacht zich. Ze had zijn berichten het hele weekend genegeerd. Dan was bij haar geweest, dus het was gemakkelijker, maar ze kon nu niet breken. Ze was sterker dan dat. ten minste, dat hoopte ze.

Lester zat in zijn commandocentrum en staarde naar zijn telefoon. Hij wachtte tot die drie puntjes zouden verschijnen, die aangaven dat Sarah een bericht aan het typen was. Hij gromde en smeet zijn telefoon over zijn bureau. Net als bij de vorige berichten die hij had gestuurd, had ze niet gereageerd. Die verdomde Dan! Het was zo goed gegaan, waarom moest die klootzak nou weer thuiskomen en alles verpesten? Alles was volgens plan verlopen en ging zo goed. Sarah was van hem geweest, smekend om zijn zaad. Het was geweldig geweest.

Het was geweldig. Het is geweldig, zei hij tegen zichzelf, geen verleden tijd nodig. Wie dacht Dan wel niet dat hij was om hen te onderbreken? En dan ook nog eens de brutaliteit hebben om zijn bebloede handen op Lesters keel te leggen.

Lester had Dan moeten verpletteren. Hem tot moes moeten slaan, maar dan zou Sarah zich over Dan heen gebogen hebben, proberend haar zwakke man te beschermen. Hij wenste dat hij terug kon gaan in de tijd en de gebeurtenissen kon veranderen.

Lester stond op van zijn bureau, waardoor zijn stoel achterover vloog en op het bed belandde. Hij kon daar niet langer blijven zitten, genegeerd en zich klein voelend. Hij wilde schreeuwen, wilde ergens tegenaan slaan. Stampend de gang in, bonkte hij midden op Dans deur. Een pijnscheut schoot door zijn knokkels en pols, waardoor hij ineenkromp. Hij controleerde de deur op deuken, maar die leek onbeschadigd. Lester liep terug naar zijn kamer en pakte een korte broek en een versleten T-shirt van de vloer.

Hij pakte zijn mobiele telefoon en portemonnee en liep naar de deur. Lester kon niet langer in het appartement blijven zitten. Hij moest eruit en iemand een lesje leren. Neds winkel leek een goede plek voor wat hij nodig had.

Dan klemde zijn tanden op elkaar terwijl hij met de smetteloze lift naar de twaalfde verdieping ging. De lift zat vol; hij stopte op bijna elke verdieping, met mensen die in- en uitstapten. Het gebouw bruiste van de activiteit; Dan voelde de drukte, de dynamiek van de plek. Het was zo'n schril contrast met zijn kantoor en de sombere sfeer die er heerste.

Walt had hem op zijn kop gegeven omdat hij een vrijdag vrij had genomen. Dan had het wel doorstaan, maar hij was niet blij met de extra druk. Toch zou hij niets veranderen. Hij moest zijn zaken op orde krijgen en de problemen met Sarah oplossen. Er was te veel gebeurd zonder dat hij het wist, in zalige onwetendheid terwijl hij probeerde zijn eigen problemen op te lossen.

De lift piepte en op het scherm verscheen twaalf. Dan wurmde zich beleefd langs de menigte voor hem en liet zijn schouders een beetje zakken toen een groep probeerde in de lift te stappen voordat hij eruit was. Hij wurmde zich erdoorheen en keek rond op de verdieping waar hij net was aangekomen.

Het was druk op kantoor. Mensen stroomden door de ontvangsthal naar de wachtruimtes achter talloze glazen wanden. De vloer was bedekt met gepolijst marmer en een zeer aantrekkelijke brunette zat achter een groot, imposant houten bureau. Dan kon niet anders dan een enorme jaloezie voelen jegens Jessie, die deze fantastische baan had bemachtigd. Het leek alsof die kleine etterbak Dan op de een of andere manier had ingehaald in zijn carrière.

Hoe indrukwekkend het kantoor ook was, Dan wilde er niet zijn. Het voelde vernederend om zo'n plek binnen te lopen en tegenover Jessie aan een bureau te zitten. Dan had zoveel andere dingen te doen voor Sentinel Security en Elevate Engagement, naast zijn andere klanten. Hij had hier echt geen tijd voor.

Dan klemde zijn kaken op elkaar en ademde uit, sloot even zijn ogen om zichzelf te herpakken. Hij liep over de gepolijste marmeren vloer naar de receptioniste en stelde zich met een glimlach voor. Ze begroette hem hartelijk en zei dat hij kon gaan zitten.

Na een half uur wachten bracht de receptioniste Dan eindelijk naar Jessie's kantoor. Stagiairs en andere jonge professionals zaten in een wirwar van kantoorkubussen, terwijl intimiderende mannen en vrouwen in hun kantoren en vergaderruimtes zaten. Dan begon te gissen naar ieders salaris en berekende langzaam de personeelskosten van het bedrijf.

De receptioniste bracht Dan naar een hoekkantoor, waar Jesse achter een breed bureau zat en geconcentreerd naar iets op zijn laptopscherm keek. Zijn ogen flitsten naar Dan en een gemene grijns verscheen snel op zijn gezicht. “Bedankt, Trisha,” zei hij, terwijl hij met een polsgebaar de receptioniste wegwuifde. “Dan, hoe gaat het met je? Je ziet er beter uit dan de laatste keer dat ik je zag.”

Dan bedaarde zijn woede bij de herinnering aan hoe hij uit die nachtclub was gegooid. En bij de herinnering aan Jesse die zich tegen Sarah aandrukte en met haar danste. “Hallo Jesse,” zei hij.

Jesse stond op en liep om zijn bureau heen. Hij stak zijn hand uit in de verwachting dat Dan die zou schudden. Dan keek er even naar, waarna hij aarzelend zijn hand uitstak en die van Jesse schudde. Jesse leek tevreden met de handdruk en gebaarde Dan om op één van de stoelen voor het bureau te gaan zitten. De stoelen leken aanzienlijk lager dan die van Jesse. Met een rollende blik ging Dan zitten en wachtte tot deze vernederende ervaring voorbij was.

Jesse liep met een domme glimlach achter zijn bureau en ging zitten. “Hoe gaat het met Sarah,” vroeg hij.

Dan wist dat Jesse hem probeerde te provoceren, maar hij was niet van plan zich te laten verleiden. “Het gaat goed met haar. Kunnen we nu alsjeblieft ter zake komen, Jesse?”

“Hé, ik ben gewoon beleefd,” zei Jesse, terwijl hij verdedigend zijn handen omhooghield. Jesse leek op de één of andere manier anders – vreemd, alsof hij deed alsof hij zelfverzekerder was. Dan had geen bezwaar gehad tegen de vertragingstactieken, maar hij kreeg niet extra betaald om hier te zitten en aardig te doen. Terwijl Walts bedrijf per uur kon rekenen, verdiende Dan nog steeds hetzelfde schamele salaris.

“Dus, hoe gaat het daar nu,” vroeg Jesse en hij leunde achterover in zijn stoel, duidelijk benieuwd naar de situatie. “Ik hoor dat het daar een beetje vervelend is. Het was grappig. Nadat hij me had ontslagen, leek Walt zo wanhopig toen ik hem belde om hem dit project aan te bieden.”

“Is dat zo?” zei Dan. Hij leunde achterover in zijn stoel en probeerde zijn gezichtsuitdrukking neutraal te houden.

Jesse staarde hem een paar seconden aan, alsof hij wachtte tot Dan nog iets zou zeggen. “Je moet me nu met respect behandelen, Dan. Ik ben je cliënt. Begrijp je?” zei Jesse en hij gebaarde naar zijn kantoor. “Ik ben hier terwijl jij nog steeds vastzit op de vuilnisbelt onder Walt.”

“Jesse,” zei Dan, terwijl hij rondkeek in het indrukwekkende kantoor, “je hebt een talent voor het benadrukken van open deuren. We zijn allebei professionals en we weten allebei hoe respect werkt. Vertel me nu eens over dit project en deze klant waar je je totaal niet mee kunt meten.”

Dan zwoer dat hij een kloppende ader op Jesse's voorhoofd zag. Jesse zag er geïrriteerd uit, maar Dan behield zijn kalmte en probeerde zijn glimlach te onderdrukken om zijn blijdschap niet te laten blijken. “Het is een groot, complex project,” zei Jesse terwijl hij een beetje in elkaar zakte. “Een hypermoderne woonwijk. We weten niet waar het precies ligt, maar onze klant wil hulp om ervoor te zorgen dat het duurzaam en zelfvoorzienend is zodra het online is.”

“Een woonwijk?” zei Dan sceptisch. Het klonk niet echt indrukwekkend en niet als iets waar zijn vaardigheden, of eerlijk gezegd die van het bedrijf waar Jessie werkte, voor nodig waren. “Waarom hebben ze ons nodig?”

“Omdat ze hulp nodig hebben, natuurlijk,” zei Jesse. Hij was nog steeds dezelfde oude Jessie, die zich niet kon vinden in het project en zelfs de basisprincipes niet begreep.

“Hoe precies hebben ze onze hulp nodig,” vroeg Dan botweg, in de hoop dat het gesprek snel voorbij was en dat hij klaar was met Jessie.

“Nou,” zei Jesse, terwijl hij nerveus op zijn toetsenbord speelde. “Ik denk dat onze klant er direct met je over wil praten.” Jesse grijnsde terwijl hij de zijkant van zijn laptop pakte en hem op zijn bureau omdraaide. Op het scherm verscheen een mannengezicht, zittend in een kantoor in een Zoom-venster. Dan voelde zich wankelen. Hij herkende het gezicht.

“Hé Danny,” zei Byron grijnzend. “Lang niet gezien.” Verdomme, dacht Dan. “Wat is er mis, Danny,” ging Byron verder. Hij leunde achterover in zijn stoel, beide handen achter zijn hoofd geslagen. Hij genoot duidelijk van dit moment. “Het lijkt erop dat je een spook hebt gezien.”

“Byron,” zei Dan, hopend dat hij knikte toen hij sprak.

“Is dat alles? Is dat alles wat ik krijg? Na al die drankjes die we samen hebben gedronken, had ik verwacht dat je me wat hartelijker zou begroeten,” zei Byron grinnikend.

Dit was niet wat Dan nodig had. Hij voelde zijn momentum wegglippen. Al dat waar hij naartoe had gewerkt en nu dit. Lester was al een behoorlijke afleiding, en nu moest hij ook nog eens met deze rotzooi dealen?

“Fijn je weer te zien, Byron,” loog Dan.

“Zo is het beter,” zei Byron, terwijl hij naar de camera toe leunde. “Laten we ter zake komen. We werken aan een woonwijk, maar verder kan ik je niet veel vertellen. Vraag niet waar die is, want dat gaat je petje te boven. We hebben je hulp nodig om ervoor te zorgen dat het duurzaam wordt. Oftewel 'efficiënt' en 'zelfvoorzienend'. We willen het volledig zelfvoorzienend maken, ons eigen afvalwater zuiveren, ervoor zorgen dat de gebouwen energiezuinig zijn, en de hele boel regelen. Ons eigen stukje paradijs, ver weg van nieuwsgierige blikken. Begrijp je?”

“Klinkt interessant,” zei Dan. Het klonk in ieder geval interessanter dan een simpele woonwijk.