Sarah zuchtte en keek de vergaderzaal rond. Na haar stroeve eerste indruk van haar nieuwe baas, Richard Thornhill, een paar weken geleden, had Sarah zich voorgenomen de zaken recht te zetten. Ze was vastbesloten om een goede indruk te maken en hem en iedereen in het ziekenhuis te laten zien wat een aanwinst ze kon zijn.

Sinds die vorige week, toen Lester op bezoek was geweest, was ze bij elke groepsvergadering vroeg aanwezig, en vandaag was geen uitzondering. Dan had haar de wake-up call gegeven die ze nodig had, door haar eraan te herinneren hoe capabel en gedreven ze was. Zijn steun hielp haar om weer met beide benen op de grond te staan en haar op het juiste pad te brengen. Ze voelde zich nog steeds beschaamd en enigszins walgend over hoe ze zo in elkaar was gestort en in Lesters armen was gerend. Ze schaamde zich diep vanwege de dingen die ze met hem had gedaan in het ziekenhuis en thuis.

Sarah besefte dat ze haar dijen tegen elkaar drukte bij die gedachte. Het was niet dat ze spijt had van wat er met Lester was gebeurd. Ze had er enorm van genoten. Ze vond alleen de persoon die ze in zijn bijzijn was geworden niet leuk of herkende haar niet. Het was alsof een diepgeworteld deel van haarzelf was opgedoken en de controle had overgenomen. Maar nu moest ze dat deel van zichzelf weer opbergen, in ieder geval voor even. Haar werk eiste haar volledige aandacht op, vooral gezien de moeilijke situatie waarin Dan zich bevond.

Haar collega's begonnen de kamer binnen te komen en namen plaats. Sarah glimlachte en begroette hen terwijl ze haar laptop, pen en notitieblok voor zich neerlegde. Ze probeerde alles netjes neer te leggen, om haar professionaliteit en bereidheid om aan de slag te gaan te tonen.

De beste strategie die ze kon bedenken, was om haar gedachten over Lester en haar fantasieën met haar man even opzij te zetten, in ieder geval tot ze het ziekenhuis verliet. Ze moest zich concentreren op het hier en nu en weer de controle over haar werkdag terugkrijgen zoals ze dat vroeger deed.

De meeste van haar collega's hadden al plaatsgenomen rond de tafel. Net als zij waren ze allemaal vroeg, omdat Richard stiptheid had geëist. Een les die hen op een onhandige manier had geleerd nadat hij haar in het bijzijn van haar collega's had bekritiseerd. Sarah haalde diep adem. Ze had niet door dat ze die had ingehouden, dus ontspande ze haar benen. Die waren al die tijd strak tegen elkaar gespannen geweest sinds haar gedachten naar Lester waren afgedwaald.

Ze bewoog het touchpad van haar computer om hem aan te zetten en keek op de klok. De vergadering had al moeten beginnen. Zo veel voor meneer Stiptheid. Huichelaar.

Iedereen in de kamer was druk bezig op hun laptop of telefoon, hoewel Sarah een paar mensen had zien rondkijken, waarschijnlijk om te zien of iemand anders de late aankomst van hun baas had opgemerkt. Normaal gesproken had Sarah een vijfminutenregel. Ze wachtte vijf minuten op een vergadering en als de andere persoon binnen die tijd niet verscheen, ging ze weg.

Makkelijker gezegd dan gedaan op dat moment. Ze kon niet weggaan voor al haar collega's en de nieuwe baas, die extra kritisch op haar leek. Ze bleef op haar stoel zitten tot iemand anders erover begon. Bovendien had ze haar laptop bij zich en moest ze tientallen e-mails beantwoorden.

Na tien minuten hard werken voor een lege inbox, vloog de deur van de vergaderkamer open en kwam Richard binnenwandelen. Het leek hem niet te deren dat hij te laat was. Sarah had uitgerekend hoeveel zijn vertraging het bedrijf aan verloren productiviteit had gekost.

“Hallo allemaal,” zei Richard, terwijl hij plaatsnam. “Hoe gaat het met iedereen? Heeft iemand de wedstrijd van gisteravond gezien?”

Sarah glimlachte, maar wilde eigenlijk met haar ogen rollen. De afgelopen paar vergaderingen leken de eerste twintig minuten steevast gevuld te zijn met een onderwerp dat er niet toe deed voor de gang van zaken in het ziekenhuis. Het irriteerde haar mateloos, of het nu sport was of een film die hij net had gezien. Haar woede was vooral gericht op de raad van bestuur, die haar niet eens een sollicitatiegesprek voor de functie had afgenomen.

Sarah keek de zaal rond om te zien of iemand een afkeurende blik op zijn gezicht had. Toen zag ze dat twee van haar collega's er niet waren: Marcie van de personeelsafdeling en Jerry van de IT-afdeling. Beiden waren normaal gesproken net zo punctueel als zij, zo niet punctueler.

“Goed,” zei Richard, terwijl hij zijn handen omhooghield na een lang gesprek over de Chicago Blackhawks. “Laten we ter zake komen. We moeten een paar huishoudelijke zaken doornemen. Vanmorgen hebben we wat personeelswijzigingen doorgevoerd.” Hij gebaarde naar de tafel.

“Zoals jullie allemaal weten, hadden we die gênante IT-inbreuk voordat ik hier kwam werken. Verschrikkelijk en echt te voorkomen, als je het mij vraagt,” zei Richard. Sarah voelde een tinteling in haar nek. “We vertrouwen op ons IT-team om dit soort dingen te voorkomen. Het had nooit mogen gebeuren. Daarom hebben we Jerry vanmorgen ontslagen. Ik heb iemand op het oog die zijn rol zou kunnen overnemen. We zouden heel blij zijn als hij zich bij ons zou aansluiten.”

Sarah voelde haar maag omdraaien. Jerry was één van haar naaste bondgenoten en hij was absoluut niet verantwoordelijk voor wat er was gebeurd. Dat was de schuld van de oude CEO, Drew, die een corrupte deal met Swan Systems had gesloten. Jerry was volledig buiten die beslissing gehouden.

Haar collega's schoven nerveus heen en weer op hun stoelen. Ze kenden allemaal de waarheid, maar ze zwegen. Niemand zou het voor Jerry opnemen nu hij weg was, en niemand wilde in Richards vizier komen.

“Dus we gaan Jerry vervangen en het IT-team reorganiseren. We zoeken een nieuwe directeur die de afdeling van de grond af opnieuw opbouwt en moderniseert,” zei Richard. “Een andere strategische stap is het herzien van onze HR-afdeling. We moeten flexibeler zijn, sneller mensen aannemen en ontslaan, en bereid zijn om oude, achterhaalde regels te herzien, zodat dit ziekenhuis net zo goed functioneert als een techbedrijf. Marcie was daar niet geschikt voor en wilde deze moeilijke veranderingen niet doorvoeren, dus hebben we besloten dat onze wegen zich scheiden.”

Zijn gebruik van het woord 'we' bezorgde Sarah een knoop in haar maag. Alsof de rest van de groep ook maar enige inspraak had in de beslissing. Alsof zij ook verantwoordelijk waren voor het ontslag. De hoofden van twee afdelingen waren weg. Zowel Jerry als Marcie hadden jarenlang in het ziekenhuis gewerkt. Ze was getuige van een paradigmaverschuiving die zich recht voor haar ogen voltrok.

Richard stond op en liep om de tafel heen. Als een leeuw die een groep zebra's besluipt, in een poging te bepalen welke zijn volgende prooi zou worden. Zijn volgende slachtoffer. “Ik verwacht,” zei hij terwijl hij achter Sarahs collega's aan de andere kant van de tafel ging staan, “dat we op dit niveau geen personeelswijzigingen meer hoeven door te voeren. Natuurlijk gaan we kijken waar de overtollige ballast in elke afdeling zit en die verwijderen. Dat is gewoon goed zakelijk inzicht, ervoor zorgen dat elke functie een positief rendement oplevert. We kunnen niet langer toestaan dat parasieten aan onze tepels zuigen.”

Hij liep om de tafel heen in Sarahs richting: “Maar we moeten ook het ziekenhuis en onze bedrijfsvoering transformeren. We moeten kijken naar manieren om de verblijfsduur van patiënten te verkorten, beter afstemmen met onze farmaceutische partners om nieuwe inkomstenstromen te ontdekken en eerlijk gezegd, echt onder de loep nemen waarvoor we patiënten opnemen.”

“Maar dat begint bovenaan,” zei hij. Hij bevond voelde zich maar een paar stoelen bij haar vandaan. Sarah zette zich schrap voor het moment dat hij uit haar gezichtsveld zou verdwijnen. “Dus we hebben nieuwe ogen en bloed nodig om ons daarbij te helpen. Daarom krijgen we een nieuwe IT-leider, die rechtstreeks aan mij rapporteert. En voorlopig gaan we het HR-team stroomlijnen. We krijgen geen hoofd HR meer, maar een managementfunctie die ook aan mijn team rapporteert. Dat zal de zaken stroomlijnen en ervoor zorgen dat ik een veel beter overzicht heb van alles wat er in dit ziekenhuis gebeurt.”

Hij was dus bezig zijn macht te consolideren en potentiële concurrenten uit te schakelen. Sarah was onder de indruk en tegelijkertijd geschokt door hoe gemakkelijk en snel hij dat had gedaan. Richard verdween uit haar zicht en ze hield haar adem in toen hij achter haar langsliep.

“Volgend jaar rond deze tijd herken je dit ziekenhuis niet eens meer,” zei Richard. Sarah haalde diep adem en realiseerde zich dat Richard achter haar was blijven staan. Haar stoel bewoog toen ze zijn handen op de bovenkant van haar stoel voelde rusten. “We gaan van deze plek een enorm winstgevend bedrijf maken en de herinneringen aan de IT-nachtmerrie die jullie net hebben doorstaan, uitwissen.” Zijn handen gleden langs haar stoel naar beneden tot ze op Sarahs schouders rustten. Zijn vingers begonnen in de stof van haar blouse te drukken.

“Waarom ben je zo gespannen, Sarah?” grinnikte Richard achter haar, wat soortgelijke nerveuze lachjes in de zaal teweegbracht. “Ik zweer dat ik de knopen in je schouders voel. Je moet ontspannen. Dit is allemaal goed nieuws.”

Richards vingers begonnen door haar blouse heen haar schouders te masseren. Zijn ongewenste vingers verkenden haar schouders terwijl hij deed alsof hij ze kneedde. Sarah had zich nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld in het bijzijn van haar collega's. En ze had niemand om zich tot te wenden. Normaal gesproken zou ze naar Marcie van de personeelsafdeling zijn gegaan, maar die was er niet en het leek erop dat Richard het ziekenhuis wilde vullen met jaknikkers die alleen aan hem verantwoording aflegden.

“Je bent zo gespannen, Sarah,” zei Richard, terwijl hij zijn handen van haar schouders losliet en verder om de tafel liep. “Je hoeft je nergens meer zorgen over te maken. Al onze problemen liggen achter ons en we zitten nu op een mooie nieuwe koers. Ik weet zeker dat je er net zoveel van zult genieten als ik.”

“Laten we nu de prioriteiten van deze week bespreken,” zei Richard terwijl hij plaatsnam aan het hoofd van de tafel. “Hmm, laten we beginnen met cardiologie. Ga je gang.”

Het hoofd van de cardiologie begon te spreken, maar Sarah luisterde niet. Het enige wat ze wilde was weg. Ze kon niet wachten om terug te gaan naar Chicago en Dan te bezoeken.

Dan kon het niet laten om Jesse's kantoor te bewonderen omdat er zo netjes uitzag. Zijn bedrijf had duidelijk kosten noch moeite gespaard bij de inrichting van de kantoren. Hij was dol op het houten bureau en de kleine bank, samen met de smaakvolle salontafel en de kunst aan de muur. Maar het was het uitzicht vanuit de ramen dat het kantoor echt bijzonder maakte. Het weidse uitzicht over het centrum van Chicago was indrukwekkend. Het was alles wat Dan had gewild toen hij naar de stad verhuisde, maar nu begon het een onbereikbare droom te worden.

“Vervelen we je, Dan?” klonk Byrons stem vanaf de computermonitor. Dan richtte zijn aandacht weer op het scherm. Jesse zat naast hem en keek naar de monitor.

“Ik bewonderde alleen even Jesse's kantoor,” reageerde Dan en hij haalde zijn schouders op. “Sorry, wat heb ik gemist?”

Byron rolde met zijn ogen. “Weet je nog dat ik dreigde je te ontslaan en je met mijn netwerk te verbranden als je weigerde te helpen?” merkte hij op. “Nou, ik doe hetzelfde als je dit afraffelt, Dan. Begrepen?”

“Begrepen,” zei Dan. “Het zal niet meer gebeuren.”

“Meneer,” grijnsde Byron. “Zeg maar 'het zal niet meer gebeuren, meneer.''

“Het zal niet meer gebeuren... meneer,” herhaalde Dan, zijn vuist ballend.

“Oké,” zei Byron. “Ik heb je wat specificaties gestuurd om te bekijken. Niets gevoeligs, meer een opsomming van dingen die we nodig hebben. Ga maar op zoek naar concurrerende offertes.”

Dan opende Byrons e-mail op zijn telefoon en bekeek de lijst. “Dit is allemaal geweldig, Byron, maar het is alsof je stukjes van de puzzel hebt zonder het hele plaatje te zien. Ik weet niet hoe alles samenhangt als ik de volledige context niet heb,” zei Dan.

“Later,” zei Byron. “Voor nu is dit wat ik van je nodig heb. Als je in Minneapolis bent, bespreken we alles in detail.”

“Mag ik één vraag stellen?” vroeg Dan.

“Vraag maar,” zei Byron, terwijl hij op zijn horloge keek. Hij pakte een glas met een donkere vloeistof van buiten beeld en nam een slok. Het was nog niet eens lunchtijd.

“Dus die buitenwijk die je hebt gepland. Wil je zelfvoorzienende energie, een eigen waterzuiveringssysteem en wil je dat het zelfvoorzienend is? Komt het in de buurt van een waterbron te liggen of aangesloten te zijn op het gemeentelijke waternet? Wil je een soort reserve-stroomvoorziening of schakel je over op het elektriciteitsnet als er iets misgaat? Naast de bouw, hoe zit het met zaken als afvalinzameling en...”

“Dat was niet één vraag, Dan,” zei Byron en stak een hand op. “Doe gewoon je werk.”

“Dit is mijn werk,” zei Dan. “Dit zijn dingen waar je over na moet denken en die je moet uitzoeken voordat je deze nieuwe woonwijk kunt bouwen.”

“Natuurlijk. Wat ik je zeg is dat je je moet concentreren op het werk dat ik je geef. Nu is dat het doornemen van de specificaties. Bewaar de vragen voor later. Ik moet naar een andere vergadering,” zei Byron.

Dan voelde zijn gezicht rood worden van woede. Hij hield niet van de manier waarop Byron tegen hem sprak, en hij vond het al helemaal niet prettig om in het ongewisse gelaten te worden.

Een geamuseerde blik verspreidde zich over Byrons gezicht. “Dan,” begon hij, “je bent duidelijk boos. En ik snap het. Je zit klem en bent in de val gelokt. Je bent overtroffen. Ik zou niet graag in jouw schoenen staan. Maar dat is het nou juist, hè? Ik ben jou niet. Ik sta aan de andere kant van deze puinhoop waar jij in terecht bent gekomen. Dus, een adviesje...”

Byron nam nog een flinke slok uit zijn glas, waardoor Dan moest wachten.

“Ah, dat is lekker,” zei hij, terwijl hij naar het glas keek voordat hij het neerzette. “Nu komt het. En ik heb het al honderd keer eerder gezien bij mensen die net zo'n pech hebben als jij. Dit is het moment waarop je een manier gaat zoeken om onder deze situatie uit te komen en iets doms gaat doen. Misschien zeg je je baan op en probeer je terug naar huis te verhuizen. Misschien probeer je van branche te veranderen en helemaal opnieuw te beginnen. Ik weet zeker dat er genoeg stomme ideeën in je drukke hoofd rondspoken, maar hier is mijn advies: Doe dat niet,” zei Byron. “Ga gewoon zitten en accepteer het. Dat is makkelijker. Je wil niet proberen hier onderuit te komen en ons dwars te zitten.”

Byron leunde achterover in zijn stoel. “Neem bijvoorbeeld de volgende vergadering waar ik naartoe ga,” zei hij. “We gaan daar een vijandige overname bespreken van een toonaangevend softwarebedrijf voor de boekhouding. Ze hebben een beter product, een beter team en zijn in alle opzichten beter dan wat onze tak van het bedrijf te bieden heeft. Maar we vallen ze al maanden aan en ontmantelen ze, we zuigen ze langzaam leeg. Mijn collega heeft een interessante kans gevonden en die volledig benut. Nu gaan we ze overnemen, hun activiteiten integreren, een aantal van hun werknemers ontslaan en degenen die we willen behouden, zullen voorlopig nergens heen gaan.”

“Klinkt behoorlijk meedogenloos,” zei Dan.

“Dat zijn we ook,” zei Byron. “Daarom moet je oppassen. Als je ons nog een keer tegen je in het harnas jaagt, zou het zomaar kunnen gebeuren dat de vastgoedafdeling hier alle huizen in jouw buurt opkoopt en ze verhuurt aan drugsverslaafden. We maken jouw buurt kapot en kopen de rest van de huizen voor een habbekrats op. Het zou niet de eerste keer zijn. Maar,” ging Byron verder, “ik weet zeker dat het zover niet zal komen. Je bent een slimme kerel. Je doet wat het beste is voor je familie. Tot ziens.” Byron drukte op een knop en het videogesprek eindigde.

“Je kunt nu wel weggaan, toch?” zei Jesse. Hij liep om het bureau heen en nam zijn gebruikelijke plek in.

Dan verliet Jesse's kantoor en liep rechtstreeks naar de lift. Het was tijd om iets te doen wat Byron dom zou vinden. Dan wist niet zeker hoeveel van wat Byron zei waar was en hoeveel het gewoon een intimiderende opmerking was. Hoe dan ook, Dan zou zich er niet zomaar bij neerleggen. Niet nu deze klootzak zijn familie had bedreigd en al had laten doorschemeren dat hij interesse in Sarah had. Toen de liftdeuren in de lobby opengingen, keek Dan op zijn horloge. Hij was nog steeds te vroeg.

“Hallo Dan,” zei een onopvallende man in een net pak die tegenover Dan ging zitten. Het was druk in de Starbucks en niemand keek hun kant op. Hoewel er genoeg zakenmensen om hen heen zaten of hun bestelling plaatsten, kon hij niet anders dan denken dat de man tegenover hem hier niet op zijn plek was. Het was niet zijn kleding, maar zijn maniertjes en houding.

“Peter,” zei Dan en hij stak zijn hand uit, die de man schudde. Peter was degene die Dan had benaderd met een aanbod om Byron en de Lincoln Group te bespioneren. Een aanbod dat Dan destijds had afgewezen, omdat hij dacht dat de Lincoln Group achter hem stond. Maar nu Byron weer in zijn leven was gekomen, moest Dan kijken welke mogelijkheden Peter hem bood.

“Oké, je zei in je e-mail dat er iets veranderd was,” zei Peter meteen ter zake komend. Hij had nog niet eens koffie besteld.

“Ik ben weer terug bij de Lincoln Group,” zei Dan. “Ik werk samen met Byron. Ik heb hem nog geen uur geleden gesproken. We werken aan een geheim project van ze.”

“Geheim project, hè?” reageerde Peter. Hij leunde achterover en keek ongeïnteresseerd. “Klinkt interessant.”

“Dat is het ook,” zei Dan, terwijl hij hem aankeek. Peter keek om zich heen in de coffeeshop, ogenschijnlijk ongeïnteresseerd in Dan. “Wat is er aan de hand, Peter,” vroeg Dan. “De vorige keer leek je er erg op gebrand om met me samen te werken, maar nu doe je alsof je geen interesse hebt. Hoe kan dat?”

Peter grinnikte. Dan vermoedde dat de meeste mensen niet zo bot tegen hem praatten. Of hij had geen interesse, of hij speelde een spelletje. Het feit dat hij überhaupt op de afspraak was gekomen, bewees dat hij wel degelijk geïnteresseerd was.

“Nou, na ons laatste gesprek was ik teleurgesteld dat je niet met me wilde samenwerken,” zei Peter, “dus heb ik iemand anders gevonden die me kan helpen mijn doel met de Lincoln Group te bereiken. Eerlijk gezegd heb ik je niet meer nodig, Dan.”

Dan voelde zijn plan in duigen vallen. Hij had gedacht dat Peter hem misschien de reddingsboei kon bieden die hij nodig had om uit deze puinhoop met Byron te komen. Maar als Peter al iemand anders had gevonden, betekende dat dat hij helemaal niet meer nodig was. Hij stond er alleen voor en moest doen wat Byron en Jesse wilden...

Jesse! Dan voelde dat hij begon te glimlachen. Peter merkte het op en schoof ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel. Toen lachte Dan hardop. Peter keek om zich heen, duidelijk niet blij dat Dan de aandacht van anderen trok. “Je hebt Jesse gerekruteerd, hè?” zei Dan, terwijl hij zijn lach probeerde in te houden. “Je hebt Jesse als spion.”

“Stil,” fluisterde Peter. “Toen je nee zei, moest ik naar andere opties kijken.”

“Goed,” zei Dan, terwijl hij zichzelf kalmeerde, “ik wil graag weer meedoen aan de deal die we de vorige keer besproken hebben.”

“Zoals ik al zei, Dan, ik heb je niet meer nodig,” zei Peter zachtjes, terwijl hij naar hem toe boog.

Dan boog zich ook naar voren. “Ik denk van wel,” zei hij. “Ik denk dat je begint te beseffen hoe dom Jesse is. En je zou deze afspraak niet eens hebben aangenomen als je niet op zoek was naar andere opties.”

Peters schouders zakten even, maar hij herpakte zich en spreidde zijn handen op tafel. “Ik sta altijd open voor afspraken, Dan,” zei hij.

“Nou, wat dacht je hiervan?” zei Dan. “Ik denk niet dat het je iets kan schelen dat je Jesse erbij hebt betrokken. Het enige waar je om geeft, zijn resultaten. Als ik je geef wat je zoekt, betaal je me. Zo simpel is het.”

“En waarom denk je dat jij wel resultaten zult behalen en niet Jesse?” vroeg Peter.

“Omdat Jesse er geen snars van snapt. Je hebt iemand nodig die begrijpt wat ze daar aan het bouwen zijn,” zei Dan.

“Eigenlijk niet,” zei Peter. “Ik heb veel grotere ambities dan alleen dat ene project van hen.”

“Dus wat wil je dan,” vroeg Dan.

“Ik wil dat je iets in Byrons kantoor plant. Dat is alles,” zei Peter.

“Wat planten,” vroeg Dan.

“Dat vertel ik als je akkoord gaat met deze aanpak,” zei Peter.

“Voor tweehonderdduizend dollar? Ja,” zei Dan.

“Tweehonderdduizend?” zei Peter.

“Ja, ik dacht dat bedrijfsspionage goed betaalde. Bovendien weet ik dat tweehonderdduizend dollar een druppel op een hete plaat is vergeleken met de operaties van de Lincoln Group. Ik heb wel wat gehoord over alle sectoren waarin ze tegenwoordig actief zijn. Als je het tegen hen opneemt, moeten je financiers ook wel een flink bedrag hebben.”

“Prima,” zei Peter zuchtend. “Goed gedaan.”

De man greep in de borstzak van zijn jas en haalde er een kleine envelop uit. Hij schoof die over de tafel naar Dan. “Maak het hier niet open,” zei Peter. “Stop hem gewoon weg.”

“Wat is het,” vroeg Dan terwijl hij de envelop in zijn aktetas stopte.

“Het is een simpele keylogger,” vertelde Peter. “Het ziet eruit als een gewone USB-stick met het logo van Lincoln Group. Ik wil dat je hem in Byrons computer op zijn kantoor stopt. Aan de achterkant van zijn computer, zodat hij hem niet ziet. Ik laat iemand anders hem na een paar weken ophalen.”

“Dus die keylogger,” zei Dan, “registreert Byrons wachtwoorden en zo? Ik dacht dat het een virus of zoiets was.”

“Hij registreert alles wat hij typt,” legde Peter uit. “Dus ik weet niet alleen zijn wachtwoorden, maar ook alles wat hij schrijft. Al die geheime projecten en meer zullen van ons zijn. Het IT-team van Lincoln Group zou zo'n virus waarschijnlijk wel detecteren. We hebben het in het verleden geprobeerd. Deze USB-stick is veel minder kwaadaardig en zou geen alarmbellen moeten doen rinkelen. Bovendien,” vervolgde Peter, “hoe leuk het ook zou zijn om ze met een virus te verlammen, het zal net zo leuk zijn om de andere dingen te doen die we voor ze in petto hebben.”

“Zoals wat,” vroeg Dan.

“Dat hoef jij niet te weten, Dan,” zei Peter, terwijl hij opstond. “Doe gewoon je werk en zorg dat hij geïnstalleerd wordt.”

“Weet je,” zei Dan, “dat is de tweede keer dat iemand dat vandaag tegen me zegt, en ik word er moe van.”

“Jammer,” zei Peter, terwijl hij zich omdraaide om te vertrekken.

“Nog één dingetje,” zei Dan, en Peter, die er moe uitzag van het gesprek, draaide zich om. “Wat moet Jesse doen? Moet hij hetzelfde doen,” vroeg Dan.

Peter haalde diep adem. “Ja, dat was wat Jesse moest doen, en ook rapporteren over Byron. Helaas heeft je collega Byrons kantoor nog steeds niet bezocht, ondanks zijn smeekbeden,” antwoordde hij. “Ik hoop dat jij betere resultaten behaalt.” Daarmee draaide Peter zich om en liep de koffiezaak uit, waardoor Dan achterbleef om na te denken over zijn volgende stappen. Hoezeer hij het ook haatte, hij zou wellicht eerder dan later terug moeten reizen naar Minnesota om Byron te ontmoeten.

Dan gooide zijn rugzak over zijn schouder en deed de deur van zijn slaapkamer op slot. Hij wilde niet dat Lester in zijn spullen zou snuffelen terwijl hij weg was. Hij had Lester niet meer gezien sinds die hem had betrapt bij het zoeken naar appartementen. Maar hij hoorde hem wel steeds in zijn slaapkamer rondscharrelen en merkte dat de afwas zich steeds verder opstapelde in de gootsteen.

Dan ging een paar dagen naar huis voordat hij met Sarah terug zou keren naar Chicago. Hij wist nog steeds niet goed wat hij kon verwachten als ze weer in het appartement zou zijn. Lester was verdacht stil geweest sinds hun laatste contact. Sarah had zelfs gezegd dat hij haar geen berichtjes meer stuurde.

Toch bleven de mogelijkheden in Dans hoofd rondspoken. Hoewel hij Lester bij Sarah vandaan had gejaagd en hem had bedreigd, kon hij er niets aan doen dat hij zich hen samen voorstelde. Deze fantasie voelde als een drug waar Dans lichaam nog steeds naar verlangde, ook al probeerde hij er in één keer mee te stoppen. Hij vroeg zich af hoe hard Lester zou proberen Sarah te verleiden nadat hij hem op zijn plek had gezet. Als hij Lester was, zou het des te bevredigender zijn met haar samen te zijn. Hij schudde zijn hoofd, in een poging de gedachten aan samenwonen te verdrijven, terwijl hij naar de deur van het appartement liep.

Een klop aan de andere kant hield hem tegen. Dan greep de deurknop vast en opende de deur. “Hallo,” zei hij vragend.

“Hé, is Lester er,” vroeg een oudere man die voor de deur stond. Dan kon zijn leeftijd niet goed inschatten, maar schatte hem ergens tussen de vijftig en vijfenzestig. Hij was slank gebouwd met een klein buikje. Zijn dunne, grijsbruine baard liep via smalle bakkebaarden over in zijn haar, dat dezelfde kleur had. Een zonnebril bedekte zijn bruine ogen en hij was een kop kleiner dan Dan. De man straalde een nerveuze energie uit.

“Eh, ik weet het niet,” zei Dan. “Kan ik u helpen?”

“Ik ben Frank, de beheerder van het gebouw. Ik kom dit even afgeven,” reageerde Frank en hield een envelop omhoog. Zijn hand trilde lichtjes. Misschien van de zenuwen of de een of andere aandoening.

Dan bekeek hem argwanend, maar nam de envelop aan. “Ik zorg ervoor dat hij hem krijgt,” zei hij.

“Prima. De huur gaat een beetje omhoog. Niet mijn schuld. De eigenaren van het gebouw zeggen dat het een marktcorrectie is,” meldde Frank, waarna hij zich omdraaide, blijkbaar haastig om te vertrekken. Dan zag dat hij geen andere enveloppen bij zich had en vroeg zich af waarom hij hem niet gewoon in de brievenbus had gedaan.

Dan sloot de deur achter zich en opende de envelop. Zijn ogen werden groot toen hij de huurverhoging zag. Die was veel hoger dan hij had verwacht. Hoewel hij maar de helft van de huur betaalde, was het toch een onaangename verrassing. Toen herinnerde hij zich dat Lester nog steeds zijn deel van de huur betaalde. Ze hadden niet besproken of de deal helemaal van de baan was of niet. Na hun laatste ontmoeting leek het nogal onzeker.

Deze brief zou Lester er waarschijnlijk toe aanzetten het gesprek aan te gaan. Dan liet de brief open op de keukentafel liggen, waarna hij het appartement verliet en naar Middleton vertrok, op weg naar huis.

Lester snoof terwijl hij via de camera in zijn commandocentrum toekeek hoe Dan de deur sloot na de envelop van de gebouwbeheerder te hebben aangenomen. Een boosaardige grijns verspreidde zich over zijn gezicht toen hij zag hoe Dans ogen wijd open schoten bij het lezen van de brief.

Hij pakte een nieuwe zak Cheetos en opende die. Met een wellustige blik stak hij zijn neus in de zak en inhaleerde. De kunstmatige kaasgeur vulde zijn neusgaten. Lester leunde achterover en ademde uit, stak zijn hand in de zak, pakte een handvol van de heerlijke snack en propte die in zijn wachtende mond.

Lester kreunde toen zijn tanden de Cheetos verorberden en de hemelse kaassmaak over zijn smaakpapillen danste. Via een videobeeld op zijn scherm zag hij dat Dan het appartement verliet. Hij ging op weg naar huis, naar zijn lieve gezinnetje. Uit de telefoontjes die Lester had opgevangen, begreep hij dat Dan over een paar dagen terug zou komen, en dat samen met Sarah. Het was veel te lang geleden dat Lester haar in zijn bed had gehad.

Hij krabde door zijn basketbalbroekje heen aan zijn stijf wordende pik, waardoor er Cheeto-kruimels op het kledingstuk terechtkwamen. Dan werd steeds irritanter. Lester dacht terug aan de manier waarop Dan hem bij de keel had gegrepen en het huis uit had gegooid. Wat een gebrek aan respect. Lester propte nog een handvol Cheetos in zijn mond terwijl zijn gedachten teruggingen naar zijn zielige gedrag in de auto.

Hij wilde daar niet aan denken. Hij boog zich voorover, pakte de muis en opende zijn browser. Hij had gereageerd als een kind. Net zoals vroeger op school. Hoe kon hij zo ver komen om dan terug te vallen in die toestand? Naar die zwakkeling die hij achter zich had gelaten? Nee. Dat was niet meer wie hij was. En hij zou Dan laten zien waartoe hij in staat was.

Lester opende het nep-e-mailaccount dat hij had aangemaakt. Na maandenlang zoeken had hij eindelijk iemand gevonden die aan al zijn eisen voldeed: meegaand, gedreven door geld, in een wanhopige situatie, makkelijk te manipuleren, ruw in de omgang en niet zo goed bedeeld als Lester.

Aanvankelijk had Lester overwogen om één van de leden van zijn D&D-gilde in te schakelen. Uiteindelijk bleken de anderen niet te voldoen aan zijn eisen. Ze zouden allemaal bezwijken onder Sarah. De enige die misschien zou kunnen werken was Eugene, maar hij was niet van plan hem in de buurt van zijn prijs te laten komen. Hij had die man al verslagen en op zijn plaats gezet – geen reden om hem valse hoop te geven of wat dan ook.

Als Dan nog steeds tegenstand bood, was het tijd voor Lester om zijn plannen door te zetten. Sarah en Dan hadden allebei hun zwakke punten, en Lester was van plan die uit te buiten – Sarahs kwetsbaarheid voor blootstelling aan anderen en Dans verlangen om zijn vrouw te zien. Terwijl Sarah onder zijn controle leek te staan, leek Dan gewend te zijn geraakt aan Lesters aanwezigheid. Het was tijd om de rollen om te draaien.

Lester glimlachte toen hij zag dat zijn nieuwe vriend zijn e-mail had beantwoord. Hij klikte op Vernons ongelezen e-mail. “Hell yeah, ik doe mee,” stond er. “Ik wil de helft vooraf. Ze ziet er waanzinnig sexy uit. Wanneer?”

Lester onderdrukte een glimlach. Het was bijna te makkelijk. Een paar foto's van Sarah erbij voegen maakte de deal rond. Niets te gewaagds, gewoon een paar foto's die Sarah voor Dan had achtergelaten toen hij in het appartement trok. De foto's waarvan Lester terecht kopieën had gemaakt. De sappigere foto's waren alleen voor hem. Maar Dan zou het niet hebben goedgekeurd, wat het voor Lester alleen maar beter maakte. Hij typte een antwoord.

“Je krijgt betaald als de klus geklaard is. Ze komt over een paar dagen terug. Ik wil je morgen even spreken om een paar dingen door te nemen. En onthoud goed: niet aanraken. Jouw taak is alleen maar kijken,” schreef hij als antwoord, waarna hij de mail verstuurde. De pionnen schoven op hun plek. Ze zouden botsen zodra Sarah terug was in het appartement.

“Iets gevonden,” vroeg Dan, zittend op de bank en kijkend naar zijn laptop.

“Niet binnen je budget,” zei Sarah vanaf de tweezitsbank, terwijl ze door haar telefoon scrolde. “Alles is zoveel duurder dan de vorige keer dat we naar appartementen zochten.”

“Ik weet het,” reageerde Dan terwijl hij door meer advertenties scrolde. “Ik ben het gewoon zo zat om steeds maar weer dezelfde plekken te bekijken, in de hoop dat er een droomappartement opduikt.”

“Er zijn er wel een paar die binnen het budget vallen, maar die liggen niet in het centrum zoals jij nu woont. Ze liggen ver buiten de stad en zien er een beetje louche uit,” zei Sarah.

Dan keek naar zijn vrouw. Zelfs in haar joggingbroek en hoodie zag ze er ontzettend sexy uit. De losse kleding verhulde haar verleidelijke rondingen niet. Zijn blik gleed omhoog langs haar benen, die op de armleuning van de bank rustten. Hij keek naar haar vingers die op haar telefoon scrolden en vervolgens naar haar lippen. Het was alweer een tijdje geleden dat hij een orgasme had gehad, en hij kon zich maar moeilijk op iets anders concentreren dan zijn vrouw.

De kinderen lagen al in bed na een fantastisch diner dat Sarah had klaargemaakt. Morgen zouden ze hen naar hun grootouders brengen, waarna Sarah met hem naar Chicago zou rijden.

“Wat,” vroeg Sarah, toen ze merkte dat hij naar haar keek.

“Ik geniet gewoon van hoe sexy mijn vrouw is,” glimlachte Dan.

“Pff, ik zit in een joggingbroek en mijn haar zit in de war,” zei Sarah.

“Sexy is sexy,” antwoordde Dan.

“Nou, misschien kunnen we, als je het slim aanpakt, even naar boven gaan voor wat tijd samen, nadat we een plekje voor je hebben gevonden,” zei Sarah en ze glimlachte ondeugend naar hem, waarna ze haar aandacht weer op haar telefoon richtte.

“Het heeft geen zin,” zei Dan, “ik zoek al dagen. Er is gewoon niets beschikbaar. We kunnen het beter opgeven en naar boven gaan, denk ik.”

“Goed geprobeerd, Romeo,” zei Sarah. “Geef me nog een paar minuten. Als we niets kunnen vinden, kunnen we misschien in ieder geval proberen een lager bod uit te brengen. Je weet maar nooit.”

“Ik betwijfel het,” reageerde Dan. “Ik denk dat veel van deze verhuurders hun huur gewoon verhogen om zich aan de rest aan te passen. Marktcorrectie.”

“Dat zei je gebouwbeheerder toch,” vroeg Sarah. “Die klootzak.”

“Hij doet gewoon zijn werk,” zei Dan. “Maar het was vreemd. Hij leek een beetje nerveus.”

“Misschien vindt hij het gewoon vreselijk om slecht nieuws te brengen of is hij niet goed met mensen. Wie weet,” zei Sarah terwijl ze op telefoon geconcentreerd bleef.

Dat zou kunnen, dacht Dan. Gewoon een sociaal angstige man. Maar hij kon het gevoel niet kwijt dat de timing wel erg toevallig was. Hij had de gebouwbeheerder nog nooit ontmoet. Oké, misschien waren ze elkaar nooit tegengekomen en had Lester meestal met hem te maken. Maar dat hij zomaar langskwam, zo kort nadat Dan met Lester over de verhuizing had gesproken... Het kan toeval zijn, maar er kan ook iets anders aan de hand zijn. Het leek hem niet logisch dat Lester zou proberen de huur te verhogen, of toch wel.

“Wat denk je, Sarah, zou Lester iets met de huurverhoging te maken kunnen hebben,” vroeg Dan.

“Lester?” zei Sarah. “Ik denk het niet. Hij betaalt nu toch al de huur? Waarom zou hij meer willen betalen? Hij is zeker manipulatief, maar ik zie niet wat hij ermee wint. Waarom?”

“De timing lijkt wel erg toevallig,” zei Dan.

“Nou, misschien probeert hij van je af te komen zodat er één of andere aantrekkelijke jonge blondine in je apparaat trekken,” opperde Sarah, een glimlach verbergend achter haar telefoon.

“O ja?” lachte Dan. “En waar zou hij die vinden? Hij kent er geen één.”

“Lul,” zei Sarah, die eindelijk opkeek van haar telefoon.

“Ik heb gewonnen,” zei Dan, terwijl hij zijn vuist in de lucht balde. “Als ik maar kon winnen met het vinden van een appartement. Misschien moeten we een andere aanpak bedenken.”

“Wat bedoel je,” vroeg Sarah.

“Ik ben moe,” zei Dan. “Moe van het ploeteren op mijn werk voor een habbekrats. Moe van al die nieuwe onzin met Jesse en Byron. Gewoon moe van het wonen in Chicago en het feit dat ik zo ver van jullie verwijderd ben. Wat als we Chicago gewoon vergeten en ik terug naar huis verhuis? Kijken of ik hier iets anders kan vinden, of een baan op afstand.”

Sarah legde haar telefoon neer. “Dan, je weet toch dat dat alles is wat ik wil? Dat je terugkomt? De meiden en ik zouden dat geweldig vinden. Het is alleen... ik weet het niet zeker. De situatie op mijn werk voelt nu zo precair aan. Ik weet het niet, ik zou me zorgen maken dat je terugkomt en probeert iets te vinden, en dat ik dan ontslagen word.”

“Is het nu echt zo erg,” vroeg Dan.

“Het ziet er niet best uit,” zei Sarah. “Niet alleen hebben ze Jerry en Marcie ontslagen, maar ze hebben ook mensen op lager niveau in alle afdelingen ontslagen. Ze vragen elk afdelingshoofd om nog verder te bezuinigen. Ik ben bang dat het administratief personeel de volgende is. Ik heb mijn waarde nog niet echt kunnen laten zien aan de nieuwe CEO.”

“Maar dat lukt je wel,” zei Dan, “dat weet ik zeker. Zonder jou zou het daar niet lukken.”

“Ik ben alleen bang dat ik daar geen tijd voor krijg. Ik probeer me nu gewoon gedeisd te houden,” zuchtte Sarah en legde haar telefoon neer.

“Maak je je echt zo veel zorgen,” vroeg Dan.

“Ja. Ik weet het niet. Ik weet niet wat er gaat gebeuren,” zei Sarah.

“Nou, misschien is het tijd dat je eens rondkijkt. Kijk in ieder geval eens wat er elders te vinden is,” zei Dan. “Misschien zouden we dat allebei moeten doen.”

“Je hebt misschien wel gelijk,” zei Sarah. “Hoe graag ik ook wil dat één van ons een vaste baan heeft, het is toch wel fijn te weten dat ik er niet alleen voor sta, weet je?” Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht.

“Ik snap het,” zei Dan. “Wat er ook gebeurt, we zitten hier samen in. Dat geldt voor alles wat we tegenkomen. Of het nu rotbazen zijn of rothuisgenoten zoals Lester, we lossen het samen wel op.”

“Je lijkt Lester steeds weer in het gesprek te betrekken,” zei Sarah, terwijl ze hem indringend aankeek.

“Niet expres. Gewoon één van de frustraties en stress die door mijn hoofd blijven spoken,” zei Dan.

“Mhmmm, echt?” reageerde Sarah.

Sarah legde haar telefoon op de bank en liet haar benen op de grond zakken. Ze stond op en liep langzaam naar Dan toe, tot ze vlak voor hem stond. “Vertel me wat je frustreert,” zei ze. Ze pakte zijn laptop en legde die op de tafel naast haar. Daarna ging ze met haar benen gespreid op hem op de bank zitten. Ze liet zich op zijn kruis zakken en haar borsten, gehuld in een sweatshirt, kwamen gevaarlijk dicht bij Dans gezicht. “Waar maak je je druk om?”

“God,” zei Dan, terwijl hij zijn handen naar haar billen liet glijden en ze kneedde, “je voelt zo goed aan.”

Sarah greep zijn handen vast en haalde ze van haar billen af. “Nog niet. Vertel me eerst eens waar jij je zo druk om maakt?”

Dan zuchtte en liet zijn hoofd achterover op de bank rusten. Sarahs lichaam begon langzaam heen en weer te bewegen over zijn kruis. Hij voelde dat hij opgewonden raakte. “Werk,” zei hij.

“Mmm, kom op Dan, vertel het me,” fluisterde Sarah naar voren leunend in zijn oor. Haar hete adem bezorgde hem kippenvel in zijn nek. “Waar maak jij je zo druk om in je werk? Of moet ik zeggen, om wie maakt mijn baby zich zo druk?”

God, ze voelde zich goed, en Dan vond het heerlijk als ze hem zo plaagde. Haar stem klonk zo zwoel en druipend van sensualiteit. “Jesse en Byron,” zei hij. “Ik moet een manier vinden om hieruit te komen.”

“Mhmmm, ja, dat moet je zeker,” zei Sarah. “Weet je nog wat je net zei?”

“Nee, wat,” vroeg Dan, met gesloten ogen.

“Dat we hier samen doorheen gaan. Wat er ook gebeurt. We pakken onze problemen samen aan,” antwoordde Sarah.

“Jaaa,” reageerde Dan zwaar ademend. Hij had een idee waar Sarahs gedachten naartoe gingen.

“Mhmmm. Nou, wat als ik je help met je werkprobleem? Misschien vlieg ik wel naar Minnesota om ze voor je te kalmeren? Denk je dat dat zou werken? Denk je dat ik iets kan doen om ze van je af te houden,” vroeg Sarah en keek toen naar haar eigen lichaam, haar suggestie was duidelijk.

“Uhhh,” stamelde Dan. Zijn hersenen werkten niet goed.

Sarah boog zich voorover en likte aan zijn oor. “Ik heb gezien hoe ze naar me kijken, Dan,” ging ze verder. “Ik weet wat ze willen. En ik weet dat jij dat ook weet. Wil je dat ik het problemen voor je oplos?” Ze liet haar gewicht volledig op haar man drukken en wreef zich tegen hem aan.

“Verdomme,” kreunde Dan toen zijn pik keihard werd en tegen Sarahs kruis drukte.

“Ik voel je piemel onder me, ik vat dat op als een 'ja',” zei Sarah. “Wat maakt mijn schatje nog meer gestrest? Waar kan ik je nog meer mee helpen?”

“Lester...” antwoordde Dan zwaar ademend. “We moeten de situatie met Lester oplossen.”

“Mhmmm, ik ben verbaasd dat je hem ter sprake brengt. Vooral na hoe het de vorige keer ging. Ik dacht niet dat je wilde dat ik weer met hem zou spelen,” zei Sarah. Ze ademde diep in en gaf hem een lichte kus op zijn wang.

“Nee. Ik... nee,” stamelde Dan. Hij leunde achterover en probeerde zijn stijf wordende pik tegen zijn vrouw aan te drukken. “Verdomme Sarah, ik probeer hier goed mee om te gaan, maar je maakt het me niet makkelijk.”

Sarah glimlachte ondeugend. “Het spijt me dat het zo moeilijk is,” zei ze. “Ik weet het, ik ben stout.”

“Ik vind het niet fijn om de controle te verliezen. Zoals wanneer je met Lester bent. Dan bevries ik gewoon en kijk ik toe hoe je...” begon Dan en hij kreunde, terwijl hij voelde hoe zijn vrouw zich tegen zijn pik aanwreef. Zijn gedachten tolden door zijn hoofd, hij kon zich geen specifiek moment herinneren waarop zijn vrouw en huisgenoot van elkaar genoten.

“Heeft dat alleen betrekking op Lester, of denk je dat het ook zo zou zijn met iemand anders,” vroeg Sarah.

“Ik weet het niet,” zei Dan. “Ik wil ook andere dingen ontdekken dan alleen dingen met Lester. Ik heb het gevoel dat onze fantasie zich steeds meer om hem draait.”

“Mhmmm,” kreunde Sarah met haar ogen gesloten. Ze leek helemaal op te gaan in het gevoel van zich tegen Dans pik aan te wrijven. “Nou, hij is de enige met wie je me hebt laten spelen. En hij heeft het heel goed gedaan. Heel grondig zelfs.”

Dan kreunde bij haar bekentenis. De manier waarop ze over deze fantasie sprak en met hem speelde, zorgde er altijd voor dat zijn hart sneller ging kloppen, omdat er steeds meer bloed naar zijn pik stroomde. “Nou, wat moeten we met Lester doen,” vroeg hij.

Dan duwde zijn heupen weer omhoog, zijn pik drukte tegen de met een joggingbroek bedekte kut van zijn vrouw. Ze hapte naar adem. “Mhmmm, nee,” reageerde Sarah zachtjes, “Zeg jij het maar. Wat wil mijn man dat ik doe? Ik doe alles wat je wil.”

Dan zat daar maar te staren naar zijn vrouw. Hij wist niet hoe hij moest reageren. Hij wist niet wat hij wilde. Zijn hoofd was een mengeling van schuldgevoel, opwinding, woede en een diep verlangen om zijn vrouw met iemand anders te zien. Iemand die zo ver beneden haar stond, zoals Lester. Iemand die hij niet kon uitstaan. Die combinatie maakte het des te zoeter.

“Ik kan nog niet terug naar huis. Je baan is onzeker,” zuchtte Dan.

“Hm,” zei Sarah, terwijl ze naar beneden reikte om de onderkant van haar sweatshirt te pakken en het over haar hoofd uit te trekken. Dan hapte naar adem. Een paarse kanten beha kwam in beeld. Hij had niet beseft dat dat alles was wat ze eronder droeg. Zijn ogen dwaalden over haar blote huid, terwijl hij haar prachtige borsten op en neer zag gaan op het ritme van haar ademhaling.

“Ik kan geen nieuwe plek vinden. De huur is overal te hoog, en mijn huur gaat binnenkort ook nog omhoog. Ik zit vast aan Lester,” zei Dan. “En we hebben een afspraak.”

“Wat voor afspraak is dat,” vroeg Sarah, terwijl ze naar haar man staarde. De manier waarop haar lippen lichtjes geopend waren terwijl ze op Dans antwoord wachtte, was ongelooflijk sexy. Hij wist niet hoe ze het deed. Hoe ze haar gezicht zo sexy kon maken. Haar 'neuk me'-ogen boorden zich in zijn ziel, lust stond op haar gelaatstrekken geschreven.

“Je kent de afspraak,” fluisterde Dan.

“Vertel het me,” zei Sarah.

“Lester betaalt mijn helft van de huur,” wist Dan eindelijk uit te brengen. “En, eh, shit.” Sarah had het tempo van haar bewegingen op zijn schoot opgevoerd.

“En wat dan,” vroeg Sarah.

“In ruil daarvoor,” zei Dan, “mag hij je mee uitnemen.”

“Is dat alles,” vroeg Sarah. “Alleen dates?”

“Dat is alles waar we het over eens waren,” zei Dan. “Maar meestal eindigt het ermee dat hij tussen je benen ligt.”

“Mmm, hij weet me elke keer weer te pakken te krijgen,” zei Sarah en ze beet op haar lip. “En ondanks al zijn tekortkomingen doet hij het echt, echt goed.”

Sarah stond abrupt op van haar man. Haar handen grepen de tailleband van zijn broek en trokken die naar beneden tot aan zijn enkels. Zijn pik vormde een bult in zijn boxershort. Sarah trok in één snelle beweging haar broek en slipje uit, waarop Dan onhandig zijn boxershort uittrok, net op tijd voordat Sarah bovenop hem klom. Ze greep zijn pik vast, positioneerde hem bij haar opening en liet zich langzaam op hem zakken. “Ahhh mhmmm,” kreunde Sarah toen Dans pik in haar verdween.

“Wat wil je, Dan?” zei ze toen zijn pik volledig in haar zat. “Wil je doorgaan met die deal met Lester? Denk je dat hij zich er nog aan zal houden na hoe je hem de vorige keer hebt behandeld?”

“Verdomme, ik weet niet wat ik wil,” zuchtte Dan, “maar ik weet dat hij het hoe dan ook zou respecteren.”

“Waarom? Waarom zou hij dat doen na hoe mijn man hem heeft aangepakt en hem eruit heeft gegooid,” vroeg Sarah, terwijl ze Dan diep in de ogen keek.

“Omdat,” zei Dan, terwijl hij zijn heupen optilde om Sarahs heupen te ontmoeten, “elke man zou een idioot zijn om een vrouw zoals jij af te wijzen.”

“Verdomme,” zei Sarah, terwijl ze met haar handen over haar buik streek en haar borsten vastpakte tot ze haar hoofd vond. Haar verzorgde nagels drukten in haar haar en omsloten haar achterhoofd. Ze duwde haar borsten naar Dan toe. Hij boog zich voorover en likte aan haar blote huid, zijn tong danste over de ronding van haar borsten. Alles wat niet bedekt werd door haar beha.

“Dus wat is je definitieve beslissing? Gaan we door met Lester,” vroeg Sarah. “Misschien weet hij nu wel wie de baas is.”

“Verdomme,” hijgde Dan. “Misschien.”

“Misschien?” zei Sarah terwijl ze op en neer bewoog op Dans pik. Haar kut klemde zich stevig om zijn pik.

“Ik... ik... verdomme Sarah, je voelt goed,” gromde Dan. Zijn hand greep haar heupen en trok haar naar beneden op zijn pik.

“Mmmm, Dan,” kreunde Sarah.

“Verdomme Lester,” zei Dan, “ik weet niet wat ik wil. Verdomme. Ik haat het om zijn stomme gezicht te zien, maar ik ben verslaafd aan het idee dat jij met hem bent. Ik weet niet of het anders zou zijn met iemand anders. Misschien zou het hetzelfde zijn. Misschien gaat het niet om hem. Ik weet het niet.”

“Zelfs toen ik jullie in onze slaapkamer bezig zag,” ging Dan verder terwijl hij Sarah sneller begon te neuken. “En wat je me eerder vertelde. Al die keren waar ik niets van wist. Verdomme, het is pervers om te zeggen, maar het heeft me allemaal nog steeds geraakt, hoe boos ik er ook nog steeds over ben.”

“Mmm, verdomme schat, ga door. Ga door. Straf me maar omdat ik zo'n slechte vrouw ben geweest,” zei Sarah. “Ik verdien het. Ik ben zo stout geweest.”

“God,” zei Dan, “ik vind het heerlijk als je stout bent.”

“Mmm, ik wil niet stout zijn zonder jou. Niet nog een keer,” zei Sarah. “Dit is allemaal voor jou. Voor ons. Lester is maar een speeltje.”

“Verdomme, dat is geil,” zei Dan, terwijl hij zijn handen naar haar billen bracht, die met beide handen vastpakte en naar zich toe trok.

Sarah viel voorover en liet haar handen op de bovenkant van de bank vallen, aan weerszijden van Dans hoofd. Haar haar viel over hem heen. Sarah opende haar ogen en keek naar haar man. “Ik hou zoveel van je,” zei Sarah.

“Ik hou ook van jou,” hijgde Dan. “Verdomme Sarah, ik ga komen.”

“God, Dan,” kreunde Sarah terwijl ze haar heupen steeds sneller begon te bewegen. “Kom voor me klaar, schat. Ik wil het voelen. Kom voor me klaar, Dan.”

“Ben jij ook bijna zover,” vroeg Dan buiten adem.

“Ga gewoon door. Ik ben er bijna,” hijgde Sarah. Ze bewoog haar heupen wild op Dans pik. Hij dacht dat zijn heupen morgen beurs zouden zijn door hoe hard ze op hem neerkwam, “Mmmm, Dan, neuk me. Je voelt zo goed. Bijna. Zo dichtbij. Ga door.”

“Zeg het nog eens,” zei Dan, “wat is Lester voor jou?”

“Gewoon een speeltje. Een stom kutspeeltje,” zei Sarah. “Hij is mijn neukspeeltje.”

“Ah, shit,” gromde Dan en hij voelde zijn ballen samentrekken, “ik ga klaarkomen.”

“Kom voor me klaar, papa,” brulde Sarah terwijl haar nagels zich in de bank boorden. “Verdomme Dan. Haar lichaam spande zich bovenop hem en haar vagina hield zijn pik stevig vast terwijl hij voelde hoe hij in haar klaarkwam.

“Mmmm verdomme,” kreunde Sarah terwijl Dan zijn sperma in haar loosde. Haar benen hielden zijn lichaam in een bankschroef terwijl ze bovenop hem klaarkwam. Dan sloot zijn ogen en sloot zich af van al zijn zintuigen, behalve het gevoel van zijn pik diep in zijn vrouw, en voelde hoe haar lichaam zich aanspande terwijl ze tegelijk met hem klaarkwam.

Ze bewogen lange tijd niet. Eindelijk rolde Sarah van hem af en hield haar handen voor haar kut om te voorkomen dat zijn sperma eruit zou lopen. Ze pakte een handvol tissues van de salontafel en hield die tegen zich aan, in de hoop te voorkomen dat zijn sperma het tapijt zou bevuilen.

“Jezus,” mompelde Dan in zichzelf.

“Ik heb jou ook gemist,” zei Sarah, terwijl ze zich weer naar hem toe boog om hem te kussen. Dan trok haar terug naar de bank en kuste haar een paar minuten teder, terwijl ze allebei genoten van elkaars armen.

Sarah verbrak de kus en nestelde zich tegen zijn borst. Zo bleven ze een tijdje liggen. Ze luisterden naar elkaars ademhaling en drukten hun lichamen tegen elkaar aan.

“Ik denk, begon Dan toen hij uiteindelijk de stilte verbrak, “dat we Lester voorlopig nog nodig hebben. Maar niet lang meer.”

“Bedoel je dat we met hem verder moeten gaan,” vroeg Sarah. “Zelfs na alles wat hier en in het ziekenhuis is gebeurd?”

“Daar ben ik nog steeds niet blij mee, ook al maakte het me wel opgewonden,” zei Dan. “Ik denk dat Lester een wake-upcall heeft gekregen toen ik hem eruit gooide. En jij en ik zitten nu in een betere situatie. Ik zal er zijn om je te helpen, of het nu om je werk gaat of om andere dingen. Ik weet dat je niet met die fantasieën zult spelen zonder mij.”

“Dat zal ik niet doen,” zei Sarah. “Je weet dat ik dat niet zal doen. Niet na alles wat we hebben meegemaakt.”

“We moeten de controle behouden,” zei Dan. “Wij hebben de touwtjes in handen. Ik weet dat je geniet van wat Lester met je doet. Ik vind het ook geweldig om je helemaal los te zien gaan. Maar zoals je al zei, hij is gewoon een speeltje.”

“We moeten blijven zoeken,” zei Sarah, “naar een nieuw appartement voor jou en aan een oplossing voor je werksituatie. Het rechtzetten ervan. Lester moet maar tijdelijk zijn, totdat we de rest van ons leven weer op orde hebben.”

“Ja,” zei Dan. “Hij blijft de huur betalen in ruil voor afspraakjes, wat onze fantasie voedt, en wij houden de controle. Dan bedenken we de volgende stappen om daar weg te komen en dit allemaal achter ons te laten.”

“En om jou weer thuis te krijgen,” zei Sarah. “Of ik en de meiden komen bij jou wonen. Hoe dan ook, ik wil gewoon dat we allemaal samen zijn.”

“Dat is ook alles wat ik wil,” zei Dan.

Sarah draaide haar hoofd naar Dan en kuste hem opnieuw. “Ik hou van je, Dan Williams,” zei ze.

“Ik hou ook van jou, schat,” zei Dan, terwijl hij zijn ogen sloot en zich weg voelde dromen.

“We zitten hier samen in,” zei Sarah. “Jij helpt me met mijn werk, en ik help jou met dat van jou.”

“Ja,” zei Dan, terwijl hij probeerde wakker te blijven. “We moeten gewoon wat tijd winnen.”

Een deel van Dans hersenen kietelde hem wakker. “Heb je me nu net papa genoemd,” vroeg hij.

“Misschien,” snoof Sarah. “Ik denk het wel. Vond je het leuk?”

“Ja,” zei Dan, terwijl hij langzaam in slaap viel.