Ik ben dit verhaal begonnen nadat ik verhuisd ben naar Frankrijk.

Daarom begint dit verhaal een aantal jaren geleden en zullen daarom niet overeenkomen met de seizoenen.

Het verhaal is in de ‘ik‘ vorm geschreven omdat het over mij gaat, mijn leven en ook mijn fantasieën.

Het zal misschien wat zwaar op de hand zijn maar, hoe dan ook, het maakt een belangrijk deel uit van mijn leven.

Omdat het dingetje wat tussen mijn oren zit, mijn hoofd dus, een rijke fantasie heeft, zullen werkelijkheid en fictie, door elkaar heenlopen.

De fantasieën zijn geen wensen maar soms raken ze elkaar. De passages met de online meesteressen zijn echt gebeurd en alle passages met de personen hier ter plaatse, zijn verzonnen. Op dit moment heb ik helaas geen online of andere F/d partner.

Mocht je dit verhaal leuk vinden dan is het uiteraard ook leuk om iets te horen.

Veel leesplezier

Hoofdstuk 15

De terugweg was hobbeliger als de heenweg, ten minste, zo voelde het.
Mijn nieuwe sieraden zorgden ervoor dat ik nog gevoeliger was als altijd en herinnerde mij aan de plekjes waar ze allemaal hingen.
Aangekomen op het domein moest ik me weer helemaal uitkleden en naakt werd ik weer in mijn stal opgesloten.
Alleen mijn halsband om mijn nek waaraan een ketting hing die aan het oog in de muur was bevestigd.
De dagen dat ik weg was geweest, leken eeuwig geduurd te hebben en ik was moe.
Ik ging op het oude bed liggen en viel als een blok in slaap.

Pas de volgende ochtend werd ik wakker door het zonlicht dat de stal in scheen. Ik besloot op te staan en verzorgde mezelf.
Waste en scheerde me en net op tijd want enkele ogenblikken later kwam de heer des huizes aangelopen.
‘Goedemorgen Tom’, zei hij. ‘Hoe gaat het?’
‘Goed hoor, ik heb nergens last van.’
‘Mooi’ terwijl Luc de ketting losmaakte en de riem aan mijn halsband bevestigde.
‘Kom’ zei hij terwijl hij een rukje aan de riem gaf.
‘Nadine moet je wat vertellen.’
Ik volgde op mijn blote voeten en voelde weer de piercings bewegen op de maat van mijn tred.
Het voelde geil aan en ik kreeg een glimlach op mijn gezicht.
De operatie die zich tussen mijn benen had afgespeeld, was nu bedekt door een grote pleister en ik was zelf nog niet in de gelegenheid geweest om het te bekijken.
Dat zou niet lang op zich laten wachten want al snel stond ik naakt aan de tafel waar Meesteres Nadine haar ontbijt verorberde.
Luc klikte de riem los van mijn halsband en ik wilde me op de grond laten zakken om voor de Meesteres te knielen.
‘Nee, blijf staan. Ik wil je eerst inspecteren’ zei Nadine.
Ze schoof haar stoel naar achteren, nipte nog een keer van haar koffie en stond op.
‘Handen gevouwen achter je hoofd, benen gespreid’ beval ze.
Ik vouwde mijn vingers in elkaar achter mijn hoofd en spreidde mijn benen zodat ik overal toegankelijk en vooral, zichtbaar was.
Ze bestudeerde mijn tepelpiercings en met haar vingers bewoog ze ze een keer omhoog.
‘Auw’ zei ik.
Ze glimlachte, ‘Tja, dat blijft nog wel even gevoelig.’
Ze keek onder mijn neus waar een kwartcirkeltje van de nieuwe piercing zichtbaar was.
Daarna liep ze om mij heen en zei ‘buig voorover met je handen op tafel.’
Ik draaide een beetje, boog voorover en stak mijn kontje naar achter.
Ik had geen keus, mijn voeten stonde te ver van de tafel af.
Ze bekeek de grote pleister die tussen mijn benen zat en vroeg ‘Hoe voel je je?’ Kom maar weer overeind.’
Ik kwam overeind, vouwde mijn handen weer in elk aar achter mijn hoofd en zei ‘ik voel me goed, Meesteres. Dank U.’
Ze liep om me heen en keek naar mijn slappe klitje.
Dàt had ik vanochtend wel gezien. Mijn´klitje’ was nog een goed pinkje groot en hing werkelijk als een klein plastuitje onder aan mijn lichaam.
Ze drukte haar vinger op het topje van mijn klitje en drukte het mijn lichaam in.
Zonder een enkel probleem verdween het volledig opgenomen door mijn lichaam.
Ze glimlachte, ‘Dat zal een mooi gezicht zijn als je helemaal genezen bent. De mensen zullen zich afvragen hoe het mogelijk is dat iemand zoals jij, met zo’n klein klitje, nog in staat bent om te neuken.’
Ik bloosde.
Ik voelde heel goed hoe gemakkelijk ze mijn klitje weg toverde door het in mijn lichaam te drukken.
‘Een geile slet die zich niet meer kan aftrekken om haar wellustige gevoelens kwijt te raken. Wat ga jij een moeilijke tijd tegemoet. Maar, sletje, dat is toch wat je zelf wilde of niet dan?’
Ik bloosde van oor tot oor. Het huilen stond me nader dan het lachen.
Maar het ergste van al was, ze had gelijk.
Mijn droom om te mogen dienen, geil te zijn voor het genot van anderen, was mijn grootste wens. Klaarkomen was daarin niet opgenomen.
‘Ja Meesteres’ stotterde ik. ‘Ik ben een slet en wil dienstbaar zijn.’
Ze glimlachte en ging weer zitten.
‘Dat hoor ik graag. Er is maar één maar.’
Ik keek haar vragend aan.
‘Wij hebben bericht gekregen dat wij verzocht worden om naar België te komen. Luc heeft een vlucht geregeld voor vanmiddag en ik wil dat jij ons wegbrengt naar het vliegveld.
Je kunt daarna weer hier terugkomen en blijven zolang je wilt maar je kunt ook terug naar huis gaan als je dat liever doet. De sleutels neem je maar mee, die komen wel weer op hun plek terecht.’
‘Hopelijk niets ernstigs, Meesteres?’ vroeg ik verbaasd.
‘Nee, maak je maar geen zorgen, iets financieels dus onbelangrijk’ glimlachte ze.
‘Maar, het moet met spoed geregeld worden.’
‘Nu eerst ontbijten. En jij, sletje. Op je plek.’
Ik liep om de tafel heen, knielde voor de bakjes die op de grond stonden en wachtte braaf tot Luc ze vulde met warme koffie en een croissantje.
Met mijn kontje omhoog begon ik mijn ontbijtje te nuttigen.

Die middag mocht ik mijn korte broek en polo weer aan en mijn tepelpiercings waren duidelijk zichtbaar door het stof.
Ik was er trots op. Geil en trots.
Die middag bracht ik de Meesteres en Luc met de Range Rover naar het vliegveld van Nice en parkeerde de auto op de vlakbij gelegen parkeerplaats.
Met z’n drieën, ik achter het koppel aan, liepen we de luchthaven binnen en gelukkig was het voor hun gesneden koek want ze wisten precies waar ze zijn moesten.
Enkele ogenblikken later namen we afscheid en Meesteres Nadine zei, ‘ik ben trots op jou. Gedraag je als een geil sletje en dan zien we elkaar snel weer.’
Ze kuste me op mijn wangen en ik antwoordde met rood hoofd, Dank U Meesteres.’
Er werd omgeroepen dat ze naar hun gate moesten en ik kon alleen maar een goed reis wensen en zwaaide hun uit.
Niet veel later, zaten ze in het vliegtuig, op weg naar België.

Ik reed op mijn gemak terug naar het landgoed en onderweg stopte ik even om iets te eten te halen voor die avond.

Die avond at ik simpel, mijn broodje met wat warm vlees en ik had besloten om de volgende ochtend op tijd op te staan en op mijn gemak naar huis te rijden.
Ondanks dat ik alle vrijheid had, liep ik die avond ‘mijn’ stal in, trok de staldeur achter me dicht en kroop mijn bedje in.

De volgende ochtend was ik op tijd op en waste en scheerde me.
Pakte de weinige spulletjes van mij, bijeen en deed ze in de tas.
Gooide het bedje open, trok de staldeur achter me dicht en liep naar de grote keuken.
Pakte één kopje koffie en dronk die buiten op.
Het is een prachtig domein en ik had maar zo weinig gezien.
Het huis was enorm en ik was alleen in de keuken geweest.
Ik vond het niet fatsoenlijk om nu alleen door het huis te gaan wandelen en daarom spoelde ik mijn kopje af, sloot het huis achter me op slot en pakte mijn tas.
Ik wierp de tas in mijn auto en enkele ogenblikken later, was ik, onder de volle zon weer onderweg, richting de Ardèche.
Het was heerlijk weer. Achter het glas van de auto was het heerlijk warm en ik dacht aan mijn tijd, de korte tijd die ik bij de Belgen was geweest.
Één hand voelde over mijn polo en raakte de piercing aan.
Ik was blij om geil te zijn. Het maakte mij gelukkig.
Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht en zette de muziek wat harder.
Op mijn gemak, al zingend, reed ik aan de andere kant van de Rhône omhoog richting huis.
Ik was wel blij, ook om Poes weer te zien. Poes, ik had ze gemist.
Misschien Poes mij ook wel maar dat zou wel blijken.
Omdat ik geen haast had, had ik voor mezelf besloten om die nacht in Avignon te overnachten.
Dat is het voordeel van een camperbus, je kunt hem overal neerzetten en je hebt je bed bij de hand.
Ik parkeerde de bus op een rustig plekje aan de waterkant en pakte een lekker koud biertje uit mijn koelkast.
Die avond zou ik een stukje gaan wandelen en wellicht zou ik een eenvoudig, maar goed restaurantje vinden.
Zoekt, en hij zult vinden. Zo niet, dan even vragen.
En zo liep ik de oude stad in en vroeg aan een paar oudere heren die aan het boulen waren, of ze een restaurantje wisten.
Ze wisten niet hoe snel ze over elkaar heen moesten antwoorden.
De een wees naar links, de ander naar rechts, gelukkig wees niemand naar boven. Uiteindelijk, hoe raar het ook mag klinken, bedoelden ze allemaal hetzelfde restaurantje en ik bedankte ze vriendelijk.
Naar links dus. Of toch naar rechts?
Uiteindelijk zag ik in een klein steegje licht branden en dacht, daar moet het zijn.
Er hing geen bord buiten maar ik kon door de ramen zien dat er mensen aan het eten waren.
Een kamer van vier meter breed, tafeltjes aan elke kant, maximaal zes.
Ik liep naar binnen en een serveerster kwam naar me toe gelopen.
Het meisje, ze zal een jaar of vier-vijf en twintig zijn, had haar armen vol met tatoeages staan en had ook enkele piercings in haar gezicht.
Haar zware zwarte mascara accentueerde haar mooie, felle ogen en haar zwarte haar, in een knot op haar hoofd met een schrijfpen erdoor, maakte het af.
Ik viel als een blok voor haar.
‘Heeft u gereserveerd?’ vroeg ze vriendelijk.
´Eh nee, ik ben maar alleen’ antwoordde ik.
‘Ogenblikje, ik ben zo terug.’
Ze draaide zich om, haar kontje was in een oude driekwart spijkerbroek gehuld en ik moest lachen.
Ze zag er zo speciaal uit, iets waar ik gek op was maar ik kon me goed voorstellen dat er massa’s mensen waren die niet op zo’n manier geserveerd wilden worden.
Enkele ogenblikken later kwam ze weer de kamer ingelopen en stopte.
Ze weest naar een tafel, vlakbij de de keuken.
‘Hier kunt u wel gaan zitten’ zei ze terwijl ze de laptop die opengevouwen op tafel stond, dichtvouwde en achter de bar neerlegde.
Snel legde ze het bestek neer en zette er een bord tussen.
Een servetje werd erlangs gelegd en zonder iets te vragen, zette ze er een wijnglas neer en even later volgde de fles rode wijn.
Ze keek me aan terwijl ik verbaasd keek, ik had toch niks besteld?
Ze knipoogde en glimlachte.
God, was ik maar een heleboel jaartjes jonger. Dan zou ik gek op d’r zijn geworden.
Ik schonk dan ook maar een glas wijn in en keek ondertussen naar de mensen die al bezig waren met eten.
Het was een gemêleerd gezelschap. Wat ‘vrije’ jongelui maar ook koppels in avondoutfit.
De vriendelijke serveerster hield het allemaal bij en ze deed het uit de kunst.
Ik had het geluk dat ik tussen de rest van het restaurant en de keuken zat en dus kwam ze elke keer mijn tafel voorbij.
Het duurde niet lang of ik kreeg mijn voorgerecht.
Mmmm, een groot bord met allerlei verschillende soorten vlees, paté, en cornichons. Kleine scherp smakende augurkjes.
Ik vulde mijn glas nog een keer bij en nam een slok voordat ik aan mijn diner begon.
Alleen eten is niet gezellig maar soms breekt de nood de wet en heb je geen keuze.
Dat het eten voortreffelijk smaakte, was daarentegen wel weer meegenomen en toen ik mijn charcuterie op had, vroeg de vriendelijke serveerster of het gesmaakt had.
‘Heerlijk, echt perfect.’
Ik ben een vleeseter of het nu koud of warm is. Heerlijk.
Ik schonk mijn glas nog een keer bij en genoot van de serveerster hoe ze voorbij gelopen kwam maar ook van haar inzet.
Ze was zo bedreven met haar werk en deed zo haar best om iedereen het naar de zin te maken dat het gewoon een genot was, om haar te zien werken.
Buiten dat ze, in mijn ogen dan, ook heerlijk eruitzag met haar enigszins gothic look waar ik voor viel.
Toen was ik aan de beurt.
De serveerster zette een groot bord voor me ‘bonne continuation’.
Ze glimlachte, knipoogde nog een keer en ik bedankte haar.
Ze draaide zich op één voet 180 graden om en schoot het restaurant in om de andere gasten te helpen.
Ik pakte mijn mes en vork en voor me stond een heerlijke maaltijd van een heerlijk stuk vlees met diverse soorten groenten en een mopje aardappelpuree.
Ik kon het niet laten en pakte mijn telefoon.
Voor ik eraan begon, maakte ik een foto. Dit wilde ik ‘thuis’ laten zien.
Ik legde mijn telefoon aan de kant en genoot met volle overgave van het diner.
De serveerster kwam regelmatig langsgelopen en vroeg dan, ‘alles naar wens?’
Ik knikte dan met mijn mond vol.
Ze glimlachte zo vriendelijk en hop, ze was weer weg.
Pas rond de klok van tienen, kwam het kaasplankje en ondertussen, omdat ik al zo laat aan het eten was begonnen, waren er al enkele tafels leeg gekomen.
Ik bestelde nog een kop koffie en de serveerster zette twee kopjes op het tafeltje.
Ze riep de keuken in, ‘kom je koffie drinken?’
Uit de keuken klonk een stem, ‘ik kom eraan.’
De serveerster keek mij aan en zei, ‘ben zo terug’.
Ze liep achter de bar, zette nog een kop koffie en zette het derde kopje ook bij mij op tafel.
Zelf, ging ze tegenover mij zitten, trok één kopje aan het schoteltje naar zich toe en vroeg, ‘Heeft u lekker gegeten?’
Ik antwoordde ‘Ik heb heerlijk gegeten. Echt ontzettend goed.’
Op dat moment kwam er een oudere dame uit de keuken gelopen, haar handen afvegend aan haar schort en ze keek mij aan ‘mag ik gaan zitten?’ vroeg ze in haar eigen restaurant.
Ik glimlachte en knikte, ‘Natuurlijk Mevrouw’.
Ze trok de stoel naar achter, nam plaats en pakte haar kopje koffie.
Ze nam een slokje, keek mij verschrikt aan en vroeg, ‘het was toch niet heel slecht hè, het eten?’
‘Wat? Het was verrukkelijk. Wat ben ik blij dat ik aan die boulende heren gevraagd heb waar je hier kunt eten.’
De oudere vrouw keek mij aan, ‘boulende heren? Waar dan?’
Ik vertelde dat ik op de weg naar het restaurant heren was tegengekomen die op het plein aan het boulen waren en aan hun gevraagd had waar je goed kon eten.
De vrouw schoot in de lach, ‘Dat is me ook wat. Ik weet wie je bedoelt maar het mooie is, die hebben hier nog nooit gegeten.’
Ik besloot om nog enkele rondjes te betalen en toen het tegen middernacht liep, rekende ik alles af.
Bedankte de serveerster én de kokkin voor de voortreffelijk heerlijke maaltijd.
Ik zou zeker nog een keer terugkomen.
Die avond, liep ik op mijn gemak terug naar mijn bus.
Het was stil in Avignon. De Pausen sliepen waarschijnlijk al.
Ook voor mij was het tijd om naar bed te gaan.
Morgen nog een klein stukje, naar Poes.

De volgende ochtend werd ik wakker door het geroezemoes in de stad.
Ik scheerde en waste mezelf, trok schone kleren aan voor onderweg en toen ik mijn schoenen aan had getrokken, sprong ik uit de bus en liep naar de dichtstbijzijnde bakker.
‘Een baguette en twee croissantjes alstublieft’ vroeg ik aan de bakkersvrouw.
Morgen zou ik ‘mijn’ bakkersvrouw weer terugzien en alhoewel deze wel heel aardig was, was ‘mijn’ bakkersvrouw dat ook maar ook nog eens aantrekkelijk.
Ik rekende af en liep terug naar de bus.
Pakte mijn tuinstoeltje en terwijl ik wachtte op de koffie, las ik de headlines van de kranten door.
Lag het nou aan mij of waren er veel meer ernstige steek- en vechtpartijen in Nederland?
Nou ja, ik was een goede 1100 kilometer verwijderd van Nederland en waar ik woon, is het heel wat rustiger.
De koffie was klaar en ik smeerde een croissantje in met iets teveel boter.
Och, moest kunnen.
Terwijl ik mijn koffie dronk, mijn croissantje sopte, dacht ik aan Nadine en Luc.
Raar dat ze vanwege financiële redenen terug naar België moesten.
Nou ja, dat was niet aan mij om daarover te oordelen.
Ik nam nog een hap, slok en enkele minuten daarna vouwde ik het stoeltje in en schoof het, op de daarvoor bestemde plek, in de bus.
Ik zette de bus op contact, zette een mooie playlist op en het was tijd om naar huis te gaan.
Met de vrolijke muziek in de bus, reed ik over de route départemental naar de Ardèche, naar huis.
Het weer was prachtig en de lucht was strak blauw.
Het duurde niet lang of ik stak de Rhône en de autosnelweg over en begon aan het laatste stuk, bochtjes maken tot ik thuis was.
Hoe verder ik van de Rhône vallei afkwam, hoe helderder de lucht en het uitzicht werden.
Waar ik woonde was praktisch geen luchtvervuiling door fabrieken of andere bronnen want het was gewoon te ver van de bewoonde wereld om het economisch haalbaar te houden.
Hetzelfde gold ‘s nachts voor lichtvervuiling. Om 23:00 gaat alle verlichting uit en als je dan nog buiten bent, gaat er een hemel voor je open. Letterlijk en figuurlijk.
Een klein uurtje later, draaide ik het pad in en jawel, wie zat daar op de parkeerplaats te wachten? Poes.
Ze kende mijn auto ondertussen en toen ik hem geparkeerd had, afgezet had, deur opengedaan, sprong ze meteen op schoot.
‘Ha Poes, hoe is het?’
Ik pakte haar stevig beet en gaf haar een dikke knuffel.
Ze voelde ‘gezond’ aan en haar brommer deed het ook weer.
Met haar oogjes dicht bleef ze zich tegen mij aanduwen.
‘Ja ja, Poes. Het is goed. Kom, we gaan naar binnen.’
Poes sprong van mijn schoot en uit de auto.
Ik pakte mijn weekendtas uit de bus en sloot alles af.
Poes liep, zoals altijd, van links naar rechts over het pad maar wel voor me uit.
Ze was blij om mij weer te zien en dat was wederzijds.

Ik deed de deur open en de koude lucht die opgesloten was in het huis, kwam me tegemoet.
‘Brr, zo eerst de kachel aanmaken.’
Ik zette de tas op de trap en drukte op de afstandsbediening van de verwarming die meteen aansprong.
Ik keek op de klok, vier uur al?
Mooi, tijd voor een biertje dan om de korte vakantie af te sluiten.
Ik pakte een biertje uit de koelkast, liep naar buiten en ging op het bankje in de volle zon zitten.
Poes, niet van mijn zijde geweest, kwam naast me liggen.
‘Je mag mij wel aaien terwijl je je biertje drinkt hoor’. Zo keek ze mij ten minste aan en ik begreep haar.
Ik dronk mijn biertje en met mijn vrije hand aaide ik Poes met haar extreem zachte en schone velletje.
‘Lekker Poes, om weer thuis te zijn.’
Poes drukte haar kopje tegen mijn benen. Mijn Franse Poes was tweetalig hoor, ze begreep me heel goed.

Weet u, als je weer thuis komt na een korte of lange vakantie, dan pak je meteen het oude ritme op en ook ik deed dat.
In het Zuiden heb ik geen TV gezien en thuis, na het eten, ging de zwarte plaat aan tot er beeld was en tot ik te moe was om mijn ogen open te houden.
En omdat er, zelfs met enkele duizenden zenders niets interessants op is, zette ik hem uit, deed de lampen uit en ging naar bed. Mijn eigen bedje, geen stal maar een heel dik matras met een dik donzen dekbed erop.
Tot mijn neus opgetrokken, naakt weliswaar onder de dekens, raam open en de lamp uit. Welterusten.

De volgende ochtend werd ik vroeg wakker.
Ik gooide het dekbed van me af en liep naar de badkamer.
Eerst lekker scheren en daarna, lekker een warme douche.
Terwijl ik onder de douche stond en mezelf waste, zag ik dat één hoek van de pleister die nog tussen mijn benen zat, los aan het laten was.
Voorzichtig pakte ik hem tussen duim en wijsvinger beet en trok eraan.
Langzaam aan liet hij los en even later was hij er helemaal af.
Ik pakte een spons, deed er wat schuim op en heel voorzichtig waste ik tussen mijn benen.
Het deed heel maal niet zeer wat ik verwachtte en op de vloer van de douche, zag ik korte draadjes vallen die loslieten uit de hechting.
Ik spoelde me daarna goed schoon en liep weer terug naar de slaapkamer.
Uit mijn la met ondergoed, pakte ik een schoon slipje en trok het aan.
Het voelde heerlijk aan de zachte stof op de gevoelige huid tussen mijn benen maar ook tegen mijn kleine klitje.
Ik schoot in de lach toen ik me iets herinnerde.
Toen ik besneden werd, was ik gelukkig onder volledige narcose en mocht de volgende dag weer naar huis.
Uiteraard moest ik enkele weken later op controle komen en de chirurg vroeg toen hoe het ging.
Ik zei, ‘het is wel erg gevoelig en zeker als ik alleen een badjas aanheb.’
Hij schoot in de lach en zei, dat went wel. Nou zeg, stond ik met rood hoofd en nee, ik ben altijd gevoelig gebleven, de leugenaar.
Maar, de zachte damesslipjes maakten veel goed en ondanks dat ik geen erectie meer kon krijgen, was ik nog wel continue geil.
Mijn klitje liet dat merken door te gaan lekken en met een beetje handigheid had ik het voor elkaar gekregen dat het op het kruisje van het slipje kon lekken.
Maar, geil was ik wel en ja, ik had nog steeds de drang om klaar te komen.
Zonder stijf plassertje zal er weinig gespoten worden, ben ik bang.
Maar, de Meesteres bepaalde of ik klaar mocht komen. Ze bepaalde niet alleen wanneer maar ook hoe.
Ik liep naar beneden, Poes lag op haar stoel en werd net wakker.
‘Even naar buiten Poes?’
Nadat ze mij een kopje gegeven had, deed ik de deur open en de warme voorjaarszonnestralen kwamen binnen.
Ik liet de deur open en in de keuken zette ik het koffiezetapparaat aan.
Ondertussen pakte ik mijn telefoon en liep naar mijn kantoor.
Ah, een bericht van Meesteres Nadine. Die lees ik zo meteen wel op de computer die aan het opstarten was.
De koffie was doorgelopen en ik schonk mezelf een grote mok in.
Terwijl ik ging zitten, nam ik een slok koffie en opende mijn mail.
Meesteres Nadine verontschuldigde zich dat ze zo snel weg moest maar al snel veranderde de mail van toon.
‘Dat ik er niet ben, wil niet zeggen dat jij kunt doen en laten wat je wilt.
Je bent en blijft een slaaf en dat betekent dat, in elk hoedanigheid, je moet verantwoorden naar je meerdere, in dit geval ik dus.
Dat betekent onder andere dat je je aan bepaalde richtlijnen dient te houden.
Deze richtlijnen dienen ervoor dat een slaaf ten alle tijden zich beseft dat hij geen zelf beslissingsrecht heeft.
Dat betekent dat een slaaf geen enkel seksueel genot mag ervaren zonder toestemming van zijn Meesteres.
Aftrekken is in jouw geval uitgesloten omdat het klitje niet stijf kan worden.
Maar ook geneukt worden door een man of strapon of zelfbevrediging door tepelstimulatie is uitgesloten.
Onder toezicht zal dat klitje gemolken worden vanwege de gezondheid maar onder geen beding zal je daar genot uit ervaren.
Het ‘melken’ zal voorlopig plaatsvinden voor de camera en met behulp van elektro stimulatie kan ik op afstand jouw klitje dusdanig controleren dat er sperma geproduceerd wordt en zonder het gevoel van orgasme, het lichaam kan verlaten. Seksueel genot is NIET bedoeld voor slaven en daarom zal ik er op toezien dat jij dat niet als zodanig ervaart en optimaal geil blijft.
In het begin zul je je gefrustreerd gaan voelen maar ik weet uit ervaring dat je na verloop van tijd het heerlijk gaat vinden dat je onder mijn controle staat en door en van mij, geen orgasme zult ervaren.
Na verloop van tijd zul je, zelfs als je van mij toestemming krijgt om klaar te komen, mij smeken om géén orgasme te krijgen omdat je mij liever dient.
Ik weet dat een geile slet als jij zo gaat denken al denk je daar nu nog anders over.
Wat betreft je operatie, het verband zal er nu wel af mogen en omdat het zelf verwijderende hechtingen zijn, zullen ze vanzelf oplossen.
Je balletjes zijn nog steeds aanwezig en als alles genezen is, zul je nog steeds het genot (of pijn, wie weet) kunnen ervaren als er tegen je balletjes geslagen wordt.
Omdat je nu alleen nog een klitje hebt wat aan je onderlichaam hangt, als een klein wormpje, heb ik je enkele dagen geleden een pakketje toegestuurd als cadeautje.
Vanaf het moment dat je het pakketje ontvangen hebt, ga ik ervan uit dat je het oude vervangt door het nieuwe.
Er gaat een nieuwe tijd voor jou aanbreken en dat zal betekenen dat jouw leven aan mij toebehoort.
Uiteraard zal ik rekening houden met jouw situatie maar, nogmaals, jij bent mijn slaaf en gedraagt je als zodanig.
Uiteraard is dat al ingegaan toen mijn vriendin jou onder handen heeft genomen en jouw onderdanigheid is dus ingegaan met terugwerkende kracht.
Doe de groeten aan Poes en laat even weten of je mijn ‘cadeautje’ ontvangen hebt. Lieve groetjes, Meesteres Nadine en Luc.’

Zo zeg, ik pakte mijn mok en dronk een slok koffie.
Ik bloosde, ik voelde me bloedgeil en op een nat plekje na in mijn slipje, gebeurde er niets in mijn broekje.
Ik glimlachte, ze was me inderdaad voor. Ik had de intentie om die middag wat te ‘spelen’ met mezelf maar dat werd door dit bericht wel even zwaar onderuit gehaald.
Pfff, alsof ik ooit zou smeken om niet klaar te komen. Daar vergiste ze zich wel heel erg in.
Ik dronk mijn koffie op en pakte de broodzak en geld voor het brood.
Tenslotte moest er wel gegeten worden.
Ik trok de deur achter me dicht en net op dat moment kwam Poes aangelopen.
‘Gaan we wat eten, Pap?’
‘Tis goed met jou, ik ga eerst brood halen en daarna gaan we wat eten.’
Poes draaide zich om en liep voor me uit naar de auto.
Binnenkort zou Poes meerijden maar nu nog niet.
Op mijn gemak, met de mail die door mijn hoofd gonsde, reed ik het dorp uit.
Het was rustig, eigenlijk niet anders als anders en ik parkeerde mijn auto voor de bakkerij.
Ik stak de straat over en liep de winkel in.
De bakkersvrouw droeg een witte wollen trui. Tot op haar enkels. Tja, eigenlijk een wollen jurk dus.
Het stond haar goed maar met zo’n figuurtje staat alles goed.
Ze draaide zich om om mijn baguette te pakken en haar zwarte bh’tje en stringetje waren enigszins zichtbaar door de grof gebreide wol.
Dat had de bakker niet gezien toen ze zo vroeg uit de veren moesten vanochtend. Of misschien wel. ;-)
In elk geval, ik rekende af en reed weer naar huis.
Poes en ik, tja, voorspelbaar, liepen samen naar huis en ik keek door de brievenbus opening of er iets afgeleverd was.
Er lag een grote witte plastic zak in en ik opende de brievenbus aan de achterkant om het pakket eruit te halen.
Ik keek naar de afzender en jawel, het kwam uit België.
Binnen maakte ik snel maar voorzichtig het pakket open en in het grote pakket zaten allemaal kleinere zakjes.
Ik opende één van de zakjes en glimlachte.
Ik maakte er nog een open en nog een.
In alle zakjes zaten damesslipjes. Niet zomaar damesslipjes maar alle slipjes waren transparant en bedrukt met een vrolijke print.
Ik pakte één van de slipjes uit het zakje en voelde het fijne stof.
Met rode wangen maakte ik het volgende zakje open en ook hierin zaten transparante slipjes met een motief.
Ik vond ze prachtig.
Ik trok mijn spijkerbroek uit en ook mijn slip die ik droeg.
Trok een nieuwe aan en het zat perfect.
Mijn billen bedekt door de zachte stof want er zaten geen stringetjes bij.
Ik pakte mijn telefoon en maakte een foto van mezelf, in mijn nieuwe slipje.
Daarna stuurde ik de foto naar Meesteres Nadine en bedankte haar voor het fijne en zachte cadeau.
Niet veel later kwam er een mail terug. ‘Alleen die slipjes mag je nog dragen, de rest haal je uit de lade. Je draagt alleen nog, door mij goedgekeurd ondergoed, sletje.’
Ik glimlachte, als ik ‘sletje’ hoorde, werd ik meteen opgewonden.
Ze had toch gelijk?