De opening in de muur is smaller dan ik had verwacht. Een donkere rand, net iets hoger dan mijn gezicht als ik op mijn knieën zit. Ik houd mijn adem in en kijk ernaar alsof er elk moment iets doorheen kan komen. Dan beweegt er iets. Een ronde, gladde vorm drukt zich langzaam naar voren, eerst alleen de top, roze en glanzend, dan meer. Het komt dichterbij tot het helemaal aan mijn kant is, warm en zwaar tegen de lucht. Ik heb er nooit een gezien. Op plaatjes was het altijd iets anders, kleiner of stiller. Deze staat recht voor me, dikker dan mijn pols, met een bleke schacht en een donkere ader die onder de huid loopt. Mijn maag trekt samen. Ik weet niet of ik moet wegkijken of blijven staren. Mijn vingers jeuken. Ze trillen een beetje als ik ze optil. De lucht rond de opening is warmer dan de rest van de kamer. Ik schuif dichterbij tot mijn knieën het koude linoleum voelen. Mijn hand blijft hangen, open, vlak voor de plek waar het uit de muur komt. Als mijn vingertoppen de huid raken is die zachter dan ik dacht, en tegelijk hard eronder. Warmte trekt in mijn handpalm. Ik sluit mijn vingers eromheen, voorzichtig, alsof het kan breken. Het past niet helemaal in mijn hand.

Mijn vingers blijven stil om de schacht liggen, alsof ik eerst moet wennen aan het gewicht dat in mijn handpalm rust. De huid voelt strak en warm, warmer dan mijn eigen hand. Ik beweeg mijn pols een klein stukje omhoog. De huid schuift mee, zacht en soepel, tot mijn vingers tegen de rand onder de eikel drukken. Daar stopt het. Ik haal adem en laat mijn hand weer zakken, langzaam, tot mijn duim bijna de muur raakt. De schacht glijdt door mijn greep. Het is harder dan ik had verwacht. Mijn knokkels voelen de weerstand, een lichte spanning die niet meegeeft. Ik doe het nog eens. Op en neer, een kort stukje. De warmte blijft in mijn handpalm zitten. Mijn duim strijkt per ongeluk langs de onderkant. Een rilling trekt door mijn arm, niet van hem, van mij. Ik kijk naar mijn eigen hand en naar wat eruit steekt. Het beweegt een beetje mee, alsof het ademt. Ik weet niet hoe hard ik mag knijpen. Mijn vingers spannen zich iets vaster, proberend. De huid rekt een millimeter. Mijn maag draait. Dit is wat mensen doen. Mijn hand gaat weer omhoog, nog steeds langzaam, en ik voel hoe de eikel tegen mijn wijsvinger drukt.

Mijn hand blijft even stil hangen bij de top. De eikel voelt gladder dan de schacht, ronder, en warmer tegen mijn wijsvinger. Ik schuif mijn duim langzaam over de rand. De huid daar is dunner. Mijn nagel glijdt er bijna overheen, maar ik trek hem terug op het laatste moment. Een klein beetje vocht zit al op de plek waar mijn duim net was. Het plakt een seconde aan mijn huid en laat een koele streep achter als ik mijn duim weer optil. Ik kijk ernaar. Het is helder, niet veel. Mijn vingers spannen zich onwillekeurig aan. De schacht trekt een klein stukje samen onder mijn greep, een korte beweging die ik in mijn handpalm voel. Mijn eigen adem stokt. Ik leg mijn duim er weer op, voorzichtiger deze keer, en wrijf zachtjes heen en weer over de gladde bovenkant. Het vocht verspreidt zich. Mijn duim glijdt makkelijker. Warmte trekt door mijn vingertoppen. Ik weet niet of dit hoort, of ik het zo moet doen. Mijn pols trilt een beetje. De eikel voelt voller dan net. Ik houd mijn duim stil en voel hoe het onder mijn aanraking klopt, zacht en regelmatig.

Ik laat mijn duim liggen waar hij ligt en beweeg mijn hele hand omhoog. De schacht glijdt door mijn vingers, sneller dan net. De huid schuift mee tot mijn greep weer bij de rand onder de eikel komt. Ik druk iets harder. Mijn knokkels voelen de weerstand duidelijker, een stevige spanning die niet meegeeft. Mijn onderarm spant zich aan. Ik laat mijn hand weer zakken, hetzelfde tempo, en voel hoe de warmte in mijn palm blijft hangen. Nog een keer. Op en neer. De beweging wordt regelmatiger. Het kleine beetje vocht van net maakt de huid gladder, zodat mijn vingers minder blijven plakken. Ik kijk naar mijn hand. De schacht is roder geworden waar ik hem vasthoud. Mijn pols doet een klein beetje pijn van de onbekende beweging. Ik knijp vaster, proberend of dat mag. De schacht reageert, trekt even samen en ontspant weer. Mijn maag draait. Ik weet niet of ik dit te hard doe. Mijn hand gaat weer omhoog, steviger dan daarvoor, en ik voel de eikel tegen mijn wijsvinger drukken. De warmte trekt door tot in mijn pols.

Bij de volgende opwaartse beweging voel ik iets nats tegen mijn wijsvinger. Meer dan net. Het komt uit het kleine spleetje bovenop de eikel en blijft even plakken aan mijn huid voordat het uitloopt. Ik stop halverwege en kijk. Een helder druppeltje zit op de top, glanzend in het licht. Mijn duim gaat er vanzelf overheen. Het vocht verspreidt zich, dun en glad, over de hele eikel en een stukje langs de rand. Mijn vingers glijden er makkelijker doorheen dan daarvoor. De huid voelt anders, gladder, alsof er iets tussen mijn hand en de schacht zit. Ik beweeg mijn hand weer omlaag en voel hoe het vocht meekomt, een koele streep die mijn palm nat maakt. Mijn adem gaat iets sneller. Ik weet niet of dit normaal is, of ik het weg moet vegen. In plaats daarvan wrijf ik het verder uit, langzaam, tot mijn hele greep glanzend is. De schacht voelt warmer. Elke beweging maakt een zacht, nat geluid dat ik niet had verwacht. Mijn vingers trillen een beetje. Ik kijk naar mijn hand en naar wat eruit steekt, en ik blijf doorgaan.

Ik houd mijn hand stil, laag om de schacht, en leun een stukje naar voren. De eikel is nu vlak voor mijn gezicht, glanzend van het vocht dat ik net heb uitgesmeerd. Mijn adem strijkt eroverheen. Ik open mijn mond een klein beetje. Mijn tong komt naar buiten, aarzelend, en raakt de top. De huid is warmer dan ik dacht, en het vocht smaakt zout en een beetje bitter. Een schok trekt door mijn tong heen, tot in mijn kaak. Ik trek me niet terug. Mijn tong blijft liggen, plat tegen de gladde bovenkant. De schacht beweegt licht onder mijn hand, een kleine trilling die ik in mijn vingers voel. Mijn hart klopt hard in mijn oren. Ik heb dit nog nooit gedaan. De smaak blijft hangen. Ik lik langzaam naar voren, een korte, natte beweging over het spleetje. Meer vocht komt vrij en blijft aan mijn tong plakken. Mijn lippen zijn droog. Ik slik. De eikel voelt hard tegen mijn tong, en tegelijk zacht aan de buitenkant. Mijn hand knijpt onwillekeurig iets vaster om de schacht.

Mijn tong blijft op de eikel liggen en begint te bewegen. Een kleine cirkel, langzaam, van links naar rechts. De huid is glad en warm, en het vocht maakt alles natter dan ik had verwacht. Mijn tongpunt drukt zachtjes in het midden en glijdt dan langs de rand. Ik proef hetzelfde zout als net, maar nu verspreid. Mijn adem gaat door mijn neus. Ik concentreer me op de beweging, zodat mijn tong niet afglijdt. De schacht trilt licht onder mijn hand. Ik doe nog een cirkel, iets smaller deze keer, en voel hoe de top onder mijn tong meebeweegt. Mijn lippen zijn dicht bij de huid, maar raken hem nog niet. Speeksel loopt langs mijn tong en mengt zich met het vocht dat er al was. Het smaakt sterker. Mijn kaak spant zich een beetje aan van de onwennige houding. Ik kijk omlaag, naar mijn eigen tong die over de glanzende eikel beweegt. Mijn hand houdt de schacht stil. Ik blijf cirkels maken, kleiner en langzamer, en voel hoe de warmte in mijn mond trekt.

Mijn tong glijdt van de eikel af en volgt de onderkant van de schacht naar beneden. De huid daar is zachter, met een lichte richel in het midden. Ik lik langzaam, een lange beweging van de top tot waar mijn hand de schacht vasthoudt. De smaak is hetzelfde, zout en warm, maar minder geconcentreerd. Mijn tong voelt de ader die eronder loopt, een harde lijn onder de zachte huid. Ik blijf even stil met mijn tong plat tegen die plek. De schacht beweegt licht, alsof hij reageert. Mijn adem strijkt over de natte huid. Ik lik weer omhoog, dezelfde weg terug, en proef het speeksel dat ik zelf heb achtergelaten. Mijn lippen raken de schacht bijna, maar ik houd ze op een afstand. Mijn hand knijpt iets vaster om de basis. De warmte trekt door mijn tong tot in mijn keel. Ik weet niet of dit genoeg is, of ik verder moet. Mijn tong blijft liggen, plat en nat, en ik voel hoe de schacht onder me klopt.

Ik til mijn hoofd iets op en breng mijn lippen naar de eikel. Ze zijn droog. Ik open mijn mond een klein beetje en sluit ze zachtjes om de gladde top. De huid voelt warm tegen de binnenkant van mijn lippen. Ik zuig voorzichtig. Een lichte druk trekt de eikel iets verder mijn mond in. Mijn tong ligt er nog steeds onder, plat en nat. Speeksel loopt langs mijn lippen en maakt alles gladder. De smaak wordt sterker, zout en warm, en blijft in mijn mond hangen. Mijn kaak spant zich aan. Ik weet niet hoe ver ik moet gaan. Mijn hand houdt de schacht stil, laag bij de muur. De eikel vult de ruimte achter mijn lippen, harder dan ik had verwacht. Ik zuig nog een keer, iets langer, en voel hoe de top tegen mijn tong drukt. Mijn adem gaat door mijn neus. Warmte trekt door mijn mond tot in mijn wangen. Ik blijf zo, met mijn lippen gesloten, en voel de lichte beweging onder mijn aanraking.

Ik ontspan mijn lippen een klein beetje en laat mijn hoofd zakken. De eikel glijdt verder mijn mond in, over mijn tong, tot de rand tegen mijn lippen drukt. De schacht voelt dikker. Mijn hand schuift een stukje omlaag om ruimte te maken, zodat ik niet tegen mijn eigen vingers aan kom. Warmte vult mijn mond. Ik voel de ader langs de onderkant tegen mijn tong. Speeksel loopt langs de schacht en maakt mijn lippen nat. Ik stop als de eikel bijna mijn keel raakt. Mijn adem stokt even. Ik weet niet of ik verder kan. Mijn kaak doet een beetje pijn van de onbekende opening. De schacht trilt licht in mijn mond. Ik blijf stil, met mijn lippen gesloten om de huid, en voel hoe hard en warm het is. Mijn hand houdt de basis vast, dicht bij de muur. Langzaam til ik mijn hoofd weer een stukje op, zodat de eikel terugglijdt naar de plek waar hij net was. De smaak blijft hangen. Mijn tong beweegt zachtjes onder de schacht.

Ik laat mijn hoofd weer zakken, langzamer dan net, en zuig tegelijk. De schacht glijdt over mijn tong, nat van speeksel, tot mijn lippen weer bij de rand onder de eikel komen. Ik til mijn hoofd op en herhaal de beweging. Op en neer. Mijn lippen sluiten strakker om de huid. Speeksel loopt langs mijn kin en maakt de schacht glanzend. Mijn adem gaat door mijn neus, kort en warm. De eikel raakt telkens de achterkant van mijn tong. Ik voel hoe hard hij is, en hoe de schacht meebeweegt in mijn mond. Mijn hand blijft stil om de basis, dicht bij de muur. Het ritme wordt regelmatiger. Elke keer als ik omlaag ga, voel ik de warmte dieper. Mijn kaak spant zich aan. Ik weet niet of dit goed is, of ik te snel ga. De smaak wordt sterker, zout en warm, en blijft in mijn mond hangen. Mijn tong drukt zachtjes tegen de onderkant terwijl mijn hoofd beweegt. De schacht trilt licht. Ik blijf doorgaan, op en neer, en voel hoe mijn lippen nat worden.

Mijn hand begint mee te bewegen. Terwijl mijn hoofd omlaag gaat, schuift mijn greep een stukje omhoog langs de schacht. De huid is nat van speeksel en glijdt makkelijk tussen mijn vingers. Ik zuig harder als de eikel dieper in mijn mond komt. Mijn hand volgt, strak om de basis, en drukt zachtjes mee. De combinatie voelt anders. Warmte van mijn mond en druk van mijn hand tegelijk. Ik til mijn hoofd op en laat mijn hand weer zakken, hetzelfde ritme. Speeksel loopt over mijn vingers. De schacht trilt sterker dan net. Mijn adem gaat sneller door mijn neus. Ik weet niet of mijn hand te hard knijpt. De spieren in mijn onderarm spannen zich aan. Elke keer als mijn lippen naar beneden glijden, voel ik de eikel tegen mijn tong drukken en mijn hand de rest vasthouden. Het ritme blijft. Nat en warm. Mijn tong beweegt mee onder de schacht. Ik blijf doorgaan, hoofd en hand samen, en voel hoe de schacht dikker lijkt te worden in mijn greep.

Mijn hoofd beweegt sneller. Op en neer, met kortere pauzes. Ik zuig harder als de eikel diep in mijn mond komt, zodat mijn wangen intrekken. De schacht voelt dikker, harder, en trilt sterker onder mijn tong. Mijn hand volgt het ritme, knijpt vaster om de natte huid. Speeksel loopt langs mijn kin en over mijn vingers. Mijn kaak doet pijn. Mijn adem gaat kort en warm door mijn neus. Ik voel hoe de spanning in de schacht toeneemt, een harde druk die niet meer ontspant. Mijn eigen lichaam spant zich aan. Mijn knieën drukken harder tegen de vloer. Ik weet niet hoe lang dit nog duurt. De smaak wordt scherper. Elke beweging maakt een nat geluid. De eikel raakt telkens de achterkant van mijn tong. Mijn hand houdt de basis strak vast, dicht bij de muur. De warmte trekt door mijn mond tot in mijn keel. Ik blijf doorgaan, sneller, en voel hoe alles strakker wordt.

De schacht trekt hard samen in mijn hand. Ik voel het aankomen en trek mijn hoofd terug, net op tijd. Mijn lippen laten de eikel los. De eerste straal komt warm en dik tegen mijn kin, een zware spat die naar beneden loopt. Ik houd mijn hand stil om de basis. Een tweede straal raakt mijn vingers, heet en plakkerig, en blijft aan mijn huid kleven. Mijn adem stokt. Ik kijk omlaag. Wit en dik, glanzend op mijn hand en op mijn kin. De schacht pulseert nog steeds in mijn greep. Warmte trekt door mijn vingers. Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn tong proeft nog de smaak van net. Een derde straal komt, korter, en spat tegen de rug van mijn hand. Mijn knieën drukken hard tegen de vloer. De lucht ruikt anders, scherp. Ik blijf mijn hand om de schacht houden en voel hoe de stralen blijven komen, warm en nat op mijn huid.

Meer stralen komen, korter en langzamer. Eén raakt mijn wang, warm en zwaar, en loopt naar mijn kaak. Een andere spat tegen mijn lippen. Ik houd mijn mond dicht. De smaak komt toch binnen, zout en dik. Mijn hand is nat, plakkerig, en de schacht pulseert nog in mijn greep. Ik voel hoe de laatste druppels uit de eikel komen en over mijn vingers lopen. De schacht wordt zachter, langzaam. Warmte blijft op mijn huid zitten. Mijn adem gaat weer normaal, maar mijn hart klopt hard. Ik kijk naar mijn hand. Wit en glanzend, dik op mijn knokkels en langs mijn pols. Een druppel hangt aan mijn kin en valt op mijn blouse. De opening in de muur is stil. De schacht trekt zich een klein stukje terug, maar blijft in mijn hand. Mijn tong proeft de smaak nog steeds. Ik weet niet of ik moet loslaten. Mijn vingers blijven om de zachtere huid liggen, nat en warm, en ik blijf kijken naar wat er op mijn gezicht en handen zit.

Een stem roept mijn naam. “Fieneke.” Het klinkt ver weg, door de deur heen. Mijn moeder. Mijn hand ligt nog om de zachte schacht, nat van wat er net overheen is gekomen. Ik trek mijn vingers terug. Het glijdt uit mijn greep en verdwijnt langzaam door het gat in de muur. Het gat zit laag, net boven de wc-bril. De tegels zijn koud onder mijn knieën. Buiten hoor ik auto’s op de snelweg. Mijn kin plakt. Ik veeg met de rug van mijn hand over mijn wang, maar het blijft zitten. “Fieneke, kom je?” De stem is dichterbij. Ik sta op. Mijn knieën trillen. Ik trek mijn rok recht en kijk naar het gat. Er is niets meer. Alleen de donkere rand. Ik spoel door en was mijn handen. Het water is lauw. De zeep ruikt naar citroen. Even later zit ik achterin de auto, naast mijn broertje. Hij kijkt uit het raam. Mijn moeder start de motor. We rijden de snelweg op, richting het zuiden. Mijn handen liggen op mijn schoot. Ze zijn schoon, maar mijn vingers herinneren zich nog de warmte. Mijn tong proeft iets zouts als ik slik. Ik kijk naar de achterkant van de bestuurdersstoel en zeg niets.