Deze serie is een spin-off van de fictieve serie Tijd is Macht, maar dan geschreven vanuit het oogpunt van Lieke. Daarnaast zijn ook de series Ongrijpbare Materie en In Gedachten Verzonken onderdeel van dit verhaal. Zorg dat je van de serie 'In Gedachten Verzonken' t/m hoofdstuk 3 gelezen hebt voor je aan dit hoofdstuk begint. Geniet ervan en ik hoor graag wat je ervan vindt!

Lieke werd halfslaperig wakker, haar lichaam zwaar en loom in het warme nest van dekens dat zich om haar naakte huid had gevouwen. Even dacht ze nog dat ze droomde. In die dunne, wankele grens tussen slapen en waken flitsten fragmenten van gisteravond voorbij, maar het waren niet de beelden van de beffen, niet het gevoel van warme sperma op haar gezicht of het ruwe ritme van twee mannen tegelijk. Alleen die voetstappen bleven hangen: zware, bekende tred op de overloop, zo vertrouwd dat haar maag zich omdraaide. Ze zag zichzelf weer liggen zoals ze was geweest — naakt, op handen en knieën, kont hoog, blinddoek strak om de ogen, haar kutje open en glinsterend in het schemerlicht — terwijl iemand achter haar stond wiens manier van lopen ze herkende. De droom kantelde plotseling. Het beeld werd te scherp, te concreet, te echt. Haar hartslag schoot omhoog, haar adem stokte en ze schrok helemaal wakker, ogen wijd openslaand in het halfduister van haar kamer.

Grijs najaarslicht sijpelde al door de smalle spleten langs de gordijnen naar binnen. Ze draaide haar hoofd naar het nachtkastje en zag dat het ver in de ochtend was. Geen wonder dat ze zo lang had geslapen; haar lichaam voelde gesloopt, gebruikt, nog steeds gevoelig op alle plaatsen die de vorige avond hadden gebrand van aanraking en overgave. Ze bleef liggen, trok de deken tot aan haar kin en greep naar haar telefoon, alsof het kleine scherm haar kon verankeren in de werkelijkheid.

Eerst kwamen de berichten van Kevin. Gisteravond laat had hij gevraagd of hij langs mocht komen om te blijven slapen. Vanochtend vroeg volgde een lief, zorgzaam appje: “Goedemorgen schatje. Lekker geslapen? Zin om vandaag af te spreken?” Ze keek ernaar en voelde de steek van schuld door haar heen trekken. Hij was zo lief, zo veilig, zo voorspelbaar in zijn warmte. Ze veegde de berichten weg zonder te antwoorden. Ze wist werkelijk niet meer wat ze met hem aanmoest. Was ze verliefd? Het voelde vertrouwd en fijn, maar nu ze haar meester had leren kennen, besefte ze pas hoeveel spanning ze al veel langer miste — die scherpe rilling van gevaar, het gevoel volledig te worden genomen zonder ruimte voor twijfel of onderhandeling. Kevin gaf haar dat niet. Kevin vroeg. Haar meester nam.

Het volgende bericht was van Sophie. Ze hadden elkaar sinds woensdag niet meer gesproken. “Zin in koffie vanmiddag? Samiha kan ook,” stond er. Lieke staarde naar de woorden en typte een voorzichtig antwoord: dat ze zou proberen te komen, maar eerst nog even langs Kevin wilde. Ze vroeg erachteraan hoe het nu met Sophie ging na het voorval van woensdag. Sophie reageerde bijna meteen, haar toon dankbaar en een beetje vermoeid. Dat het lief was dat Lieke het vroeg. Dat het wel goed ging en dat ze er wel bovenop kwam, al snapte ze nog steeds niet wie of wat haar had verkracht. Lieke keek naar het scherm en dacht bitter: logisch. Wie verzint er nou dat iemand onzichtbaar kan zijn? Zij geloofde het alleen omdat haar meester het de afgelopen dagen zo vaak en zo onontkoombaar had laten zien — omdat ze zijn handen had gevoeld zonder gezicht, omdat ze zijn pik in zich had gehad terwijl de kamer er leeg uitzag.

Verder waren er geen berichten. Ook niet van haarzelf. Dat knaagde. Haar meester had niet gereageerd. Ze had zo haar best gedaan voor die vijf foto’s van gisteren, zich blootgegeven op plekken waar iedereen haar had kunnen zien, en hij had haar gisteravond beloond — hard, intens, tot ze bijna niets meer kon denken. Maar een klein complimentje op de app was toch fijn geweest. Iets dat zei dat hij tevreden was. Ze legde de telefoon naast zich op het kussen en staarde naar het plafond. Hoe anders zag de wereld er nu uit vergeleken met een week geleden, toen ze nog niets van hem wist, toen ze nog dacht dat Kevin genoeg was, toen ze nog geloofde dat ze gewoon een gewoon meisje was met een gewoon leven.

Het liefst zou ze nog uren blijven liggen, de deken over haar hoofd trekken en de wereld even negeren. Maar ze praatte zichzelf moed in, zoals elke ochtend: tijd om op te staan. Met een zucht sloeg ze de deken van zich af. De koude lucht raakte haar naakte huid en een rilling trok over haar borsten, haar buik, haar dijen; haar tepels werden meteen hard. Ze greep naar de roze badjas die over de stoel hing, deed hem om en trok dikke wollen sokken aan. De zachte stof om haar voeten voelde troostend. Langzaam liep ze de trap af, de badjas losjes om haar lichaam, de riem half dichtgeknoopt.

Beneden in de keuken zaten haar vader en haar achteroom Jan, die ze zelden zag — de stille, strenge oom die af en toe langskwam, de rechercheur, altijd een beetje afstandelijk. Haar vader stond al half klaar om weg te gaan, jas over zijn arm. “Goedemorgen,” zei hij. Ze mompelde iets terug en liep naar het koffiezetapparaat. De pot stond er al; ze schonk zichzelf een mok in. De warme, bittere geur vulde haar neus en gaf haar even het gevoel dat de ochtend nog ergens normaal kon zijn.

Oom Jan keek op van zijn eigen mok. “Dag Lieke. Je ziet er moe uit. Late avond gehad?” Ze deed alsof ze hem niet had gehoord, roerde in haar koffie en staarde naar de stoom. Haar vader pakte zijn tas, gaf haar een snelle kus op de wang en liep de deur uit met een “Tot vanavond.” De stilte die achterbleef voelde zwaarder dan ze had verwacht.

Jan bleef zitten. Hij had een mok voor zich maar dronk niet. “Late avond gehad?” herhaalde hij. Ze kon niet opnieuw doen alsof ze hem niet hoorde. Ze haalde haar schouders op. “Beetje,” zei ze zo ongeïnteresseerd mogelijk, in de hoop dat hij de hint zou snappen en zou ophouden. Maar Jan leek de stilte niet te voelen zoals andere mensen dat deden.

“Heb je een vriendje tegenwoordig?” vroeg hij. “Of iemand op wie je een oogje hebt?” Ze probeerde kort en ontwijkend te antwoorden, maar hij bleef doorvragen — kleine, ogenschijnlijk onschuldige vragen — tot er iets gebeurde in haar hoofd. Alsof er een mist optrok. Alsof iemand een schakelaar omdraaide. Opeens voelde ze met een helderheid en overtuiging die nergens vandaan leek te komen dat ze eerlijk tegen hem kon zijn. Dat ze eerlijk tegen hem móest zijn.

“Wanneer heb je voor het laatst geneukt?” vroeg hij uit het niets.

Het was een absurde, ongepaste vraag, een vraag die een achteroom niet hoorde te stellen aan zijn nichtje. Maar ze keek er niet eens van op. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. “Gister,” antwoordde ze, en terwijl ze het woord uitsprak dacht ze aan alle keren: aan de bank, aan de bibliotheek, aan de handen die haar hadden vastgehouden terwijl ze niets zag. Er ontstond een warme tinteling tussen haar benen; haar kutje voelde plots gevoeliger onder de badjas.

De vragen gingen door, brutaal en intiem. Ze antwoordde ze allemaal. Wie haar meester was (ze wist het niet). Hoe lang ze hem al kende. Hoe vaak ze seks met hem had gehad. Wat ze allemaal met hem had gedaan. Ze hoorde zichzelf praten alsof iemand anders de woorden koos. Diep vanbinnen schaamde ze zich, maar de schaamte was zwak vergeleken met de drang om te blijven praten, om alles te zeggen.

Ze liet hem de foto’s zien, de filmpjes, alles wat ze had gestuurd en wat hij van haar had gestuurd. Haar vingers trilden toen ze de telefoon overhandigde. Ze bestudeerde zijn gezicht terwijl hij keek. Wat zag ze daarin? Vond hij het geil? Was hij zoals de meeste mannen? Of keek hij ernaar zoals een agent naar bewijs keek — koel, zonder opwinding? Vond hij haar vies zoals ze daar op die foto’s stond? Ze kon zijn gezicht niet doorgronden. De schaamte brandde in haar wangen, maar ze trok de telefoon niet terug.

Toen ze vertelde dat hij haar had geneukt zonder blinddoek en dat ze hem toch niet had kunnen zien, dat hij onzichtbaar was, keek Jan op. Alert, alsof er iets klikte. Hij stond op en begon heen en weer te lopen, in gedachten verzonken. Boven hoorde ze geluid; Thomas was wakker geworden en had blijkbaar ook lang in zijn nest gelegen.

Jan liep naar de kraan om een glas water te vullen. Precies op dat moment lichtte haar telefoon op. Een nieuw appje. Dit keer niet via haar eigen nummer, maar vanaf een echt, onbekend nummer. Ze wist meteen wie het was.

“Ik wil een filmpje van je. Vandaag nog. Je moet jezelf neuken met iets groots. Het grootste dat je ooit in je natte kutje hebt gehad.”

Er zat een foto bij — van haar, gisteravond, naakt op de bank, van bovenaf gefotografeerd. Sperma lag in dikke strepen over haar gezicht, over haar lippen, over één borst. Haar ogen waren halfdicht, haar mond open.

Ze voelde meteen de spanning, de blijdschap, het enthousiasme dat hij haar appte. En met zijn eigen nummer nog wel. Hij vertrouwde haar. Ze kwam dichterbij. En ze werd geil van het idee. Ze wilde het voor zich houden, maar iets in haar, iets waar ze geen controle over leek te hebben, zei het hardop tegen Jan.

Hij wilde meteen het appje en de foto zien. Ze zag dat hij aandachtig keek. Hij pakte zijn eigen telefoon erbij terwijl Lieke al begon te dagdromen over de opdracht. Wat kon ze gebruiken? Iets groots. Iets dat haar meester tevreden zou stellen.

Toen zei haar oom opeens: “Zullen we maar gauw dat filmpje gaan maken voor je meester dan?”

Haar eerste gedachte was scherp en duidelijk: wat denkt hij wel niet. Alsof ik dat ooit met hem erbij zou doen. Mijn achteroom. Een oude man. Hoe haalt hij het in zijn hoofd. Gatver. Gatver. Ze wilde hem precies dat zeggen, maar hield zich in. In plaats daarvan fronste ze en probeerde niet te agressief te klinken. “We? Dat ga ik dus echt niet met jou erbij doen.”

Ondanks zijn stoïcijnse blik dacht ze te zien dat hij doorhad dat het een rare vraag was. “Wat ga je dan gebruiken?” vroeg hij. Ze wilde antwoorden dat dat hem geen bal aanging, dat hij zich met zijn eigen zaken moest bemoeien, maar opnieuw voelde ze die vreemde aandrang om eerlijk te blijven. “Weet ik nog niet,” zei ze dus.

Ze zag dat hij rondkeek. “Je kunt daar wat dingen uitpakken. Die winterpeen. Of misschien die komkommer.” Lieke liep ernaartoe, pakte de winterpeen op en woog hem in haar hand. Twijfelde. Zou het kunnen? Zou het in haar kutje passen? Zou haar meester daar blij mee zijn? Nee. Ze schudde haar hoofd. “Die is niet groot genoeg voor meester. Die komkommer ook niet echt.”

Maar er lag meer in de schaal: een dikke, donkergroene courgette. Hij was groot. Eerlijk gezegd had ze geen idee wat er in haar kutje zou passen, hoeveel ze kon oprekken zonder dat het echt pijn deed. Ze pakte hem, voelde het koele gewicht in haar hand. “Misschien deze wel.”

Jan antwoordde vragend: “Dat past toch niet.” En terwijl ze opkeek zag ze hoe hij zijn hand snel bij zijn kruis vandaan trok. Ze keek onopvallend naar beneden en zag de duidelijke contour van zijn stijve pik die door zijn riem schuin naar links in zijn broek gedrukt werd. Intern grinnikte ze. Typisch mannen. Zelfs haar achteroom, die nooit emotie leek te laten zien en altijd zo netjes overkwam, kon niet verhullen dat hij geil werd. Ze wist het eigenlijk ook wel: elke man was hetzelfde, familie of niet. Ouwe viespeuk.

“Ik kan het proberen,” zei ze, terwijl ze nu bewust haar hand langzaam over de courgette liet glijden en keek hoe haar achteroom zag wat ze deed. Dat hij voorstelde om te helpen met het filmpje… hoe durfde hij. Alsof ze ooit met zo’n oudje iets zou doen. Ze walgde al bij het idee.

Maar toen, uit het niets, voelde ze iets geks. Dezelfde walging, dezelfde afkeer — en tegelijkertijd, parallel daaraan, de drang om het hem wél te laten zien, om hem wél te laten kijken. Ze kon niet verklaren hoe ze zulke tegengestelde gedachten tegelijk kon hebben. Maar voor ze er erg in had, had ze al gezegd: “Wil je me helpen? Misschien kan jij filmen terwijl ik die opdracht doe voor mijn meester? Kom, dan gaan we naar mijn kamer. Neem jij die komkommer en courgette voor me mee?”

Ze liep naar de trap, Jan achter zich aan. Bij elke trede dacht ze: waarom doe ik dit? Ik snap het niet. Ik wil dit niet met hem. Ik wil dit gewoon alleen doen, voor mijn meester. Maar ondertussen dacht ze ook: ik wil dat hij helpt. En ze werd geil van de gedachte aan hem, aan de pik die ze strak in zijn broek had zien zitten. Hoe kon je geil worden van iets waar je ook van walgde? Hoe kon je iets geheim willen houden en toch willen delen? De tegenstrijdigheid in haar hersenen deed bijna pijn.

Ze liep door naar haar kamer, deed de deur open en stapte naar binnen. Jan volgde. Zonder een woord te zeggen deed ze haar badjas open en liet de zachte stof van haar schouders glijden tot hij op de grond viel. Naakt, op haar dikke wollen sokken, ging ze op het bed zitten en keek hem aan. Haar hart klopte sneller dan ze wilde toegeven terwijl ze naar Jan keek, die nog steeds bij de deur stond met de komkommer en de courgette in zijn handen. Ze gaf hem haar telefoon zonder een woord te zeggen, haar vingers even tegen de zijne borend, en instrueerde hem kort hoe hij moest filmen. Hij knikte alleen, maar in plaats van meteen de camera te richten, bleef hij haar aankijken met diezelfde ondoorgrondelijke blik die hij beneden al had gehad.

“Als je iets groots in je kutje wilt stoppen, moet je wel goed nat zijn, toch meisje?” zei hij rustig. “Zal ik je anders even opwarmen eerst met mijn tong?”

Haar eerste gedachte was scherp en afwijzend: gatver, nee. De walging kwam als een koude golf door haar heen. Haar achteroom. Een man van zijn leeftijd. Familie. Het idee alleen al voelde verkeerd, vies, iets dat ze nooit had moeten toestaan. Maar nog voordat die afkeer goed en wel was geland, draaide er iets om in haar hoofd, alsof iemand een tweede stem aanzette die precies even luid was als de eerste. Ja. Ik zou dat heel geil vinden. Haar mond bewoog eerder dan ze het kon tegenhouden. “Oh, wil je dat doen? Wat lief van je.”

Ze leunde achterover tegen de kussens, trok haar benen op en liet ze wijd openvallen. Haar kutje lag volledig bloot in het grijze ochtendlicht dat door de gordijnen sijpelde, de dikke schaamlippen licht gescheiden, de roze binnenkant al glanzend van de spanning die zich de hele ochtend had opgebouwd. Ze voelde zijn handen op haar dijen, warm en stevig, terwijl hij de zachte huid omhoog streelde. Een rilling trok door haar heen. Hij boog zich voorover en ze voelde zijn adem tegen haar spleet, warm en dichtbij, voordat zijn tong langzaam over haar hele lengte gleed, van onder naar boven, één lange, natte streek die haar deed kreunen.

Haar heupen schokten onwillekeurig. Hij likte opnieuw, trager dit keer, drukte zijn tong plat tegen haar clitje en maakte kleine, precieze cirkels. Ze voelde hoe nat ze al was, hoe haar lichaam reageerde terwijl haar hoofd bleef protesteren. Hij zoog zachtjes aan haar clit, duwde zijn tong tussen haar lippen en likte diep, alsof hij alles wilde proeven. Haar handen gingen vanzelf in zijn haar. Ze hield hem vast terwijl hij haar at, en ergens in haar hoofd bleef de stem van haar meester klinken: dit is voor jou, meester, kijk hoe nat ik word, kijk hoe ik me open voor je, zelfs hier, zelfs nu.

Hij duwde twee vingers bij haar naar binnen. Ze was al kletsnat. Ze voelde hoe ze zich om zijn vingers klemde wanneer hij ze boog. Hij likte en zoog terwijl hij haar vingerde, langzaam eerst, toen sneller, zijn tong die precies op haar clit bleef terwijl zijn vingers die zachte plek aan de voorkant vonden. Haar ademhaling werd sneller. Haar borsten rezen en daalden. Ze kreunde harder, lager, en haar heupen duwden tegen zijn mond alsof ze meer wilde, meer nodig had, terwijl ze tegelijkertijd dacht: waarom laat ik dit gebeuren, waarom voelt dit zo goed terwijl het zo verkeerd is.

“Ome Jan… fuck…” fluisterde ze, en de woorden voelden vreemd en vies in haar mond, maar ze kon ze niet inhouden.

Hij ging door. Hij zoog haar clit tussen zijn lippen, likte snel met het puntje van zijn tong en boog zijn vingers precies goed. Haar benen trilden. Haar hele lichaam spande zich. Toen kwam ze. Hard. Haar kutje klemde zich om zijn vingers, een natte golf spoelde over zijn hand, en ze kreunde luid, bijna schreeuwend, terwijl haar heupen wild tegen zijn gezicht aan stootten. Ze dacht alleen aan haar meester terwijl ze kwam, aan hoe hij dit zou vinden, aan hoe ze hem wilde laten zien dat ze alles deed wat hij vroeg, zelfs dit.

Pas toen ze zachtjes duwde, trok hij zich terug. Ze zag zijn kin glimmen en keek weg, beschaamd en tegelijkertijd nog steeds geil. Hij veegde zijn mond af, stond op en ging op de bureaustoel zitten, precies voor het bed. Ze hoorde het geritsel van zijn broek en onderbroek die naar beneden gingen. Toen ze opkeek, zag ze zijn pik, hard en dik, de eikel al glanzend van voorvocht. Hij pakte haar telefoon, richtte de camera en drukte op record.

“Take 1, go.”

Lieke keek recht in de lens. Haar wangen waren rood, haar ogen nog glazig van het orgasme. “Hoi meester,” zei ze, haar stem hees en een beetje trillerig. “Ik heb iets groots voor je. Speciaal voor jou. Ik weet niet hoeveel erin past… maar ik doe alles voor jou. Alles.”

Hij gaf haar de komkommer. Ze pakte hem aan, keek ernaar en stak de punt in haar mond. Ze likte hem nat, langzaam, haar tong over de gladde schil, alsof het een lul was, en ze dacht aan haar meester terwijl ze het deed, aan hoe hij zou kijken, aan hoe hij zou genieten van het beeld. Toen haalde ze hem tussen haar schaamlippen, wreef hem op en neer, natte geluidjes makend. Haar blik bleef op de camera, maar af en toe zakte haar ogen naar Jan's pik, naar zijn hand die langzaam op en neer ging, en ze voelde diezelfde tegenstrijdige golf weer: walging en geilheid door elkaar, alsof haar lichaam niet meer wist wat het hoorde te voelen.

Ze duwde de komkommer naar binnen. Langzaam. Centimeter voor centimeter. Haar gezicht vertrok even toen de dikte haar rekte. Ze ademde diep in, duwde verder, tot bijna de helft erin zat. Toen begon ze te bewegen. Op en neer, langzaam eerst, toen sneller. Haar borsten deinden mee. Natte, soppende geluiden vulden de kamer. Ze keek in de lens terwijl ze zichzelf neukte, praatte naar haar meester, deed alsof Jan er niet was en wist tegelijkertijd heel goed dat hij er wél was, dat hij toekeek, dat hij zich aftrok op het beeld van zijn nichtje.

Na een paar minuten haalde ze de komkommer eruit. Hij glansde van haar sappen. Ze likte hem af, langzaam, proevend, en keek toen naar Jan. Ze gebaarde met haar hand. De courgette. “Ik heb ook iets nog groters gepakt… om te kijken of dat ook lukt,” zei ze in de camera, haar stem lager nu, heser.

Hij gaf hem aan haar. De courgette was dikker. Lieke likte opnieuw, maakte de punt nat, wreef hem door haar spleet tot hij glom. Toen duwde ze. Haar gezicht vertrok. Of het genot was of pijn, kon ze zelf niet eens meer zeggen. Misschien allebei. Haar schaamlippen rekten zich om de dikke groente, openden zich, sloten zich eromheen wanneer ze verder duwde. Ze kreunde diep, laag, vanuit haar buik. “Meester… het doet pijn… maar het voelt ook goed…” fluisterde ze naar de camera, en ze meende het, elke lettergreep.

Ze begon zichzelf te neuken. Diepe, langzame stoten eerst. Haar kutje slikte de courgette op, liet hem weer even zien, slikte opnieuw. De natte geluiden werden luider. Haar ademhaling sneller. Ze voelde Jan's blik op haar huid als een tweede paar handen terwijl ze harder ging, terwijl haar kreunen hoger werden, terwijl haar vrije hand in een borst kneep en aan een tepel trok. Toen spande haar hele lichaam zich. Haar rug boog. De kreunen stegen in toonhoogte, werden bijna schreeuwend, gillend, terwijl het orgasme door haar heen golfde. Haar kutje klemde zich om de courgette, natte sappen liepen langs de schil naar beneden, en ze trilde hevig, ogen dicht, mond open. “Oh… ik hoop dat ik het goed heb gedaan, meester…” zei ze voldaan, terwijl ze in de lens keek, en ergens achter die woorden klonk de stille vraag of hij trots op haar was.

Ze zag hoe Jan zich niet meer kon inhouden. Terwijl hij de camera recht probeerde te houden, spoot hij. Dikke stralen sperma landden op zijn buik, op zijn hand, op de onderkant van zijn pik. Ze keek ernaar, ademloos, en voelde opnieuw die rare mix van afkeer en opwinding.

Lieke kwam langzaam tot rust. Ze haalde de courgette eruit, legde hem op het bed en keek naar hem. Haar blik gleed over zijn hand, zijn pik, zijn buik — allemaal onder zijn eigen sperma. Toen moest ze lachen. Hard. Echt hard. De lach voelde als een kleine overwinning, als iets dat de schaamte even verdreef. “Viespeuk,” zei ze lachend. “Voor je nichtje.”

Ze kwam voorover, kroop als een kat over het bed naar hem toe. Haar borsten hingen zwaar en bewogen in het ritme van haar lichaam. Ze kwam tot aan de rand van het bed, zo dichtbij dat ze niet dichterbij kon. Ze wenkte hem met één vinger, een geile, gemene blik op haar gezicht, terwijl ze vanbinnen dacht: wat doe ik? Waarom doe ik dit?

Ze pakte zijn pols vast en trok zijn hand naar haar mond. Eén voor één likte ze het sperma van zijn vingers. Ze zoog zachtjes aan elke vinger, haar tong warm en nat, likte langs zijn palm en de rug van zijn hand tot elke druppel eraf was. Ze voelde hoe zijn pik weer hard werd en een deel van haar walgte ervan, terwijl een ander deel ervan genoot.

Ze boog verder, likte de druppels van zijn buik, naar beneden, langs de schacht van zijn pik omhoog. Elke druppel likte ze op met een zacht, tevreden geluid, alsof het het lekkerste was dat ze ooit had geproefd. “Niet slecht voor zo’n oudje,” zei ze met een gemene glimlach, en toen nam ze hem in haar mond.

Een paar diepe, natte zuigbewegingen later voelde ze hem alweer samenspannen. Ze keek omhoog terwijl ze zoog, zag de blik op zijn gezicht, en slikte alles door toen hij kwam, alsof het het laatste water op de wereld was. Ze lachte erbij, bij de pure extase die ze in zijn ogen zag. “Stoute oom ben je,” zei ze nog, met een stem vol genot en iets dat leek op trots.

Toen stond ze op. Ze pakte haar telefoon, opende de app en begon het filmpje te versturen naar haar meester. Ze keek tevreden naar haar telefoon, alsof ze zojuist een schoolopdracht had ingeleverd waar ze een hoog cijfer voor verwachtte. Jan stond op van de bureaustoel. Ze hoorde het geritsel van zijn broek die weer omhoog ging, de rits die dichtging. Hij keek nog één keer om. Lieke zat naakt op het bed, de courgette nog glanzend naast haar op het dekbed, haar borsten zwaar en ontspannen, haar kutje nog licht open en glanzend van haar eigen sappen. Ze glimlachte naar hem, diezelfde gemene, tevreden glimlach waarmee ze hem “stoute oom” had genoemd, terwijl vanbinnen de verwarring en de geilheid en de schaamte nog steeds door elkaar heen golfden.

“Dag, Lieke.”

“Dag, ome Jan.”

De deur viel zacht in het slot achter Jan en liet een stilte achter die zwaarder woog dan ze had verwacht. Lieke bleef nog even zitten zoals ze was, naakt op het bed, de courgette glanzend en vergeten naast haar op het dekbed. De geur van seks hing dik in de kamer, vermengd met de zoete nasmaak van zijn sperma op haar tong. Ze staarde naar de gesloten deur en voelde hoe de adrenaline langzaam wegebde, hoe de verwarring en de schaamte en de vreemde, hardnekkige geilheid door elkaar heen bleven golfden zonder dat één van die gevoelens de overhand kreeg.

Ze stond op, haar benen een beetje slap, en raapte de badjas van de grond. De stof voelde koud tegen haar huid terwijl ze hem omdeed. Zonder haast liep ze de trap af, de wollen sokken zacht op de treden, en ging de keuken in. Alles zag er precies hetzelfde uit als een uur eerder: de koffiepot, de schaal met groente, de stoelen die nog precies stonden waar ze hadden gestaan. Alleen zij was veranderd. Of misschien was ze dat altijd al geweest en had ze het alleen nooit eerder zo duidelijk gevoeld.

Ze zette water op voor verse koffie en leunde tegen het aanrecht terwijl ze wachtte. Haar gedachten draaiden onvermijdelijk naar Kevin. Wat moest ze met hem? Moest ze het uitmaken? Moest ze hem uitdagen om minder lief te zijn, om harder te worden, om haar te nemen zoals haar meester dat deed? Het enige wat ze met zekerheid wist, was dat ze hem iets verschuldigd was. Alles wat ze de afgelopen week met haar meester had gedaan zonder dat Kevin er ook maar een vermoeden van had, maakte haar tot een slechte vriendin. Ze was zo vaak vreemdgegaan, in gedachten en in werkelijkheid, dat het bijna belachelijk was. Hij verdiende beter. Veel beter.

Het was inmiddels drie uur. Ze pakte haar telefoon en stuurde Kevin een kort bericht: of hij thuis was en of ze langs kon komen. Hij antwoordde bijna meteen dat dat kon, met een hartje erachter. Ze typte terug dat ze zo op de fiets zou stappen. Daarna opende ze het gesprek met Sophie en schreef dat ze de koffiebar die middag niet ging redden omdat ze naar Kevin ging. In plaats daarvan stelde ze voor om de dag erna na school af te spreken. Ze voelde wel dat ze haar vriendinnen de afgelopen week was vergeten; op school was ze er nauwelijks bij geweest met alles wat er in haar hoofd speelde.

Ze checkte nog snel buienradar. Een enorme bui hing boven de regio en dreigde elk moment open te barsten. Ze zuchtte, trok sneller haar schoenen aan, greep haar jas en stapte de deur uit. De lucht rook al naar regen, zwaar en elektrisch. Ze fietste hard, haar gedachten nog steeds bij Kevin, bij alle scenario’s die ze kon bedenken om haar geweten schoon te krijgen en tegelijkertijd te beslissen wat ze met hun relatie wilde. Uitmaken voelde wreed. Doorgaan alsof er niets was gebeurd voelde als liegen. Hem vertellen over haar meester was ondenkbaar. En toch bleef ze trappen, de wind in haar gezicht, alsof de beweging zelf een antwoord zou kunnen geven.

Vijf minuten voor ze bij zijn huis was barstte de hemel open. De regen kwam met bakken uit de lucht, koud en genadeloos. Lieke boog haar hoofd diep over het stuur, voelde hoe haar kleren binnen seconden doorweekt raakten, hoe het water langs haar nek liep en haar haren plat tegen haar hoofd plakten. Ze vloekte binnensmonds en dacht tegelijkertijd, met een bittere helderheid, dat dit haar straf was. Straf voor alles wat ze Kevin de afgelopen week had aangedaan, voor elke keer dat ze aan haar meester had gedacht terwijl ze bij hem lag, voor elke foto die ze had gestuurd, voor elke keer dat ze zich had laten gebruiken zonder hem ook maar een seconde in gedachten te hebben.

Als een verzopen katje kwam ze aan bij zijn huis. Ze zette haar fiets tegen de schuur, water druipend van de bagagedrager, en belde aan. Haar hart klopte zwaar in haar keel. De deur ging open en daar stond Kevin, warm licht achter zich, een brede, oprechte glimlach op zijn gezicht alsof hij het mooiste van de hele dag zag. Hij keek haar van top tot teen aan, druipend en koud, en lachte nog harder, niet spottend maar blij, dankbaar bijna, alsof haar komst het enige was wat hij die middag nodig had gehad.

Alles in hem straalde liefde uit. Liefde en warmte en die zachte, trouwe aanhankelijkheid die ze zo goed kende. En terwijl ze daar stond, kleding zwaar van het water, haren plakkerig tegen haar wangen, voelde ze de steek van schuld zo scherp dat het bijna fysiek pijn deed. Ze vervloekte zichzelf in stilte omdat ze die liefde niet op dezelfde manier kon teruggeven, omdat er iets in haar was veranderd dat Kevin nooit zou kunnen vullen, omdat ze al half van iemand anders was terwijl hij nog steeds dacht dat ze van hem was.

“Kom binnen, je bent doorweekt,” zei hij zacht, en trok haar zonder aarzelen de deur over de drempel, zijn arm warm om haar natte schouders.