79.305 Gratis Sexverhalen
A+ - a-

El Dorado - 22

Door: Leen

Datum: 16-11-2026 | Cijfer: 8.7 | Gelezen: 88
Lengte: Lang | Leestijd: 17 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Hotel, Strand, Vakantie,

Vervolg op: El Dorado - 21: Marbella

Het Tribunaal

De overgang van de schaduwrijke junglerand naar het terrein van Resort El Dorado voelt als een frontale botsing. Zodra Leen het hoofdpad op stapt, wordt ze begraven onder een muur van geluid. Uit de plastic rotsformaties in de berm beukt een loeiharde reggaeton-beat. Bij het hoofdzwembad is de Tequila Foam Party losgebarsten. Het schuim staat een halve meter hoog op de glibberige tegels. Een brullende animator met een fluitje jaagt een slinger van zo'n dertig lallende, verbrande toeristen in een polonaise over het pad, recht op Leen af.

Leen blijft kalm midden op het pad staan. Met een koele, onverstoorbare blik kijkt ze de brullende animator recht in zijn gezicht. De polonaise breekt klunzig in tweeën en stroomt mompelend aan weerszijden langs haar heen. Leen stoft een verdwaalde klodder schuim van haar mouw en wandelt door naar de gekoelde, marmeren lobby. Terwijl de deuren van de privélift naar de vierde verdieping zich sluiten en de hysterie van het zwembad eindelijk gedempt wordt, haalt ze diep adem. Haar hart klopt stevig tegen haar ribben. Ze komt hier om een streep te trekken onder tien jaar vriendschap.

Op de vierde verdieping stapt ze uit en loopt naar het einde van de gang. Bij de dubbele deuren van Suite 412 klopt ze twee keer. Het duurt een paar tellen voordat de deur opengaat. De Mexicaanse privébutler, gekleed in zijn onberispelijke witte livrei, staat in de deuropening. Zijn gezicht staat in een strakke, professionele plooi, al ziet Leen dat zijn neusvleugels subtiel zijn samengeknepen. "Goedemiddag, mevrouw," zegt hij zacht, terwijl hij een stap opzij zet om haar door te laten. Zodra Leen over de drempel stapt, begrijpt ze waarom de man zijn adem bijna inhoudt.

De peperdure Presidential Suite is doordrenkt met een zware, verstikkende walm van bedorven eieren, rioolzwavel en natte, rotte vis, slordig gemaskeerd door een halve bus goedkope tropische luchtverfrisser. Op de glanzende marmeren vloer van de hal loopt een spoor van opgedroogde, roestbruine spetters richting de openstaande badkamer, waar drie linnen broeken in het gouden bubbelbad liggen te weken in een laag troebel water. De butler sluit de voordeur geluidloos achter zich en trekt zich haastig terug in zijn dienstkeukentje.

Leen loopt verder de gigantische woonkamer in. Op de crèmekleurige designbank ligt Maria onderuitgezakt met een nat washandje tegen haar wang. Het zoute zeewater en de zwaveldampen van het strand hebben de allergische reactie op haar gezicht opnieuw doen opvlammen. Vlak naast haar op het glazen bijzettafeltje ligt de witte tube Flammazine die Leen eergisteren op het aanrecht had achtergelaten; de tube is inmiddels half leeggeknepen.

Aan het marmeren kookeiland zit Eva op een barkruk. Haar ringlamp ligt omgevallen tussen twee lege flessen rosé, en recht voor haar op het marmer staat een klein, professioneel podcast-microfoontje met een pluchen windkapje. Het rode opnamelampje aan de voet van het apparaatje brandt.

En midden in de kamer, vlak voor het schuifraam naar het dakterras, staat Kathleen in een witte badjas van het hotel haar natte haren droog te wrijven met een handdoek. Op de tafel voor haar ligt de geprinte schadefactuur voor de verdwenen Tibetaanse klankschaal van achthonderd dollar.

Maria ziet haar als eerste staan. Ze haalt het natte washandje van haar gezwollen wang en komt half overeind uit de kussens. "Leen?" zegt Maria. In haar schorre stem klinkt een oprechte opluchting. "Ben je daar eindelijk? Waar zat je toch, we waren zo..."

"Maria," kapt Kathleen haar ijskoud af. Kathleen laat haar handdoek zakken en draait zich langzaam om. Bij die ene waarschuwende blik van Kathleen krimpt Maria op de bank direct weer in elkaar. Ze trekt het washandje terug voor haar gezicht, bijna als een schildpad die in haar schild kruipt.

Een seconde lang neemt Kathleen Leen van top tot teen op: haar vale spijkerbroek, haar loshangende haren, haar gebruinde gezicht en de stille kalmte waarmee ze midden in de kamer staat. De schuldbewuste kromming in haar schouders waar Kathleen op had gerekend, ontbreekt volledig. Kathleen herpakt zich direct. In plaats van meteen te gaan schreeuwen, kiest ze haar meest beproefde wapen: de rol van de wijze, vergevingsgezinde matriarch. Ze legt de handdoek rustig op een stoel, trekt het ceintuur van haar badjas aan en loopt naar het kookeiland. "Zo," zegt Kathleen op een gedempte, docerende toon. "Daar ben je weer." Ze pakt een schoon glas, vult het bij de kraan met water en zet het met een nadrukkelijke tik op het marmeren eiland. "Drink eerst maar eens een glas water, je ziet wat bleekjes. Ga zitten." Ze wijst dwingend naar de lege barkruk naast Eva. "Je hebt je punt gemaakt en je hebt je dramatische momentje gehad, Leen. Als je nu gewoon rustig je excuses aanbiedt aan de groep voor je weglopen, dan zand erover. Dan praten we er niet meer over."

Leen kijkt naar het glas water en de aangewezen barkruk. Ze verzet geen stap en blijft rustig midden in de ruimte staan. "Ik heb geen dorst, Kathleen," zegt Leen kalm. "En ik kom geen excuses aanbieden. Ik ben gekomen om dit tussen ons fatsoenlijk af te sluiten." Aan het kookeiland kantelt Eva haar hoofd. Ze kijkt Leen aan met de geoefende, analytische blik die ze altijd opzet voor haar luisteraars. "Eigenlijk is het heel veelzeggend dat je zo defensief binnenkomt, Leen," zegt Eva op haar zalvende podcast-toon, terwijl ze schuin naar haar draaiende microfoontje op het eiland kijkt. "Ik was net een segment aan het opnemen voor Vrouw in Balans over hoe onverwerkt huwelijkstrauma mensen in zelfdestructieve patronen duwt. Wat je nu doet heet klassiek vermijdingsgedrag. Je projecteert je eigen pijn over Kristof op de vrouwen die een veilige bedding voor je proberen te creëren."

Leen kijkt naar het rode, knipperende lampje op de microfoon. "Neem je dit nu op voor je podcast, Eva?" vraagt Leen rustig. Eva’s kaken verstrakken. De therapeutische glimlach zakt van haar gezicht en maakt plaats voor rauwe frustratie. "Wat moet ik anders?!" valt Eva uit, haar stem plotseling een octaaf hoger. "Weet je wel wat jouw egoïstische verdwijning mij heeft gekost?! Ik had deze reis bij mijn sponsors aangekondigd als een vierdelige special over Sisterhood en Heling! Door jouw weglopen heb ik geen einde voor aflevering drie en ben ik vanochtend op het strand compleet voor schut gezet op mijn livestream! Mijn hele geloofwaardigheid ligt aan diggelen omdat jij je niet aan de groepsafspraken houdt!"

"Nou ja," sputtert Maria voorzichtig vanaf de bank, terwijl ze naar de halflege tube Flammazine op haar tafeltje kijkt. "Leen had gisterochtend natuurlijk wel die zalf voor me klaargelegd voordat ze..."

"Hou jij je erbuiten, Maria!" snauwt Kathleen, die haar beheerste masker nu volledig laat vallen. Ze draait zich woedend naar Maria om. "Wiens kant kies jij eigenlijk?! Wie heeft er eergisteren vier uur lang met het management gevochten zodat jij hier in een Presidential Suite op zijden kussens kunt liggen? Wie heeft er gezorgd voor een privéarts? Was dat Leen soms, of was ik dat?!"

Maria slikt en duikt nog dieper weg achter haar washandje. "Jij, Kath. Natuurlijk. Ik bedoelde alleen..."

"Jij bedoelt helemaal niks!"

Kathleen draait zich met vlammende ogen weer naar Leen. De rode vlekken kruipen vanuit haar hals omhoog naar haar kaken, dwars door de zweem van rottend zeewier die nog altijd uit haar vochtige haren dampt. "Besef je wel hoe ondankbaar je bent, Leen?" sist Kathleen. "Wie heeft deze reis geregeld? Wie heeft de vluchten geboekt, de schema's gemaakt en onze vrije dagen opgeofferd om jou uit de put te trekken? Wij! En zodra de eerste de beste gladjakker in zijn vingers knipt, laat jij ons vallen als een baksteen!" Kathleen lacht kort en meedogenloos. "En maak jezelf vooral niks wijs over die kerel, lieverd. Denk je nu werkelijk dat een man die hier in de haven rondhangt op een grijze muis van veertig uit Brussel zit te wachten? Voor hem ben je gewoon een makkelijk tussendoortje."

Leen staat midden in de kamer en laat de golf van verwijten over zich heen spoelen. Ze kijkt naar de drie vrouwen. Ze ziet Maria, die zo bang is voor Kathleen dat ze haar eigen dankbaarheid over de brandzalf inslikt. Ze ziet Eva, die een vriendschap van tien jaar reduceert tot sponsorinkomsten en geluidsfragmenten. En ze ziet Kathleen, die vriendschap verwart met eigendomsrecht.

Rustig loopt Leen naar het marmeren kookeiland. Ze reikt over het blad en drukt met haar wijsvinger de opnameknop van Eva’s podcast-microfoon in. Het rode lampje dooft uit.

"Hé!" roept Eva. "Blijf van mijn spullen af!"

"Als we praten, praten we zonder publiek," zegt Leen kalm. Ze draait zich om, zodat ze alle drie de vrouwen kan aankijken. Haar stem is laag, helder en zonder enige trilling.

"Weet je wanneer ik wist dat deze vriendschap eigenlijk al voorbij was?" vraagt Leen. "Twee maanden geleden. In dat Italiaanse restaurant in Brussel, op de avond nadat Kristof me had verteld dat hij een ander had."

In de suite valt een korte, ongemakkelijke stilte.

"Wij zaten daar om jou te troosten!" werpt Kathleen direct tegen. "Ik heb die avond nog de wijn betaald!"

"Je hebt de wijn betaald, Kathleen," knikt Leen rustig. "En nadat ik tien minuten had verteld dat mijn huwelijk voorbij was, nam jij het woord over om een uur lang te klagen over de aannemer van je nieuwe serre. Daarna ging het drie kwartier over Eva’s luistercijfers. Toen we buiten stonden in de regen, vroeg niemand van jullie hoe ik die nacht alleen naar huis moest."

Leen kijkt hen één voor één aan. "Zo gaat het al tien jaar tussen ons," vervolgt ze. "Kathleen deelt de bevelen uit, Eva maakt er een mooi plaatje van voor de buitenwereld, en Maria en ik mogen braaf klappen en de rotzooi opruimen. Jullie hebben me meegenomen naar Mexico zodat jullie je naast een gebroken, zielige vrouw eindelijk eens sterk en geslaagd konden voelen. Ik was jullie project. En het enige wat ik moest doen, was kapot blijven en dankbaar zijn."

"Je bent echt compleet paranoïde geworden," zegt Eva scherp, al ontwijkt ze Leens blik.

"Misschien," zegt Leen mild. "Alleen ben ik niet eens kwaad op jullie. Ik ben vooral kwaad op mezelf. Omdat ik tien jaar lang mijn mond heb gehouden en overal in ben meegegaan, enkel omdat ik als de dood was om anders helemaal alleen over te blijven. Ik heb jullie de ruimte gegeven om over me heen te lopen. En daar stop ik vandaag mee."

Kathleen staart haar aan. De stilte waarmee Leen spreekt — zonder tranen, zonder smeekbede om begrip — berooft Kathleen van haar laatste restje controle. Een tiran die niet meer gevreesd wordt, heeft nog maar één middel over: vernietiging. Er verschijnt een trage, ijskoude glimlach om haar lippen. Ze zet twee stappen dichterbij, tot ze vlak voor Leen staat.

"Je voelt je nu heel sterk hè, Leen?" zegt Kathleen op een fluisterzachte, venijnige toon. "Je denkt echt dat je verheven bent boven ons omdat die man twee nachten met je in bed is gedoken."

Leen houdt haar blik vast en zwijgt.

"Ik maakte me gisteravond zulke ernstige zorgen om je labiele toestand," vervolgt Kathleen, terwijl ze elk woord met sadistische precisie uitspreekt, "dat ik midden in de nacht met Kristof heb gebeld."

Vanaf de bank laat Maria haar washandje in haar schoot vallen. "Kath... heb je Kristof gebeld?" fluistert ze geschokt.

Leen voelt een korte, ijzige schok door haar borstkas trekken. Haar vingers sluiten zich strakker om de riem van haar schoudertas. Ze heeft Kristof gebeld.

Kathleen ziet die ene seconde van verstijving op Leens gezicht en geniet zichtbaar. "Ik vond dat hij moest weten hoe compleet ontspoord je hier rondloopt," sist Kathleen zacht. "Ik heb hem verteld dat je ons in de steek hebt gelaten en dat je als een wanhopige puber achter de eerste de beste vent aan bent gelopen." Ze laat een geladen stilte vallen en kijkt Leen recht in de ogen aan. "En weet je wat hij zei, Leen?" Kathleens stem druipt van het valse medelijden. "Hij klonk volstrekt onverschillig. Hij vond het alleen maar ontzettend pijnlijk en triest voor je. Hij zei dat hij diep medelijden met je had dat je zo laag gezonken bent, en dat het pathetisch was hoe wanhopig je naar mannelijke aandacht hengelt."

De woorden blijven in de zwavelachtige lucht van de kamer hangen. Kathleen wacht op het moment waarop de glans uit Leens ogen dooft en de vernedering haar terug op haar knieën dwingt. Een paar tellen lang zegt Leen helemaal niets. Ze kijkt naar Kathleens gezicht — naar de gespannen mondhoeken en de gretige blik in haar ogen die hongert naar haar instorting. Het besef van wat Kathleen heeft gedaan, zakt langzaam tot op haar bodem. Het allerlaatste restje twijfel dat ze nog koesterde over het verbreken van deze vriendschap, verbrandt in één klap tot as. "Hoe laat heb je hem gebeld, Kathleen?" vraagt Leen plotseling. Haar stem is spiegelglad.

Kathleen knippert even met haar ogen, overvallen door de vraag. "Wat doet dat ertoe?"

"Het was hier avond," rekent Leen hardop voor, terwijl ze haar hoofd lichtjes schudt. "Dus het was in België midden in de nacht. Jij hebt om drie uur ’s nachts de ex-man van je beste vriendin uit zijn bed gebeld, de man die haar bedrogen heeft, enkel en alleen om mij zwart te maken omdat ik een dag niet naar je luisterde."

Leen zet een stap naar voren. Haar blik snijdt dwars door Kathleens pantser heen. "Hoe wanhopig was je, Kathleen?" vraagt Leen zacht. "Hoe verschrikkelijk leeg en eenzaam is jouw eigen leven, dat je dit soort dingen moet doen om je nog een beetje belangrijk te voelen?"

De triomfantelijke glimlach op Kathleens gezicht bevriest. Haar lippen wijken uiteen, maar er komt geen geluid uit haar keel.

"En wat Kristof van mij vindt, interesseert me werkelijk niets meer," voegt Leen eraan toe. "Net zomin als wat jullie van mij vinden."

Ze haalt het gouden VIP-pasje van de suite uit haar broekzak en legt het op het kookeiland, precies boven op het geplastificeerde 'Healing & Fun Dagprogramma' dat Kathleen aan het begin van de week had uitgedeeld. Vervolgens draait ze haar hoofd naar de bank en kijkt ze Maria nog één keer zacht en meewarig aan. "Veel sterkte vanavond op het gala, Maria," zegt Leen rustig. "Nu ik weg ben, heeft Kathleen een nieuwe zondebok nodig. Ik hoop voor je dat je op tijd wegloopt." Maria staart haar met grote, bange ogen aan. De woorden slaan zichtbaar als een wig tussen haar en Kathleen in.

"Ik wens jullie morgen een goede vlucht terug," besluit Leen. "Dit was het dan." Ze draait zich om. Met rechte rug loopt ze over het spoor van opgedroogd zeewier terug naar de hal, knikt vriendelijk naar de butler bij het keukendeurtje, en trekt de deur van de suite met een doffe klik achter zich in het slot. Wanneer ze beneden uit de privélift stapt en de grote marmeren lobby doorkruist richting de uitgang, voelt ze zich twintig kilo lichter.

Bij de grote glazen schuifdeuren naar buiten staat Paco de Papegaai, de twee meter hoge pluchen resort mascotte. Gewapend met zijn mand plastic kralen staat hij op het punt een groepje nieuwe gasten te verwelkomen. Wanneer Leen hem passeert en de frisse lucht tegemoet loopt, stopt de pluchen vogel met zijn drukke armgebaren. De jongen in het zware, zwetende pak laat zijn gele schuimrubberen vleugels langzaam zakken. Met zijn grote, plastic kraalogen kijkt hij haar zwijgend na terwijl ze met opgeheven hoofd het warme Mexicaanse zonlicht in wandelt.
Wat vond je van dit verhaal? Geef een cijfer!
5   6   7   8   9   10  
Favoriet
Terug Naar Boven
Belindas
Belindas (35)
Ben jij iemand die houdt van flirten, spanning en late gesprekken?
🟢 Nu Online
Bekijk Mijn Profiel
Leen

Nog niet uitgelezen?

Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 699 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net