79.341 Gratis Sexverhalen
A+ - a-

El Dorado - 23

Door: Leen

Datum: 18-11-2026 | Cijfer: 9.4 | Gelezen: 201
Lengte: Lang | Leestijd: 14 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Feest, Strand, Vakantie,

Vervolg op: El Dorado - 22: Het Tribunaal

Het Vip Feest

Nadat de deur van de Presidential Suite achter Leen in het slot is gevallen, blijft het een volle minuut doodstil in de woonkamer. Kathleen staart met bonzende slapen naar het glimmende, gouden VIP-pasje op het marmeren kookeiland. Haar borstkas gaat snel op en neer. De kilte waarmee Leen haar zojuist heeft weggezet, brandt als zuur in haar keel. Tien jaar lang was Leen het volgzame seutje van de groep, en nu wandelt ze hier naar buiten alsof zij boven hen staat.

Kathleen draait zich met een ruk om naar Maria en Eva. "We gaan ons aankleden," commandeert Kathleen met een stem die trilt van opgekropte razernij. "Nú."

Op de bank trekt Maria kreunend het lauwe washandje van haar gezwollen wang. "Aankleden? Kathleen, kijk naar mijn hoofd. Mijn huid gloeit als een kachel en mijn haar stinkt nog steeds naar rotte eieren."

"Dan smeer je er een dubbele laag foundation overheen!" snauwt Kathleen. Ze beent naar de slaapkamer en rukt de deuren van de inbouwkast open. "Vanavond is het grote VIP Farewell Gala in de Beach Club. Ik peins er niet over om me hier op de kamer te verstoppen omdat die ondankbare trut ons heeft laten zitten. We gaan aan de eretafel zitten, we bestellen de duurste champagne van de kaart en we laten zien dat wij haar totaal overbodig vinden."

Eva veert op van haar barkruk. Haar roodomrande ogen lichten op met een koortsachtige glans. Ze grijpt haar telefoon. "Wacht... je hebt gelijk," zegt ze. "Ik kan dit gebruiken voor mijn socials. Ik doe vanavond aan tafel een livestream: Choosing Myself — Afscheid nemen van toxische vriendinnen. Als ik aan mijn volgers uitleg dat wij een grens hebben moeten trekken, heb ik mijn geloofwaardigheid in één klap terug."

"Dat bedoel ik," zegt Kathleen grimmig. Ze pakt de flacon Baccarat Rouge van de kaptafel en spuit als een bezetene parfum over haar hals, haar decolleté en haar nog licht vochtige haren. Een verstikkende wolk van zoete saffraan en cederhout vult de kamer en mengt zich met de weke, zwavelachtige rottingslucht van het zeewier die nog altijd uit haar hoofdhuid dampt.

Een uur later schrijden de drie vrouwen over het met fakkels verlichte pad naar de El Dorado VIP Beach Club. Kathleen draagt een goudkleurige satijnen wikkeljurk met een diep decolleté. Haar gezicht staat strak van de bronzer en roofzuchtige vastberadenheid. Naast haar waggelt Maria op tien centimeter hoge zilveren naaldhakken. Omdat ze doodsbenauwd is om alleen in de stinkende suite achter te blijven, heeft ze haar vurige, blaarvormige gezicht dichtgeplamuurd met een halve tube dekkende foundation en een dikke laag poeder. Onder het warme licht van de fakkels ziet haar huid eruit als een aardewerken pot die in de regen heeft gestaan. Eva vormt de achterhoede, gewapend met haar handtas waarin haar kleine tafelstatiefje en haar telefoon steken.

Bij de ingang van de openluchtclub dreunt een lome, loungebeat uit de speakers. Onder het enorme dak van gevlochten palmbladeren staan honderden gasten in feestkleding rond het verlichte zwembad en de witte dinertafels. Vlak naast het centrale podium, op nog geen twee meter van de gereserveerde VIP-tafel van Suite 412, schittert het pronkstuk van de avond: een ronde pronktafel met een manshoge, fonkelende piramide van kristallen champagneglazen.

"Ik haal alvast een drankje aan de bar," kondigt Kathleen aan zodra de ober hen naar hun tafel heeft begeleid. "Die welkomst bubbels zijn niet te zuipen." Terwijl Maria zuchtend op haar stoel zakt, loopt Kathleen recht op de VIP-bar af. Haar blik heeft al een doelwit gevonden: een lange, aantrekkelijke man van begin veertig. Hij draagt een opengeknoopt wit linnen overhemd en heeft een zilveren horloge om zijn pols. Hij oogt welvarend, scherp en gepolijst — in Kathleens ogen de superieure versie van Thomas waar Leen achteraan is gelopen.

Kathleen trekt haar schouders naar achteren en gaat vlak naast hem aan de bar staan, precies onder de warme luchtstroom van een grote plafondventilator. "Wat sta je hier alleen te doen op de laatste avond?" vraagt Kathleen, terwijl ze met haar elleboog op de bar leunt en zijn blik zoekt. "Of hebben je vrienden het nu al opgegeven? Wij hebben boven in de Presidential Suite anders nog een aardige voorraad champagne koud liggen."

De man kijkt opzij. Hij heeft een open, nuchter gezicht en antwoordt met een duidelijk Nederlands accent: "Nou, ik sta eigenlijk gewoon te wachten op twee gin-tonics." Halverwege zijn zin verstijft hij. Zijn neusvleugels trillen. De plafondventilator boven hen blaast de lichaamswarmte van Kathleen recht in zijn gezicht. Door de hitte van de spots en haar opwinding is de broeierige geur van het sargassum-zeewier uit haar haarwortels dwars door het dure parfum heen gebroken. De man deinst een stap achteruit en kijkt verwilderd om zich heen naar de vloer. "Sorry hoor," zegt hij met een vies gezicht, terwijl hij zijn hand half voor zijn neus houdt. "Ruikt u dat ook? Het lijkt wel alsof er hier ergens een rioolbuis met rotte makreel is opengebarsten. Echt een ongekende putlucht."

Het bloed stijgt met een verzengende hitte naar Kathleens kaken. Haar verleidelijke glimlach verstart tot een krampachtige grimas. "Dat... dat is ongetwijfeld de oceaan," perst ze tussen haar tanden door.

"Nou, het lijkt eerder van jou te komen," merkt de man droogjes op. Op dat moment duikt er een slanke, achtentwintigjarige blondine in een strak wit jurkje onder zijn arm door. "Schatje, heb je de drankjes al? O jakkes, wat stinkt het hier naar rotte eieren! Kom, we gaan bij het zwembad staan." Het stel loopt hoofdschuddend weg. Kathleen blijft vernederd en kokend van woede alleen aan de bar achter. Met trillende hand grist ze twee glazen tequila van het dienblad van een passerende ober, giet ze achter elkaar haar keel in en beent met een strak gezicht terug naar hun VIP-tafel.

Aan tafel is de sfeer inmiddels tot onder het vriespunt gedaald. De hitte van de fakkels en de kruidige walm van het nabijgelegen grillbuffet doen Maria’s gezicht geen goed. De dikke laag foundation op haar wangen is beginnen te schiften en glijdt in okergele druppels langs haar kaaklijn naar beneden. Twee tafels verderop zitten Ulrike en Dieter uit de yoga-klas vol afgrijzen haar kant op te kijken.

Wanneer Kathleen met een harde klap op haar stoel neerstrijkt en direct haar wijnglas volschenkt, kijkt Maria haar met samengeknepen, tranende ogen aan. "Waar bleef je zo lang?" jammert Maria schor, terwijl ze met een servetje haar gloeiende kin probeert te deppen. "Iedereen zit naar me te staren. Mijn gezicht brandt alsof het in de fik staat. Ik had hier nooit naartoe moeten komen."

"Hou alsjeblieft vijf minuten op met dat gejammer, Maria," snauwt Kathleen, wier maag brandt van de goedkope tequila en de vernedering aan de bar. "Sinds we hier zijn aangekomen, heb je nog geen uur níét geklaagd."

Maria trekt haar hoofd achteruit alsof ze gestoken is. Ze staart Kathleen verbijsterd aan. Zes dagen lang heeft Leen dit soort uitvallen met de glimlach geabsorbeerd. Nu Leen er niet meer tussen zit als stootkussen, botsen de twee vrouwen frontaal op elkaar. "Geklaagd?!" Maria’s stem slaat over. "Ik heb tweedegraads brandwonden op mijn gezicht! En door wie komt dat?! Door jóú! Jij moest ons zo nodig meesleuren op die achterlijke boot van die vent, en jij moest per se die gore chili-modder op mijn gezicht laten smeren! Deze hele vakantie is één grote nachtmerrie door jouw ziekelijke drang om overal de baas over te spelen!"

Kathleen leunt langzaam voorover over tafel. Haar ogen zijn twee ijskoude spleetjes. "Mijn schuld?" sist Kathleen. "Luister eens heel goed naar mij, Maria. Jij hangt al tien jaar als een hulpeloos blok lood aan mijn been. Je hebt geen man, je hebt geen ruggengraat en je hele leven is één grote, pathetische mislukking. De enige reden dat wij jou nog meevragen op reis, is uit medelijden. En met die opgezwollen kreeftenkop van je hoef je je ook geen illusies meer te maken dat er ooit nog een vent naar je omkijkt."

Maria’s gezwollen lippen beginnen hevig te trillen. Dikke tranen wellen op in haar ogen en trekken twee rauwe, vuurrode sporen door de smeltende laag beige plamuur op haar wangen. "En jij dan, schijnheilige trut," snikt Maria. "Leen was de enige aan deze tafel die ten minste nog echt om mij gaf! Zij kwam met die brandzalf! En jij hebt haar weggejaagd omdat je het niet kon verkroppen dat er een man naar háár keek en jou geen blik waardig keurde!"

"Hou je mond!" bijt Kathleen haar toe. Temidden van deze explosie zit Eva doodstil op haar stoel. Haar telefoon staat schuin tegen het bloemstukje op tafel geklemd. Ze had haar livestream vijf minuten geleden al aangezet voor haar toespraak over 'vrouwelijke solidariteit', en heeft het toestel zojuist stiekem een kwartslag gedraaid zodat haar volgers Maria’s huilende, smeltende gezicht vol in beeld krijgen. "Zoals jullie zien, lieve volgers," fluistert Eva met een tragische glimlach in haar microfoontje, "is de emotionele schade die onze ex-vriendin heeft aangericht bij mijn arme, zieke reisgenote echt hartverscheurend..."

Maria kijkt met haar betraande ogen opzij. Ze ziet het rode lampje op Eva’s scherm en ziet haar eigen verminkte, huilende gezicht groot in beeld staan tussen honderden lachende emoji’s. Bij Maria slaat de stop definitief door. "Ben jij mij nu godverdomme aan het filmen?!" krijst Maria zo hard dat het hele terras stilvalt. "Zit jij mijn ellende te verkopen voor je zielige likes?!"

"Het is authentieke content, Maria!" verdedigt Eva zich verschrikt, terwijl ze haar telefoon snel naar zich toe probeert te trekken. "Ik genereer sympathie voor je!"

Kathleen slaat met haar vlakke hand zo hard op tafel dat de borden rinkelen en rukt Eva’s telefoon bijna uit haar vingers. "Zet uit dat achterlijke ding, nep-influencer die je bent!" brult Kathleen tegen Eva. "Je bent vierendertig jaar oud en je praat de hele dag tegen je telefoon omdat in het echte leven werkelijk níémand naar je luistert! Je hebt geen greintje klasse, je teert al de hele week op mijn VIP-upgrade en je hebt nog geen twee echte vriendinnen!"

Eva wordt spierwit. Haar onderlip trilt van razernij. Ze springt op van haar stoel. "Ik heb ten minste nog volgers!" schreeuwt Eva terug, haar stem rauw en vervormd. "Jij hebt helemaal niks meer, Kathleen! Iedereen walgt stiekem van je! Je bent een verbitterde, eenzame tiran die zelfs midden in de nacht de ex-man van haar beste vriendin opbelt om haar kapot te maken! Je bent door en door rot!"

In de Beach Club is de achtergrondmuziek inmiddels weggevallen onder het geschreeuw aan de VIP-tafel. Tientallen gasten, de obers en Ulrike bij het buffet kijken met open mond naar het schouwspel.

Maria staat trillend overeind. Ze gooit haar servet in haar bord. "Ik ben klaar met jullie," huilt Maria schor. "Ik wil jullie allebei nooit meer zien! Ik boek vannacht nog een andere vlucht!" Ze draait zich om en wil op haar hoge zilveren naaldhakken tussen de tafels door weglopen.

Kathleen schiet overeind. Haar oude, dwingende controle-reflex neemt het blindelings over: niemand loopt weg voordat zij haar toestemming geeft. Ze reikt naar voren en grijpt Maria keihard bij haar pols. "Jij blijft hier zitten en je houdt je mond!" sist Kathleen.

"Laat me los, gek mens!" krijst Maria. Met een wilde, wanhopige ruk trekt Maria haar arm los uit Kathleens greep. Daardoor verliest ze op haar tien centimeter hoge naaldhakken haar balans. Maria wankelt drie stappen achteruit, maait met haar armen door de lucht en valt met haar volle gewicht ruggelings tegen de ronde pronktafel met de champagnepiramide.

De hele zaal houdt collectief haar adem in. De zware tafel schuift een decimeter over de vloer. De onderste rij kristallen glazen knarst over het blad. De manshoge, fonkelende toren wankelt één tergend trage seconde op zijn as en stort dan met het oorverdovende gekletter van een brekende glazen kathedraal in elkaar. Tweehonderd kristallen glazen spatten in duizend scherven uiteen over de marmeren vloer. Een ijskoude golf van schuimende champagne spoelt over het podium, kletst vol over Kathleens gouden satijnen jurk en spat over de tafel waar Eva’s telefoon met een gebarsten scherm in een plas drank tot stilstand komt. In de plotselinge, doodse stilte die volgt, is alleen het sissen van het schuim en het druppen van de champagne van Kathleens kin te horen.

Maria krabbelt overeind tussen de scherven, haar groene jurk doorweekt, maar haar blik brandend van een waanzinnige bevrijding. Ze kijkt naar Kathleen, die met druipende haren en een gezicht vol ongeloof aan de grond genageld staat. Met een felle ruk trekt Maria het strakke roze VIP-bandje van haar pols, gooit het voor Kathleens natte schoenen op de vloer en beent met opgeheven hoofd, op één zilveren hak en één blote voet, huilend de zaal uit. Eva kijkt één tel naar haar kapotte telefoon, werpt Kathleen een blik vol pure haat toe en rent zonder één woord de andere kant op naar het strand.

Midden in de ravage, omringd door gebroken glas en tweehonderd zwijgende toeschouwers, blijft Kathleen voor het eerst van haar leven moederziel alleen achter.
Wat vond je van dit verhaal? Geef een cijfer!
5   6   7   8   9   10  
Favoriet
Terug Naar Boven
GeileFrenc
GeileFrenc (44)
Ben jij op zoek naar een vrouw die nieuwsgierig is naar jouw fantasieën?
🟢 Nu Online
Bekijk Mijn Profiel
Leen

Nog niet uitgelezen?

Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...

Algemene Voorwaarden -  Contact -  FAQ
Bezoekers Online: 688 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net