Aliya is geobsedeerd door het boek dat we gevonden hebben in de Ovulia-tempel, nog meer dan door de magische ringen waardoor we hele geile seks met elkaar hebben. Om haar wat rust te geven om het boek te bestuderen, loop ik naar de markt.

Het is halverwege de dag als ik het marktplein bereik. De lucht trekt dicht, en op momenten dat er een wolk voor de zon schuift is het net wat koud. Op het plein is het druk. Overal staan kraampjes, karren en tenten waar verkopers hun waren aanbieden. Twee mannen met rood haar, duidelijk vader en zoon, verkopen pompoenen uit een overvolle huifkar. In een grote kraam met allerlei soorten granen en vruchten zijn drie vrouwen hard aan het werk om hun rij klanten te helpen.

Mijn blik valt op de kraam van een smid, maar een snelle inspectie vertelt me genoeg. Een zwaard is bot, een dolk slecht gebalanceerd. Niks van de kwaliteit die Symon me geleerd heeft te herkennen. Niet gek ook, in dit kleine dorp – deze smid werkt duidelijk meer met spijkers dan met zwaarden. Ik knik vriendelijk en loop verder.

Naast de smid staat een kruidenvrouwtje haar waren te verkopen. Haar tafeltje ligt vol met een warboel van gedroogde bloemen, vreemde wortels, en glazen flesjes met gekleurde vloeistoffen. Nieuwsgierig stap ik naar haar toe. "Goedemorgen. Wat verkoopt u hier voor kruiden?"

De vrouw lacht een rimpelige, vriendelijke lach. "Goedemorgen, jongeman. Ik verkoop alleen de allerbeste kruiden, verzameld uit de bossen en velden van het hele continent. Wil je beter slapen? Een wond genezen? Of het hart veroveren van je liefje? Zeg het maar, tante Beth heeft voor elk probleem een oplossing!"

Genezende kruiden komen altijd van pas, maar haar laatste voorbeeld trekt mijn aandacht. "U heeft kruiden die helpen bij de liefde?" vraag ik.

"Aaah, de jongeman is een romanticus? Jazeker. De liefde is ongrijpbaar, natuurlijk. Maar doe een klein drupje hiervan..." Haar knokige vingers pakken een klein flesje met een stroperige, paarse vloeistof. "...in de thee van je geliefde, en ze is geheel de jouwe. In elk geval voor een avond, haha!"

"Of misschien zoek je meer zoiets?" Ze tilt een flesje op met een lichtgele, bijna doorzichtige inhoud. "Extract van de miraalbloem. Ik maak het zelf. Een slokje, en je hebt genoeg energie om de hele nacht rechtop te blijven staan, als je begrijpt wat ik bedoel." Ze knipoogt. "Maar niet te vaak gebruiken! Ik kende een man die precies zo'n flesje van me kocht, en een week lang elke avond een slok nam. Och, zijn arme vrouw! Maar na die week schrompelde zijn jongeheer ineen tot een kleine wurm." Ze wiebelt haar pink in de lucht. "Is nooit meer de oude geworden. Maximaal een keer per maand innemen, is mijn advies."

Haar waarschuwing neemt in een keer al mijn interesse weg. In mijn hoofd verschijnt een onaangenaam beeld dat ik snel probeer te vergeten. "Interessant... Misschien zoek ik toch wat anders."

Na wat onderhandelen koop ik geneeskrachtige kruiden en gedroogde bloemen voor een versterkende thee. Bij andere kraampjes sla ik houdbaar voedsel in voor een paar dagen.

Op de terugweg kan ik het verhaal van de kruidenvrouw niet loslaten. Het extract van de miraalbloem. Een week lang elke avond, en dan nooit meer de oude. Ik kijk naar de ring aan mijn vinger. Het rode kristal gloeit zacht in het daglicht. We dragen de ringen nu al twee nachten. Elke keer dat we vrijen, is het intenser dan de vorige keer. Elke keer wil ik meer, sneller, langer.

Is dat normaal? Of is dat hetzelfde principe als die miraalbloem?

Ik duw de gedachte weg. Het is belachelijk om de woorden van een marktvrouw te vergelijken met eeuwenoude magische artefacten. Dat zijn twee totaal verschillende dingen.

De zon staat laag aan de hemel als ik terugkeer in de taveerne. De gelagkamer is gevuld met dorpelingen die drinken, eten, en kaarten. Aliya zie ik nergens. Ik haal twee grote kommen soep bij de bar en neem die mee naar boven.

Aliya zit in kleermakerszit op het bed met het boek op haar schoot. Rond haar liggen papieren met aantekeningen. Ze leunt tegen de muur, haar hoofd rust op haar schouder, en haar ogen zijn dicht. Als ik de deur sluit, schrikt ze op.

"Hey, Thomas. Ik was in slaap gevallen."

"Ik zie het. Je hebt hier de hele dag gezeten, he? Hier, ik heb eten meegenomen."

Aliya legt het boek voorzichtig opzij en neemt de kom van me aan. Tijdens het eten vertel ik haar over de markt. Aliya is moe en zegt weinig, maar luistert met een half lachje om haar mond.

"Moet jij er niet even uit?" vraag ik als we het eten op hebben. "Je zit hier de hele dag al binnen. Kom, dan lopen we nog een stuk."

Aliya knikt. "Goed idee. Ik heb genoeg gelezen voor vandaag."

Door het dorp stroomt een kleine rivier, die we besluiten te volgen. De zon zakt langzaam, maar het is nog licht genoeg. Het water maakt een prettig kabbelend geluid.

Aliya pakt mijn hand terwijl we lopen. Het voelt nog nieuw, dit. Haar vingers tussen de mijne. Drie dagen geleden waren we vreemden. "Ik ben blij dat je gebleven bent," zegt ze. "Weet je zeker dat je familie je niet gaat missen?"

"Mijn oom weet niet eens dat ik zou komen. En mijn familie..." Ik haal mijn schouders op. "Ik ben de tweede zoon. Mijn broer erft het landgoed, mijn zus is al uitgehuwelijkt. Ik mag mijn eigen pad kiezen, zolang ik af en toe laat weten dat ik nog leef." Het klinkt misschien treurig, maar het voelt als vrijheid. Op dit moment meer dan ooit. "En jij? Word jij ergens gemist terwijl je hier op oude tempels jaagt?"

Aliya stopt met wandelen en kijkt uit over de rivier. Het avondlicht valt op haar gezicht en ik zie iets verschuiven achter haar ogen. "Nee. Mijn collega's op de Academie weten waar ik ben, en verwachten me pas terug als ik gevonden heb wat ik zoek." Een stilte. "Ik heb verder niet veel mensen die op me wachten."

Geen familie. Geen geliefde thuis. Alleen collega's. Ik wil vragen waarom, maar haar blik maakt duidelijk dat die vraag niet welkom is. Niet nu. Misschien later, als we elkaar beter kennen. Als het vertrouwen diep genoeg is voor dat soort verhalen.

Ik bijt op mijn tong en bewonder hoe haar silhouet afsteekt tegen de ondergaande zon. Het licht schijnt door de stof van haar jurk en onthult de contouren van haar heupen en benen.

Net als de stilte te lang dreigt te worden, draait Aliya zich weer naar mij om. De zachtheid is terug in haar gezicht, de harde blik verdwenen. "Geen haast, dus," zegt ze. "Voor geen van ons." Ze loopt naar me toe en slaat haar armen om mijn nek. Ik kijk in haar ogen en druk mijn lippen op de hare. Ze ontspant in mijn armen en opent haar mond zodat onze tongen elkaar vinden.

We zoenen aan de oever van de rivier. Mijn handen omvatten haar middel en dalen af naar haar billen, die ik stevig vastpak door de dunne stof van haar jurk. Ze pakt mij vast aan mijn schouders terwijl onze tongen dieper verstrengelen.

Ik kijk even om me heen. Er is niemand. Met mijn rechterhand trek ik haar jurk omhoog, op zoek naar haar dijbeen. Als ik mijn hand onder de stof omhoog beweeg, vind ik alleen warme huid. Geen onderkleding.

"Is dit de hele dag al zo?" vraag ik.

"Misschien," antwoordt Aliya met een ondeugend lachje.

"Wat ben je toch een lekker ding," zeg ik. Mijn hand glijdt naar de warme plek tussen haar benen. Mijn vingers strelen haar lippen, zacht, verkennend. Aliya kijkt naar me op met ogen die donkerder worden.

"Ik hoopte al dat je erachter zou komen," fluistert ze.

Terwijl ze me weer zoent, spreid ik haar lippen en begin haar te strelen. Ze wordt snel nat onder mijn vingers. Voorzichtig duw ik een vingertop bij haar naar binnen. Aliya kreunt zacht door onze zoen heen. Haar opwinding zingt ook in mijn lichaam, als een echo van wat zij voelt.

Als ik mijn vinger terugtrek en naar haar klit beweeg, verbreekt Aliya de kus. "Ik dacht dat we zouden wachten tot we terug waren... maar dit is spannender," zegt ze. Ze duwt me omlaag, op mijn rug in het gras.

Het gras is koel tegen mijn rug, en het water van de rivier stroomt koud tussen mijn tenen als ze mijn laarzen uittrekt en dan mijn broek. Aliya buigt voorover en plaatst natte zoenen rond mijn lul, over mijn ballen. Ze likt langzaam omhoog langs mijn schacht tot ze haar lippen over mijn eikel sluit.

"Oh, dat is lekker... Je lippen zijn zo zacht," zeg ik.

Haar mond glijdt over mijn pik op en neer, steeds een stukje dieper, tot ik tegen de achterkant van haar keel druk. Ze beweegt sneller, haar hand rond de basis van mijn schacht, haar andere hand op mijn ballen. Ik leun achterover op mijn armen en geniet.

Dan laat ze me los. "Ik wil je in me voelen," zegt Aliya. "Hier, in het bos." Ze gaat op haar rug langs het water liggen en trekt de voorkant van haar jurk omhoog. Haar benen, haar heupen, haar donkere driehoekje, alles ontbloot in het laatste avondlicht.

Ze wenkt. Ik ga tussen haar benen zitten en leg mijn eikel tegen haar lippen. Met een kreun druk ik langzaam naar voren en glijd bij haar naar binnen. Strak, warm, nat.

Dit voelt anders dan in de tempel. Daar werden we gedreven door rituelen en magie en de roes van het onbekende. En anders dan gisteravond, toen alles nieuw was en we nog aan het ontdekken waren wat de ringen deden. Dit is de eerste keer dat we vrijen zonder externe druk. Gewoon omdat we het willen. Omdat we hier alleen met elkaar zijn, en verlangen naar elkaar.

Als ik helemaal in haar zit, trek ik mijn tuniek over mijn hoofd uit en trek ik Aliya's jurk van haar schouders omlaag. Ze helpt me gretig, tot haar borsten vrij zijn in de avondlucht. Ik buig voorover en kus haar tepels, eerst de ene, dan de andere. Begroetingen. Dan pak ik haar borsten vast terwijl ik haar langzaam begin te neuken.

"Jaaa, Thomas," kreunt ze. "Pak mijn borsten goed vast. Knijp in mijn tepels..."

Ik doe wat ze vraagt, en voel haar opwinding als een scheut door mijn lichaam flitsen. Via de ringen voel ik hoe ze wordt opgerekt door mijn pik, en dat dubbele genot is bedwelmend. We bewegen samen, in een ritme dat natuurlijk voelt.

De zon verdwijnt onder de horizon. Haar huid glanst bij het maanlicht. In het halfduister voelt alles intiemer. Ik laat mezelf tegen haar aan zakken om haar lichaam helemaal tegen het mijne te voelen. Onze lippen vinden elkaar.

"Het voelt heel bijzonder met jou," fluistert Aliya tegen mijn mond. "Het is lang geleden dat ik zo met iemand samen ben geweest."

"Voor mij ook," zeg ik. En het is waar. Niet alleen de seks, niet alleen de ringen. Het hele plaatje. Een vrouw die me fascineert, avontuur en mysterie, en een intimiteit die sneller groeit dan ik voor mogelijk hield.

"Neuk me harder," kreunt ze. "Ik wil je dieper."

Ze duwt me voorzichtig van zich af en staat op. Haar jurk glijdt van haar heupen op de grond. Helemaal naakt in het maanlicht loopt ze naar een boom, leunt er voorover tegenaan, en steekt haar kont naar me uit. "Kom."

Ik ga achter haar staan en leg mijn handen op haar heupen. Als vanzelf vind ik haar ingang en glijd helemaal naar binnen. In deze positie kan ik diep en snel bewegen. Ik druk mijn vingers in haar heupen en begin te stoten.

Aliya kreunt het uit. "Ja... zo... ik voel hoe diep je in me gaat..."

"Je bent zo lekker nat," grom ik. Het natte geluid van onze lichamen en ons gekreun klinkt luid boven het gekabbel van de rivier. Hopelijk is er niemand in de buurt.

"Ik wil dat je in me klaarkomt," hijgt Aliya. "Kom in me, Thomas."

"Ik wil in je klaarkomen," antwoord ik. Mijn ballen trekken samen en ik voel het orgasme opbouwen in mijn lijf.

"Spuit me vol..."

Ik houd het niet meer. "Ik kom," grom ik.

"Ik ook... FUCK!"

Met een schreeuw drukt Aliya haar heupen naar achteren. Ik ontplof, en voel tegelijk hoe zij samentrekt rond mijn pik. Ik begraaf me tot de basis in haar en spuit alles wat ik heb diep in haar. Het zaad druipt langs mijn schacht als ik me langzaam terugtrek.

We zakken samen onderuit op het gras. Aliya's hand vindt de mijne en ze knijpt erin.

Een tijdje zitten we alleen maar. Luisteren naar de rivier, naar de nachtgeluiden van het bos, naar onze eigen ademhaling die langzaam tot rust komt.

De stilte brengt mijn gedachten terug naar het marktplein. "Aliya? Ik heb een vraag."

Ze kijkt op. Haar ogen zijn ontspannen.

"Op de markt vandaag was een kruidenvrouw. Ze verkocht allerlei drankjes, ook seksdrankjes. En ze waarschuwde me. Ze had een klant die een week lang elke avond een stimulerend drankje gebruikte, en daarna..." Ik maak een gebaar. "Permanent impotent."

Aliya fronst. "Oké..."

"Ik weet dat het een ander soort ding is. Maar het deed me nadenken. Over onze ringen." Ik draai de ring rond mijn vinger. Het rode kristal vangt het maanlicht. "We dragen ze nu al drie nachten. En elke keer voelt het sterker. Elke keer wil ik meer. En volgens mij jij ook."

Ze is stil. Haar frons wordt dieper. Niet boos, maar nadenkend.

"Denk je dat onze ringen misschien ook zo'n effect zouden kunnen hebben?" vraag ik. "Als we ze te veel gebruiken?"

Aliya ademt langzaam uit. "Ik weet het niet," zegt ze eerlijk. "Het zou kunnen. Ik heb in het boek nog niets specifieks gevonden over bijwerkingen of grenzen, maar ik ben ook nog lang niet alles door." Ze bijt op haar onderlip. "Het is niet onmogelijk, wat je zegt. Magische objecten hebben bijna altijd een keerzijde. Dat is een van de weinige dingen waar alle geleerden het over eens zijn."

"Wil je het uitzoeken?"

Ze knikt. "Ik zal er specifiek naar zoeken. Morgen." Ze leunt tegen mijn schouder. "Maar Thomas, ik geloof niets van het verhaal van dat vrouwtje. Dat zijn kwakzalvers. Ze verkopen gemalen onkruid in olie en vertellen je dat het wonderen doet."

"Dat weet ik ook wel. Maar het zette me aan het denken."

"Dat snap ik." Ze pakt mijn hand en kijkt naar de twee ringen naast elkaar, rood en blauwgroen, glinsterend in het donker. "Het is goed dat je erover nadenkt. Jouw hoofd bedenkt weer andere ideeën dan het mijne.”

Ik trek haar tegen me aan. Het bos is stil om ons heen. De ring aan mijn vinger voelt warm. Niet onaangenaam. Maar de warmte houdt ook de waarschuwing van de kruidenvrouw levend in mijn hoofd.

Langzaam kleden we ons weer aan en lopen we hand in hand terug naar het dorp. Aliya leunt tegen me aan terwijl we lopen, haar hoofd tegen mijn schouder, en ik sla mijn arm om haar heen. Het is een simpel gebaar, maar het voelt groter dan dat.

Terug in de kamer kruipen we naakt onder de dekens. Aliya vouwt zich tegen mijn rug, haar arm om mijn middel, haar neus in mijn nek. Haar ademhaling wordt snel diep en regelmatig.

Ik lig wakker.

De ring gloeit zacht in het donker. Ik voel mijn hartslag in mijn vingertoppen, in het kristal. Aliya's warmte tegen mijn rug is geruststellend en opwindend tegelijk. Een deel van me wil haar wakker maken, haar omdraaien, opnieuw beginnen.

We hebben net gevreeën. Ik zou moe moeten zijn. Ik zou voldaan moeten zijn.

Maar de ring gloeit, en mijn lichaam luistert.

Ik sluit mijn ogen en dwing mezelf te slapen. Morgen. Morgen zoekt Aliya het uit. Het komt vast goed.