Nieuwe Kast

Het was een dinsdagmiddag waneer dit plaatsvond , zo’n dag waarop de lucht nog warm aanvoelt maar je al ruikt dat de herfst eraan komt. Ik had die ochtend besloten om eindelijk die oude, krakende kledingkast te vervangen. De nieuwe stond al een paar dagen in dozen in de gang en vandaag zou hij eindelijk opgebouwd worden.

Ik had me niet echt opgemaakt of zo, gewoon lekker makkelijk: mijn lievelings blauwe metallic legging – je weet wel, die strakke die glanst als je beweegt – en erboven een simpel wit topje. Aan mijn voeten mijn zwarte muiltjes met die torenhoge 12 cm hakken. Niet omdat ik indruk wilde maken, maar omdat ik nou eenmaal niet meer zonder kan lopen in huis. Het voelt gewoon… lekkerder.

De monteur belde aan. Ik deed open en daar stond Ruud. Lang, brede schouders, donkerblond haar een beetje warrig, een rustige glimlach en ogen die je aankijken alsof hij echt ziet wie er voor hem staat. Eenendertig, zei hij later, maar hij had iets jongensachtigs en tegelijk iets heel mannelijks.

“Hoi, ik kom voor de kast met spiegel,” zei hij terwijl hij twee enorme dozen naar binnen tilde alsof ze niks wogen.

Ik wees hem de slaapkamer en bleef even in de deuropening staan kijken hoe hij de ruimte in zich opnam. Hij floot zachtjes tussen zijn tanden.

“Mooi licht hier. En die spiegel gaat echt wat doen met de kamer.”

Ik glimlachte. “Dat hoop ik. Ik ben het zat om me altijd klein en donker te voelen als ik me aankleed.”

Hij keek even opzij naar me, kort maar intens. “Dat lijkt me niet snel gebeuren bij jou.”

Ik voelde mijn wangen warm worden en draaide me snel om, zogenaamd om iets uit de kast te pakken.

Terwijl hij begon met uitpakken, liep ik heen en weer. Ik haalde schroeven aan, hield planken vast, ruimde wat rommel op. Op een gegeven moment moest ik iets van de grond rapen – een schroevendraaier die hij had laten vallen.

Ik bukte voorover.

Langzaam.

Mijn benen gestrekt, billen naar achteren, de blauwe legging strak over mijn huid gespannen, glanzend in het middaglicht dat door het raam naar binnen viel. Ik voelde hoe de stof over mijn dijen trok, hoe mijn muiltjes mijn kuiten nog hoger optilden.

Ik bleef een tel langer hangen dan nodig was.

Toen ik weer omhoog kwam en me omdraaide, stond Ruud stil. Hij had de handleiding nog in zijn hand, maar keek niet meer naar het papier.

Zijn ogen waren donkerder geworden. Ademhaling net iets zwaarder.

“Sorry,” mompelde hij, maar het klonk niet alsof hij het echt meende.

Ik liep een stap dichterbij, nog steeds op die hakken, het zachte tik-tik van de muiltjes op de houten vloer het enige geluid in de kamer.

“Vind je het erg als ik blijf kijken terwijl je verder bouwt?” vroeg ik zacht.

Hij schudde langzaam zijn hoofd. “Nee. Integendeel.”

Ik ging op het randje van het bed zitten, benen over elkaar, de glanzende blauwe stof die over elkaar gleed maakte een zacht, bijna hypnotiserend geluid.

Hij werkte verder, maar ik zag hoe zijn blik steeds terugkwam. Naar mijn benen. Naar de manier waarop mijn enkels draaiden in die muiltjes. Naar de ronding van mijn heupen tegen de rand van het matras. Naar de spiegel die hij net had opgehangen en waarin we allebei te zien waren – hij groot en sterk, ik zacht en uitdagend.

Toen de kast eindelijk stond, deed hij een stap achteruit. Veegde zijn handen af aan zijn broek. Keek naar mij in de spiegel.

Ik stond op. Liep langzaam naar hem toe. Bleef vlak voor hem staan, zo dicht dat ik zijn warmte voelde.

“Wat vind je ervan?” vroeg hij, terwijl ik mijn hoofd een beetje schuin hield naar de spiegel.

Zijn stem was lager dan daarvoor. Rauwer.

“Ik vind… dat de kast prachtig is. Maar de vrouw die ervoor staat… die maakt het pas echt af.”

Ik voelde zijn hand aarzelend mijn middel raken. Niet dwingend. Vragend.

Ik legde mijn hand over de zijne. Drukte hem steviger tegen me aan.

“Dan moet je misschien nog even blijven,” fluisterde ik. “Om zeker te weten dat alles goed staat.”

Hij glimlachte, een klein, scheef lachje.

En toen boog hij zich voorover en kuste me.

Rustig.

Heel rustig.

Alsof we allebei wisten dat we nog heel lang de tijd hadden die middag.

We stonden nog steeds voor die nieuwe spiegel, zijn handen op mijn heupen, mijn rug tegen zijn borst gedrukt. De kast glom achter ons, maar het was de reflectie die ons allebei vasthield.

Ruud kuste mijn nek, traag, alsof hij elk plekje apart wilde proeven. Zijn lippen waren warm, zijn adem maakte kleine rillingen over mijn huid. Ik voelde hoe zijn vingers onder de rand van mijn topje gleden, hoe hij de stof langzaam omhoog schoof tot mijn buik bloot lag in het zachte middaglicht.

“Draai je om,” fluisterde hij tegen mijn oor. “Ik wil je gezicht zien.”

Ik draaide me niet meteen. Ik wilde dat hij het nog even voelde – dat lichte trekken toen ik mijn heupen iets naar achteren duwde, tegen hem aan. Hij kreunde zacht, laag in zijn keel.

Toen pakte hij mijn kin teder vast, draaide mijn gezicht naar de spiegel.

“Kijk,” zei hij. “Kijk naar jezelf.”

En dat deed ik.

Mijn wangen rood, lippen een beetje geopend, ogen donker van verlangen. Achter me zijn grote lichaam, zijn armen om me heen, zijn handen nu op mijn borsten, knedend door het dunne kant heen. Ik zag hoe mijn tepels hard werden onder zijn aanraking, hoe mijn borstkas sneller op en neer ging.

Hij trok mijn legging langzaam omlaag, niet gehaast. Centimeter voor centimeter gleed de glanzende blauwe stof over mijn dijen, mijn billen, tot hij op mijn enkels lag en ik eruit stapte, nog steeds op die hoge muiltjes.

Ik voelde me bloot, maar niet kwetsbaar. Niet met zijn ogen op me in de spiegel, niet met de manier waarop hij naar me keek alsof ik het mooiste was wat hij ooit gezien had.

Hij duwde me zachtjes voorover, handen op mijn heupen, tot mijn palmen plat op de koele spiegel rustten. Mijn gezicht vlak bij het glas. Ik zag mijn eigen adem beslaan op het oppervlak.

Toen kwam hij achter me staan. Ik voelde de hitte van hem, de harde lengte van zijn verlangen tegen mijn billen gedrukt. Hij boog zich over me heen, kuste mijn schouder, mijn rug, terwijl een hand tussen mijn benen gleed en me daar aaide – zacht, plagend, tot ik zachtjes begon te kreunen en mijn heupen naar hem toe bewogen.

“Je bent zo mooi,” mompelde hij, zijn stem schor. “Zo fucking mooi als je zo naar me kijkt.”

En toen gleed hij in me.

Langzaam.

Heel langzaam.

Ik voelde elke centimeter, elke ader, de manier waarop hij me helemaal vulde. Mijn ogen vielen half dicht, maar hij pakte mijn kin weer vast, tilde mijn gezicht op.

“Nee,” zei hij teder. “Kijk. Kijk hoe mooi je bent terwijl ik je neuk.”

Dus keek ik.

Ik zag mijn mond openvallen in een stille kreun toen hij begon te bewegen. Diep, ritmisch, niet hard, maar wel krachtig. Elke stoot duwde mijn borsten tegen het glas, liet mijn lichaam deinen op het ritme van hem. Mijn handen gleden over de spiegel, vingers spreidden zich, probeerden houvast te vinden terwijl het genot door me heen golfde.

Zijn ogen in de spiegel vonden de mijne. Bleven vasthouden. Alsof hij niet alleen mijn lichaam nam, maar ook mijn blik, mijn adem, mijn hele wezen.

Ik zag hoe mijn wangen nog roder werden, hoe mijn lippen beefden, hoe mijn ogen glansden van pure overgave. En achter me Ruud – sterk, beheerst, maar met een tederheid in zijn bewegingen die me bijna aan het huilen bracht.

“Ik wil je zien klaarkomen,” fluisterde hij. “In deze spiegel. Precies zo.”

Zijn hand gleed weer naar voren, vond mijn clit, begon me daar te strelen in hetzelfde ritme als zijn stoten.

Het bouwde op.

Langzaam, warm, onvermijdelijk.

Tot ik mijn eigen gezicht zag veranderen – ogen groot, mond wijd open, een lange, bevende kreun die uit me brak terwijl ik kwam, hard, trillend, mijn knieën bijna bezwijkend.

Hij hield me vast.

Bleef in me, bleef bewegen, tot ook hij zijn hoogtepunt bereikte – diep in me, met een lage, rauwe grom tegen mijn nek gedrukt, zijn armen strak om me heen.

We bleven zo staan.

Ademhaling zwaar.

Lichamen nog verbonden.

En in de spiegel zagen we twee mensen die elkaar net hadden gevonden, nog na hijgend, nog na hijgend van iets wat veel meer voelde dan alleen seks.

Ik draaide mijn hoofd een beetje, zocht zijn mond.

Hij kuste me

We waren naar het bed gelopen, nog na hijgend van wat er net voor de spiegel was gebeurd. Mijn benen voelden slap, maar mijn verlangen was nog lang niet klaar. Ruud liet zich achterover zakken op het matras, armen achter zijn hoofd, ogen half dicht terwijl hij naar me keek. Zijn borst ging nog snel op en neer, een dun laagje zweet glinsterde op zijn huid.

Ik kroop over hem heen, langzaam, liet mijn haren over zijn borst vallen terwijl ik omlaag gleed. Mijn lippen vonden zijn hals, zijn sleutelbeen, toen lager. Ik nam hem in mijn mond, zachtjes eerst, alleen met het puntje van mijn tong. Hij was nog gevoelig, half hard van daarnet, maar ik voelde hem meteen reageren. Een diepe zucht ontsnapte hem.

Ik keek omhoog, ving zijn blik. Hij keek naar me alsof ik iets kostbaars was dat hij nooit meer wilde loslaten. Mijn handen lagen op zijn dijen, vingers spreidden zich over zijn spieren terwijl ik hem dieper nam. Traag, liefdevol, met lange halen van mijn tong. Ik proefde ons allebei nog, proefde hoe hij weer groeide, harder werd, dikker, tot hij weer volledig klaar was voor mij.

“God, Anita…” mompelde hij, zijn stem schor en zacht tegelijk. Een hand gleed in mijn haar, niet dwingend, gewoon… aanwezig. Alsof hij me wilde voelen, dichtbij wilde houden.

Toen ik hem helemaal hard had, liet ik hem los met een zachte kus op de top. Ik kwam omhoog, draaide me om. Mijn rug naar hem toe, mijn billen naar zijn gezicht. Ik keek over mijn schouder, ving zijn ogen in de spiegel aan de andere kant van de kamer. De nieuwe spiegel op de kastdeur ving ons perfect: ik met mijn rondingen, hij liggend achter me, zijn handen al reikend naar mijn heupen.

Ik liet me langzaam zakken.

Heel langzaam.

Ik voelde hoe hij me weer opende, hoe hij me vulde, diep en warm. Mijn handen steunden op zijn dijen terwijl ik mijn heupen liet zakken tot hij helemaal in me zat. Een lange, bevende zucht ontsnapte me. In de spiegel zag ik hoe mijn borsten bewogen bij elke kleine beweging, hoe mijn buik licht trilde, hoe mijn gezicht verzachtte van puur genot.

Ik begon te rijden.

Tergend langzaam.

Op en neer, kleine cirkels met mijn heupen, mijn billen die over zijn onderbuik gleden, glanzend van ons zweet. Elke keer dat ik omhoog kwam, liet ik hem bijna helemaal uit me glijden, alleen om dan weer traag, diep, helemaal terug te zakken. Ik zag in de spiegel hoe zijn handen mijn heupen grepen, hoe zijn vingers in mijn vlees drukten, hoe zijn borstkas sneller ging ademen.

“Je bent… ongelooflijk,” fluisterde hij. “Kijk naar jezelf… kijk hoe mooi je bent.”

En dat deed ik.

Ik keek hoe mijn lichaam golfde, hoe mijn billen op en neer bewogen, hoe mijn gezicht rood werd, lippen geopend, ogen donker en dromerig. Ik zag hoe hij naar me keek, vol bewondering, vol honger.

Toen begon ik sneller te gaan.

Niet wild, maar ritmischer, dieper. Mijn heupen draaiden, mijn rug kromde zich, mijn handen grepen zijn dijen steviger vast. Het gevoel bouwde op, heet en onvermijdelijk. Ik voelde hem pulseren in me, voelde hoe hij groter werd, hoe zijn adem stokte.

“Anita… ik ga…” waarschuwde hij nog, stem gebroken.

Ik versnelde nog iets meer, precies genoeg om hem over de rand te duwen.

Hij kwam.

Hard en diep in me, met een lage, langgerekte kreun die door mijn hele lichaam trilde. Zijn handen trokken me strak tegen zich aan, hielden me daar terwijl hij schokte, terwijl hij zich helemaal in me leegmaakte. Ik voelde elke golf, elke warme puls, en ik bleef bewegen, langzaam nu, melkend, tot hij helemaal uitgeput was.

Pas toen liet ik me voorover vallen, half over hem heen, nog steeds met hem in me. Mijn hoofd rustte op zijn borst, zijn armen sloegen om me heen, sterk en teder tegelijk.

In de spiegel zagen we onszelf: twee lichamen verstrengeld, nog na hijgend, nog verbonden, de kamer gevuld met onze geur en onze warmte.

Ik draaide mijn hoofd, zocht zijn mond.

Hij kuste me zacht, loom, alsof de tijd even stil was blijven staan.

We lagen nog even loom verstrengeld op het bed, zijn armen om me heen, mijn hoofd op zijn borst. Maar de rust duurde niet lang. Ik voelde het weer opkomen, dat warme, tintelende verlangen dat nog niet was uitgeput. Ik bewoog mijn heupen zachtjes tegen hem aan, voelde hem alweer reageren, groeien.

Ik kwam omhoog, draaide me om, net als daarvoor. Mijn rug naar hem toe, gezicht naar de spiegel. Ik liet me langzaam zakken tot ik weer helemaal op hem zat, diep, vol, perfect gevuld. Dit keer bleef ik even stil zitten, liet hem gewoon voelen hoe strak ik om hem heen zat, hoe warm, hoe nat.

Toen begon ik weer te rijden.

Langzaam eerst, zoals ik wist dat hij het lekker vond. Mijn rug licht gekromd, billen naar zijn gezicht toe gedraaid. Ik voelde zijn handen meteen op me, groot en warm, knedend, strelend, bijna eerbiedig. Hij spreidde mijn billen zachtjes, liet zijn duimen over de rondingen glijden terwijl ik op en neer bewoog, tergend traag, elke beweging een streling voor ons allebei.

Mijn zwarte muiltjes met die torenhoge hakken stonden nu naast zijn gezicht, één aan elke kant. De hakken staken scherp af tegen het laken, glanzend zwart leer, mijn tenen licht gebogen in het open model. Ik zag in de spiegel hoe hij ernaar keek, hoe zijn ogen donkerder werden, hoe zijn adem stokte.

Ik versnelde een beetje. Niet te veel. Precies genoeg om het vuur hoger te laten laaien. Mijn billen golfden bij elke neerwaartse beweging, zijn handen grepen steviger, kneedden dieper, alsof hij me wilde vasthouden, me wilde voelen, me wilde bezitten op de zachtst mogelijke manier.

Ik voelde het aankomen.

Dat heerlijke, warme, allesomvattende gevoel dat vanuit mijn onderbuik omhoog kroop, mijn dijen liet trillen, mijn adem liet stokken. Mijn ogen in de spiegel werden groot, mijn mond viel open, ik zag mezelf op het randje balanceren.

Precies op dat moment pakte hij mijn enkels vast.

Zijn sterke handen sloten zich om mijn voeten, vingers over het leer van de muiltjes, duimen strelend langs de hoge hakken. Hij trok mijn benen iets verder uit elkaar, hield me open, hield me precies waar hij me wilde hebben.

“God… die hoerige hakken… die kont…” gromde hij, stem laag en rauw, maar vol bewondering. “Zo fucking perfect… zo van mij…”

Hij kwam weer diep in me ik voelde hem spuiten tegen mijn baarmoeder.

Die woorden, die rauwe, eerlijke woorden, duwden me over de rand.

Ik kwam.

Intens.

Harder dan daarvoor.

Mijn hele lichaam schokte, mijn rug kromde zich, mijn billen drukten zich strak tegen hem aan terwijl de golven door me heen sloegen. Ik kreunde zijn naam, lang en bevend, mijn ogen vast in de spiegel, kijkend hoe ik mezelf zag breken in puur genot – wangen rood, lippen trillend, ogen glanzend van tranen van overgave.

Hij hield mijn voeten vast, hield me stevig, liet me niet vallen terwijl ik beefde en sidderde, terwijl ik hem melkend vasthield, hem diep in me voelde pulseren.

Pas toen de laatste naschokken wegebden, liet hij mijn enkels los. Zijn handen gleden weer naar mijn heupen, trokken me zachtjes omlaag tot ik voorover viel, half over hem heen, nog steeds verbonden.

Ik voelde zijn lippen tegen mijn rug, lichte kusjes, dankbaar, teder.

In de spiegel zagen we onszelf: uitgeput, verzadigd, maar nog steeds verstrengeld, nog steeds één.

Ik draaide mijn hoofd, zocht zijn mond.

Hij kuste me langzaam, diep, alsof hij me wilde proeven hoe ik smaakte na zo’n orgasme.

“Jij,” fluisterde hij tegen mijn lippen, “bent alles wat ik ooit heb gewild.”

Ik glimlachte, nog na hijgend, nog vol van hem.

“En jij,” antwoordde ik zacht, “bent precies wat ik nodig had.”

We bleven zo liggen, in elkaars warmte, de spiegel stil getuige van iets wat veel meer was dan alleen lust.

We lagen nog steeds verstrengeld op het bed, mijn lichaam loom en warm van alles wat er al was gebeurd. Mijn ademhaling was eindelijk wat rustiger geworden, maar Ruud… die keek me aan met een blik die zei dat hij nog lang niet klaar was met me verkennen.

Zachtjes schoof hij omlaag. Geen haast. Geen gejaagdheid. Alleen die trage, bijna plechtige beweging waarmee hij zich tussen mijn benen nestelde. Ik voelde zijn warme adem eerst, een zachte streling over mijn huid, voordat zijn lippen me raakten.

Hij begon heel langzaam.

Zijn tong gleed langs mijn schaamlippen, niet diep, niet gulzig, maar teder, alsof hij elk stukje van me opnieuw wilde leren kennen. Rustig heen en weer, lichtjes proevend, alsof ik het kostbaarste was wat hij ooit had geproefd. Ik voelde hoe ik weer openging voor hem, hoe mijn lichaam zich ontspande en tegelijkertijd begon te tintelen.

Toen vond hij mijn clitje.

Zijn tong cirkelde er zachtjes omheen, klein en precies, een liefkozing die mijn heupen deed schokken zonder dat ik het wilde. Ik kreunde zacht, mijn handen grepen in het laken. Hij bleef daar, geduldig, ritmisch, alsof hij alle tijd van de wereld had om me naar dat punt te brengen waar alles alleen nog maar gevoel was.

Zijn handen gleden onder mijn knieën. Hij tilde mijn benen omhoog, vouwde ze zachtjes naar mijn borst, hield me open voor hem. Ik voelde me bloot, kwetsbaar, maar veilig – want het was Ruud die me vasthield, Ruud die naar me keek alsof ik een wonder was.

Toen kwamen zijn vingers.

Twee tegelijk, langzaam glijdend in me, warm en nat van alles wat we al gedeeld hadden. Hij bewoog ze diep, kromde ze een beetje, vond precies dat plekje dat mijn rug deed krommen en mijn adem liet stokken. Zijn mond bleef op mijn clitje, tong die bleef cirkelen, vingers die bleven strelen, een volmaakt samenspel van zacht en diep.

Ik keek naar hem omlaag, zag zijn donkere ogen die de mijne vonden, vol concentratie, vol toewijding. In de spiegel aan de kast zag ik ons: mijn benen omhoog, zijn hoofd tussen mijn dijen, mijn lichaam golvend op het ritme van zijn mond en vingers.

Het bouwde op.

Langzaam, warm, onstuitbaar.

Mijn tenen kromden zich in de muiltjes die nog aan mijn voeten zaten, mijn handen grepen zijn haar vast, mijn heupen bewogen mee, smeekten zonder woorden.

“Ruud…” fluisterde ik, stem bevend. “Ik… ik ga…”

Hij keek niet weg. Hij versnelde niet. Hij bleef precies doen wat hij deed, met diezelfde rustige, liefdevolle aandacht, alsof hij wist dat dit het moment was waarop ik mezelf helemaal aan hem gaf.

En toen kwam het.

Een golf die begon diep vanbinnen, zich verspreidde door mijn hele lichaam, mijn buik liet samentrekken, mijn benen liet trillen. Ik spoot klaar – warm, intens, ongecontroleerd – recht in zijn mond, over zijn vingers, terwijl ik zijn naam uitschreeuwde in een lange, bevende kreet.

Hij dronk me op.

Zacht, zonder oordeel, zonder haast, gewoon… ontvangend.

Pas toen de laatste schokken wegebden, liet hij mijn benen voorzichtig zakken. Hij kroop omhoog, legde zich naast me, trok me in zijn armen. Zijn lippen smaakten naar mij toen hij me kuste, langzaam, diep, alsof hij me wilde laten proeven hoe mooi ik voor hem was.

Ik nestelde me tegen zijn borst, nog na hijgend, nog trillend.

“Dank je,” fluisterde ik tegen zijn huid.

Hij streelde mijn rug, kuste mijn voorhoofd.

“Nee,” zei hij zacht. “Dank jóú. Voor dit. Voor alles.”

Dit was de beste fooi ooit.

Toen hij was vertrokken pakte ik een lange warme douche.

Zijn zaad spoelde weg in het putje en nadat ik me had afgedroogd en de slaapkamer in kwam lopen dacht stiekem aan Erik mijn zoon en de nieuwe kast met spiegels.

Anita.

Trefwoord(en): 50 Plus, Monteur, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!