Erasmussletje - 10

Enkele maanden later ben ik weer in België. De koude wind slaat me in het gezicht als ik ’s ochtends naar de universiteit fiets, mijn dikke winterjas tot aan mijn kin dichtgeritst, een grijze sjaal om mijn nek gewikkeld. Mijn kleding is weer zoals vroeger: een wijde trui die mijn borsten verbergt, een jeans die niet knelt, platte laarzen die geen geluid maken op de natte stoep. Ik ben weer de onopvallende vrouw die ik was voor Madrid – stil in de les, notities makend zonder op te vallen, ’s avonds afspreken met vriendinnen voor een wijntje of een filmavond, uitgaan met studiegenoten in dezelfde vertrouwde cafés waar niemand ooit naar me kijkt zoals zij dat deden.

Het voelt veilig. Rustig. Maar ook… leeg.

Ik mis de hitte van Madrid. Niet alleen het weer, maar de manier waarop ik me daar voelde: gezien, gewild, begeerd. Hier ben ik weer onzichtbaar, en hoewel ik dat vroeger normaal vond, knaagt het nu. Ik lig ’s nachts wakker, mijn hand glijdt soms tussen mijn benen terwijl ik denk aan hun handen, hun pikken, hun grommende stemmen. Ik kom klaar, maar het voelt hol. Ik verlang naar fysiek contact, naar een lichaam tegen het mijne, naar die rauwe opwinding die me liet vergeten hoe eenzaam ik kon zijn.

Dan, op een grauwe dinsdagmiddag, trilt mijn telefoon terwijl ik in de bibliotheek zit. Een bericht van een Spaans nummer. Javier.

“Hola guapa. Hoe gaat het met mijn favoriete Belgische schoonheid? Mis je Madrid al? ☀️”

Mijn hart slaat een slag over. Ik kijk om me heen – niemand kijkt naar me, iedereen zit gebogen over boeken of laptops. Ik open het bericht, lees het nog eens, en voel een warme tinteling in mijn buik. Het begint onschuldig. Ik antwoord: “Hoi Javier! Het gaat wel. Koud hier, veel te koud. Madrid lijkt een droom nu. Hoe gaat het met jou?”

Hij reageert snel. We praten over koetjes en kalfjes: hoe de lessen gaan, hoe het weer in Madrid is, herinneringen aan die ene nacht in de club, aan hoe ik danste, hoe hij naar me keek. Hij stuurt een foto van zichzelf in de sportschool – shirtloos, bezweet, zijn sixpack strak en glanzend, zijn borstkas breed en gespierd, een handdoek over zijn schouder. “Even trainen na de les,” schrijft hij erbij. “Denk aan jou.”

Ik voel het meteen: die oude kick. Mijn tepels worden hard onder mijn trui, mijn kutje trekt samen. Het is niet hetzelfde als met mijn vriendinnen praten over series of studie – dit is aandacht van een man, rauwe, seksuele aandacht. Ik bijt op mijn lip, antwoord: “Wauw… je ziet er goed uit. Hard gewerkt, hè? 😏”

Vanaf dat moment escaleert het langzaam, maar onmiskenbaar. Hij vraagt om een foto. “Stuur eens iets leuks, laat me zien hoe je eruitziet nu je terug bent.” Ik twijfel, maar stuur een selfie in de spiegel – gewoon mijn gezicht, een beetje lachend, mijn haar los. Hij reageert: “Prachtig. Maar ik mis meer van je… je lichaam. Je weet hoe mooi dat is.”

Ik voel de schaamte opkomen – wat doe ik? Maar ook de opwinding. Hij herinnert me aan Madrid, aan hoe ik me voelde toen ik naakt voor hem stond, aan hoe zijn handen over mijn huid gleden, aan hoe ik kreunde toen hij me nam. “Je was zo geil die nacht,” schrijft hij. “Je lichaam reageerde op alles. Ik mis dat.”

Ik stuur een foto in een strak topje, de contouren van mijn borsten zichtbaar. Hij: “Ja… dat is al beter. Maar ik weet hoe ze eruitzien zonder dat ding ertussen. Stuur eens iets pikants?”

Ik aarzel uren. Mijn hart bonkt terwijl ik in mijn kamer sta, de gordijnen dicht, de lamp zacht. Ik trek mijn bh uit, voel mijn tepels hard worden in de koele lucht, neem een foto van mijn borsten – ze hangen vol en zwaar, tepels roze en stijf van de opwinding. Ik stuur hem door voordat ik me kan bedenken.

Zijn reactie komt meteen: “Dios mío… perfect. Die tepels, die vorm… je maakt me keihard. Je bent nog steeds zo’n geile schoonheid.”

Ik voel een mengeling van spijt en schaamte – wat heb ik gedaan? Dit is fout, ik ben weer die slet uit Madrid – maar ook een golf van opwinding die door me heen raast. Mijn kutje wordt nat, mijn adem versnelt. Het voelt goed, zijn woorden, zijn complimenten. Ze maken me weer gewild, sexy, levend. Ik antwoord: “Dank je… ik mis dat gevoel ook wel eens.”

De berichten worden intenser. Hij stuurt foto’s van zichzelf – zijn pik hard in zijn hand, zijn sixpack gespannen, zijn borstkas glanzend. “Voor jou,” schrijft hij. “Denk aan hoe je hem in je mond nam.” Ik masturbeer erbij, mijn vingers diep in mezelf, kom klaar met zijn naam op mijn lippen. Het is verslavend, dit spel op afstand. Hij vraagt om meer foto’s: mijn hand tussen mijn benen, mijn kont in de spiegel, mijn tepels tussen mijn vingers geknepen. Elke foto die ik stuur, geeft me een kick – schaamte omdat ik het doe, maar ook macht omdat hij smacht naar meer.

Ik weet dat het fout is. Ik weet dat ik mezelf weer verkoop voor aandacht. Maar het vult de leegte. En diep vanbinnen verlang ik naar meer – niet alleen foto’s, maar aanraking, hitte, een lichaam dat me neemt.

Madrid is voorbij, maar de slet in mij… die leeft nog. En Javier weet precies hoe hij haar moet wakker maken.

De dagen na die eerste foto worden een sluimerende roes. Mijn telefoon trilt nu meerdere keren per dag, en elke keer voel ik een kleine schok door mijn lijf gaan – anticipatie, schaamte, opwinding, allemaal tegelijk. Javier houdt het subtiel maar doelgericht. ’s Ochtends een “Goedemorgen bella, hoe voel je je vandaag?” met een foto van zichzelf in bed, alleen een laken over zijn middel, zijn borstkas bloot en zijn sixpack zichtbaar in het ochtendlicht. ’s Middags een herinnering: “Weet je nog hoe je op mijn schoot zat in de club? Je billen voelden zo perfect.” ’s Avonds wordt het pikantter: “Ik mis je mond om mijn pik. Stuur eens iets waar ik aan kan denken vannacht.”

Ik antwoord steeds sneller. Eerst alleen tekst, dan weer een foto – mijn benen in een strakke jeans, mijn lippenstift net iets te rood, mijn decolleté net iets dieper dan nodig voor een college-ochtend. Hij beloont me met complimenten die recht naar mijn onderbuik schieten: “Die lippen zouden zo goed om mijn lul staan,” of “Je tieten zien er voller uit dan ik me herinner. Laat ze eens zien zonder bh.” Ik bloos alleen al bij het lezen, maar ik voel ook hoe mijn tepels hard worden onder mijn trui, hoe mijn string vochtig wordt als ik eraan denk hoe hij naar me keek in Madrid.

Dan, op een regenachtige woensdagavond, komt de vraag die ik al voelde aankomen.

Javier: “Mis je geen echte lul, guapa? Foto’s zijn leuk, maar niets vervangt een man die je echt neemt.”

Mijn hart bonkt zo hard dat ik het in mijn keel voel. Ik lig op bed, de gordijnen dicht, de lamp zacht. Mijn hand ligt al tussen mijn benen – ik was net aan het masturberen bij zijn laatste foto. Ik bijt op mijn lip, voel de schaamte heet opkomen, maar ook de eerlijkheid die ik niet kan tegenhouden.

Ik: “Ja… soms wel. Best vaak eigenlijk.”

Javier: “Eerlijk meisje. Zijn er geen knappe jongens in je les? Of in een studentenclub? Iemand die je zou willen?”

Ik aarzel lang. Mijn duim hangt boven het scherm. Dan typ ik, langzaam, mijn wangen brandend: “Er is wel iemand… Thomas. Uit de les. Hij is lang, donker haar, altijd vriendelijk. Ik heb stiekem een oogje op hem, maar ik ben te verlegen om iets te doen. Ik durf hem niet uit te vragen.”

Javier reageert meteen: “Waarom niet? Je bent prachtig. Hij zou zich gelukkig moeten prijzen. Stuur hem een berichtje. Of spreek hem aan na de les. Doe het voor mij. En voor jezelf. Je verdient het om weer aangeraakt te worden.”

Ik lees het bericht drie keer. Mijn hartslag versnelt. De gedachte aan Thomas – zijn lach, hoe hij altijd naar me kijkt als ik iets zeg in de les – maakt me warm. Maar de gedachte om hem aan te spreken, om risico te lopen afgewezen te worden, maakt me misselijk van zenuwen. Javier blijft aandringen, zijn berichten bemoedigend maar ook dwingend: “Je bent geen verlegen meisje meer, bella. Je hebt vier mannen tegelijk geneukt. Je kunt één jongen op date vragen. Doe het. Vertel me alles daarna.”

Ik voel de druk, maar ook een vreemde kracht. Alsof hij me uitdaagt om weer die versie van mezelf te zijn – de versie die durfde, die nam wat ze wilde. De versie die in Madrid leefde.

De volgende dag, na de les, blijf ik hangen bij de deur. Thomas staat nog met een paar anderen te praten. Mijn handen trillen, mijn mond is droog. Ik wacht tot de anderen weglopen, loop dan naar hem toe. Mijn stem klinkt hoger dan normaal: “Hoi Thomas… eh, heb je even?”

Hij draait zich om, glimlacht – die vriendelijke, open glimlach die me al weken opvalt. “Hoi! Tuurlijk.”

Ik slik. Mijn keel voelt dik. “Ik vroeg me af… of je misschien zin hebt om iets te gaan drinken. Of koffie. Of… nou ja, een date. Als je wilt.”

Hij kijkt even verrast, zijn wenkbrauwen gaan omhoog. Een seconde stilte – een eeuwigheid voor mij. Dan glimlacht hij breder. “Ja. Graag. Vanavond?”

Ik voel een golf van opluchting en zenuwen tegelijk. “Vanavond is goed.”

We spreken af in een klein café in de stad, negen uur. Ik loop naar huis met bonkend hart, mijn wangen rood, mijn slipje al nat van pure anticipatie.

Ik app Javier meteen: “Ik heb het gedaan. Vanavond date met Thomas.”

Zijn reactie komt binnen seconden: “¡Bien hecho, guapa! Ik wist dat je het kon. Vertel me alles. Hoe voel je je? Ik wil details. Veel details.”

Ik lach hardop in mijn lege kamer, voel een mengeling van trots, schaamte en opwinding. Ik ben weer begonnen. Niet als de slet van Madrid, maar als iemand die durft te nemen wat ze wil.

En vannacht… vannacht ga ik misschien eindelijk weer voelen hoe het is om aangeraakt te worden door iemand die me écht ziet.

Of misschien vertel ik Javier alleen wat hij wil horen.

Ik sta voor de spiegel in mijn kleine studentenkamer, het licht van de staande lamp zacht en warm op mijn huid. Buiten regent het zacht, het geluid van druppels tegen het raam een rustige achtergrondmelodie. Ik heb zorgvuldig gekozen: een stijlvol zwart jurkje, mouwloos, met een ronde hals die netjes sluit en een zoom die tot net boven mijn knieën valt. Niet te bloot, niet uitdagend zoals in Madrid – geen decolleté dat naar beneden zakt, geen stof die strak om mijn kont kleeft. Het jurkje valt elegant, accentueert mijn taille zonder te schreeuwen, voelt zacht en duur aan tegen mijn huid. Ik doe een lichte foundation, een vleugje blush op mijn wangen, mascara die mijn ogen groter maakt zonder te overdrijven, en een nude lippenstift. Mijn haar trek ik in een nette, lage staart, een paar losse lokken rond mijn gezicht. Ik zie er stijlvol uit, met klasse – zoals het meisje dat ik vroeger was, maar nu met een zelfverzekerdheid die ik in Madrid heb leren kennen. Geen slet, geen aandachtshoer. Gewoon… mezelf, maar beter.

Ik pak mijn tas, controleer nog een keer mijn lippen in de spiegel, en stap de deur uit. De koude lucht slaat me in het gezicht, maar ik voel me goed. Nerveus, maar goed.

We spreken af in een klein, knus café in de binnenstad – houten tafels, kaarsen, jazzmuziek op de achtergrond. Thomas wacht al, staat op als hij me ziet, glimlacht breed. “Wauw, je ziet er prachtig uit,” zegt hij, en het klinkt oprecht, niet geforceerd. We gaan zitten, bestellen allebei een glas rode wijn, en het gesprek vloeit meteen. We praten over de les, over de saaie professor die altijd te laat komt, over films die we allebei hebben gezien, over hoe moeilijk het is om gemotiveerd te blijven. Het klikt. Echt. Hij lacht om mijn grapjes, leunt voorover als ik praat, raakt af en toe mijn hand aan als hij iets benadrukt – een lichte, onschuldige aanraking die toch vonken geeft. Ik voel me gezien, niet alleen mijn lichaam, maar mij. Voor het eerst in maanden voel ik me niet als een object, maar als een persoon. Het is rustig, warm, normaal. En toch… ergens diep vanbinnen mis ik de ruwheid, de intensiteit, de kick van Madrid. Maar ik duw die gedachte weg. Dit is beter. Dit is gezond.

Na twee uur vraagt hij zacht: “Wil je nog iets komen drinken bij mij thuis? Ik woon hier vijf minuten vandaan.”

Mijn hart slaat een slag over. Ik twijfel. Is dit niet te vroeg? Ik ken hem amper. Wat als hij alleen seks wil? Wat als ik weer in dezelfde val trap? Ik schud zacht mijn hoofd, glimlach verontschuldigend. “Het was echt heel leuk, Thomas. Maar ik denk dat ik naar huis ga. Misschien volgende keer?”

Hij knikt, lijkt niet teleurgesteld, alleen een beetje verrast. “Natuurlijk. Geen probleem. Ik vond het ook heel gezellig. Laat het me weten als je zin hebt in een vervolg.”

We nemen afscheid met een ongemakkelijke knuffel – zijn armen stevig maar respectvol om me heen – en ik loop alleen naar huis. De regen is gestopt, de straten glanzen onder de lantaarns, mijn hakken klikken ritmisch. Ik voel me trots – ik heb nee gezegd, ik heb grenzen gesteld. Maar ook een beetje leeg. Thuis aangekomen schop ik mijn schoenen uit, laat me op bed vallen, en pak mijn telefoon.

Javier heeft al drie berichten gestuurd: “Hoe ging de date? Vertel alles!” “Is hij knap?” “Heb je hem gezoend?”

Ik lach zacht, typ uitgebreid: hoe het café eruitzag, hoe Thomas lachte, hoe het gesprek vloeide, hoe gezellig het was. Ik eindig met: “Hij vroeg of ik nog mee naar huis ging, maar ik heb nee gezegd. Voelde te vroeg.”

Zijn reactie komt binnen seconden: “Wat? Nee serieus? Je bent een seut. Je had hem moeten pakken. Denk je aan jezelf of aan wat híj wil? Je bent veel te braaf. In Madrid zou je hem al in de wc hebben genomen.”

De woorden raken me als een klap in mijn gezicht. Ik voel tranen prikken – schaamte, woede, verdriet. Hij heeft gelijk, ergens. Ik ben weer dat verlegen meisje geworden, bang om te nemen wat ik wil. Maar tegelijkertijd voel ik me klein gemaakt, goedkoop. Ik antwoord niet meteen.

Javier appt door: “Kom op, bella. Regelen een nieuwe date. Laat hem zien dat je hem wilt. Wat je te bieden hebt. Stuur hem iets straks. Iets geils. Hij moet weten dat je niet zomaar een braaf meisje bent.”

Ik bijt op mijn lip. Mijn hart bonkt. Ik weet dat het fout is, maar de kick van zijn woorden, van zijn aandacht, wint weer. Ik typ een bericht naar Thomas: “Hey, bedankt voor vanavond. Was echt heel leuk. Misschien volgende keer bij jou thuis? 😘”

Ik voeg een foto toe: ik lig in bed, het laken net over mijn borsten getrokken, mijn schouder bloot, mijn haar los over het kussen. Mijn tepels tekenen zich licht af onder de stof, mijn lippen een beetje geopend, mijn ogen halfgesloten. Het is suggestief, uitnodigend – niet expliciet, maar duidelijk genoeg.

Ik stuur het voordat ik me kan bedenken. Mijn handen trillen. Ik voel me weer die slet uit Madrid, maar ook machtig. Javier appt meteen: “Goed zo. Nu wachten op zijn reactie. Hij gaat smeken.”

Thomas reageert niet op mijn berichtje. Mijn hoofd maakt overuren: is hij boos? Wil hij niet meer? Heeft hij iemand anders gevonden voor de nacht? Slaapt hij al? Na een hele poos wachten en piekeren leg ik mijn telefoon weg en staar naar het plafond. Mijn kutje is nat, mijn adem snel. Ik weet dat ik een grens heb overschreden. Maar de leegte is gevuld, al is het maar voor even.

En ergens diep vanbinnen hoop ik dat Thomas antwoordt.

Dat hij wil.

Dat ik weer kan voelen hoe het is om genomen te worden.

Want de slet in mij… die slaapt nooit echt.

De volgende dag word ik wakker met een mengeling van opwinding en zenuwen. Mijn telefoon ligt naast me op het nachtkastje, en ik check hem meteen – niets van Thomas. Ik zucht, rol me om in bed, voel de lakens zacht tegen mijn naakte huid. De hele ochtend maak ik mezelf wijs dat het oké is als hij niet reageert, dat ik niet wanhopig ben, maar diep vanbinnen knaagt de onzekerheid. Heeft hij spijt? Vond hij me te saai? Of te forward met die foto? Javier appt wel: “En? Al reactie? Hij moet wel blind zijn als hij niet terugkomt.”

Ik antwoord kort: “Nog niet. Misschien komt het later.”

Pas in de middag trilt mijn telefoon weer. Thomas: “Hey! Sorry voor de late reactie, drukke dag. Vrijdagavond zin? Ik ken een leuk Italiaans restaurantje.”

Mijn hart springt op. Vrijdag. Normaal ga ik dan naar mijn ouders – het vaste ritueel: trein nemen, thuis eten, bijkletsen met mama over de week. Ik twijfel. Het voelt veilig, vertrouwd, een anker in mijn normale leven. Maar de gedachte aan Thomas, aan een date die misschien leidt tot meer, wint terrein. Javier appt meteen: “Waar wacht je op? Zeg ja! Je verdient het om geneukt te worden, bella. Laat hem niet wachten.”

Ik typ terug naar Thomas: “Klinkt goed! Vrijdag it is 😊”

Dan bel ik mijn ouders. Mijn moeder neemt op, haar stem warm en vertrouwd: “Hoi schat, kom je vrijdag? Ik maak je favoriete lasagne.”

Ik slik, voel een steek van schuld. “Eh… mama, ik kom dit weekend niet. Iets met studiegenoten, een project.”

Ze klinkt teleurgesteld, maar begrijpend: “Oké, volgende keer dan. Pas goed op jezelf.”

Ik hang op, leg mijn telefoon weg. Ze moesten eens weten dat ik in Leuven bleef om met een jongen te neuken. De gedachte maakt me rood, een mengeling van schaamte en stoute opwinding. Ik voel me stout, rebels, alsof ik weer dat meisje uit Madrid ben – maar tegelijk knaagt het schuldgevoel: ik lieg tegen mijn ouders voor een date die misschien alleen maar om seks draait. Ben ik echt zo veranderd?

De dagen tot vrijdag kruipen voorbij. Javier houdt me bezig met berichten: “Denk aan hoe hij naar je zal kijken. Je verdient een echte man.” Het houdt de spanning erin, maar ook de druk.

Vrijdagavond maak ik me klaar. Ik kies een stijlvol jurkje – zwart, met lange mouwen en een subtiele V-hals, de rok vallend tot op mijn knieën. Niet te bloot, maar elegant. Ik doe lichte make-up: een beetje mascara, nude lippenstift, mijn haar in een losse knot. Ik zie er verzorgd uit, met klasse. Geen hotpants, geen crop top. Dit is de nieuwe ik, de ik die grenzen stelt.

Dan trilt mijn telefoon – een videocall van Javier. Ik neem op, zijn gezicht vult het scherm, zijn grijns breed. “Hola guapa! Laat zien wat je aantrekt voor je prins.”

Ik draai de camera, toon mijn outfit. Zijn gezicht betrekt. “Wat is dat? Te saai! Je lijkt wel op weg naar een sollicitatie. Trek iets sexy aan, zoals in Madrid. Laat hem zien wat je te bieden hebt.”

Ik weiger meteen. “Nee, Javier. Dit is prima. Ik wil niet weer die slet zijn.”

Hij lacht, maar zijn stem wordt harder. “Kom op, bella. Je was zo geil toen je je sexy kleedde. Hij verdient het om je te zien zoals ik je zag – nat, kreunend, gewillig.”

Ik schud mijn hoofd, voel de druk opbouwen. “Ik doe het niet. Dit is mijn date, mijn keuze.”

Zijn lach verdwijnt. “O ja? Denk je dat je keuzes hebt? Ik heb nog steeds die foto’s van jou in je lingerie, je blote borsten. Hard tepels van geilheid. Wat als ik ze online zet? Of naar je studiegenoten stuur? Naar Thomas?”

Mijn adem stokt. Ik voel de schaamte heet opkomen, mijn wangen branden. “Dat meen je niet…”

Hij leunt dichterbij de camera, zijn ogen hard. “Probeer me maar uit. Je bent een geile slet, en iedereen mag het weten. Of trek iets sexy aan en maak me blij.”

De chantage bouwt langzaam op. Eerst lacht hij het weg als grapje, maar dan wordt zijn stem serieuzer, dreigender. Hij herinnert me aan Madrid: “Je smeekte om genomen te worden. Dat filmpje… je gezicht als je komt. Wil je dat je ouders zien? Je vriendinnen?” Ik voel tranen prikken, mijn keel dichtknijpen. Emotioneel raas ik: schaamte omdat ik hem die macht heb gegeven, hulpeloosheid omdat hij me in zijn greep heeft, woede omdat hij me manipuleert, maar ook een donkere opwinding – de herinnering aan die nachten maakt me nat, ondanks alles. Ik wil nee zeggen, maar de angst wint. “Oké… ik doe het.”

Hij grijnst triomfantelijk. “Goed zo. Trek die string aan, de kanten. En de quarter cup bh – laat je tepels zien. Daarboven een strak kort jurkje. Smokey eyes, naaldhakken. Laat me zien.”

Ik kleed me om voor de camera, mijn handen trillen. De kanten string snijdt tussen mijn billen, de quarter cup bh duwt mijn borsten omhoog, mijn tepels zichtbaar door de dunne stof van het jurkje. Het jurkje is strak, kort, rood – het decolleté diep, de zoom halverwege mijn dijen. Smokey eyes maken mijn blik intens, de naaldhakken laten me wiegen. Ik voel me bloot, sexy – de stof plakt tegen mijn huid, mijn tepels hard van de koele lucht, mijn kutje tintelend. Het voelt opwindend, stout, spannend – als een geheim dat ik niet mag hebben, maar dat me levend maakt.

Javier knikt goedkeurend. “Perfect. Ga nu, en vertel me alles.”

Ik wandel naar het restaurantje, de naaldhakken klikken op de stoep, het jurkje kruipt omhoog bij elke stap, de koele wind glijdt over mijn dijen. Ik voel de mannelijke aandacht – een voorbijganger fluit zacht, een groepje jongens kijkt om, hun ogen glijden over mijn borsten, mijn benen. Het geeft me een kick, een warme rush door mijn lichaam, mijn tepels hard tegen de stof, mijn string nat. Ik ben te vroeg, zet me aan een tafel in het restaurant, de houten stoel koel tegen mijn blote dijen. Ik app Javier: “Ben er. Zenuwachtig.”

Hij: “Je ziet er geil uit. Hij gaat je willen. Hou me op de hoogte.”

Thomas komt binnen. Zijn ogen worden groot, zijn tong lijkt bijna uit zijn mond te hangen als hij me ziet – zijn blik glijdt over mijn decolleté, blijft hangen bij mijn borsten, dan omlaag naar mijn benen. Hij bloost licht, glimlacht breed. “Wauw… je ziet er… ongelooflijk uit.”

Ik geniet van zijn blik, sta op en begroet hem met een kus op zijn wang – zijn huid warm, zijn aftershave fris en mannelijk. We zitten, en zijn blik zakt regelmatig naar mijn borsten, naar het diepe decolleté waar mijn tepels licht doorschemeren. Hij complimenteert me: “Dat jurkje staat je fantastisch. Je bent echt… wow.”

Het doet me goed – zijn woorden maken me warm, mijn wangen rood, mijn kutje tintelend. Het gesprek is aangenaam – we lachen, praten over alles, maar hij flirt meer nu, zijn hand raakt de mijne, zijn ogen blijven hangen. Ik flirt terug, leun voorover, laat mijn decolleté dieper worden, raak zijn arm aan. De erotische spanning bouwt op – zijn blikken maken me nat, mijn tepels hard, mijn adem sneller. Emotioneel voel ik me verscheurd: opwinding omdat hij me wil, schaamte omdat ik me zo kleed voor aandacht, maar ook een diepe hunkering naar meer – naar aanraking, naar genomen worden.

Aan het einde van de avond, de wijn warm in mijn bloed, vraag ik: “Nog hulp nodig om die fles wijn te ledigen bij jou thuis?”

Hij glimlacht, zijn ogen donker. “Absoluut.”

We wandelen naar zijn kot, zijn arm om mijn middel, warm en stevig, zijn vingers licht knijpend in mijn zij. Het voelt goed – spannend, intiem, een belofte van wat komt. Mijn hart bonkt, mijn string nat, mijn tepels hard tegen de stof. Ik app snel naar Javier: “We gaan naar zijn huis.”

Zijn reactie: “Goed zo. Geniet, en vertel alles. Foto’s als je durft.”

Ik lach zacht, voel de druk, maar ook de kick. Vannacht wordt speciaal.

We komen aan bij Thomas' studio, een klein maar knus appartement op de derde verdieping van een oud gebouw in het centrum. De trap kraakt onder onze voeten terwijl we omhoog lopen, zijn hand licht op mijn onderrug, warm en geruststellend, maar ook spannend – zijn vingers drukken net genoeg om me bewust te maken van mijn jurkje dat bij elke stap over mijn dijen schuurt, de stof zacht en strak tegen mijn huid, mijn tepels al licht tintelend van de koele lucht in het trappenhuis. Buiten regent het zacht, het getik tegen de ramen een rustige achtergrondmelodie als hij de deur opendoet. Binnen is het donker, maar hij knipt meteen een paar sfeerlampen aan – kleine led-lichtjes die een zachte, warme gloed verspreiden, oranje en rood, alsof we in een cocon zitten, de schaduwen lang en intiem over de muren dansend. Ik zie zijn boekenplank vol met rommelige stapels boeken en een gitaar in de hoek, hoor het zachte geklik van zijn sleutels als hij ze op het tafeltje legt, en ruik een vage geur van koffie en zijn aftershave die in de lucht hangt. Mijn hart bonkt sneller, een mengeling van zenuwen en anticipatie – ik denk aan hoe zijn blikken in het restaurant al vuur in me aanstaken, hoe zijn hand op mijn middel voelde tijdens het lopen, en ik voel een warme tinteling tussen mijn benen, mijn string al licht vochtig worden van de gedachte aan wat kan komen.

Hij maakt het gezellig: zet een playlist op met zachte, sensuele indie-muziek – gitaren die laag en hypnotiserend resoneren, een stem die fluisterend zingt over verlangen – en haalt een fles rode wijn uit de keuken. Het kurk plopt zacht als hij hem opent, de geur van rijpe bessen vult de kamer. Hij schenkt twee glazen in, het rode vocht glinstert in het licht, en reikt me er een aan, zijn vingers raken de mijne even, een elektrische schok die door mijn arm schiet. We gaan zitten op zijn kleine zetel, dicht naast elkaar – zijn dij raakt de mijne, warm door zijn jeans heen, en ik voel de hitte van zijn lichaam, zijn geur van aftershave vermengd met de frisse buitenlucht. We praten, gemakkelijk en vloeiend: over onze favoriete boeken, over hoe saai de lessen soms zijn, over reizen die we nog willen maken. Hij lacht om mijn grapjes, zijn ogen twinkelen in het zachte licht, maar ik zie hoe zijn blik regelmatig afdwaalt – naar mijn diepe decolleté waar mijn tepels licht doorschemeren door de stof, naar mijn benen die gekruist zijn en de zoom van het jurkje iets omhoog laten kruipen. Elke keer dat hij kijkt, voelt het als een streling, een tinteling over mijn huid, en ik voel me warm worden, mijn wangen rood, mijn kutje licht pulserend. Maar er gebeurt verder niets – hij raakt me niet aan, leunt niet dichterbij, houdt het bij praten en lachen. Het is fijn, intiem, maar ook frustrerend – de spanning bouwt op zonder ontlading, mijn tepels hard tegen de stof, mijn string nat van de onvervulde opwinding. Emotioneel voel ik me verscheurd: dit is wat ik wil, een normale date, respect, maar een deel van me mist de ruwheid, de dominantie, de kick van genomen worden. Ik denk aan Javier's berichten, voel een steek van schuld – waarom doe ik dit? Maar de erotische spanning hangt in de lucht, zijn blikken maken me heter, mijn adem sneller, mijn huid tintelend alsof zijn ogen me al aanraken.

Wanneer ik even naar het toilet ga – de kleine badkamer met witte tegels en een spiegel die me laat zien hoe mijn wangen rood zijn, mijn ogen glanzen – pak ik mijn telefoon. Een bericht van Javier: “Hoe ver sta je? Al geneukt? Details!”

Ik app terug, mijn vingers trillen licht: “We zijn op zijn kot. Maar we hebben alleen nog maar gepraat. Gezellig, maar niets meer.”

Zijn reactie komt meteen: “Wat? Alleen praten? Neem actie, bella! Trek je jurk uit en ga in lingerie terug. Laat hem zien wat hij mist.”

Mijn maag draait om. Ik protesteer: “Nee, Javier. Dit is niet Madrid. Ik wil het rustig aan doen.”

Hij: “Rustig? Je bent saai. Hij wacht op een teken. Trek uit en ga terug. Anders… je weet wat ik heb. Je borsten, naakt en geil. Ik stuur het naar hem. En naar je ouders.”

Paniek maakt me meester – een koude golf door mijn borst, mijn adem stokt, mijn handen worden klam. Ik zie het voor me: de foto’s die online gaan, Thomas die me ziet als een slet, mijn ouders die het ontdekken. De schaamte zou me breken. Emotioneel raas ik: woede op Javier omdat hij me manipuleert, schaamte omdat ik hem die macht heb gegeven, hulpeloosheid omdat ik geen uitweg zie. Maar ook een donkere opwinding – de gedachte aan in lingerie naar Thomas gaan maakt me nat, mijn tepels hard. Ik app terug: “Oké… ik doe het.”

Javier: “Goed zo. Stuur een foto als bewijs.”

Ik aarzel, kijk in de spiegel naar mezelf – mijn ogen groot van paniek, mijn lippen gebeten. Dan trek ik de rits van mijn jurkje omlaag, het geluid scherp in de kleine badkamer. De stof glijdt van mijn schouders, over mijn borsten, valt op de grond rond mijn hakken. Ik sta daar in mijn rode kanten lingerie – de quarter cup bh duwt mijn borsten omhoog, tepels bloot en hard, de string nat tussen mijn benen. Ik voel de koele tegels onder mijn voeten, de lucht op mijn huid, kippenvel op mijn armen. Ik maak een foto in de spiegel – mijn lichaam glanzend in het felle badkamerlicht, mijn blik nerveus maar opgewonden – en stuur hem door.

Javier: “Perfect. Nu ga terug en vraag hem om te neuken. Laat hem niet wachten.”

Ik aarzel nog even, mijn hand op de deurklink, mijn hart bonkend. Dit is te ver, te snel. Maar de dreiging hangt boven me, en de opwinding wint – mijn kutje pulserend, mijn tepels tintelend. Ik open de deur met trillende handen.

Ik wandel de kamer in, overdreven heupwiegend, mijn hakken klikken op de vloer, mijn borsten wiegen licht mee, mijn tepels hard in de warme lucht. Thomas zit op de zetel, zijn glas wijn in zijn hand, en zijn ogen worden groot als hij me ziet – zijn mond valt open, zijn blik glijdt over mijn naakte buik, mijn borsten, mijn string, zijn adem stokt hoorbaar. Hij zet zijn glas neer, staat half op, stamelt: “W-wat…?”

Ik draai een rondje voor hem, langzaam, laat hem alles zien – mijn billen strak in de string, mijn benen lang in de hakken. Mijn huid tintelt van zijn blik, mijn wangen rood van schaamte en opwinding. Met een hese stem verleid ik hem: “Ik dacht… misschien kunnen we het gezelliger maken. Wil je me neuken, Thomas? Ik wil je in me voelen.”

Hij aarzelt een seconde, zijn ogen donker van lust, dan knikt hij, komt naar me toe. Zijn handen grijpen mijn heupen vast, warm en eisend, en hij kust me hard – zijn lippen op de mijne, zijn tong diep naar binnen, smakend naar wijn en verlangen. Ik kus terug, mijn armen om zijn nek, mijn lichaam duwt zich tegen hem aan, voel zijn harde pik tegen mijn buik door zijn broek heen.

Hij tilt me op, zijn armen sterk onder mijn billen, en draagt me naar zijn bed – de lakens zacht en koel als hij me neerlegt. Hij kleedt zich uit, zijn shirt over zijn hoofd, zijn borstkas breed en licht behaard, zijn pik springt tevoorschijn als hij zijn broek laat vallen, hard en dik, glanzend van voorvocht. Ik spreid mijn benen, trek mijn string opzij, en hij duwt in me – diep, hard, een stoot die me vult tot aan het randje. Ik kreun luid, mijn adem vult de kamer, mijn nagels in zijn rug, voel hoe hij me neukt, stevig en ritmisch, zijn heupen slaan tegen de mijne met een nat, kletsend geluid. Mijn borsten wiegen bij elke stoot, op en neer, mijn tepels schuren tegen zijn borst, tintelend van genot. Mijn kutje sopt, nat en warm om hem heen, het geluid obscen in de stille kamer. Ik smeek hem: “Harder… alsjeblieft, neuk me harder,” mijn stem hijgend, mijn adem kort. Hij gromt, verhoogt het tempo, zijn pik ramt diep in me, zijn ballen kletsen tegen mijn kont. Ik voel de druk opbouwen, mijn clitje kloppend, mijn lichaam spant zich aan – ik kom klaar op zijn lul, golven van genot razen door me heen, mijn kutje knijpt ritmisch om hem heen, mijn tenen krullen, tranen van intensiteit in mijn ogen.

Hij komt kort daarna, diep in me, zijn grom laag en mannelijk, zijn lichaam schokt tegen het mijne. We liggen na hijgend, zijn gewicht zwaar op me, zijn adem in mijn nek.

Trefwoord(en): Chantage, Lingerie, Slet, Studenten, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!