In Het Zicht - 5

Hoofdstuk 1 – De Terugkeer

Het was geen toeval meer.
Dat wist Luna meteen toen ze het geluid hoorde: niet het breken van een tak, maar het bewust vermijden ervan. Iemand die het bos kende. Iemand die wist hoe je ongezien bleef — tot je gezien wílde worden.
“Hij komt niet om te schrijven,” zei ze zacht.
Milan voelde zijn hartslag omhoog kruipen.
“Dan komt hij om te halen.”
De boswachter stapte het maanlicht in. Geen uniformjas dit keer. Alleen het groene shirt. Zijn handen zichtbaar. Zijn houding minder officieel — en daardoor gevaarlijker.
“Ik had gehoopt dat ik jullie niet meer zou zien,” zei hij.
“Dat geloof ik niet,” antwoordde Luna.
Hij keek haar aan. Lang. Onbeschermd.
“Mijn collega,” zei hij uiteindelijk, “is geen vrouw die loslaat.”
Dat woord — collega — bleef hangen. De BOA.
“Ze wil uitleg,” ging hij verder. “Waarom ik geen boete uitschreef. Waarom ik niets heb vastgelegd.”
Hij kwam iets dichterbij. Niet bedreigend. Intiem.
“En zij begrijpt macht,” zei hij. “Beter dan ik.”
Milan voelde het verschuiven. Dit ging niet meer over regels. Dit ging over druk.


Hoofdstuk 2 – De Agenda van de BOA

De volgende dag kwam het bericht.
Geen officiële oproep. Geen brief.
Een locatie. Een tijd.
En één zin:
“Ik wil praten. Alleen.”
De BOA wachtte hen op bij de rand van het bos. Overdag leek ze ongevaarlijker — maar haar ogen waren hetzelfde. Alles registrerend. Alles onthoudend.
“Jullie denken dat dit spel om jullie draait,” zei ze rustig.
“Maar het draait om mij.”
Ze vertelde het zonder emotie.
Over hoe ze al maanden onder druk stond.
Over rapporten die verdwenen.
Over mannen die haar nooit serieus namen — behalve wanneer ze macht had.
“Ik zag jullie,” zei ze tegen Luna. “En ik herkende iets.”
“Wat?” vroeg Milan scherp.
“Keuze,” zei ze. “Jij speelt met gezien worden. Maar jij” — ze keek Luna aan — “speelt met toestemming.”
Ze glimlachte flauwtjes.
“Dat maakt je gevaarlijk.”
Haar agenda werd duidelijk:
Ze wilde controle terug.
En zij zag in Luna een spiegel — of een wapen.


Hoofdstuk 3 – Milan Stapt Naar Voren

Voor het eerst was Milan degene die het tempo bepaalde.
“Je denkt dat je ons bezit omdat je ons zag,” zei hij kalm.
“Maar jij was niet de eerste.”
Hij vertelde haar over Ravenstad.
Over de Observator.
Over wat het betekende om bekeken te worden — en niet te breken.
De BOA luisterde. Te aandachtig.
“Dus dit is groter dan ik dacht,” zei ze.
“Ja,” zei Milan. “En daarom ga jij niet beslissen wat er gebeurt.”
Hij stapte dichterbij haar dan zij had verwacht.
“Maar je mag meekijken.”
Dat was het moment waarop Luna hem anders aankeek.
Niet verrast.
Geprikkeld.


Hoofdstuk 4 – Luna’s Keuze

De boswachter zocht hen die avond opnieuw op.
Niet omdat hij moest.
Omdat hij wilde.
“Ik kan dit niet uitleggen,” zei hij. “Zij maakt me kapot als ik niks aanlever.”
Hij keek naar Luna. Niet vragend. Smekend.
“Niet alles wat iemand wil, is dwang,” zei Luna langzaam.
“Soms is het verlangen.”
Ze stapte naar voren. Milan voelde het — die verschuiving.
“Maar luister goed,” zei ze tegen de boswachter.
“Wat jij denkt te willen, is niet wat jij krijgt.”
Ze liet haar jas iets openvallen. Niet onthullend. Maar suggestief. Haar aanwezigheid was genoeg.
“Je kijkt,” zei ze.
“En dat is alles.”
Zijn ademhaling veranderde.
Milan zag het.
En liet het toe.
Dat was Luna’s grens.
En tegelijk haar overschrijding: ze genoot ervan.


Hoofdstuk 5 – Het Plan

Later, alleen, spraken Luna en Milan zacht.
“Je liet hem dichtbij,” zei hij.
“Ja,” zei ze eerlijk. “En ik vond het spannend.”
Ze spraken over het plan.
Een nacht.
Een plek die alleen van hen was.
Geen publiek.
“Denk je dat we het halen?” vroeg Milan.
Luna glimlachte.
“Dat hangt ervan af wie er kijkt.”


Hoofdstuk 6 – De Onderbreking

Ze waren nog geen vijf minuten alleen.
Toen klonk er applaus.
Langzaam. Beheerst.
De BOA stond tussen de bomen. Geen uniform. Geen wapen. Alleen een telefoon — uitgeschakeld.
“Jullie zijn fascinerend,” zei ze.
“Maar jullie vergeten één ding.”
Ze keek Luna aan.
“Wie leert wie hier een grens overschrijdt?”
De consequenties hingen in de lucht.
Niet juridisch.
Persoonlijk.


Hoofdstuk 7 – Wat Blijft

Die nacht gebeurde er niets.
En juist daarom veranderde alles.
Luna had een grens aangeraakt — en voelde dat ze die ooit misschien écht zou willen overschrijden.
Milan had geleerd dat macht niet alleen kijken is — maar kiezen wanneer je ingrijpt.
En de BOA?
Die had haar nieuwe obsessie gevonden.
Niet het bos.
Niet de regels.
Maar hen.

Trefwoord(en): Macht, Voyeurisme, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!