Door: Keith
Datum: 14-03-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 796
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 60 minuten | Lezers Online: 10
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 60 minuten | Lezers Online: 10
Vervolg op: Gonnie - 49: Verhuizen En Afscheid
Slot
We zaten een half uurtje later in de tuin. Lekker in de zon, die tussen de bladeren doorspeelde. Frank in een bermuda, ik in bikini. En we hadden elkaar ingesmeerd op de plekjes waar je zelf niet bij kon. Ook lekker; het was bijna uit de hand gelopen toen ik ondeugend de zonnebrandcrème wel héél hoog in de pijp van Frank z’n broek had willen smeren. Hij had mijn pols gepakt en me tegen gehouden. “Tot hier toe en niet verder, dame. Anders krijg je vreemde vlekken op dit terras en komen er vragen…”
Ik had een boek mee naar buiten genomen, maar dat lag nutteloos op de tuintafel naast me. Veel lekkerder om gewoon, met m’n ogen dicht te genieten van de zon op m’n huid en het geluid van de natuur om me heen… Een ‘Bzzz’ van mijn telefoon deed me overeind komen. “Welke idioot appt me terwijl ik nét lekker lig te doezelen?”
Ik keek op het scherm. Mariëlle. ‘Kan ik je even bellen?’ Crisis in Terschuur? Frank keek vragend. “Mariël. Of ze me kan bellen…” Hij stond op. “Ik ga wel even naar binnen. Kan je ongestoord met haar praten. Wie weet wat er aan de hand is.” Ik stak een duim op, Frank verdween en deed de tuindeuren dicht.
Ik belde. “Hoi Mar, met Gon. Was ist los?”
Ze giechelde, dus niks ernstigs. Gelukkig. “Zijn jullie thuis, Gon?”
“Ja. Net een half uurtje. Rick is zuidwaarts gevlogen en wij liggen nu in bikini en bermuda in de tuin te zonnebaden. Nou ja, Frank is net naar binnen gelopen om mij de gelegenheid te geven ongestoord met jou te kletsen. Maar… Vertel het eens.”
Weer een giebel. “Komt het uit dat ik over een half uurtje op bezoek kom?”
Ik fronste. “Op bezoek? Ja, prima, gezellig en zo, maar…”
“Je ziet het vanzelf wel. Tot straks!” Ze hing op.
Nou ja zeg… Ik stond op en liep naar binnen. Frank keek vragend. “We krijgen bezoek. Mariëlle, over een half uur. En er is geen crisis, ze giebelde nogal.” Hij trok zijn wenkbrauwen samen. “Misschien dat badmeester Roel iets van zich heeft laten horen? Dat zou ik in zijn plaats al lang gedaan hebben…” Ik knikte langzaam. “Zou zo maar eens kunnen. Of ze heeft opslag gekregen. Of Harvard is bevallen van een gezond veulen. Je weet ’t niet.” “Volgens mij was Harvard een hengst. Die bevallen niet. Maarre… Als wij bezoek krijgen, kleed ik me even aan. Het is een té groot risico als Mar mij ziet in deze stoere outfit. Voor het zelfde geld wil je me óók in mijn broekspijp insmeren, en dan moeten we wéér iemand verhuizen. Misschien wel twee. Daar heb ik een beetje m’n bekomst van.”
“Arrogante vent…” mopperde ik. “Maar oké, ik zal me ook even aankleden. Wél even snel douchen; die zonnebrandolie afspoelen.” We douchten razendsnel en kleedden ons aan: simpel. Broek, T-shirt, sandalen. Ik poetste de tuinstoelen daarna even: die waren wat vettig van de Nivea. Theewater klaarzetten, een kopje erbij… Frank haalde een extra stoel uit de schuur. En even later hoorde we de Landcruiser stoppen voor het huis. Eén deur klapte dicht, daarna nóg een deur. We keken elkaar aan. Twee mensen? Het zal toch niet…
Frank opende de voordeur, ik vlak achter hem. En we keken tegen een stralende Mariëlle en een lachende badmeester Roel aan: armen om elkaar heen. “Het moet niet veel gekker worden…” bromde Frank en ik vloog hem voorbij en omhelsde Mariëlle. “Hoi schat! Wat heb jij voor knappe vent meegenomen?” Ze maakte zich los en zei: “Volgens mij kennen jullie hem al, maar voor de zekerheid: dit is Roel, mijn voormalig zwembeul. Nu mijn vriend.” Frank gaf hem een hand, ik gaf hem een kus op zijn wang. “Welkom in Schaarsbergen, Roel. Kom binnen, en daarna weer buiten. We zaten achter op het terras.”
Hij keek nog wat schuchter. “Sorry voor de overval, maar…” Frank onderbrak hem. “Niks ‘sorry’, Roel. Je kunt nooit te vroeg zijn met goed nieuws. Kóm.” We liepen naar het terras. “Tja… nu hebben we een stoel te weinig…” Frank keek spijtig. “Schiet op vent!” bitste ik. “Er staan sinds gisteren nóg twee tuinstoelen in de berging. Komen uit Renkum.” Hij keek Roel aan. “Weet je het zeker? Op het moment dat je een relatie start, krijg je regelmatig met deze toon te maken…”
Roel glimlachte voorzichtig. “We zullen maar zeggen dat er wat voordelen tegenover staan.” Ik snoof. “Jaja… Wat ben jij een diplomatiek type, zeg… Sjongejonge. Willen jullie koffie, thee of iets anders te drinken?” “Thee”, zei Mariëlle en Roel knikte. “Vind ik ook prima.” Ik pakte de theeglazen, Frank zette het water op en even later was iedereen voorzien. “De kleur en de smaak mag je zelf uitzoeken uit deze doos.” Even was het rustig, toen keek Roel ons aan.
“Jullie zijn de eersten aan wie we onze relatie bekendmaken. Mar vond dat jullie daar recht op hadden en ze had gelijk.” Ik keek twijfelend. “Recht? Récht? Wij hebben nergens ‘recht’ op, Roel.” Mariëlle leunde naar voren. “Mijn ouders zijn vandaag druk, die moet ik even met rust laten.” “En mijn ouders wonen in Ermelo; die licht ik vanavond wel in. Geen haast bij”, zei Roel kalm. “Dus jullie hebben de primeur. En terecht, want jullie hebben Mar de afgelopen weken nogal behoorlijk in het zadel geholpen, begreep ik.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee hoor. Kan ze prima zelf, hebben we gezien. Op Harvard. Zelfs als er een ouwe dubbeldekker boven je vliegt.” Mariëlle zuchtte en keek Roel aan. “Wees hier uiterst voorzichtig met woorden. Als zij een opmerking in een andere context kunnen plaatsen, zullen ze het niet nalaten. Dit was een voorproefje; als ze je wat beter leren kennen, willen de opmerkingen nog wel eens… ehhh… ‘wat confronterend’ zijn.”
Roel lachte voorzichtig. “Als jullie denken dat ik dan in m’n schulp kruip… Ik ben docent L.O. op een middelbare school, hoor. En ondanks dat het een hele Christelijke scholengemeenschap is: ik krijg regelmatig wel dingetjes te horen die de jeugd écht niet zegt als hun ouders in de buurt zijn. Ik heb na twee jaar wel wat eelt op m’n ziel.” Ik lachte gemeen. “Oh, Frank… Ik hoor net dat we los kunnen gaan!” Hij legde een hand op mijn knie. “Je houdt je maar in, rossig krengetje… Maarre… Willen jullie iets vertellen over hoe jullie… Of hou je het liever voor jezelf? Dat mág hé. Geen verplichtingen.” Mariëlle lachte. “Waarom denk je dat we hierheen zijn gereden, Frank?” “Nou… Voor een bakje thee natuurlijk.” Ze zuchtte en keek Roel aan. “Vertel jij maar. Mijn gedachtenkronkels weten ze grotendeels al.” Hij dacht even na en begon te vertellen.
“Twee jaar geleden was ik klaar met m’n opleiding tot docent L.O. Kreeg een baan bij die scholengemeenschap. Leuk! Maar zwemmen is mijn grootste passie, dus ik nam er een baantje bij: badmeester in het zwembad. En ongeveer een jaar geleden begon ik met een zwemclubje in Voorthuizen. Gewoon, een aantal goeie zwemmers die ik gespot had als badmeester. De heren op de ene dag, dames op de andere dag. En Mar hier sloot zich ook aan. Gelukkig, want ze kan enorm goed zwemmen…” “Ja, dat hebben gemerkt…” mopperde ik, wat me een meewarig lachje van Mariëlle opleverde. “Enfin, dat ging op zich lekker, maar ik kreeg ook van een paar dames wat opmerkingen en verkapte uitnodigingen die me niet lekker zaten. Iets te doorzichtig.
‘Roel, kun je me niet eens privéles geven?’, dat soort dingen. Dus voerde ik, net als op school, een 6-ogen-beleid in: als je wilt praten, prima, maar er is altijd iemand bij. Hetzij een van de andere badmeesters, hetzij een van de anderen van het zwemclubje. Dat gaf in het begin nogal wat gemopper, maar ik hield voet bij stuk: teveel verhalen gehoord over meiden die een blauwtje liepen bij een docent en dan wraak namen en de docent van ongewenste intimiteiten beschuldigden. En ondertussen had ik mijn ogen niet in m’n zak; ik ben ook maar een gezonde vent. En deze dame hier…” hij klopte Mariëlle op haar arm, “had mijn speciale belangstelling.” Mar zei verongelijkt: “Vast. En niks laten merken. Voor mij was hij nog strenger dan voor de rest.”
Roel gniffelde. “Omdat jij méér kon dan de rest, Mariël… Maar oké, dat ging allemaal goed, tot ik een paar weken terug een verandering bij haar opmerkte. Niet meer zo teruggetrokken, af en toe een pittige opmerking… En toen jullie een keertje met haar mee kwamen, vroeg ik Mariël naderhand naar het hoe en waarom. Toen kwam dat onfrisse verhaal van haar bedrijf in Terschuur naar boven en jullie bemoeienis met haar en kon ik één en ander in perspectief zien. En ondertussen groeiden mijn gevoelens voor ‘Mariëlle de Jetski’. Dus toen ze vorige week meldde dat ze stopte met mijn zwemclubje was ik nogal van slag.
Nijdig op mezelf. Een kans laten liggen, verdorie. Totdat ze afgelopen week vertelde waarom ze stopte. Ik heb daar een paar nachten over nagedacht en haar gisteravond gebeld. En vanochtend om tien uur stond ik in Terschuur en zijn we een stuk gaan wandelen. En op een bruggetje ergens gaven we elkaar de eerste zoen. Het is dus allemaal nog héél pril en zo, maar we wagen het er op.” Ik knikte alleen maar, Frank was wat minder subtiel. “En na die eerste zoen, Roel? Of wil Mar dat liever vertellen? Mag ook hoor…” Ik schopte hem. “Lomperd!”
Mariëlle keek Frank nadenkend aan. “Vul het verhaaltje zelf aan en kleur de plaatjes maar, meneer Veenstra…” Roel schoot in de lach. “Goed zo, Mar!” Ik stond op, trok Mariëlle uit haar stoel en omarmde haar. “Fijn voor je, schat”, fluisterde ik in haar oor. En toen Roel: toen ik hem een knuffel gaf bleef hij stokstijf staan.
Ik gaf hem een por. “Hé! Als een knappe vrouw je een knuffel geeft, mag je best terug knuffelen hoor!” Hij keek me aan. “Vanochtend heb ik voor het eerst een knappe vrouw op die manier geknuffeld, Gonnie. En nu plotseling een andere? Niet té snel gaan, hoor…” Ik keek hem aan. “Roel: Mariël, Frank en ik: wij zijn vrienden. En nu kom jij erbij als ‘vriend’ van Mar. Dat houdt in dat je deel uitmaakt van ons groepje. En dan mag je knuffelen als er iets te vieren valt. Of op elkaars schouder liggen te snotteren als je verdriet hebt. Dus: kom hier, vent!” Ik trok hem tegen me aan en nu sloeg hij wél zijn armen om me heen. En ik hoorde een zacht: “Dank je wel.” Ik deed een stap terug. “En kijk even naar je eigen meisje…” Frank en Mariëlle stonden met de armen om elkaar heen; Mar keek naar ons en lachte.
Toen maakte Frank zich los en deed een stap naar Roel. “Ik ga je niet knuffelen, kerel, wees maar niet bang. Maar…” Hij stak zijn hand uit. “Welkom bij de club, Roel.” Ze schudden handen en ik zei: “Goed… Nu dit achter de rug is: wie wil er nog wat drinken?” Met een verse kop thee voor ons kletsten we even verder. En terwijl Roel aan het vertellen was over zijn jeugd, nam ik hem nauwkeurig op. Op het eerste gezicht leek hij niet ouder dan 20, maar dat was schijn; hij was 25. Niet lang, wel stevig en gespierd. En beslist niet dom. Nou ja, hij had de PABO achter de rug, en daarna nog een pittige opleiding voor docent L.O. gedaan op Papendal. En hij wilde verder! “Ik wil geschiedenis gaan studeren. Want je hele leven lang gymles geven, zie ik niet zitten. Ten eerste is dat een vak waarop als eerste beknibbeld wordt, en ten tweede: je eigen lichamelijke conditie gaat op een gegeven moment achteruit. En dan? Dan sta je met je mond vol tanden als iemand vraagt of jij wel een fatsoenlijke judorol kunt maken. Met je ouwe gewrichten… En geschiedenis heeft me altijd geïnteresseerd. Die opleiding kan ik in deeltijd doen, dus…”
Ik keek gemeen. “Dan zal ik even het toelatingsexamen afnemen, Roel… Wat gebeurde er in het jaar 1600?” Hij verblikte of verbloosde niet. “De slag bij Nieuwpoort, Gonnie.” Ik stak een duim op. “Prima! Tweede vraag: wat gebeurde er in het jaar 1625?” Hij dacht diep na. “Het sterfjaar van Prins Maurits van Oranje-Nassau, volgens mij.” Ik knikte. “Ja, dat ook. Maar ik bedoel iets veel belangrijkers.” Na een aantal seconden schudde hij het hoofd. “Sorry, Gonnie.” Ik zuchtte demonstratief. “Waar gaat dat heen met het geschiedenisonderwijs… De 25-jarige herdenking van de Slag bij Nieuwpoort natuurlijk!” Hij rolde met z’n ogen. “Trút…” En schrok vervolgens. “Ehh… Sorry. Dat kwam er nogal ondoordacht uit.” Mariëlle pakte zijn hand. “ Geeft niet, Roel. Frank en ik gebruiken die term ook regelmatig als het om mevrouw Gon Peters gaat.” En Frank knikte instemmend. “Heeft ze af en toe nodig, anders gaat ze naast haar schoenen lopen. Da’s op zich niet zo’n punt, maar dan ruik je…”
“Frank Veenstra! Niet verder!” Ik keek dreigend en Mariëlle schoot in de lach. “Kijk, dát bedoelde ik toen we op weg hier naar toe waren: ze ziet er hartstikke lief uit en zo, maar op het moment dat ze nijdig wordt, kun je maar beter inbinden, anders krijg je met een naaldhak op je kop…” Roel keek van de één naar de ander, en toen naar mij. “Dus… als ik het goed begrijp is ‘trut’ een aanduiding waar je ondertussen aan gewend bent? Goed om te weten, Gonnie.” Ik bromde: “Kijk jij maar uit. Anders maak je inderdaad kennis met die naaldhak… Maar nu iets anders: hoe zit het met jouw zwemkunst, Roel? Je bent dan wel trainer/coach van die zwemclub, maar zelf? Daar heb ik nog weinig van gezien…” Hij zuchtte en Mariëlle schoot in de lach. “Ja, beken het maar, trainer…” Hij wees op Mariëlle. “Ik maakte de fout om verliefd te worden op de enige pupil die ik in het water niét kon inhalen. We deden een aantal weken terug een wedstrijdje ‘vrije slag’: Net zoiets als jullie doen: 250 meter zwemmen, alleen mocht je toen zelf weten of je boven of onder water zwom en met welke slag. En mevrouw Steenbeke hier klopte me met een lichaamslengte. Verdorie.”
Frank zei met een neutraal gezicht: “Jouw of haar lichaamslengte, Roel? Dat scheelt zeker 15 centimeter…” Mariëlle giebelde en Roel keek hopeloos. Ik zei: “Wat maakt het uit? Als Mar hem kan voorblijven, kunnen wij dat ook schat. Da’s weer een zorg minder voor mijn maagdelijkheid.” Mariëlle proestte het uit, Roel werd wat rood. En Frank legde een hand op mijn been. “Doe even kalm aan, schat. Het arme jong zit nét drie kwartier hier, dan moet je hem niet meteen confronteren met jouw, al dan niet nog aanwezige, maagdelijkheid.”
“Met jou in de buurt kan ik me niet voorstellen dat daar nog wat van over is, Frank”, flapte Mariëlle eruit en werd ook meteen knalrood. “Oeps, wat zeg ik nu weer… Sorry, Frank!”
Ik proestte het uit. “Oh, je kent hem? Goed zeg…” Frank beraadde zich op een scherp antwoord, dat was te zien. En dat kwam ook, rustig en doordacht. “Lieve Mariëlle. Het siert je dat je je zorgen maakt over de ongereptheid van mijn vriendin. Maar volgens mij heb jij gisteren een blik kunnen werpen in onze gemeenschappelijke slaapkamer en hebt kunnen constateren dat daar één bed staat. En aangezien ik een gezonde Hollandse jongen ben en mijn schatje een bijzonder gezonde Hollandse meid is… Om je eigen woorden maar even te gebruiken: ‘Vul het verhaaltje zelf aan en kleur de plaatjes’.
Ze keek naar Roel. “Zo gaat het hier nu altijd. Denk je een lollige opmerking te maken, word je met je eigen woorden verslagen.” Hij knikte langzaam. “Ik meende al zoiets in de gaten te hebben. Maar ik kan me daar prima bij thuis voelen.” Ik knikte. “Mooi zo. Dat zal je dan goed van pas komen, want… Ik zal je even bijpraten over mijn familie.” Frank zuchtte. “Bind Roel dan eerst even vast schat. Als hij alles gehoord heeft, slaat hij gillend op de vlucht.” Ik snoof. “Daar geloof ik niks van. Met zo’n knappe Terschuurse vamp naast hem? Echt niet…”
Ik keek Roel aan. “Ik ben de helft van een eeneiige tweeling. Mijn zus Annet en ik zijn vier handen op twee buiken. Nou ja, dat waren we tot een jaar of drie geleden; toen kreeg zij verkering met Hans. Kom ik zo op terug. Ik mag af en toe kattig zijn, Annet is een graadje erger. En die mag dat nu praktiseren bij VDO Nedcar in Born, waar ze hoofd is van de afdeling Compliance. Dus al haar snauwen en bitcherige opmerkingen kan ze nu gelijkmatig verdelen over het personeel van diezelfde afdeling. Scheelt ons weer. Maar An en ik zijn méér dan zussen. Wij zijn vanaf onze geboorte af elkaars hartsvriendinnen. Nog steeds. Verder hebben we nog ons kleine broertje Rick. Hoewel klein… Nee, dat is niet meer de typering die ik mag gebruiken. Wij hebben vanochtend voor vier maanden afscheid van hem genomen: hij is piloot bij de MAF, Mission Aviation Fellowship, een charismatische instelling die medisch werk doet in Afrika, maar daar ook het Evangelie brengt…” Roel knikte. “Ik ken de organisatie. Zijn een half jaar terug voor een voorlichting bij ons op school geweest. Indrukwekkend.”
“Oké. Rick is daar nu piloot. In plaats van lekker veilig hier in Europa te blijven en te jengelen bij grote luchtvaartmaatschappijen, vliegt hij daar met kleine vliegtuigjes rond om zieken en gewonden te vervoeren. Wij hebben vorige week een rondvlucht met hem gemaakt in een ouwe Russische dubbeldekker. En na afloop van de vlucht zei zijn mentor een paar zinnen die erop neerkwamen dat hij een meer dan uitstekend piloot is. Ondanks dat hij mijn lieve zus aan het kotsen heeft gekregen.” Frank grinnikte en ik vervolgde:
“Nu het ingewikkelde deel. Annet, Rick en ik hebben één biologische ouder: onze moeder Gien. Een iets rijpere uitgave van Annet en mij; als je ons naast elkaar ziet, zou ze zomaar een oudere zus van ons kunnen zijn. Een schat van een vrouw die drie pittige pubers in haar eentje heeft opgevoed, naast een ook pittige parttime baan als hoofd van de IT-afdeling van een middelgroot bedrijf in Born.
Onze ‘verwekker’, een ander woord gebruiken we niet voor die man, is door haar het huis uit getrapt toen ze er achter kwam dat hij haar al twee jaar besodemieterde met een andere vrouw. Hij heet Ralph, maar die naam klinkt nooit meer tussen ons. Wij droegen eerst zijn achternaam, maar toen Rick 18 was geworden, hebben we onze achternaam veranderd in die van onze moeder Gien: Peters. Omdat die er altijd voor ons was.
En Gien maakte een paar jaar geleden tijdens een cursus in de USA kennis met een aardige vent die bij ASML werkte: Henk. En ze zijn na een vrij lange verkeringstijd getrouwd. En Henk is onze ‘pa’. Een schat van een man, draagt Gien op handen en is ook lief, maar soms ook streng voor zijn twee soms obstinate stiefdochters An en Gon en zijn ijverige stiefzoon Rick. Maar hij staat als het nodig is ook altijd voor ons klaar.
Wat hebben we nog meer? Rick heeft nu al bijna drie jaar verkering met Cora. Een schat van een meid, bijna een zus voor ons. Zij studeert Kynologie. Houdt samen met haar moeder Margriet een hondenpension en trainingscentrum draaiend. En de broer van Cora, Hans, heeft een paar weken korter dan Rick en Cora hevige verkering met mijn grote zus Annet. En de ouders van Hans en Cora, ze heten Margriet en Abe, zijn hele goede vrienden van Gien en Henk en van ons.
En als laatste: Cora heeft een tweede liefje: Bowy. Een bruine Labrador-Retriever. Die hoort bij haar en zij hoort bij hem. Schat van een beest. En Rick heeft ook een tweede liefde: Lovely. Een Chowchow-teefje. Als Rick in Nederland is, is Lovely binnen een meter afstand van hem. En nu Rick weer voor vier maanden weg is, vormen Bowy en Lovely een tweetal waar je niet tussen kunt komen. En om het plaatje compleet te maken…” Ik pakte mijn telefoon. “Hier. Een foto waar het hele zootje op staat.” Roel keek aandachtig en zei toen: “Dat zeg je goed, Gonnie. ‘Zootje’. En jullie moeder is inderdaad een bijzonder knappe, iets oudere uitgave van jullie. Hoeveel schelen jullie qua leeftijd?” Ik grinnikte. “Ze wil er liever niet aan herinnerd worden, maar Gien trouwde op haar achttiende met onze verwekker. En kwam er tijdens de huwelijksreis achter dat ze al twee maanden zwanger was; ze kotste het hele vakantiehuisje onder…”
“Niet zo gek hé, met twee van die rooie draken in je buik…” Mariëlle klonk spottend en ik keek haar dreigend aan. “Pas op jij!” Ze stak haar tong uit. “Dus… Gien scheelt achttien jaar met ons.” Hij knikte. “Ja. Een mooi stel bij elkaar…”
Hij gaf me mijn telefoon terug. “En jullie wille natuurlijk weten: Wie is Roel van Raaij?” Frank boog zich naar hem toe. “Roel… voor de goede orde: wij hoeven niet alles over jou te weten. Wij zijn niet de ouders van Mar; we zijn goede vrienden van haar. Jij hoeft geen verantwoording aan ons af te leggen, oké?” Roel knikte. “Goed dat je het zegt… Ik had jullie al bijna als aanstaande schoonouders betiteld.” Hij lachte mij uit en ik gromde zachtjes. “Gonnie: Mar heeft me heel veel over jou en een beetje over Frank verteld. En zij, en ik ook, wij zijn heel blij met alles wat jullie voor haar en haar collegaatjes bij de Weever hebben gedaan. Dat wilde ik even gezegd hebben.” Hij zweeg even en Frank zei simpel: “Dank je wel.”
Roel ging verder. “Nou wie ben ik? Voormalig zwembeul van mevrouw Jetski daar. Gymleraar van een middelbare school. Enig kind van redelijk strenge ouders uit Ermelo. Daar opgegroeid en totdat ik naar Papendal ging daar gewoond. Prima jeugd gehad. Ik was, als mijn huiswerk af was, bijna altijd ergens in de natuur te vinden. Of op het sportveld. Basketbal vond ik heerlijk, maar daar was ik in feite te kort voor. Korfbal: ook leuk, met name omdat je dat gemengd deed…” Een stomp van Mar volgde, samen met een gesnauwd “Viespeuk!” Roel ging verder. “Hardlopen, met name de lange afstand. Maar uiteindelijk specialiseerde ik me op atletiek. En zwemmen. En die natuur? We woonden vlakbij natuurgebied Groevenbeek, ten zuiden van Ermelo. Vijf minuten lopen en je was op de hei.
Na de HAVO ging ik naar de PABO in Zwolle. Windesheim. Fijne school. En na de diploma-uitreiking uiteindelijk naar Papendal, twee jaar intern. En toen ik daar klaar was, gesolliciteerd en vond ik mezelf terug als docent L.O. in Voorthuizen. Een behoorlijk Christelijke scholengemeenschap waar ik me prima thuis voel. Normen worden strak gehanteerd, maar de schoolleiding heeft oog voor het individu, zowel leerling als leerkracht. En toen ik uiteindelijk een huisje had en dat gereed was, keek ik om me heen; het zwembad zocht nog badmeesters. Prima… En van simpel ‘badmeester’ werd ik dus ook trainer en coach van twee zwemclubjes. En maakte ik kennis met deze aardige jongedame, die in het begin, ondanks haar prima prestaties in het water, een heel schuchter en verlegen meisje bleek te zijn…”
“Ja, da’s wel wat veranderd de laatste weken”, zei ik droog, wat een boze blik van Mariëlle opleverde. “Niks mis mee, Mariël”, vervolgde Roel. “Nou, dat was het wel zo ongeveer… Belangstelling van het andere geslacht: Ja. Veel zelfs. Met name de meiden in de klassen 5 HAVO en 6 VWO hadden nog wel eens een pijntje hier of een gesimuleerd klachtje daar. En of meneer van Raaij daar even naar wilde kijken. Maar meneer van Raaij was niet helemaal op zijn achterhoofd gevallen: hij kende de schoolregels: nooit alleen met een leerling in een afgesloten ruimte. Jammer voor sommige dames, veilig voor mij. Eén verkeerde move en je loopbaan in het onderwijs ligt aan barrels. Idem in het zwembad…” Hij keek afwisselend van Frank naar mij. “En wie van jullie Mar op het idee bracht om te stoppen met de zwemgroep, weet ik niet, maar ik heb de afgelopen week een aantal keren er zwaar over gedacht om diegene een enorm pak rammel te geven!”
Frank gniffelde. “Ik hoorde dingen over balsporten, zwemmen en atlethiek, Roel. Ik hoorde niks over judo… Je zou wel eens kunnen schrikken.” “En ik hoorde ook niks over verdedigingstechnieken tegen pumps met naaldhakken en scherpe neuzen, meneer van Raaij”, bromde ik. Hij lachte. “Uiteindelijk waren die gedachten vanochtend plotseling verdwenen als sneeuw voor de zon. Bleek een hele goeie raad te zijn aan Mariëlle.” Die trok hem naar zich toe en zoende hem. Nogal lang. Toen ze Roel losliet waren ze beiden een beetje rood en Roel mopperde: “Moet dat met publiek, Mar?” Die knikte en zei ondeugend: “Acht-ogen beleid, Roel. En zij knuffelen ook vaak waar ik bij sta, hoor. Je went er vanzelf aan.”
“Je had het over je huisje, Roel… Waar woon je?” “In een voormalig ‘bakhuus’ van een boerderij aan de westrand van Voorthuizen. Tien minuten fietsen naar het oosten en ik ben op school; twaalf minuten fietsen en ik ben in het zwembad; acht minuten naar het westen fietsen en ik ben in Terschuur…” “Dus…achttien minuten fietsen en je bent vanuit Terschuur op school?” Ik keek ondeugend. “Ja, dan moet je wel wat eerder op…” Hij keek me vlak aan. “Zullen we die optie nog maar even open houden, Gonnie?” Nu was het mijn beurt om te kleuren. “Sorry… Ik ben soms nogal een flapuit.” Frank glimlachte en ik wist exact wat hij nu dacht. Roel vervolgde: “Mijn huisje, nou ja, ik huur het, wás het onderkomen van de grootmoeder van een leerling. Die mevrouw overleed een jaar geleden. En die leerling wist dat ik een huis zocht. Van het één kwam het ander en ik kon er drie maanden daarna intrekken.”
Hij keek om zich heen. “Niet zo heerlijk rustig gelegen als dit huis; je hoort de A1 altijd, maar ik heb een huiskamer, een keukentje een badkamer waar ik zelfs met een rolstoel in kan douchen en een prima slaapkamer. Allemaal gelijkvloers. En op de zolder een groot raam aan de zuidkant en een dakkapel op het westen. Dat is mijn studeerkamer: heerlijk veel licht. Het huis heeft vloerverwarming, aangesloten op een warmtepomp en een airco…” Hij keek naar Mariëlle. “Je zou er zó bij kunnen, Mar.” Die keek bedenkelijk. “Hé, ik heet geen Gon Peters, hoor!”
Ik veerde op en snauwde: “En wat bedoelt mevrouw daar exact mee?” Mariëlle keek benauwd en antwoordde met een timide stemmetje: “Nou… dat ik dat toch minstens vijf a zes weken mee wil wachten…” Frank schoot in de lach en Roel keek niet-begrijpend. “Volgens mis ik iets…” Frank legde het kort uit. “Gon solliciteerde bij ons bedrijf en een week en één dag later hadden we een relatie. Da’s nu… zes weken terug. En sinds gisteren woont ze hier; ze had een huisje in Renkum, maar om de een of andere reden vond ze Schaarsbergen aantrekkelijker.” Ik knikte. “Ja. ten minste geen overbuurman die ’s avonds met een verrekijker voor zijn ogen naar mijn huis kijkt. Da’s hier wat moeilijk namelijk.” Mariëlle giebelde. “Zeg dat wel…” Wéér een vragende blik van Roel en Frank zuchtte: “Gon, heb je al die spannende lingerie op de slaapkamer opgeruimd? Zo niet, dan nu nog even doen, dan kunnen we Roel de slaapkamer laten zien.” Mariëlle veerde op. “Zal ik even helpen, Gon?” “Niks ervan en zitten blijven jij!” snauwde ik. “Je zou zo maar op hele foute gedachten kunnen komen, tutje.”
De ogen van Roel waren nu zo ongeveer veranderd in theeschoteltjes en Frank wenkte. “Kom, dan laten we je even ons huisje zien. Die lingerie was een geintje.” We liepen door de huiskamer, de keuken, de natte groep… en toen opende hij de deur naar beneden. “Herzlich willkommen in Neunzehn drei und vierzig. Das Baujahr des unteren Teils unseres Hauses. Mit herzlichem Dank an Albert Speer.” Hij liep de trap af. “Jij hebt mazzel, Roel. Je hoeft je niet te bukken.” Na de eerste trap had hij het door. “Is dit een Duitse bunker geweest? Man… Weet je ook welke Regelbau?”
“Nee. Volgens de plaatselijke deskundigen was de bunker de reserve-commandobunker van het vliegveld. Schijn een ‘broodje speciaal’ geweest te zijn, gebaseerd op een ‘Gruppenunterstand’ met 2 kleinere en 1 grote ruimte.” We liepen de gang door: Frank z’n werkplaatsje, nu vol met spul uit Renkum, de voorraadkelder, waar het nu ook wat voller dan normaal was en uiteindelijk de slaapkamer. “Ziehier. Ook nu is dit de commandoruimte; hier geeft Gon mij regelmatig commando’s. Welke dat zijn laat ik aan jullie zieke fantasie over.” Hij grijnsde. “Gon vertelde mij gisteren hele andere verhalen, Frank…” Mariëlle keek ondeugend en Frank zuchtte. “Nou, neem dan het gemiddelde maar. We hebben hier ook zicht op ‘boven’, iets wat de Duitsers in 1944/45 niet hadden…” Hij klikte het beeldscherm aan en een foto van het vliegveld verscheen. “Wauw… En waar staat die camera? Kun je die ook draaien?” Roel trapte er met beide benen in en ik zei: “Die camera stond een tijd geleden op een statief aan de rand van het ouwe vliegveld. Totdat meneer hier waarschijnlijk trek had in koffie en weer naar huis ging. Het is gewoon een foto op een SD-kaart, Roel.”
Die trok met zijn mond. “Verdorie… Er in gestonken. Maar Frank: dat zou helemaal geen gek idee zijn: een beetje fatsoenlijke camera hoeft tegenwoordig niet de wereld te kosten. Zet zo’n ding in een boom, bijvoorbeeld naast jullie inrit. Op een draaibaar, afstandsbediend onderstel en je kunt ‘m gebruiken als wildcamera én desnoods om je huis mee te beveiligen. Iedereen die dat pad op komt, staat voluit in beeld.” Ik zag de raderen in Frank z’n hoofd aan het werk. “Da’s misschien nog helemaal niet zo’n gek idee, Roel…” Ik keek Mariëlle aan. “Nou, daar gaat ons erotisch leven. Denk je een avondje lekker te gaan vrijen, checkt meneer z’n camera nog even en komt tot de ontdekking dat er een edelhert op het veld aan het grazen is. Of een wolf met jonkies langs loopt. Dááág romantische avond!”
Zonder haar gezicht te vertrekken zei Mariëlle: “Dan pak je toch gewoon je vibrator, schat?” Even was het doodstil, daarna barstte er een enorme lachbui los. En Roel deed net zo hard mee, gelukkig. Ik schudde mijn hoofd. “Je laat ons telkens weer versteld staan, Mar… Je leek zo netjes en bedeesd, maar stille wateren hebben diepe gronden, dat blijkt maar weer. Ondeugd!” Roel keek rond. “Maar ik kan me voorstellen dat het hier op sommige momenten best gezellig kan zijn. Meer zeg ik er maar niet over. Wel zo veilig.” Na-grinnikend liepen we weer naar boven. “Het enige nadeel aan dit huis is dat de natte groep boven is. Ik heb een wasbakje met zo’n elektrisch boilertje beneden en da’s prima om je te wassen, maar een douche hier beneden zou een wel heel kostbare zaak worden. Los van het feit dat ik dan één van de ruimtes moet opofferen. Geen trek in.”
We liepen de tuin door en toen naar de rand van het vliegveld en genoten nog even van het uitzicht. Toen keek Mariëlle op haar horloge. “Roel… Gaan wij naar Terschuur? Mijn ouders zullen ondertussen wel thuis zijn en die vragen zich natuurlijk af waar hun oh zo brave dochtertje met de Landcruiser heen is…” Hij knikte. Even later namen we afscheid. We vertelden Roel dat hij, als vriend van Mar, hier altijd welkom was. En even later reden ze rustig weg.
“Goeie vent, Gon”, zei Frank. Ik knikte. “Ja. Badmeester Roel is wel een geschikte peer voor dat ooit zo timide meisje uit Terschuur. Passen goed bij elkaar. Ondanks haar opmerking over die vibrator…” Frank lachte. “Een paar weken geleden zou ze het nog niet eens gedácht hebben, de ondeugd.” Ik keek naar boven. De zon stond al wat lager en de temperatuur was al wat koeler. Geen optie om nog in bikini in de tuin te zitten. Nou ja, in de tuin wél, maar niet in bikini. We schoven de stoelen naar een plekje waar de zon nog op viel en kakten beiden een beetje in. Eerst naar het vliegveld en terug, daarna het bezoek van Mar en Roel… gáááp… Om zes uur ging Frank met het eten beginnen. Ik ging ook naar binnen, want het werd buiten een beetje te fris voor alleen maar een T-shirtje en een short. Toen ik dat zei, ving ik een ondeugende blik van Frank op. “Nou schatje, dan weet je wat je te doen staat…” Ik zuchtte. “Ja hoor. Wéér omkleden zeker?” Hij knikte. “Ik heb nog wel een paar suggesties, voor het geval je geen keuze kan maken…” Ik bromde: “Ja, dat zal… Bruin en transparant zeker? Met een wit rokje erboven en een dun bloesje?” Hij knipoogde. “Zoiets. Maar als jij liever in spijkerbroek en vest wil lopen is dat ook prima, schat.”
Ik liep naar hem toe, ging achter hem staan en legde mijn armen om hem heen en mijn hoofd in zijn nek. “Wist je dat je lief bent, Frank Veenstra?” Ik voelde hem grinniken. “De laatste tijd zegt iemand dat vrij regelmatig tegen me, dus ja, dat wist ik wel. Maar ik hoor het graag.” “Je bent lief. En ik hou van je. En voor jou wil ik me graag mooi maken. Dus… Hoe lang duurt het nog voor het eten klaar is?” “Nog een kwartiertje, mooie dame.” “Goed zo. Dan ga ik dat kwartiertje eens nuttig gebruiken. Tot zo!” Ik liet hem los en liep naar beneden. Ergens in de doos met panty’s had ik een mooie bruine panty met een werkje aan de zijkanten. Die zou ik aandoen. En die pettycoat, waar Rick helemaal gek van was geworden… En een leuke blouse met kant. Een sexy setje er onder… Frank laten voelen dat ik reuze blij was dat ik bij hem in kon trekken. Ik giebelde tijdens het omkleden. Nou ja, hij zou ook wel reuze blij zijn als hij vanavond bij mij in kon trekken… Eerlijk zijn, Gon! Jij ook wel! Bijna elke keer als je met Frank vrijde, was je klaargekomen. En niet zo zuinig ook! Eenmaal aangekleed wat opmaken: oogschaduw, lippen stiften, parfum in m’n hals, haren borstelen en in bedwang houden met een lichtblauwe haarband…
Een blik in de spiegel liet me zien dat ik ‘gereed was om op jacht te gaan’, zoals Annet en ik dat in de Club wel eens noemden. Naaldhakken nog even uitlaten; ik gebruikte, op aanraden van Frank, pantoffels om de trap op en af te gaan. Eenmaal boven verwisselde ik die voor m’n open schoentjes met naaldhakken. Ik was meteen vijf centimeter langer. Op m’n tenen liep ik de kamer in. Frank was aan het kookeiland bezig, z’n rug naar me toe. Ik wilde hem verrassen, maar om de een of andere regen zei hij, nog steeds met de aandacht op het aanrecht: “Ik bespeur een mooie vrouw in de buurt… Dié ga ik eens uitgebreid bekijken!” Hij draaide zich om en zijn ogen werden groot. “Gón… Wat zie jij er weer fantastisch uit…” Ik liep naar hem toe. “Ja. Voor jou. Omdat ik hier mag komen wonen, in jouw prachtige huis.” Ik omhelsde hem en legde even mijn hoofd op zijn schouder. “Mooie en lieve vent van me…” In mijn oor hoorde ik zachtjes: “Óns huis, Gon. Niet meer vergeten, schat.” Ik kuste hem in zijn nek en hij grinnikte. “Ga je me nu net zo’n zuigzoen geven als Pieter? Dan ga ik nog even met het eten bezig hoor. Anders moet ik dat maandag in Groningen en dinsdag in Duitsland weer gaan uitleggen. Geen zin in, in het Duits.”
Ik liet het bij een lief zoentje in zijn nek en keek over zijn schouder naar het aanrecht. “Je hebt je best weer gedaan, mooie chefkok. Het ziet er weer lekker uit. Maarre… Hoe wist jij dat ik ‘in de buurt’ was, toen ik oh zo zachtjes de kamer in kwam lopen? Volgens mij maakte ik nul komma nul geluid.” Hij snoof opzichtig in mijn nek. “Je parfum was je voor, schat. Ik rook het.” “Oké. Les één voor aanstaand vrouwelijke detectives: nooit ‘Estée Lauder Youth Dew’ opdoen voor je aan het werk gaat…” Hij lachte. “Volgens mij ben jij geen detective en ga je vanavond niet ‘aan het werk’. Dus nu mag het.” “Misschien ga ik wél aan het werk vanavond. Keihard aan het werk. Om een lieve vent in mijn bedje te lokken…”
Frank draaide de gaspitten resoluut uit, deed de deksels op de pannen en draaide zich naar me om. “Lokken hoeft niet, lekkere meid. Ik ontvoer je nú naar de slaapkamer. Ónze slaapkamer. Mee jij!” Hij ging iets door de knieën, pakte me onder mijn billen vast en tilde me naar de gang. Ik voelde dat hij hard was; zijn pik drukte tegen mijn buik. In de gang zette hij me neer. “Jou in de brandweergreep naar beneden nemen is me iets te link, dus…” Hij pakte mijn hand, deed de kelderdeur open en trok me mee. Ik protesteerde, meer voor de vorm. “Fránk! Wat doe je nu, gek? Heb jij Mazlov nooit bestudeerd? Eerst drinken, eten, onderdak en dan pas de voortplanting!” “Mazlov had het fout, schat. Net als bij planten: die moet je bijna dood laten gaan en met hun laatste krachten vormen ze dan bloemen die bestoven kunnen worden, zodat een nieuwe generatie ontstaat in hopelijk betere tijden. Dus…”
We liepen de slaapkamer in, daar tilde hij me weer op en sméét me op bed. “Dus… Jij gaat me uithongeren, zodat ik met m’n laatste krachten nog een kind kan baren ‘in de hoop op betere tijden’? Ben je wel goed bij je koppetje, Frank Veenstra?” Ik keek gespeeld boos, hij lachte ondeugend en wees op zijn kruis. “Als het gaat om mooie vrouwen denken kerels toch met hun pik? Nou, het koppetje wat daarop zit, denkt nu maar aan één ding, schatje.” Hij ging gelukkig naast me liggen, plofte niet bovenop me. Ik zuchtte. “Nou, zoveel hersencellen zitten daar niet in, volgens mijn leraar Biologie op het VWO. Hooguit zenuwuiteinden en bloedvaten voor de zwellichamen…” Ik rolde naar hem toe en likte zijn oor. “Maar misschien is dat rationele gedoe op den duur wel saai, Frankieboy.”
Ik keek hem van vlakbij aan: mooie bruine ogen, een zweem van een glimlach om zijn mond. “Wat wil jij nu, schatje?” Hij kuste me. “Heerlijk vrijen met mijn vreselijk sexy vriendin. Je ziet er zó vreselijk sexy uit, schat…” Ik draaide om mijn buik. “Misschien moet je daar dan maar eens gebruik van maken, Frank…” Ik wachtte even. “Streel me, vóel me, alles wat je wilt doen: het mag. Ik ga ervan genieten, lover. Omdat jij het bent…” Hij kroop naast me en langzaam kusten we elkaar: mond tegen mond, lippen tegen lippen en even later, langzaam en aandachtig: tong strelend tegen tong. Toen trok hij zich iets terug en zei: “En waar ik vreselijk blij om ben en elke seconde van geniet is het feit dat jij mij blijkbaar zó mag dat je hier wilt wonen, Gonnie…” Geen glimlachje, zijn gezicht stond serieus en zijn ogen keken me recht aan.
“Ik ‘mag’ je niet, Frank. Ik hou van je. Vanaf het moment dat je dat verhaal vertelde hoe je je ouders elk jaar op hun trouwdag bezoekt, met je borrel op hun graf… Tóen ben ik van je gaan houden. De manier waarop je dat verhaal vertelde, met humor doorspekt maar ik kon merken dat je het meende. Je verhaal over de laatste keer dat je met je vader sprak… Ik had moeite om mijn tranen binnen te houden.” Hij kuste me zachtjes. “Dat zag ik, Gonnie. Je ogen waren rood en je reacties zo lief… In romans zouden ze van zo’n moment zeggen dat ‘de vonk oversprong’…” En toen zag ik dat glimlachje tevoorschijn komen en hij vervolgde: “Ik ben nog nooit zo blij met kortsluiting geweest.”
Hij lag lekker tegen me aan en ik genoot er van. Zijn handen, langzaam over mijn rug strelend, zijn gezicht vlakbij… Die mooie bruine ogen die me bekeken, de korte haren op zijn hoofd waarin ik lekker kon kroelen… Zijn mooie body: stevige armen, een strakke buik met een héél miniem wasbordje, zijn stoere benen die vanmiddag onder die bermuda uitkwamen… en vooral zijn verstand. Scherp, snel denkend als het serieus was, uiterst secuur op zijn werk, maar ook: humor. Flauwe grappen, soms een snelle, ondeugende opmerking er tussendoor en vooral: lief. Lief naar mij toe, maar ook naar anderen die het blijkbaar nodig hadden om een steuntje in de rug te krijgen. Zoals Mariëlle. Of, vanochtend, Cora die het best moeilijk had om weer afscheid te nemen van Rick. En wéér voelde ik hevige liefde naar deze Frank Veenstra. Met hem wilde ik verder leven. En waar we ook heen zouden gaan, ik wilde bij hem blijven. Geen vreselijke adonis, die had ik al genoeg meegemaakt, maar een nuchtere vent die naast me stond. Rots in de branding… Ik giebelde, ondanks mijn serieuze gedachten. Momenteel was het meer ‘een paal boven water’. Zijn geslacht voelde ik nogal aanwezig tegen me aan.
Frank deed zijn ogen open. “Heb jij binnenpretjes?” Ik knikte. “Ik lag te filosoferen hoe jij mijn rots in de branding was. En toen moest ik mezelf corrigeren; het is nu meer ‘een paal boven water’, schat. En die voel ik nogal nadrukkelijk tegen mijn heup aan.” Hij moest ook lachen. “Niet vreemd als er een heerlijke vrouw naast me ligt, schat. En ik vind dít ook heerlijk: lekker naast elkaar liggen strelen. Een beetje voelen, zoenen, genieten van elkaars aanwezigheid…” Ik keek hem aan. “Dus… de voortplanting is even iets naar de achtergrond verdwenen? Dan kunnen we weer net zo goed naar boven gaan, Frankieboy. Kun je verder gaan met koken. Want als je me nu tóch niet gaat bevruchten, gaat dat slimme plannetje van jou niet door.” Hij keek vragend en ik ging verder: “Dat plannetje om mij eerst bijna de hongerdood te laten sterven om me op het allerlaatste moment toch nog een kind eruit te laten persen, ‘in hoop op betere tijden’, weet je nog?” Hij zuchtte. “Oh ja. Was ik even vergeten…”
Ik wiebelde met mijn heupen. “Daar geloof ik niets van, meneer Veenstra. Ik voel nog steeds een bepaald lichaamsdeel van jou nogal duidelijk tegen me aan.” Ik kuste hem. “Doe er eens wat mee, Frank. Laat me voelen dat je naar me verlangd. Want ik verlang naar jou…” Ik spreidde mijn benen een beetje. “Kom… streel me eens lekker onder dat sexy rokje. Tussen mijn benen… Mijn lekkere lange, sexy benen… Daar word jij toch zo opgewonden van?” Hij bromde. “Je bent een grote verleidster, Gon Peters…” Ik giebelde weer. “Ja. Jááárenlang grof geld mee verdiend…”
Ik schrok even en keek Frank aan. “Sorry. Heb jij daar geen moeite mee, Frank? Dat ik een dure escortgirl ben geweest? Met allerlei andere kerels het bed heb gedeeld?” Hij schudde zijn hoofd. “Niet meer, schat. In het begin, toen je het net verteld had ben ik wel eens nijdig en/of jaloers geweest op die kerels. Maar na een paar dagen wist ik: dat was alleen maar seks. Punt. Een lekker gevoel voor hen, en soms ook voor jou, maar het was lichamelijk. No strings attached.” Ik schoot in de lach. “Zeker weten. Meestal had ik vrij snel nadat een gast in een suite binnenliep, geen string meer aan. Ook geen ander slipje trouwens…” Naast me klonk een diepe zucht. “Múts…” Ik knuffelde Frank. “Je hebt gelijk: het was seks. Punt. Verder niets. Behalve bij die emeritus hoogleraar uit Groningen. Dat was ook genegenheid. Annet en ik mochten die man heel graag. De rest? Inderdaad puur lichamelijk, ondanks dat je met de ene gast een betere ‘klik’ had dan met de andere: er is in die tijd niemand langsgekomen die mij ook maar in de verste verte het gevoel gaf wat jij me geeft, Frank.” Hij kuste me. “Dat weet ik ondertussen, schat. En daar ben ik zielsgelukkig mee.”
Zo lagen we nog een tijdje te kletsen, lekker tegen elkaar. Langzaam vrijend, strelend, af en toe een kus… Heerlijk. Maar na een tijdje werden Frank z’n handen wat vrijpostiger. Af en toe over mijn borsten strelen, een hand over mijn benen, m’n rokje wat naar boven schuivend… En ik voelde hem zachtjes tegen me aan wrijven; ik voelde zijn hardheid duidelijk tegen me aan. En zijn ademhaling ging sneller dan voorheen. “Frank…?” “Hmm?” “Word jij een beetje ongeduldig?” Hij bromde: “Is dat te voelen?” “Gekkie… Natuurlijk voel ik dat. Dat lekkere handje op mijn bovenbenen, dat andere handje af en toe over mijn borsten… Ben je vergeten wat ik daarstraks zei? Dat je alles mocht doen? Doe het dan! Vertel me maar wat jou nu opwind.” Even lachte ik zachtjes. “En als ik het niks vind, zeg ik dat wel. Wees maar niet bang.”
Hij likte aan mijn oorlelletje en ik huiverde. “Ga maar weer lekker op je buik liggen, mooie meid. Die heerlijke benen iets gespreid, dan kan ik je voelen. Betasten. Bevredigen…” Ik draaide op mijn buik. “Eén voorwaarde lieve lover. Jij even uitkleden. Ik wil joú voelen. Niet je sleutelbos.” Hij lachte zachtjes. “Zelfs niet die mooie Volvo transpondersleutel?” Ik zuchtte. “Nee, zelfs die niet. Ik wil jouw mooie harde penis tegen me aanvoelen. Daar geniet ik meer van dan van dat Volvo-ding. Want die spuit niet.” Hij kwam overeind. “En ik wil je bekijken als je je uitkleed, Frank. Je bent een knappe vent. Mijn knappe vent, schat.” Hij keek me fronsend aan terwijl hij de knoopjes van zijn overhemd langzaam losmaakte. “Ik knap? Ik ben gewoon maar een doorsnee-vent, Gon.” Ik schudde mijn hoofd. “Niks ervan. Jij hebt een lekker lijf, misschien een doorsnee-gezicht, maar als iemand in jouw ogen kijkt… Weet je: tijdens mijn sollicitatiegesprek vergeleek ik je al met mijn lieve stiefvader Henk. Oók zo’n, op het eerste gezicht Hollandse doorsneevent, totdat je in z’n ogen keek: dan zag je Henk pas écht. En dat heb jij ook, schatje. En op die ogen ben ik no-time verliefd geworden”. Alleen…” Ik giebelde even, terwijl hij z’n broek uittrok. “Alleen moet jij nog wat oefenen op de laser-blik die Henk heeft. Die heb ik bij jou nog niet kunnen ontwaren.”
Hij knipoogde. “Die ga ik bij jou niet gebruiken, Gon. Ik zou je zomaar doormidden kunnen laseren. En wat ligt er dan naast me in bed? Twee halve Gonnies. Geeft nogal wat rotzooi.” Ondertussen was hij uitgekleed en stond hij naakt naast het bed. “Kom hier bij me, halve zool. Anders gaat je vriendinnetje eens boos kijken. En dat wil je niet meemaken.”
Hij ging naast me liggen. “Héb ik al eens meegemaakt, schat. Toen de Weever junior je heel bewust aansprak met ‘juffrouw’. Tijdens die eerste presentatie in de directieruimte in Terschuur. Toen zag ik een stel groene kooldioxide-lasers opvlammen. Twee keer nog wel: de eerste keer toen hij jou visueel nogal anatomisch onderzocht, de tweede keer toen hij jou bij het afscheid héél bewust en denigrerend met ‘juffrouw’ aansprak. En daarna een héél ijzige stem die zei: ‘ Mocht dat zo zijn, dan op basis van wederzijds respect…Teun.’ Ik had moeite om het niet uit te schateren, schat.” Ik kreunde. “En juist op dit moment ga jij dit verhaal afsteken? Met de Weever junior in de hoofdrol? Als ik al zin in sperrende seks zou hebben is die nu verdwenen, meneer Veenstra! U kunt zich weer aankleden en daarna naar boven gaan en uzelf tegen het fornuis aan bemoeien.” Hij kroelde tegen me aan. “Niks ervan. Ik ga me tegen jou aan bemoeien. Véél warmer. En lekkerder…” Hij streelde weer over mijn benen en ik huiverde. “Lekker, Frank… Je had gelijk. Beter dan een fornuis.” “Zal ik jou eens laten overkoken, schat?” Ik draaide mijn hoofd en keek hem aan. “Ik heb nog geen melk, jochie. Dat komt pas… Nou ja, laat maar.”
Hij begon weer op mijn oorlelletje te zuigen en zei zachtjes: “Wie had het over melk? Ik had hele andere vloeistoffen op het oog…” Zijn hand op mijn benen gleed nu zonder aarzeling omhoog naar mijn slipje. “Kom eens wat omhoog, schat. En geniet maar.” Ik tilde mijn heupen iets op en zijn hand schoof onder mijn poes. En zijn vingers begonnen me te strelen: zachtjes, intiem, maar heel lekker… “Oh, Frank… Mag ik…” “Jij mag alles, mooie vriendin van me. Genieten, schat. Lekker klaarkomen. En wees ervan overtuigd dat ik ook geniet.” Dat voelde ik wel: hij drukte met zijn harde penis tegen een van mijn billen aan en schoof zachtjes op en neer. “Héérlijk, Gon… Zo sexy om jou in de kleren tegen me aan te voelen…” Ik bromde. “Ja. En het is ook heerlijk om die aan te hebben als jij met me vrijt, Frank. Lekker sexy. Ik wéét dat je hiervan geniet en ik geniet er ook van… Ohhh… Wat doe je nou?”
Zijn hand drukte plotseling stevig op mijn poes en schoof mijn slipje en panty snel op en neer. “Ik ga jou lekker laten klaarkomen, Gonnie. Ik weet dat je dat opwindend vind… schaamteloos klaarkomen in sexy kleren. Mijn hand op je geile poes, lekker nat worden… Geniet van je eigen lichaam, schat. Ik geniet van hou!” Hij hijgde en zijn tong vond mijn oor weer. Ik wreef mijn poes hevig tegen hem aan en voelde dat het er aan kwam: een warm gevoel in mijn poes, kleine stuiptrekkingen, mijn clit die steeds gevoeliger werd…
“Kus me, Frank! Lekker tongen als we klaarkomen! Samen, jij ook, lekker tegen je meisje aan spuiten… Voel je mijn benen tegen je aan? Knijp eens lekker in een tepel…” Verder kwam in niet: Zijn mond kuste de mijne dicht, zijn tong gleed in mijn mond en zocht de mijne. En ik genoot! Van zijn warme hand om mijn poes, zijn vingers om mijn borst, zijn warme lichaam wat tegen me aan wreef… “Jij ook klaarkomen, Frank! Lekker spuiten, tegen je geile meisje aan…” Hij vroeg: “Wil je dat ik in je kom?” “Néé… Dit is veel te lekker nu… Ik ben er bijna, Frank… Nog even… lekker stevig met je hand tussen mijn benen… Ahhh…”
Ik hield het niet meer: een heerlijk orgasme barstte los! Schokkend voelde ik mijn vocht naar buiten komen en mijn kutje werd één plek van genot. “Jij… nu..ook… klaarkomen! Ik wil je voelen, Frank! Lekker tegen je eigen geile meisje aan…” Hij bleef me over mijn poes strelen, mijn slipje lekker nat en glibberig nu. “Niet stoppen, Frankie… Niet stoppen… Het komt nóg een keer… Zó geil…” “Je bent heerlijk, Gon”, gromde hij. “Mijn eigen rooie furie… Je maakt me helemaal gek met je geile lichaam… Ik ga óók komen, schat…” Ik hijgde: “Toe maar! Lekker samen klaarkomen… Spuit maar tegen me aan! Trek mijn rokje helemaal omhoog… Lekker tegen mijn geile pantybenen klaarkomen… Dat vind je toch zo geil?” Hij antwoordde niet, maar deed wat ik vroeg: mijn rokje werd omhooggetrokken en ik voelde zijn harde pik tegen mijn been. Ik wreef me tegen hem aan en voelde dat hij er vlakbij was: zijn pik schokte. “Gééf het me, Frank! Laat me voelen dat je klaar komt!” Hij hijgde: “Tongen, Gon…”
Ik opende mijn mond en mijn natte tong gleed over de zijne: zacht, nat, intens… Heerlijk! En toen voelde ik het: zijn pik schokte, hij drukte zich hard tegen me aan en hij spóót! Ik voelde zijn vocht tegen mijn bovenbeen aan, terwijl ik zelf ook nog een klein orgasme beleefde… Even lagen we uit te hijgen, toen keek hij me aan. “Je bent een heerlijke vrouw, Gon Peters… Ik laat je nooit meer gaan. Met je prachtige rode haar en je mooie ogen…” Ik moest zachtjes lachen. “En de rest, meneer Veenstra? Want met alleen mooie ogen en prachtig haar doe je niet zoveel…” Hij ontspande langzaam en streelde mijn billen. “Complimenten voor de rest bewaar ik voor de rest van ons leven, schat. Niet elke keer er naar vissen; er moet wat te raden overblijven.” Ik kuste hem. “Lief van je. In hoop alleen dat je dan een paar anatomische lesjes gaat nemen, zodat je al mijn lichaamsdelen kan complimenteren. Hoewel ik er niet zo opgewonden van ga worden als je zegt dat ik zo’n mooie lever heb, denk ik. Waarschijnlijk lig ik dan onder narcose op een operatietafel…”
Hij schoot in de lach. “Maffe trut…” We zoenden elkaar weer, nu rustig, zonder de erotische drang om klaar te willen komen. “Met jou hou ik het hier wel uit, Frankieboy…” fluisterde ik in zijn oor. “Dat is je geraaien, Gon Peters. Ik hoop je over niet al te lange tijd nóg een keer over de drempel te dragen. Maar dan als mijn bruid. Lijkt je dat wat?” Ik keek lang in die mooie, bruine ogen. “Ja. Dat lijkt me wel wat. En daarna mag je me ‘Gon Veenstra’ noemen, Frank.”
Ik zei het bloedserieus en we bezegelden deze belofte met een lange kus…
Einde
Beste lezers en lezeressen.
Ik ben, toch nog iets vroeger dan gedacht, weer terug in Nederland. De laatste paar afleveringen van ‘Gonnie’ heb ik in den vreemde kunnen schrijven, tussen de bedrijven door. Lekker makkelijk als je radiowacht hebt en er is ’s nachts weinig te doen.
Dank aan mijn bud in Nederland dat hij telkens om de paar dagen een nieuwe aflevering naar ‘Opwindend.Net’ stuurde en tevens waar nodig corrigeerde. Dank aan jullie, lezers voor de commentaren.
Ik ga even uitpuffen in een oord waar in niét naar buiten hoef in drie lagen dikke kleding en een bontmuts op. En waar ik kan auto rijden zonder het gesodemieter met sneeuwkettingen.
Ik ben even klaar met kou, sneeuw en ijs.
Ik hoop binnenkort verder te kunnen gaan met ‘Mini’. Eens kijken wat het duo Kees & Joline nu weer voor de kiezen krijgen…
Groet,
Keith
Ik had een boek mee naar buiten genomen, maar dat lag nutteloos op de tuintafel naast me. Veel lekkerder om gewoon, met m’n ogen dicht te genieten van de zon op m’n huid en het geluid van de natuur om me heen… Een ‘Bzzz’ van mijn telefoon deed me overeind komen. “Welke idioot appt me terwijl ik nét lekker lig te doezelen?”
Ik keek op het scherm. Mariëlle. ‘Kan ik je even bellen?’ Crisis in Terschuur? Frank keek vragend. “Mariël. Of ze me kan bellen…” Hij stond op. “Ik ga wel even naar binnen. Kan je ongestoord met haar praten. Wie weet wat er aan de hand is.” Ik stak een duim op, Frank verdween en deed de tuindeuren dicht.
Ik belde. “Hoi Mar, met Gon. Was ist los?”
Ze giechelde, dus niks ernstigs. Gelukkig. “Zijn jullie thuis, Gon?”
“Ja. Net een half uurtje. Rick is zuidwaarts gevlogen en wij liggen nu in bikini en bermuda in de tuin te zonnebaden. Nou ja, Frank is net naar binnen gelopen om mij de gelegenheid te geven ongestoord met jou te kletsen. Maar… Vertel het eens.”
Weer een giebel. “Komt het uit dat ik over een half uurtje op bezoek kom?”
Ik fronste. “Op bezoek? Ja, prima, gezellig en zo, maar…”
“Je ziet het vanzelf wel. Tot straks!” Ze hing op.
Nou ja zeg… Ik stond op en liep naar binnen. Frank keek vragend. “We krijgen bezoek. Mariëlle, over een half uur. En er is geen crisis, ze giebelde nogal.” Hij trok zijn wenkbrauwen samen. “Misschien dat badmeester Roel iets van zich heeft laten horen? Dat zou ik in zijn plaats al lang gedaan hebben…” Ik knikte langzaam. “Zou zo maar eens kunnen. Of ze heeft opslag gekregen. Of Harvard is bevallen van een gezond veulen. Je weet ’t niet.” “Volgens mij was Harvard een hengst. Die bevallen niet. Maarre… Als wij bezoek krijgen, kleed ik me even aan. Het is een té groot risico als Mar mij ziet in deze stoere outfit. Voor het zelfde geld wil je me óók in mijn broekspijp insmeren, en dan moeten we wéér iemand verhuizen. Misschien wel twee. Daar heb ik een beetje m’n bekomst van.”
“Arrogante vent…” mopperde ik. “Maar oké, ik zal me ook even aankleden. Wél even snel douchen; die zonnebrandolie afspoelen.” We douchten razendsnel en kleedden ons aan: simpel. Broek, T-shirt, sandalen. Ik poetste de tuinstoelen daarna even: die waren wat vettig van de Nivea. Theewater klaarzetten, een kopje erbij… Frank haalde een extra stoel uit de schuur. En even later hoorde we de Landcruiser stoppen voor het huis. Eén deur klapte dicht, daarna nóg een deur. We keken elkaar aan. Twee mensen? Het zal toch niet…
Frank opende de voordeur, ik vlak achter hem. En we keken tegen een stralende Mariëlle en een lachende badmeester Roel aan: armen om elkaar heen. “Het moet niet veel gekker worden…” bromde Frank en ik vloog hem voorbij en omhelsde Mariëlle. “Hoi schat! Wat heb jij voor knappe vent meegenomen?” Ze maakte zich los en zei: “Volgens mij kennen jullie hem al, maar voor de zekerheid: dit is Roel, mijn voormalig zwembeul. Nu mijn vriend.” Frank gaf hem een hand, ik gaf hem een kus op zijn wang. “Welkom in Schaarsbergen, Roel. Kom binnen, en daarna weer buiten. We zaten achter op het terras.”
Hij keek nog wat schuchter. “Sorry voor de overval, maar…” Frank onderbrak hem. “Niks ‘sorry’, Roel. Je kunt nooit te vroeg zijn met goed nieuws. Kóm.” We liepen naar het terras. “Tja… nu hebben we een stoel te weinig…” Frank keek spijtig. “Schiet op vent!” bitste ik. “Er staan sinds gisteren nóg twee tuinstoelen in de berging. Komen uit Renkum.” Hij keek Roel aan. “Weet je het zeker? Op het moment dat je een relatie start, krijg je regelmatig met deze toon te maken…”
Roel glimlachte voorzichtig. “We zullen maar zeggen dat er wat voordelen tegenover staan.” Ik snoof. “Jaja… Wat ben jij een diplomatiek type, zeg… Sjongejonge. Willen jullie koffie, thee of iets anders te drinken?” “Thee”, zei Mariëlle en Roel knikte. “Vind ik ook prima.” Ik pakte de theeglazen, Frank zette het water op en even later was iedereen voorzien. “De kleur en de smaak mag je zelf uitzoeken uit deze doos.” Even was het rustig, toen keek Roel ons aan.
“Jullie zijn de eersten aan wie we onze relatie bekendmaken. Mar vond dat jullie daar recht op hadden en ze had gelijk.” Ik keek twijfelend. “Recht? Récht? Wij hebben nergens ‘recht’ op, Roel.” Mariëlle leunde naar voren. “Mijn ouders zijn vandaag druk, die moet ik even met rust laten.” “En mijn ouders wonen in Ermelo; die licht ik vanavond wel in. Geen haast bij”, zei Roel kalm. “Dus jullie hebben de primeur. En terecht, want jullie hebben Mar de afgelopen weken nogal behoorlijk in het zadel geholpen, begreep ik.” Ik schudde mijn hoofd. “Nee hoor. Kan ze prima zelf, hebben we gezien. Op Harvard. Zelfs als er een ouwe dubbeldekker boven je vliegt.” Mariëlle zuchtte en keek Roel aan. “Wees hier uiterst voorzichtig met woorden. Als zij een opmerking in een andere context kunnen plaatsen, zullen ze het niet nalaten. Dit was een voorproefje; als ze je wat beter leren kennen, willen de opmerkingen nog wel eens… ehhh… ‘wat confronterend’ zijn.”
Roel lachte voorzichtig. “Als jullie denken dat ik dan in m’n schulp kruip… Ik ben docent L.O. op een middelbare school, hoor. En ondanks dat het een hele Christelijke scholengemeenschap is: ik krijg regelmatig wel dingetjes te horen die de jeugd écht niet zegt als hun ouders in de buurt zijn. Ik heb na twee jaar wel wat eelt op m’n ziel.” Ik lachte gemeen. “Oh, Frank… Ik hoor net dat we los kunnen gaan!” Hij legde een hand op mijn knie. “Je houdt je maar in, rossig krengetje… Maarre… Willen jullie iets vertellen over hoe jullie… Of hou je het liever voor jezelf? Dat mág hé. Geen verplichtingen.” Mariëlle lachte. “Waarom denk je dat we hierheen zijn gereden, Frank?” “Nou… Voor een bakje thee natuurlijk.” Ze zuchtte en keek Roel aan. “Vertel jij maar. Mijn gedachtenkronkels weten ze grotendeels al.” Hij dacht even na en begon te vertellen.
“Twee jaar geleden was ik klaar met m’n opleiding tot docent L.O. Kreeg een baan bij die scholengemeenschap. Leuk! Maar zwemmen is mijn grootste passie, dus ik nam er een baantje bij: badmeester in het zwembad. En ongeveer een jaar geleden begon ik met een zwemclubje in Voorthuizen. Gewoon, een aantal goeie zwemmers die ik gespot had als badmeester. De heren op de ene dag, dames op de andere dag. En Mar hier sloot zich ook aan. Gelukkig, want ze kan enorm goed zwemmen…” “Ja, dat hebben gemerkt…” mopperde ik, wat me een meewarig lachje van Mariëlle opleverde. “Enfin, dat ging op zich lekker, maar ik kreeg ook van een paar dames wat opmerkingen en verkapte uitnodigingen die me niet lekker zaten. Iets te doorzichtig.
‘Roel, kun je me niet eens privéles geven?’, dat soort dingen. Dus voerde ik, net als op school, een 6-ogen-beleid in: als je wilt praten, prima, maar er is altijd iemand bij. Hetzij een van de andere badmeesters, hetzij een van de anderen van het zwemclubje. Dat gaf in het begin nogal wat gemopper, maar ik hield voet bij stuk: teveel verhalen gehoord over meiden die een blauwtje liepen bij een docent en dan wraak namen en de docent van ongewenste intimiteiten beschuldigden. En ondertussen had ik mijn ogen niet in m’n zak; ik ben ook maar een gezonde vent. En deze dame hier…” hij klopte Mariëlle op haar arm, “had mijn speciale belangstelling.” Mar zei verongelijkt: “Vast. En niks laten merken. Voor mij was hij nog strenger dan voor de rest.”
Roel gniffelde. “Omdat jij méér kon dan de rest, Mariël… Maar oké, dat ging allemaal goed, tot ik een paar weken terug een verandering bij haar opmerkte. Niet meer zo teruggetrokken, af en toe een pittige opmerking… En toen jullie een keertje met haar mee kwamen, vroeg ik Mariël naderhand naar het hoe en waarom. Toen kwam dat onfrisse verhaal van haar bedrijf in Terschuur naar boven en jullie bemoeienis met haar en kon ik één en ander in perspectief zien. En ondertussen groeiden mijn gevoelens voor ‘Mariëlle de Jetski’. Dus toen ze vorige week meldde dat ze stopte met mijn zwemclubje was ik nogal van slag.
Nijdig op mezelf. Een kans laten liggen, verdorie. Totdat ze afgelopen week vertelde waarom ze stopte. Ik heb daar een paar nachten over nagedacht en haar gisteravond gebeld. En vanochtend om tien uur stond ik in Terschuur en zijn we een stuk gaan wandelen. En op een bruggetje ergens gaven we elkaar de eerste zoen. Het is dus allemaal nog héél pril en zo, maar we wagen het er op.” Ik knikte alleen maar, Frank was wat minder subtiel. “En na die eerste zoen, Roel? Of wil Mar dat liever vertellen? Mag ook hoor…” Ik schopte hem. “Lomperd!”
Mariëlle keek Frank nadenkend aan. “Vul het verhaaltje zelf aan en kleur de plaatjes maar, meneer Veenstra…” Roel schoot in de lach. “Goed zo, Mar!” Ik stond op, trok Mariëlle uit haar stoel en omarmde haar. “Fijn voor je, schat”, fluisterde ik in haar oor. En toen Roel: toen ik hem een knuffel gaf bleef hij stokstijf staan.
Ik gaf hem een por. “Hé! Als een knappe vrouw je een knuffel geeft, mag je best terug knuffelen hoor!” Hij keek me aan. “Vanochtend heb ik voor het eerst een knappe vrouw op die manier geknuffeld, Gonnie. En nu plotseling een andere? Niet té snel gaan, hoor…” Ik keek hem aan. “Roel: Mariël, Frank en ik: wij zijn vrienden. En nu kom jij erbij als ‘vriend’ van Mar. Dat houdt in dat je deel uitmaakt van ons groepje. En dan mag je knuffelen als er iets te vieren valt. Of op elkaars schouder liggen te snotteren als je verdriet hebt. Dus: kom hier, vent!” Ik trok hem tegen me aan en nu sloeg hij wél zijn armen om me heen. En ik hoorde een zacht: “Dank je wel.” Ik deed een stap terug. “En kijk even naar je eigen meisje…” Frank en Mariëlle stonden met de armen om elkaar heen; Mar keek naar ons en lachte.
Toen maakte Frank zich los en deed een stap naar Roel. “Ik ga je niet knuffelen, kerel, wees maar niet bang. Maar…” Hij stak zijn hand uit. “Welkom bij de club, Roel.” Ze schudden handen en ik zei: “Goed… Nu dit achter de rug is: wie wil er nog wat drinken?” Met een verse kop thee voor ons kletsten we even verder. En terwijl Roel aan het vertellen was over zijn jeugd, nam ik hem nauwkeurig op. Op het eerste gezicht leek hij niet ouder dan 20, maar dat was schijn; hij was 25. Niet lang, wel stevig en gespierd. En beslist niet dom. Nou ja, hij had de PABO achter de rug, en daarna nog een pittige opleiding voor docent L.O. gedaan op Papendal. En hij wilde verder! “Ik wil geschiedenis gaan studeren. Want je hele leven lang gymles geven, zie ik niet zitten. Ten eerste is dat een vak waarop als eerste beknibbeld wordt, en ten tweede: je eigen lichamelijke conditie gaat op een gegeven moment achteruit. En dan? Dan sta je met je mond vol tanden als iemand vraagt of jij wel een fatsoenlijke judorol kunt maken. Met je ouwe gewrichten… En geschiedenis heeft me altijd geïnteresseerd. Die opleiding kan ik in deeltijd doen, dus…”
Ik keek gemeen. “Dan zal ik even het toelatingsexamen afnemen, Roel… Wat gebeurde er in het jaar 1600?” Hij verblikte of verbloosde niet. “De slag bij Nieuwpoort, Gonnie.” Ik stak een duim op. “Prima! Tweede vraag: wat gebeurde er in het jaar 1625?” Hij dacht diep na. “Het sterfjaar van Prins Maurits van Oranje-Nassau, volgens mij.” Ik knikte. “Ja, dat ook. Maar ik bedoel iets veel belangrijkers.” Na een aantal seconden schudde hij het hoofd. “Sorry, Gonnie.” Ik zuchtte demonstratief. “Waar gaat dat heen met het geschiedenisonderwijs… De 25-jarige herdenking van de Slag bij Nieuwpoort natuurlijk!” Hij rolde met z’n ogen. “Trút…” En schrok vervolgens. “Ehh… Sorry. Dat kwam er nogal ondoordacht uit.” Mariëlle pakte zijn hand. “ Geeft niet, Roel. Frank en ik gebruiken die term ook regelmatig als het om mevrouw Gon Peters gaat.” En Frank knikte instemmend. “Heeft ze af en toe nodig, anders gaat ze naast haar schoenen lopen. Da’s op zich niet zo’n punt, maar dan ruik je…”
“Frank Veenstra! Niet verder!” Ik keek dreigend en Mariëlle schoot in de lach. “Kijk, dát bedoelde ik toen we op weg hier naar toe waren: ze ziet er hartstikke lief uit en zo, maar op het moment dat ze nijdig wordt, kun je maar beter inbinden, anders krijg je met een naaldhak op je kop…” Roel keek van de één naar de ander, en toen naar mij. “Dus… als ik het goed begrijp is ‘trut’ een aanduiding waar je ondertussen aan gewend bent? Goed om te weten, Gonnie.” Ik bromde: “Kijk jij maar uit. Anders maak je inderdaad kennis met die naaldhak… Maar nu iets anders: hoe zit het met jouw zwemkunst, Roel? Je bent dan wel trainer/coach van die zwemclub, maar zelf? Daar heb ik nog weinig van gezien…” Hij zuchtte en Mariëlle schoot in de lach. “Ja, beken het maar, trainer…” Hij wees op Mariëlle. “Ik maakte de fout om verliefd te worden op de enige pupil die ik in het water niét kon inhalen. We deden een aantal weken terug een wedstrijdje ‘vrije slag’: Net zoiets als jullie doen: 250 meter zwemmen, alleen mocht je toen zelf weten of je boven of onder water zwom en met welke slag. En mevrouw Steenbeke hier klopte me met een lichaamslengte. Verdorie.”
Frank zei met een neutraal gezicht: “Jouw of haar lichaamslengte, Roel? Dat scheelt zeker 15 centimeter…” Mariëlle giebelde en Roel keek hopeloos. Ik zei: “Wat maakt het uit? Als Mar hem kan voorblijven, kunnen wij dat ook schat. Da’s weer een zorg minder voor mijn maagdelijkheid.” Mariëlle proestte het uit, Roel werd wat rood. En Frank legde een hand op mijn been. “Doe even kalm aan, schat. Het arme jong zit nét drie kwartier hier, dan moet je hem niet meteen confronteren met jouw, al dan niet nog aanwezige, maagdelijkheid.”
“Met jou in de buurt kan ik me niet voorstellen dat daar nog wat van over is, Frank”, flapte Mariëlle eruit en werd ook meteen knalrood. “Oeps, wat zeg ik nu weer… Sorry, Frank!”
Ik proestte het uit. “Oh, je kent hem? Goed zeg…” Frank beraadde zich op een scherp antwoord, dat was te zien. En dat kwam ook, rustig en doordacht. “Lieve Mariëlle. Het siert je dat je je zorgen maakt over de ongereptheid van mijn vriendin. Maar volgens mij heb jij gisteren een blik kunnen werpen in onze gemeenschappelijke slaapkamer en hebt kunnen constateren dat daar één bed staat. En aangezien ik een gezonde Hollandse jongen ben en mijn schatje een bijzonder gezonde Hollandse meid is… Om je eigen woorden maar even te gebruiken: ‘Vul het verhaaltje zelf aan en kleur de plaatjes’.
Ze keek naar Roel. “Zo gaat het hier nu altijd. Denk je een lollige opmerking te maken, word je met je eigen woorden verslagen.” Hij knikte langzaam. “Ik meende al zoiets in de gaten te hebben. Maar ik kan me daar prima bij thuis voelen.” Ik knikte. “Mooi zo. Dat zal je dan goed van pas komen, want… Ik zal je even bijpraten over mijn familie.” Frank zuchtte. “Bind Roel dan eerst even vast schat. Als hij alles gehoord heeft, slaat hij gillend op de vlucht.” Ik snoof. “Daar geloof ik niks van. Met zo’n knappe Terschuurse vamp naast hem? Echt niet…”
Ik keek Roel aan. “Ik ben de helft van een eeneiige tweeling. Mijn zus Annet en ik zijn vier handen op twee buiken. Nou ja, dat waren we tot een jaar of drie geleden; toen kreeg zij verkering met Hans. Kom ik zo op terug. Ik mag af en toe kattig zijn, Annet is een graadje erger. En die mag dat nu praktiseren bij VDO Nedcar in Born, waar ze hoofd is van de afdeling Compliance. Dus al haar snauwen en bitcherige opmerkingen kan ze nu gelijkmatig verdelen over het personeel van diezelfde afdeling. Scheelt ons weer. Maar An en ik zijn méér dan zussen. Wij zijn vanaf onze geboorte af elkaars hartsvriendinnen. Nog steeds. Verder hebben we nog ons kleine broertje Rick. Hoewel klein… Nee, dat is niet meer de typering die ik mag gebruiken. Wij hebben vanochtend voor vier maanden afscheid van hem genomen: hij is piloot bij de MAF, Mission Aviation Fellowship, een charismatische instelling die medisch werk doet in Afrika, maar daar ook het Evangelie brengt…” Roel knikte. “Ik ken de organisatie. Zijn een half jaar terug voor een voorlichting bij ons op school geweest. Indrukwekkend.”
“Oké. Rick is daar nu piloot. In plaats van lekker veilig hier in Europa te blijven en te jengelen bij grote luchtvaartmaatschappijen, vliegt hij daar met kleine vliegtuigjes rond om zieken en gewonden te vervoeren. Wij hebben vorige week een rondvlucht met hem gemaakt in een ouwe Russische dubbeldekker. En na afloop van de vlucht zei zijn mentor een paar zinnen die erop neerkwamen dat hij een meer dan uitstekend piloot is. Ondanks dat hij mijn lieve zus aan het kotsen heeft gekregen.” Frank grinnikte en ik vervolgde:
“Nu het ingewikkelde deel. Annet, Rick en ik hebben één biologische ouder: onze moeder Gien. Een iets rijpere uitgave van Annet en mij; als je ons naast elkaar ziet, zou ze zomaar een oudere zus van ons kunnen zijn. Een schat van een vrouw die drie pittige pubers in haar eentje heeft opgevoed, naast een ook pittige parttime baan als hoofd van de IT-afdeling van een middelgroot bedrijf in Born.
Onze ‘verwekker’, een ander woord gebruiken we niet voor die man, is door haar het huis uit getrapt toen ze er achter kwam dat hij haar al twee jaar besodemieterde met een andere vrouw. Hij heet Ralph, maar die naam klinkt nooit meer tussen ons. Wij droegen eerst zijn achternaam, maar toen Rick 18 was geworden, hebben we onze achternaam veranderd in die van onze moeder Gien: Peters. Omdat die er altijd voor ons was.
En Gien maakte een paar jaar geleden tijdens een cursus in de USA kennis met een aardige vent die bij ASML werkte: Henk. En ze zijn na een vrij lange verkeringstijd getrouwd. En Henk is onze ‘pa’. Een schat van een man, draagt Gien op handen en is ook lief, maar soms ook streng voor zijn twee soms obstinate stiefdochters An en Gon en zijn ijverige stiefzoon Rick. Maar hij staat als het nodig is ook altijd voor ons klaar.
Wat hebben we nog meer? Rick heeft nu al bijna drie jaar verkering met Cora. Een schat van een meid, bijna een zus voor ons. Zij studeert Kynologie. Houdt samen met haar moeder Margriet een hondenpension en trainingscentrum draaiend. En de broer van Cora, Hans, heeft een paar weken korter dan Rick en Cora hevige verkering met mijn grote zus Annet. En de ouders van Hans en Cora, ze heten Margriet en Abe, zijn hele goede vrienden van Gien en Henk en van ons.
En als laatste: Cora heeft een tweede liefje: Bowy. Een bruine Labrador-Retriever. Die hoort bij haar en zij hoort bij hem. Schat van een beest. En Rick heeft ook een tweede liefde: Lovely. Een Chowchow-teefje. Als Rick in Nederland is, is Lovely binnen een meter afstand van hem. En nu Rick weer voor vier maanden weg is, vormen Bowy en Lovely een tweetal waar je niet tussen kunt komen. En om het plaatje compleet te maken…” Ik pakte mijn telefoon. “Hier. Een foto waar het hele zootje op staat.” Roel keek aandachtig en zei toen: “Dat zeg je goed, Gonnie. ‘Zootje’. En jullie moeder is inderdaad een bijzonder knappe, iets oudere uitgave van jullie. Hoeveel schelen jullie qua leeftijd?” Ik grinnikte. “Ze wil er liever niet aan herinnerd worden, maar Gien trouwde op haar achttiende met onze verwekker. En kwam er tijdens de huwelijksreis achter dat ze al twee maanden zwanger was; ze kotste het hele vakantiehuisje onder…”
“Niet zo gek hé, met twee van die rooie draken in je buik…” Mariëlle klonk spottend en ik keek haar dreigend aan. “Pas op jij!” Ze stak haar tong uit. “Dus… Gien scheelt achttien jaar met ons.” Hij knikte. “Ja. Een mooi stel bij elkaar…”
Hij gaf me mijn telefoon terug. “En jullie wille natuurlijk weten: Wie is Roel van Raaij?” Frank boog zich naar hem toe. “Roel… voor de goede orde: wij hoeven niet alles over jou te weten. Wij zijn niet de ouders van Mar; we zijn goede vrienden van haar. Jij hoeft geen verantwoording aan ons af te leggen, oké?” Roel knikte. “Goed dat je het zegt… Ik had jullie al bijna als aanstaande schoonouders betiteld.” Hij lachte mij uit en ik gromde zachtjes. “Gonnie: Mar heeft me heel veel over jou en een beetje over Frank verteld. En zij, en ik ook, wij zijn heel blij met alles wat jullie voor haar en haar collegaatjes bij de Weever hebben gedaan. Dat wilde ik even gezegd hebben.” Hij zweeg even en Frank zei simpel: “Dank je wel.”
Roel ging verder. “Nou wie ben ik? Voormalig zwembeul van mevrouw Jetski daar. Gymleraar van een middelbare school. Enig kind van redelijk strenge ouders uit Ermelo. Daar opgegroeid en totdat ik naar Papendal ging daar gewoond. Prima jeugd gehad. Ik was, als mijn huiswerk af was, bijna altijd ergens in de natuur te vinden. Of op het sportveld. Basketbal vond ik heerlijk, maar daar was ik in feite te kort voor. Korfbal: ook leuk, met name omdat je dat gemengd deed…” Een stomp van Mar volgde, samen met een gesnauwd “Viespeuk!” Roel ging verder. “Hardlopen, met name de lange afstand. Maar uiteindelijk specialiseerde ik me op atletiek. En zwemmen. En die natuur? We woonden vlakbij natuurgebied Groevenbeek, ten zuiden van Ermelo. Vijf minuten lopen en je was op de hei.
Na de HAVO ging ik naar de PABO in Zwolle. Windesheim. Fijne school. En na de diploma-uitreiking uiteindelijk naar Papendal, twee jaar intern. En toen ik daar klaar was, gesolliciteerd en vond ik mezelf terug als docent L.O. in Voorthuizen. Een behoorlijk Christelijke scholengemeenschap waar ik me prima thuis voel. Normen worden strak gehanteerd, maar de schoolleiding heeft oog voor het individu, zowel leerling als leerkracht. En toen ik uiteindelijk een huisje had en dat gereed was, keek ik om me heen; het zwembad zocht nog badmeesters. Prima… En van simpel ‘badmeester’ werd ik dus ook trainer en coach van twee zwemclubjes. En maakte ik kennis met deze aardige jongedame, die in het begin, ondanks haar prima prestaties in het water, een heel schuchter en verlegen meisje bleek te zijn…”
“Ja, da’s wel wat veranderd de laatste weken”, zei ik droog, wat een boze blik van Mariëlle opleverde. “Niks mis mee, Mariël”, vervolgde Roel. “Nou, dat was het wel zo ongeveer… Belangstelling van het andere geslacht: Ja. Veel zelfs. Met name de meiden in de klassen 5 HAVO en 6 VWO hadden nog wel eens een pijntje hier of een gesimuleerd klachtje daar. En of meneer van Raaij daar even naar wilde kijken. Maar meneer van Raaij was niet helemaal op zijn achterhoofd gevallen: hij kende de schoolregels: nooit alleen met een leerling in een afgesloten ruimte. Jammer voor sommige dames, veilig voor mij. Eén verkeerde move en je loopbaan in het onderwijs ligt aan barrels. Idem in het zwembad…” Hij keek afwisselend van Frank naar mij. “En wie van jullie Mar op het idee bracht om te stoppen met de zwemgroep, weet ik niet, maar ik heb de afgelopen week een aantal keren er zwaar over gedacht om diegene een enorm pak rammel te geven!”
Frank gniffelde. “Ik hoorde dingen over balsporten, zwemmen en atlethiek, Roel. Ik hoorde niks over judo… Je zou wel eens kunnen schrikken.” “En ik hoorde ook niks over verdedigingstechnieken tegen pumps met naaldhakken en scherpe neuzen, meneer van Raaij”, bromde ik. Hij lachte. “Uiteindelijk waren die gedachten vanochtend plotseling verdwenen als sneeuw voor de zon. Bleek een hele goeie raad te zijn aan Mariëlle.” Die trok hem naar zich toe en zoende hem. Nogal lang. Toen ze Roel losliet waren ze beiden een beetje rood en Roel mopperde: “Moet dat met publiek, Mar?” Die knikte en zei ondeugend: “Acht-ogen beleid, Roel. En zij knuffelen ook vaak waar ik bij sta, hoor. Je went er vanzelf aan.”
“Je had het over je huisje, Roel… Waar woon je?” “In een voormalig ‘bakhuus’ van een boerderij aan de westrand van Voorthuizen. Tien minuten fietsen naar het oosten en ik ben op school; twaalf minuten fietsen en ik ben in het zwembad; acht minuten naar het westen fietsen en ik ben in Terschuur…” “Dus…achttien minuten fietsen en je bent vanuit Terschuur op school?” Ik keek ondeugend. “Ja, dan moet je wel wat eerder op…” Hij keek me vlak aan. “Zullen we die optie nog maar even open houden, Gonnie?” Nu was het mijn beurt om te kleuren. “Sorry… Ik ben soms nogal een flapuit.” Frank glimlachte en ik wist exact wat hij nu dacht. Roel vervolgde: “Mijn huisje, nou ja, ik huur het, wás het onderkomen van de grootmoeder van een leerling. Die mevrouw overleed een jaar geleden. En die leerling wist dat ik een huis zocht. Van het één kwam het ander en ik kon er drie maanden daarna intrekken.”
Hij keek om zich heen. “Niet zo heerlijk rustig gelegen als dit huis; je hoort de A1 altijd, maar ik heb een huiskamer, een keukentje een badkamer waar ik zelfs met een rolstoel in kan douchen en een prima slaapkamer. Allemaal gelijkvloers. En op de zolder een groot raam aan de zuidkant en een dakkapel op het westen. Dat is mijn studeerkamer: heerlijk veel licht. Het huis heeft vloerverwarming, aangesloten op een warmtepomp en een airco…” Hij keek naar Mariëlle. “Je zou er zó bij kunnen, Mar.” Die keek bedenkelijk. “Hé, ik heet geen Gon Peters, hoor!”
Ik veerde op en snauwde: “En wat bedoelt mevrouw daar exact mee?” Mariëlle keek benauwd en antwoordde met een timide stemmetje: “Nou… dat ik dat toch minstens vijf a zes weken mee wil wachten…” Frank schoot in de lach en Roel keek niet-begrijpend. “Volgens mis ik iets…” Frank legde het kort uit. “Gon solliciteerde bij ons bedrijf en een week en één dag later hadden we een relatie. Da’s nu… zes weken terug. En sinds gisteren woont ze hier; ze had een huisje in Renkum, maar om de een of andere reden vond ze Schaarsbergen aantrekkelijker.” Ik knikte. “Ja. ten minste geen overbuurman die ’s avonds met een verrekijker voor zijn ogen naar mijn huis kijkt. Da’s hier wat moeilijk namelijk.” Mariëlle giebelde. “Zeg dat wel…” Wéér een vragende blik van Roel en Frank zuchtte: “Gon, heb je al die spannende lingerie op de slaapkamer opgeruimd? Zo niet, dan nu nog even doen, dan kunnen we Roel de slaapkamer laten zien.” Mariëlle veerde op. “Zal ik even helpen, Gon?” “Niks ervan en zitten blijven jij!” snauwde ik. “Je zou zo maar op hele foute gedachten kunnen komen, tutje.”
De ogen van Roel waren nu zo ongeveer veranderd in theeschoteltjes en Frank wenkte. “Kom, dan laten we je even ons huisje zien. Die lingerie was een geintje.” We liepen door de huiskamer, de keuken, de natte groep… en toen opende hij de deur naar beneden. “Herzlich willkommen in Neunzehn drei und vierzig. Das Baujahr des unteren Teils unseres Hauses. Mit herzlichem Dank an Albert Speer.” Hij liep de trap af. “Jij hebt mazzel, Roel. Je hoeft je niet te bukken.” Na de eerste trap had hij het door. “Is dit een Duitse bunker geweest? Man… Weet je ook welke Regelbau?”
“Nee. Volgens de plaatselijke deskundigen was de bunker de reserve-commandobunker van het vliegveld. Schijn een ‘broodje speciaal’ geweest te zijn, gebaseerd op een ‘Gruppenunterstand’ met 2 kleinere en 1 grote ruimte.” We liepen de gang door: Frank z’n werkplaatsje, nu vol met spul uit Renkum, de voorraadkelder, waar het nu ook wat voller dan normaal was en uiteindelijk de slaapkamer. “Ziehier. Ook nu is dit de commandoruimte; hier geeft Gon mij regelmatig commando’s. Welke dat zijn laat ik aan jullie zieke fantasie over.” Hij grijnsde. “Gon vertelde mij gisteren hele andere verhalen, Frank…” Mariëlle keek ondeugend en Frank zuchtte. “Nou, neem dan het gemiddelde maar. We hebben hier ook zicht op ‘boven’, iets wat de Duitsers in 1944/45 niet hadden…” Hij klikte het beeldscherm aan en een foto van het vliegveld verscheen. “Wauw… En waar staat die camera? Kun je die ook draaien?” Roel trapte er met beide benen in en ik zei: “Die camera stond een tijd geleden op een statief aan de rand van het ouwe vliegveld. Totdat meneer hier waarschijnlijk trek had in koffie en weer naar huis ging. Het is gewoon een foto op een SD-kaart, Roel.”
Die trok met zijn mond. “Verdorie… Er in gestonken. Maar Frank: dat zou helemaal geen gek idee zijn: een beetje fatsoenlijke camera hoeft tegenwoordig niet de wereld te kosten. Zet zo’n ding in een boom, bijvoorbeeld naast jullie inrit. Op een draaibaar, afstandsbediend onderstel en je kunt ‘m gebruiken als wildcamera én desnoods om je huis mee te beveiligen. Iedereen die dat pad op komt, staat voluit in beeld.” Ik zag de raderen in Frank z’n hoofd aan het werk. “Da’s misschien nog helemaal niet zo’n gek idee, Roel…” Ik keek Mariëlle aan. “Nou, daar gaat ons erotisch leven. Denk je een avondje lekker te gaan vrijen, checkt meneer z’n camera nog even en komt tot de ontdekking dat er een edelhert op het veld aan het grazen is. Of een wolf met jonkies langs loopt. Dááág romantische avond!”
Zonder haar gezicht te vertrekken zei Mariëlle: “Dan pak je toch gewoon je vibrator, schat?” Even was het doodstil, daarna barstte er een enorme lachbui los. En Roel deed net zo hard mee, gelukkig. Ik schudde mijn hoofd. “Je laat ons telkens weer versteld staan, Mar… Je leek zo netjes en bedeesd, maar stille wateren hebben diepe gronden, dat blijkt maar weer. Ondeugd!” Roel keek rond. “Maar ik kan me voorstellen dat het hier op sommige momenten best gezellig kan zijn. Meer zeg ik er maar niet over. Wel zo veilig.” Na-grinnikend liepen we weer naar boven. “Het enige nadeel aan dit huis is dat de natte groep boven is. Ik heb een wasbakje met zo’n elektrisch boilertje beneden en da’s prima om je te wassen, maar een douche hier beneden zou een wel heel kostbare zaak worden. Los van het feit dat ik dan één van de ruimtes moet opofferen. Geen trek in.”
We liepen de tuin door en toen naar de rand van het vliegveld en genoten nog even van het uitzicht. Toen keek Mariëlle op haar horloge. “Roel… Gaan wij naar Terschuur? Mijn ouders zullen ondertussen wel thuis zijn en die vragen zich natuurlijk af waar hun oh zo brave dochtertje met de Landcruiser heen is…” Hij knikte. Even later namen we afscheid. We vertelden Roel dat hij, als vriend van Mar, hier altijd welkom was. En even later reden ze rustig weg.
“Goeie vent, Gon”, zei Frank. Ik knikte. “Ja. Badmeester Roel is wel een geschikte peer voor dat ooit zo timide meisje uit Terschuur. Passen goed bij elkaar. Ondanks haar opmerking over die vibrator…” Frank lachte. “Een paar weken geleden zou ze het nog niet eens gedácht hebben, de ondeugd.” Ik keek naar boven. De zon stond al wat lager en de temperatuur was al wat koeler. Geen optie om nog in bikini in de tuin te zitten. Nou ja, in de tuin wél, maar niet in bikini. We schoven de stoelen naar een plekje waar de zon nog op viel en kakten beiden een beetje in. Eerst naar het vliegveld en terug, daarna het bezoek van Mar en Roel… gáááp… Om zes uur ging Frank met het eten beginnen. Ik ging ook naar binnen, want het werd buiten een beetje te fris voor alleen maar een T-shirtje en een short. Toen ik dat zei, ving ik een ondeugende blik van Frank op. “Nou schatje, dan weet je wat je te doen staat…” Ik zuchtte. “Ja hoor. Wéér omkleden zeker?” Hij knikte. “Ik heb nog wel een paar suggesties, voor het geval je geen keuze kan maken…” Ik bromde: “Ja, dat zal… Bruin en transparant zeker? Met een wit rokje erboven en een dun bloesje?” Hij knipoogde. “Zoiets. Maar als jij liever in spijkerbroek en vest wil lopen is dat ook prima, schat.”
Ik liep naar hem toe, ging achter hem staan en legde mijn armen om hem heen en mijn hoofd in zijn nek. “Wist je dat je lief bent, Frank Veenstra?” Ik voelde hem grinniken. “De laatste tijd zegt iemand dat vrij regelmatig tegen me, dus ja, dat wist ik wel. Maar ik hoor het graag.” “Je bent lief. En ik hou van je. En voor jou wil ik me graag mooi maken. Dus… Hoe lang duurt het nog voor het eten klaar is?” “Nog een kwartiertje, mooie dame.” “Goed zo. Dan ga ik dat kwartiertje eens nuttig gebruiken. Tot zo!” Ik liet hem los en liep naar beneden. Ergens in de doos met panty’s had ik een mooie bruine panty met een werkje aan de zijkanten. Die zou ik aandoen. En die pettycoat, waar Rick helemaal gek van was geworden… En een leuke blouse met kant. Een sexy setje er onder… Frank laten voelen dat ik reuze blij was dat ik bij hem in kon trekken. Ik giebelde tijdens het omkleden. Nou ja, hij zou ook wel reuze blij zijn als hij vanavond bij mij in kon trekken… Eerlijk zijn, Gon! Jij ook wel! Bijna elke keer als je met Frank vrijde, was je klaargekomen. En niet zo zuinig ook! Eenmaal aangekleed wat opmaken: oogschaduw, lippen stiften, parfum in m’n hals, haren borstelen en in bedwang houden met een lichtblauwe haarband…
Een blik in de spiegel liet me zien dat ik ‘gereed was om op jacht te gaan’, zoals Annet en ik dat in de Club wel eens noemden. Naaldhakken nog even uitlaten; ik gebruikte, op aanraden van Frank, pantoffels om de trap op en af te gaan. Eenmaal boven verwisselde ik die voor m’n open schoentjes met naaldhakken. Ik was meteen vijf centimeter langer. Op m’n tenen liep ik de kamer in. Frank was aan het kookeiland bezig, z’n rug naar me toe. Ik wilde hem verrassen, maar om de een of andere regen zei hij, nog steeds met de aandacht op het aanrecht: “Ik bespeur een mooie vrouw in de buurt… Dié ga ik eens uitgebreid bekijken!” Hij draaide zich om en zijn ogen werden groot. “Gón… Wat zie jij er weer fantastisch uit…” Ik liep naar hem toe. “Ja. Voor jou. Omdat ik hier mag komen wonen, in jouw prachtige huis.” Ik omhelsde hem en legde even mijn hoofd op zijn schouder. “Mooie en lieve vent van me…” In mijn oor hoorde ik zachtjes: “Óns huis, Gon. Niet meer vergeten, schat.” Ik kuste hem in zijn nek en hij grinnikte. “Ga je me nu net zo’n zuigzoen geven als Pieter? Dan ga ik nog even met het eten bezig hoor. Anders moet ik dat maandag in Groningen en dinsdag in Duitsland weer gaan uitleggen. Geen zin in, in het Duits.”
Ik liet het bij een lief zoentje in zijn nek en keek over zijn schouder naar het aanrecht. “Je hebt je best weer gedaan, mooie chefkok. Het ziet er weer lekker uit. Maarre… Hoe wist jij dat ik ‘in de buurt’ was, toen ik oh zo zachtjes de kamer in kwam lopen? Volgens mij maakte ik nul komma nul geluid.” Hij snoof opzichtig in mijn nek. “Je parfum was je voor, schat. Ik rook het.” “Oké. Les één voor aanstaand vrouwelijke detectives: nooit ‘Estée Lauder Youth Dew’ opdoen voor je aan het werk gaat…” Hij lachte. “Volgens mij ben jij geen detective en ga je vanavond niet ‘aan het werk’. Dus nu mag het.” “Misschien ga ik wél aan het werk vanavond. Keihard aan het werk. Om een lieve vent in mijn bedje te lokken…”
Frank draaide de gaspitten resoluut uit, deed de deksels op de pannen en draaide zich naar me om. “Lokken hoeft niet, lekkere meid. Ik ontvoer je nú naar de slaapkamer. Ónze slaapkamer. Mee jij!” Hij ging iets door de knieën, pakte me onder mijn billen vast en tilde me naar de gang. Ik voelde dat hij hard was; zijn pik drukte tegen mijn buik. In de gang zette hij me neer. “Jou in de brandweergreep naar beneden nemen is me iets te link, dus…” Hij pakte mijn hand, deed de kelderdeur open en trok me mee. Ik protesteerde, meer voor de vorm. “Fránk! Wat doe je nu, gek? Heb jij Mazlov nooit bestudeerd? Eerst drinken, eten, onderdak en dan pas de voortplanting!” “Mazlov had het fout, schat. Net als bij planten: die moet je bijna dood laten gaan en met hun laatste krachten vormen ze dan bloemen die bestoven kunnen worden, zodat een nieuwe generatie ontstaat in hopelijk betere tijden. Dus…”
We liepen de slaapkamer in, daar tilde hij me weer op en sméét me op bed. “Dus… Jij gaat me uithongeren, zodat ik met m’n laatste krachten nog een kind kan baren ‘in de hoop op betere tijden’? Ben je wel goed bij je koppetje, Frank Veenstra?” Ik keek gespeeld boos, hij lachte ondeugend en wees op zijn kruis. “Als het gaat om mooie vrouwen denken kerels toch met hun pik? Nou, het koppetje wat daarop zit, denkt nu maar aan één ding, schatje.” Hij ging gelukkig naast me liggen, plofte niet bovenop me. Ik zuchtte. “Nou, zoveel hersencellen zitten daar niet in, volgens mijn leraar Biologie op het VWO. Hooguit zenuwuiteinden en bloedvaten voor de zwellichamen…” Ik rolde naar hem toe en likte zijn oor. “Maar misschien is dat rationele gedoe op den duur wel saai, Frankieboy.”
Ik keek hem van vlakbij aan: mooie bruine ogen, een zweem van een glimlach om zijn mond. “Wat wil jij nu, schatje?” Hij kuste me. “Heerlijk vrijen met mijn vreselijk sexy vriendin. Je ziet er zó vreselijk sexy uit, schat…” Ik draaide om mijn buik. “Misschien moet je daar dan maar eens gebruik van maken, Frank…” Ik wachtte even. “Streel me, vóel me, alles wat je wilt doen: het mag. Ik ga ervan genieten, lover. Omdat jij het bent…” Hij kroop naast me en langzaam kusten we elkaar: mond tegen mond, lippen tegen lippen en even later, langzaam en aandachtig: tong strelend tegen tong. Toen trok hij zich iets terug en zei: “En waar ik vreselijk blij om ben en elke seconde van geniet is het feit dat jij mij blijkbaar zó mag dat je hier wilt wonen, Gonnie…” Geen glimlachje, zijn gezicht stond serieus en zijn ogen keken me recht aan.
“Ik ‘mag’ je niet, Frank. Ik hou van je. Vanaf het moment dat je dat verhaal vertelde hoe je je ouders elk jaar op hun trouwdag bezoekt, met je borrel op hun graf… Tóen ben ik van je gaan houden. De manier waarop je dat verhaal vertelde, met humor doorspekt maar ik kon merken dat je het meende. Je verhaal over de laatste keer dat je met je vader sprak… Ik had moeite om mijn tranen binnen te houden.” Hij kuste me zachtjes. “Dat zag ik, Gonnie. Je ogen waren rood en je reacties zo lief… In romans zouden ze van zo’n moment zeggen dat ‘de vonk oversprong’…” En toen zag ik dat glimlachje tevoorschijn komen en hij vervolgde: “Ik ben nog nooit zo blij met kortsluiting geweest.”
Hij lag lekker tegen me aan en ik genoot er van. Zijn handen, langzaam over mijn rug strelend, zijn gezicht vlakbij… Die mooie bruine ogen die me bekeken, de korte haren op zijn hoofd waarin ik lekker kon kroelen… Zijn mooie body: stevige armen, een strakke buik met een héél miniem wasbordje, zijn stoere benen die vanmiddag onder die bermuda uitkwamen… en vooral zijn verstand. Scherp, snel denkend als het serieus was, uiterst secuur op zijn werk, maar ook: humor. Flauwe grappen, soms een snelle, ondeugende opmerking er tussendoor en vooral: lief. Lief naar mij toe, maar ook naar anderen die het blijkbaar nodig hadden om een steuntje in de rug te krijgen. Zoals Mariëlle. Of, vanochtend, Cora die het best moeilijk had om weer afscheid te nemen van Rick. En wéér voelde ik hevige liefde naar deze Frank Veenstra. Met hem wilde ik verder leven. En waar we ook heen zouden gaan, ik wilde bij hem blijven. Geen vreselijke adonis, die had ik al genoeg meegemaakt, maar een nuchtere vent die naast me stond. Rots in de branding… Ik giebelde, ondanks mijn serieuze gedachten. Momenteel was het meer ‘een paal boven water’. Zijn geslacht voelde ik nogal aanwezig tegen me aan.
Frank deed zijn ogen open. “Heb jij binnenpretjes?” Ik knikte. “Ik lag te filosoferen hoe jij mijn rots in de branding was. En toen moest ik mezelf corrigeren; het is nu meer ‘een paal boven water’, schat. En die voel ik nogal nadrukkelijk tegen mijn heup aan.” Hij moest ook lachen. “Niet vreemd als er een heerlijke vrouw naast me ligt, schat. En ik vind dít ook heerlijk: lekker naast elkaar liggen strelen. Een beetje voelen, zoenen, genieten van elkaars aanwezigheid…” Ik keek hem aan. “Dus… de voortplanting is even iets naar de achtergrond verdwenen? Dan kunnen we weer net zo goed naar boven gaan, Frankieboy. Kun je verder gaan met koken. Want als je me nu tóch niet gaat bevruchten, gaat dat slimme plannetje van jou niet door.” Hij keek vragend en ik ging verder: “Dat plannetje om mij eerst bijna de hongerdood te laten sterven om me op het allerlaatste moment toch nog een kind eruit te laten persen, ‘in hoop op betere tijden’, weet je nog?” Hij zuchtte. “Oh ja. Was ik even vergeten…”
Ik wiebelde met mijn heupen. “Daar geloof ik niets van, meneer Veenstra. Ik voel nog steeds een bepaald lichaamsdeel van jou nogal duidelijk tegen me aan.” Ik kuste hem. “Doe er eens wat mee, Frank. Laat me voelen dat je naar me verlangd. Want ik verlang naar jou…” Ik spreidde mijn benen een beetje. “Kom… streel me eens lekker onder dat sexy rokje. Tussen mijn benen… Mijn lekkere lange, sexy benen… Daar word jij toch zo opgewonden van?” Hij bromde. “Je bent een grote verleidster, Gon Peters…” Ik giebelde weer. “Ja. Jááárenlang grof geld mee verdiend…”
Ik schrok even en keek Frank aan. “Sorry. Heb jij daar geen moeite mee, Frank? Dat ik een dure escortgirl ben geweest? Met allerlei andere kerels het bed heb gedeeld?” Hij schudde zijn hoofd. “Niet meer, schat. In het begin, toen je het net verteld had ben ik wel eens nijdig en/of jaloers geweest op die kerels. Maar na een paar dagen wist ik: dat was alleen maar seks. Punt. Een lekker gevoel voor hen, en soms ook voor jou, maar het was lichamelijk. No strings attached.” Ik schoot in de lach. “Zeker weten. Meestal had ik vrij snel nadat een gast in een suite binnenliep, geen string meer aan. Ook geen ander slipje trouwens…” Naast me klonk een diepe zucht. “Múts…” Ik knuffelde Frank. “Je hebt gelijk: het was seks. Punt. Verder niets. Behalve bij die emeritus hoogleraar uit Groningen. Dat was ook genegenheid. Annet en ik mochten die man heel graag. De rest? Inderdaad puur lichamelijk, ondanks dat je met de ene gast een betere ‘klik’ had dan met de andere: er is in die tijd niemand langsgekomen die mij ook maar in de verste verte het gevoel gaf wat jij me geeft, Frank.” Hij kuste me. “Dat weet ik ondertussen, schat. En daar ben ik zielsgelukkig mee.”
Zo lagen we nog een tijdje te kletsen, lekker tegen elkaar. Langzaam vrijend, strelend, af en toe een kus… Heerlijk. Maar na een tijdje werden Frank z’n handen wat vrijpostiger. Af en toe over mijn borsten strelen, een hand over mijn benen, m’n rokje wat naar boven schuivend… En ik voelde hem zachtjes tegen me aan wrijven; ik voelde zijn hardheid duidelijk tegen me aan. En zijn ademhaling ging sneller dan voorheen. “Frank…?” “Hmm?” “Word jij een beetje ongeduldig?” Hij bromde: “Is dat te voelen?” “Gekkie… Natuurlijk voel ik dat. Dat lekkere handje op mijn bovenbenen, dat andere handje af en toe over mijn borsten… Ben je vergeten wat ik daarstraks zei? Dat je alles mocht doen? Doe het dan! Vertel me maar wat jou nu opwind.” Even lachte ik zachtjes. “En als ik het niks vind, zeg ik dat wel. Wees maar niet bang.”
Hij likte aan mijn oorlelletje en ik huiverde. “Ga maar weer lekker op je buik liggen, mooie meid. Die heerlijke benen iets gespreid, dan kan ik je voelen. Betasten. Bevredigen…” Ik draaide op mijn buik. “Eén voorwaarde lieve lover. Jij even uitkleden. Ik wil joú voelen. Niet je sleutelbos.” Hij lachte zachtjes. “Zelfs niet die mooie Volvo transpondersleutel?” Ik zuchtte. “Nee, zelfs die niet. Ik wil jouw mooie harde penis tegen me aanvoelen. Daar geniet ik meer van dan van dat Volvo-ding. Want die spuit niet.” Hij kwam overeind. “En ik wil je bekijken als je je uitkleed, Frank. Je bent een knappe vent. Mijn knappe vent, schat.” Hij keek me fronsend aan terwijl hij de knoopjes van zijn overhemd langzaam losmaakte. “Ik knap? Ik ben gewoon maar een doorsnee-vent, Gon.” Ik schudde mijn hoofd. “Niks ervan. Jij hebt een lekker lijf, misschien een doorsnee-gezicht, maar als iemand in jouw ogen kijkt… Weet je: tijdens mijn sollicitatiegesprek vergeleek ik je al met mijn lieve stiefvader Henk. Oók zo’n, op het eerste gezicht Hollandse doorsneevent, totdat je in z’n ogen keek: dan zag je Henk pas écht. En dat heb jij ook, schatje. En op die ogen ben ik no-time verliefd geworden”. Alleen…” Ik giebelde even, terwijl hij z’n broek uittrok. “Alleen moet jij nog wat oefenen op de laser-blik die Henk heeft. Die heb ik bij jou nog niet kunnen ontwaren.”
Hij knipoogde. “Die ga ik bij jou niet gebruiken, Gon. Ik zou je zomaar doormidden kunnen laseren. En wat ligt er dan naast me in bed? Twee halve Gonnies. Geeft nogal wat rotzooi.” Ondertussen was hij uitgekleed en stond hij naakt naast het bed. “Kom hier bij me, halve zool. Anders gaat je vriendinnetje eens boos kijken. En dat wil je niet meemaken.”
Hij ging naast me liggen. “Héb ik al eens meegemaakt, schat. Toen de Weever junior je heel bewust aansprak met ‘juffrouw’. Tijdens die eerste presentatie in de directieruimte in Terschuur. Toen zag ik een stel groene kooldioxide-lasers opvlammen. Twee keer nog wel: de eerste keer toen hij jou visueel nogal anatomisch onderzocht, de tweede keer toen hij jou bij het afscheid héél bewust en denigrerend met ‘juffrouw’ aansprak. En daarna een héél ijzige stem die zei: ‘ Mocht dat zo zijn, dan op basis van wederzijds respect…Teun.’ Ik had moeite om het niet uit te schateren, schat.” Ik kreunde. “En juist op dit moment ga jij dit verhaal afsteken? Met de Weever junior in de hoofdrol? Als ik al zin in sperrende seks zou hebben is die nu verdwenen, meneer Veenstra! U kunt zich weer aankleden en daarna naar boven gaan en uzelf tegen het fornuis aan bemoeien.” Hij kroelde tegen me aan. “Niks ervan. Ik ga me tegen jou aan bemoeien. Véél warmer. En lekkerder…” Hij streelde weer over mijn benen en ik huiverde. “Lekker, Frank… Je had gelijk. Beter dan een fornuis.” “Zal ik jou eens laten overkoken, schat?” Ik draaide mijn hoofd en keek hem aan. “Ik heb nog geen melk, jochie. Dat komt pas… Nou ja, laat maar.”
Hij begon weer op mijn oorlelletje te zuigen en zei zachtjes: “Wie had het over melk? Ik had hele andere vloeistoffen op het oog…” Zijn hand op mijn benen gleed nu zonder aarzeling omhoog naar mijn slipje. “Kom eens wat omhoog, schat. En geniet maar.” Ik tilde mijn heupen iets op en zijn hand schoof onder mijn poes. En zijn vingers begonnen me te strelen: zachtjes, intiem, maar heel lekker… “Oh, Frank… Mag ik…” “Jij mag alles, mooie vriendin van me. Genieten, schat. Lekker klaarkomen. En wees ervan overtuigd dat ik ook geniet.” Dat voelde ik wel: hij drukte met zijn harde penis tegen een van mijn billen aan en schoof zachtjes op en neer. “Héérlijk, Gon… Zo sexy om jou in de kleren tegen me aan te voelen…” Ik bromde. “Ja. En het is ook heerlijk om die aan te hebben als jij met me vrijt, Frank. Lekker sexy. Ik wéét dat je hiervan geniet en ik geniet er ook van… Ohhh… Wat doe je nou?”
Zijn hand drukte plotseling stevig op mijn poes en schoof mijn slipje en panty snel op en neer. “Ik ga jou lekker laten klaarkomen, Gonnie. Ik weet dat je dat opwindend vind… schaamteloos klaarkomen in sexy kleren. Mijn hand op je geile poes, lekker nat worden… Geniet van je eigen lichaam, schat. Ik geniet van hou!” Hij hijgde en zijn tong vond mijn oor weer. Ik wreef mijn poes hevig tegen hem aan en voelde dat het er aan kwam: een warm gevoel in mijn poes, kleine stuiptrekkingen, mijn clit die steeds gevoeliger werd…
“Kus me, Frank! Lekker tongen als we klaarkomen! Samen, jij ook, lekker tegen je meisje aan spuiten… Voel je mijn benen tegen je aan? Knijp eens lekker in een tepel…” Verder kwam in niet: Zijn mond kuste de mijne dicht, zijn tong gleed in mijn mond en zocht de mijne. En ik genoot! Van zijn warme hand om mijn poes, zijn vingers om mijn borst, zijn warme lichaam wat tegen me aan wreef… “Jij ook klaarkomen, Frank! Lekker spuiten, tegen je geile meisje aan…” Hij vroeg: “Wil je dat ik in je kom?” “Néé… Dit is veel te lekker nu… Ik ben er bijna, Frank… Nog even… lekker stevig met je hand tussen mijn benen… Ahhh…”
Ik hield het niet meer: een heerlijk orgasme barstte los! Schokkend voelde ik mijn vocht naar buiten komen en mijn kutje werd één plek van genot. “Jij… nu..ook… klaarkomen! Ik wil je voelen, Frank! Lekker tegen je eigen geile meisje aan…” Hij bleef me over mijn poes strelen, mijn slipje lekker nat en glibberig nu. “Niet stoppen, Frankie… Niet stoppen… Het komt nóg een keer… Zó geil…” “Je bent heerlijk, Gon”, gromde hij. “Mijn eigen rooie furie… Je maakt me helemaal gek met je geile lichaam… Ik ga óók komen, schat…” Ik hijgde: “Toe maar! Lekker samen klaarkomen… Spuit maar tegen me aan! Trek mijn rokje helemaal omhoog… Lekker tegen mijn geile pantybenen klaarkomen… Dat vind je toch zo geil?” Hij antwoordde niet, maar deed wat ik vroeg: mijn rokje werd omhooggetrokken en ik voelde zijn harde pik tegen mijn been. Ik wreef me tegen hem aan en voelde dat hij er vlakbij was: zijn pik schokte. “Gééf het me, Frank! Laat me voelen dat je klaar komt!” Hij hijgde: “Tongen, Gon…”
Ik opende mijn mond en mijn natte tong gleed over de zijne: zacht, nat, intens… Heerlijk! En toen voelde ik het: zijn pik schokte, hij drukte zich hard tegen me aan en hij spóót! Ik voelde zijn vocht tegen mijn bovenbeen aan, terwijl ik zelf ook nog een klein orgasme beleefde… Even lagen we uit te hijgen, toen keek hij me aan. “Je bent een heerlijke vrouw, Gon Peters… Ik laat je nooit meer gaan. Met je prachtige rode haar en je mooie ogen…” Ik moest zachtjes lachen. “En de rest, meneer Veenstra? Want met alleen mooie ogen en prachtig haar doe je niet zoveel…” Hij ontspande langzaam en streelde mijn billen. “Complimenten voor de rest bewaar ik voor de rest van ons leven, schat. Niet elke keer er naar vissen; er moet wat te raden overblijven.” Ik kuste hem. “Lief van je. In hoop alleen dat je dan een paar anatomische lesjes gaat nemen, zodat je al mijn lichaamsdelen kan complimenteren. Hoewel ik er niet zo opgewonden van ga worden als je zegt dat ik zo’n mooie lever heb, denk ik. Waarschijnlijk lig ik dan onder narcose op een operatietafel…”
Hij schoot in de lach. “Maffe trut…” We zoenden elkaar weer, nu rustig, zonder de erotische drang om klaar te willen komen. “Met jou hou ik het hier wel uit, Frankieboy…” fluisterde ik in zijn oor. “Dat is je geraaien, Gon Peters. Ik hoop je over niet al te lange tijd nóg een keer over de drempel te dragen. Maar dan als mijn bruid. Lijkt je dat wat?” Ik keek lang in die mooie, bruine ogen. “Ja. Dat lijkt me wel wat. En daarna mag je me ‘Gon Veenstra’ noemen, Frank.”
Ik zei het bloedserieus en we bezegelden deze belofte met een lange kus…
Einde
Beste lezers en lezeressen.
Ik ben, toch nog iets vroeger dan gedacht, weer terug in Nederland. De laatste paar afleveringen van ‘Gonnie’ heb ik in den vreemde kunnen schrijven, tussen de bedrijven door. Lekker makkelijk als je radiowacht hebt en er is ’s nachts weinig te doen.
Dank aan mijn bud in Nederland dat hij telkens om de paar dagen een nieuwe aflevering naar ‘Opwindend.Net’ stuurde en tevens waar nodig corrigeerde. Dank aan jullie, lezers voor de commentaren.
Ik ga even uitpuffen in een oord waar in niét naar buiten hoef in drie lagen dikke kleding en een bontmuts op. En waar ik kan auto rijden zonder het gesodemieter met sneeuwkettingen.
Ik ben even klaar met kou, sneeuw en ijs.
Ik hoop binnenkort verder te kunnen gaan met ‘Mini’. Eens kijken wat het duo Kees & Joline nu weer voor de kiezen krijgen…
Groet,
Keith
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Lovedone, 71 jaar. Denk je dat dit alles was? Op mijn prive pagina blijkt dit slechts een voorproefje, de echte spanning begint dichterbij...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Emelicasy (21)
Meermeer (30)
Darinaa (24)
Xxxvmij (39)