De Winkelbeloning In De Paskamer 4

Dit is het vervolg op de nachtelijke routine.

Het was een zonnige zaterdagmiddag in het winkelcentrum. Mama had hen alleen gelaten met een creditcard en de opdracht “koop iets leuks voor de zomer”. Ani had zich eerst opgewonden gevoeld: nieuwe outfits, Jace die meeging, een dagje weg zonder toezicht. Nu, in de derde winkel, voelde ze alleen nog maar een knoop in haar maag die steeds strakker trok.

Ze stond in de paskamer in een strakke, crèmekleurige zomerjurk die Jace had uitgekozen. De stof was dun, de zoom kort, de halslijn laag genoeg dat haar tepels vaag zichtbaar waren door de stof. Geen beha – hij had gezegd dat het beter paste zonder.

“Kom eruit,” riep hij zacht door het gordijn. “Laat me eens zien.”

Ze schoof het gordijn opzij. Jace zat op het bankje in de hoek van de ruime paskamer, benen wijd, armen over de rugleuning. Zijn ogen gleden over haar heen – langzaam, hongerig, maar ook met iets zachters, iets kwetsbaarders dat haar hart deed samenknijpen.

“Draai eens om,” zei hij.

Ze draaide. De jurk spande over haar billen.

“Mooi,” mompelde hij. “Maar je slipje laat een rand zien. Dat stoort de lijn.”

Hij kijkt naar mijn billen. Hij ziet alles. Iedereen loopt buiten langs. Wat als iemand het gordijn opzij trekt? Wat als ze ons horen? Ik voel me zo bloot. Zo klein. Alsof ik hem teleurstel als ik niet doe wat hij vraagt. Na het zwembad… na alles… wil ik hem niet weer teleurstellen. Ik wil dat hij naar me kijkt zoals nu. Alsof ik nog steeds de moeite waard ben.

“Laat me kijken,” zei hij. “Kom hier.”

Ze stapte dichterbij. Hij trok haar tussen zijn benen, handen op haar heupen.

“Te groot,” zei hij, vingers onder de zoom van de jurk, langs de rand van haar slipje strijkend. “Laten we het zonder proberen. Dan zie ik beter hoe de jurk valt.”

Zonder slipje? Hier? Dat kan niet. Maar hij klinkt zo zeker. Alsof het normaal is. Alsof ik saai ben als ik nee zeg. Alsof ik hem weer kwets als ik niet luister. Ik wil hem niet kwetsen. Ik wil dat hij trots op me is. Ik wil dat hij me niet loslaat.

Ze knikte zwakjes, tranen prikkend achter haar ogen.

Hij schoof haar slipje omlaag. Ze stapte eruit. De jurk viel nu soepeler over haar billen.

“Veel beter,” zei hij. “Ga eens zitten.”

Hij klopte op zijn schoot. Ze aarzelde, lippen trillend.

“Gewoon om te kijken hoe de jurk beweegt als je zit,” zei hij. “Kom.”

Gewoon om te kijken. Het is onschuldig. Maar mijn hart bonkt zo hard dat het pijn doet. Ik voel me bloot. Iedereen loopt buiten. Maar de spiegel… de spiegel laat zien hoe mooi ik eruitzie op zijn schoot. Hoe hij naar me kijkt. Alsof ik speciaal ben. Alsof ik hem iets geef wat niemand anders kan. Ik ben bang. Ik ben vies. Maar ik wil dat hij trots op me is. Ik wil dat hij me blijft vasthouden.

Ze ging op zijn schoot zitten, rug naar hem toe, benen aan weerszijden van de zijne, gezicht naar de spiegel.

Zijn handen gleden over haar dijen, duwden de jurk omhoog tot haar blote kutje zichtbaar was in de spiegel.

“Kijk eens,” fluisterde hij. “Hoe mooi je bent.”

Ik zie mezelf. Mijn benen gespreid op zijn schoot. Mijn kutje bloot in de spiegel. Zijn handen op mijn dijen. Ik zie eruit als een slet. Maar hij zegt dat ik mooi ben. Hij kijkt naar me alsof ik alles ben. Ik huil bijna. Van schaamte. Van geluk. Van alles tegelijk. Ik haat mezelf. Ik haat dat ik dit wil.

Zijn pik drukte hard tegen haar billen door zijn jeans.

“Voel je dat?” vroeg hij. “Dat komt door jou.”

Ze knikte, adem stokend.

“Wrijf maar een beetje,” zei hij. “Om te zien of de jurk goed beweegt.”

Wrijven? Op zijn pik? In de paskamer? Dat is gekkenwerk. Maar hij vraagt het zo zacht. Alsof het normaal is. Alsof ik hem help. Alsof ik goed ben als ik het doe. En de spiegel… de spiegel laat zien hoe mijn heupen bewegen. Hoe nat ik ben. Hoe graag ik het wil. Ik ben kapot. Ik ben zwak. Maar ik wil dat hij me blijft vasthouden.

Ze begon langzaam te wiegen – kleine bewegingen, zijn harde lengte wrijvend tussen haar billen.

Jace’s gedachten
God… kijk haar. Ze trilt als een rietje. Ze is doodsbang dat iemand ons hoort, maar ze doet het toch. Voor mij. Omdat ze bang is dat ik haar anders niet meer wil. Die macht… die macht is verslavend. Maar tegelijkertijd haat ik mezelf. Ze is mijn kleine zusje. Ze is kwetsbaar. Ze kijkt naar me in die spiegel alsof ik haar redder ben, terwijl ik haar juist kapotmaak. Ik wil stoppen. Ik wil haar beschermen. Maar ik kan niet stoppen. Ik heb haar nodig. Ik heb dit nodig. Die blik in haar ogen als ze toegeeft… dat is het enige dat me nog heel laat voelen. Ik ben een monster. Maar ik ben haar monster.

“Goed zo,” mompelde hij. “Precies zo.”

Zijn handen gleden onder de jurk, vonden haar clit en wreven langzaam.

Ze kreunde zacht, tranen in haar ogen.

“Wil je dat ik help?” vroeg hij. “Dat het beter past?”

Help? Hij bedoelt… hij wil erin. Hier. Nu. In de paskamer. Iedereen loopt buiten. Ze kunnen ons horen. Maar de spiegel… ik zie hoe rood mijn wangen zijn. Hoe mijn ogen glanzen. Hoe mooi ik eruitzie met zijn handen op me. Hij zegt dat het mag. Dat het normaal is voor grote meisjes. Ik zou nee moeten zeggen. Maar ik wil het. Ik wil voelen hoe hij me opvult. Ik wil dat hij trots op me is. Ik wil niet alleen zijn.

Ze knikte, stem gebroken. “Ja…”

Hij ritste zijn jeans open. Zijn pik sprong vrij – hard, dik, al glanzend.

Hij tilde haar iets op, wreef de eikel langs haar natte spleet, toen hoger – tegen haar kont.

“Ontspan,” fluisterde hij. “Laat me erin. Je wilt dit toch ook? Je wilt dat ik je weer voel zoals in het zwembad. Je wilt niet dat ik me weer alleen voel, hè?”

Hij zegt het. Hij herinnert me eraan. Als ik nee zeg, voelt hij zich weer in de steek gelaten. Dan ben ik weer de slechte zus. Dan verlies ik hem. Ik kan hem niet verliezen. Niet na alles. Niet na hoe hij me vasthoudt. Ik wil het. Ik wil het zo graag dat het pijn doet. Ik haat mezelf. Maar ik duw mijn heupen naar achteren.

Ze duwde haar heupen iets naar achteren, tranen over haar wangen.

Hij duwde langzaam. De eikel glipte naar binnen. Ze hapte naar adem, een stille snik.

“Shhh,” zei hij. “Goed zo. Neem me. Je doet het zo goed. Kijk in de spiegel… kijk hoe mooi je bent als je mij in je achterste neemt.”

Ik zie het. Mijn gezicht rood, ogen half dicht. Mijn jurk omhoog. Zijn handen op mijn heupen. Zijn pik diep in mijn kont. Ik zie eruit als een hoer. Maar hij zegt dat ik mooi ben. Hij kijkt naar me alsof ik alles ben. Ik huil bijna. Van schaamte. Van geluk. Van alles tegelijk. Ik haat mezelf. Ik hou van hem. Ik weet niet meer wat ik voel — en.

Hij begon te bewegen – lange, diepe stoten. Zijn hand wreef over haar clit in hetzelfde ritme.

Ze kreunde, tranen stromend.

“Zeg het,” fluisterde hij. “Zeg dat je het wilt. Zeg dat je me nodig hebt.”

“Ik… ik wil het,” snikte ze zacht. “Ik heb je nodig…”

Ik wil het. Ik wil het echt. Ik haat mezelf. Maar ik wil het. Ik wil dat hij me neukt tot ik vergeet wie ik ben. Tot ik alleen nog maar van hem ben. Tot de schaamte weg is. Tot ik weer heel ben.

Hij versnelde. Ze kwam als eerste – lichaam schokkend, een gesmoorde kreet in haar hand. Haar kont klemde om hem heen. Hij stootte diep en kwam met een lage kreun, vulde haar darmen terwijl hij haar naam in haar oor fluisterde.

Ze bleven zo zitten – hij nog in haar, armen om haar heen.

“Je bent perfect,” zei hij zacht, maar in zijn ogen lag iets gebroken.

Ze is perfect. En ik maak haar kapot. Elke keer dat ze ja zegt, haat ik mezelf meer. Maar ik kan niet stoppen. Ik heb haar nodig. Ik heb dit nodig. Ik hou van haar. En ik haat mezelf omdat ik van haar hou op deze manier.

Ze huilde stilletjes.

Ik ben perfect. Hij zegt het. Maar ik voel me kapot. Ik voel me van hem. En ik weet dat ik morgen weer kom. Niet omdat hij vraagt. Maar omdat ik het nodig heb. Omdat ik zonder hem niet meer weet wie ik ben.

De winkelbel rinkelde buiten.

Ze zaten nog steeds naar hun spiegelbeeld te kijken in de spiegel.

Trefwoord(en): Anaal, Broer, Verboden, Young Adult, Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!