De spanning wordt weer danig opgedreven. Weer wordt een publiek gevonden voor het ontdekte exhibitionisme. De beschrijving wat dit teweegbrengt is uiterst opwindend.

Ik kijk uit naar een vervolg.

Een venster naar het verleden opent zich. De ware aard van de plaats wordt duidelijk.
Genot, verlangen en lust. Ze zijn van alle tijden. Vaak ten onrechte verguisd. En dat terwijl het zo mooi is.

Gelukkig is er deze reeks om ons te herinneren aan dat wat het allemaal nog meer de moeite waard maakt!

Alweer prachtig… alweer betekenisvol.
Een 10

Ik ben een andere mening toegedaan dan Odin. De wissels in vertelstandpunt (die trouwens schitterend geschreven zijn. Het verschil in taalgebruik zorgt ervoor dat je je als lezer tekens iemand anders waant) doet je het verhaal binnen het juiste perspectief plaatsen. Verschillende subjectieve meningen combineren leidt vaak tot de meest objectieve waarheid.

Daarenboven is er geen betere manier om het mysterie Julia te ontrafelen dan door de verschillende puzzelstukjes samen te leggen. Kasper biedt stukjes van haar aan die zij of Rosalie niet zouden (kunnen) geven. Ook Omi trouwend.

Weer een stapje dichterbij in deze fantastische reeks.

Genot, genot en nog eens genot.
Genot gunnen en krijgen.
Steeds weer.
Alsof het normaal is.

Goed geschreven!

De waarheid komt uit een kindermond.
De kinderlijke doch kindswijze dialogen zijn grappig en vertederend. Onrechtstreeks vertellen ze ons weer veel over Julia. De appel en de boom en zo.

Tyler en Kasper. Nieuwe personages. Nieuwe mysteries. Net toen we dachten dat we op het spoor kwamen van Julia. Maar ook zij zijn puzzelstukjes die ons dichter bij haar kunnen brengen.

De kikker is terug. Benieuwd wat die vertegenwoordigt.

Francesca, dit is buitengewoon goed!

Verandering van spijs doet eten. In deze reeks wordt er veel gegeten. Guilty pleasure? Stiekem wel…

Damn! Dat was… Damn!
Overheerlijk, Lizaaa!

“… maar er zelf ook van geniet.”

Het zijn deze laatste woorden die je verhalen maken tot wat ze zijn. In je zoektocht naar de Heilige Graal, lijk je je kompas steeds te kunnen richten op die vrouwen die met plezier hun geld verdienen.
Je voorkeur, die ik maar al te goed begrijp, is hen en jou gegund. Vooral omdat het weer zo’n mooi verhaal oplevert.

Hoe maakbaar is een cultuur? Is het verlangen naar genot deel van de opvoeding?
Dit verhaal doetnadenken.

Wat is het precies? Wat is dat ene element dat het vuur in ons doet ontbranden, dat de passie laat oplaaien en de gedachten doet stoppen om enkel het gevoel nog te laten bestaan?

Het is voor ieder verschillend, maar jij hebt het meesterlijk verwoord!
Wauw!