Bijzonder liefdesverhaal, geschreven in de bekende, beeldende schrijfstijl. Een echte “Leen”.

Het valt mij op dat ik de laatste week geen e-mails meer ontvang wanneer mijn favoriete schrijvers een nieuw verhaal hebben gepost. Ook niets in mijn spam folder. Als ik mij (opnieuw) abonneer krijg ik de boodschap dat ik al geabonneerd ben. Heeft dit met de recente migratie te maken?

Jaa, daar zijn ze eindelijk! William de Conquerer en the Battle of Hastings. Razend benieuwd hoe dit verder gaat.

Geen seks was de instructie. Dus na deel één gaat er gewoon nog een schepje boven op! En het einde is nog niet in zicht.

Nee, zeker geen verhaal vol seks. Maar o zo mooi. De pijnlijke puber vertwijfeling is bijna tastbaar.

Dus er wordt nog door anderen jacht gemaakt op het amulet! En allemaal zetten ze druk op Mathilde. Hoe gaat ze hier uit komen?

Oei, zo geil dit, met een intens genietende Marie. En dit was slechts het voorspel. Geen sex, had Kristof toch gezegd?

Dit is pure met rake penseelstreken geschilderde emotie. En dan die muziek, helemaal raak! Ik heb te doen met die arme Leen.

Wat een heerlijk verhaal is dit. Wederom een verrassende plotwending. Met het Tapijt van Bayeux als heuse cliffhanger. Benieuwd wat Marianne te vertellen heeft.

Wat een roller coaster is dit geweest! Pieken en dalen. Setting the scene met het o zo vrouw onvriendelijke format van de show, de spiegels, de machtsovername, de omwenteling en het apocalyptische einde. Steeds wist je je lezers te verrassen met weer een plotwisseling, uiteindelijk de enige zekerheid in het epos. De waanzinnige apotheose had ik in ieder geval niet zien aankomen. Evenmin als de epiloog en de rol voor die arme Kristof trouwens. Bedankt Leen!