Monsters In De Loods - 1

De koude wind giert door de kapotte ramen van de oude havenloods en doet de roestige stalen balken boven hun hoofden zachtjes trillen. Carola rilt en trekt haar jas strakker om zich heen terwijl ze naast Christiaan over de stoffige betonnen vloer loopt. Haar voetstappen echoën in de immense ruimte, vermengd met het zachte gekraak van oude machines en het verre geruis van de zee.

"Dit is perfect," fluistert Christiaan. Hij draait zich naar haar toe en zijn helderblauwe ogen glanzen in het zwakke licht dat door de gebroken ramen valt. Zijn blonde haar wappert in de tocht en hij grijnst zijn charmante grijns. "Echt iets voor ons, toch? Romantisch en verlaten."

Carola lacht zachtjes. Ze slaat haar armen om zijn middel en leunt tegen hem aan, genietend van zijn warmte in de koude ruimte. "Jij hebt een vreemde definitie van romantisch, Christiaan."

Hij kust haar voorhoofd en zijn handen glijden over haar rug naar beneden. "Kom op, Carola. Waar is je gevoel voor avontuur?"

Ze kijken samen rond in de enorme loods. Hoge plafonds torenen boven hen uit, donker en vol schaduwen. Overal ligt oud gereedschap en roestende machines, achtergelaten door arbeiders die hier decennia geleden voor het laatst hebben gewerkt. De geur van oud metaal en vochtig hout hangt zwaar in de lucht.

Christiaan pakt haar hand en trekt haar dieper de loods in. "Laten we kijken wat daarachter ligt," zegt hij, wijzend naar een donkere hoek waar de schaduwen samenkomen.

Carola aarzelt even. Er is iets aan deze plek, iets wat haar een ongemakkelijk gevoel geeft. Maar Christiaans glimlach is aanstekelijk en ze laat zich meevoeren, dieper de duisternis in.

Ze passeren rijen verroeste steigers en klimmen over een omgevallen metalen constructie. Het licht wordt zwakker naarmate ze verder lopen, tot ze nauwelijks nog hun handen voor ogen kunnen zien.

"Wacht," zegt Carola. Ze blijft staan en trekt haar hand terug uit Christiaans greep. "Ik hoor iets."

Christiaan blijft ook staan en luistert. "Ik hoor niets, schat. Je verbeelding speelt spelletjes met je."

Maar Carola schudt haar hoofd. Er klinkt een zacht, nat geluid ergens in de duisternis voor hen. Als iets groots dat over de grond glijdt. Als een slak, maar dan veel groter.

"Christiaan, ik vind dit niet leuk meer," zegt ze. Haar stem trilt lichtjes.

Christiaan zucht en haalt zijn hand door zijn haar. "Goed, goed. We gaan terug. Ik wilde je niet bang maken."

Hij draait zich om en wil teruglopen, maar blijft dan abrupt staan. Uit de schaduwen komt een geluid, en ditmaal is het onmiskenbaar. Een zompig, zuigend geluid dat dichterbij komt.

"Wat is dat?" fluistert Carola. Ze grijpt Christiaans arm vast en haar nagels graven in zijn hoodie.

Christiaan slikt. "Ik weet het niet. Maar we moeten maken dat we wegkomen."

Ze draaien zich om en willen terugrennen naar het licht, maar voordat ze twee stappen hebben gezet, schiet er iets uit de duisternis. Een dikke, slijmerige oranjerode tentakel grijpt Christiaan om zijn middel en trekt hem met een ruk achteruit.

"Carola! Ren weg!" schreeuwt Christiaan. Hij probeert zich los te worstelen, maar de tentakel is te sterk. Nog meer tentakels schieten uit het donker en grijpen zijn armen en benen. Binnen enkele seconden hangt hij hulpeloos in de lucht, vastgehouden door de glibberige ledematen.

Carola gilt en deinst achteruit. Haar rug raakt de koude metalen wand achter haar. Ze kijkt in doodsangst toe hoe het wezen uit de schaduwen tevoorschijn glijdt.

Het is een monster. Een enorm, rond lichaam met twee grote ogen die gloeien in het donker. Het glijdt over de grond als een gigantische slak, maar dan veel sneller. Vanuit het lichaam groeien minstens vijftien, misschien twintig tentakels. Sommige zijn dik en bedekt met zuignappen, andere hebben een penisachtige vorm met eikelvormige uiteinden. Weer andere eindigen in uiteinden die lijken op handen of lange, natte tongen.

Het monster glijdt dichterbij en laat een spoor van slijm achter op de betonnen vloer. De geur is overweldigend, een mix van zeewier en iets muskusachtig, iets onmiskenbaar mannelijks.

Christiaan wordt door de tentakels naar een van de stalen balken gedragen. Andere tentakels grijpen touwen die aan de balken hangen en binden zijn handen en voeten vast aan het metaal. Hij spartelt tegen, maar het is hopeloos. Binnen enkele minuten hangt hij vastgebonden en machteloos, niet in staat om ook maar een vin te verroeren.

"Carola!" roept hij. "Rennen! Ga hulp halen!"

Maar Carola kan niet bewegen. Haar benen weigeren dienst en ze staat als aan de grond genageld terwijl het monster naar haar toe glijdt. De grote ogen bekijken haar met iets wat op interesse lijkt. De tentakels bewegen zich langzaam in haar richting, als slangen die hun prooi besluipen.

Eén tentakel, dik en glanzend van het slijm, raakt haar enkel. Carola gilt en probeert achteruit te deinzen, maar de tentakel kruipt omhoog over haar kuit, laat een spoor van vocht achter op haar bleke huid. De zuignappen hechten zich losjes aan haar huid en trekken zachtjes aan haar vlees.

Een andere tentakel glijdt over haar andere been. En nog een over haar middel. Het monster is nu vlak voor haar en de massa tentakels omsluit haar langzaam maar zeker. Ze kan nergens meer heen.

De koude lucht in de loods strikt haar huid als de tentakels onder haar jas glijden. Het slijm is warm, bijna heet, en contrasteert scherp met de ijzige temperatuur. Carola's hart bonst in haar keel en haar ademhaling is oppervlakkig en snel.

Een tentakel met een handvormig uiteinde grijpt de kraag van haar jas en trekt deze naar beneden. De stof scheurt met een zacht geluid en valt op de stoffige vloer. Carola staat nu in slechts haar dunne topje en spijkerbroek voor het monster.

De tentakels blijven komen. Eén glijdt over haar borst en duwt tegen de stof van haar topje. De warmte verspreidt zich door haar lichaam en ze huivert. Een andere tentakel, dunner en flexibeler, kruipt onder de zoom van haar topje en raakt haar blote buik.

Carola's lichaam reageert op de aanraking ondanks haar angst. Haar huid breekt uit in kippenvel en haar tepels worden hard onder de dunne stof. Ze schaamt zich voor haar lichamelijke reactie, maar kan er niets aan doen.

Het monster lijkt het te merken. De tentakels bewegen zich met hernieuwde interesse over haar lichaam. Eén ervan, met een tongachtig uiteinde, glijdt over de zijkant van haar nek en laat een spoor van speeksel achter. De tinteling die dit veroorzaakt is bijna ondraaglijk.

"Nee," fluistert Carola. "Alsjeblieft, niet doen."

Maar het monster stopt niet. Een dikke tentakel met een penisvormig uiteinde drukt tegen de binnenkant van haar dij. Het ding pulseert zachtjes en wordt warmer tegen haar huid. Carola's benen beven.

In de verte hoort ze Christiaan schreeuwen. "Laat haar met rust! Neem mij! Doe iets met mij!"

Het monster negeert hem volledig. De tentakels zijn nu volledig gefocust op Carola en haar lichaam. Het wezen trekt haar topje omhoog en ontbloot haar bleke borsten. De koude lucht raakt haar harde tepels en ze bijt op haar lip.

Een tentakel met een zuignap kruipt over haar rechterborst en hecht zich rond haar tepel. De zuigkracht is zacht maar aanhoudend. Carola's rug kromt zich en er ontsnapt een zachte kreet aan haar lippen.

"Ahh..."

Het geluid verrast haar. Ze wil niet genieten van wat er gebeurt, maar haar lichaam reageert tegen haar wil. De tentakel blijft zuigen en een andere sluit zich om haar linkerborst. De dubbele sensatie is overweldigend.

Meer tentakels glijden nu over haar lichaam. Ze verkennen elke centimeter van haar huid, laten sporen van slijm achter die langzaam afkoelen in de wintertemperatuur. Eén tentakel kruipt in haar broekband en glijdt tussen haar billen.

Carola's adem stokt. De tentakel is dik en warm en drukt tegen haar gesloten anus. Het slijm voelt als glijmiddel en de punt begint zich een weg naar binnen te duwen.

"Nnngh!" Carola's handen grijpen in het niets. Ze probeert haar billen samen te knijpen, maar de tentakel is te sterk en te glad. Het dringt langzaam naar binnen, centimeter voor centimeter, en vult haar op een manier die ze nog nooit heeft ervaren..

Terwijl de anale tentakel zich een weg baant, glijdt een andere tussen haar benen. Deze is anders, zachter, met een tongachtig uiteinde dat haar kutje begint te likken door de stof van haar spijkerbroek heen. Het speeksel doorweekt de stof en bereikt haar huid eronder.

Carola's lichaam begint te trillen. De angst maakt langzaam plaats voor iets anders, iets donkers en onontkoombaars. Haar kut wordt nat, ondanks alles, en haar heupen bewegen zich onwillekeurig tegen de likkende tong.

Ze kijkt op en ziet Christiaan naar haar kijken. Zijn ogen zijn groot van afschuw en ongeloof. Hij ziet hoe zijn vriendin, zijn lieve, onschuldige Carola, wordt betast en gepenetreerd door een monster. En het ergste is dat ze ervan begint te genieten.

De tong-tentakel glijdt nu onder haar broekband en bereikt haar kale kutlippen. Het directe contact is elektrisch. Carola's benen beven en ze zakt door haar knieën, maar de andere tentakels houden haar overeind.

De tong vindt haar klit en begint er ritmisch op te likken en zuigen. Carola's mond valt open en een lange, wanhopige kreun ontsnapt.

"Ohhh god... nee... ah!"

De anale tentakel dringt nu dieper naar binnen, rekt haar op en vult haar volledig. De pijn is scherp maar vloeit snel over in een diepe, volle sensatie die haar hele onderlichaam laat gloeien. Het monster begint de tentakel in en uit te pompen, langzaam eerst, dan sneller.

Intussen hebben andere tentakels haar spijkerbroek losgeknoopt en naar beneden getrokken. Haar bleke billen zijn nu bloot en meerdere tentakels glijden over de rondingen, verkennen de gleuf ertussen. Haar slipje is allang verdwenen, ergens in het donker geslingerd.

Een penisvormige tentakel drukt tegen de ingang van haar kutje. De kop is groot en glad en glijdt makkelijker door haar vocht. Carola's ogen draaien weg wanneer de tentakel naar binnen glijdt, dieper en dieper, tot ze volledig is opgevuld.

De dubbele penetratie is overweldigend. De tentakels bewegen in tegengestelde ritmes, de ene dringt binnen terwijl de andere zich terugtrekt. Carola's lichaam schokt tussen hen in, volledig in hun greep.

"Ah! Ah! Ah!" Haar kreunen zijn nu luid en ongeremd. Ze kan niet meer doen alsof ze niet geniet. Haar kut trekt samen rond de dikke tentakel en haar anus knijpt rond de andere.

Christiaan kijkt machteloos toe. Hij ziet hoe Carola's gezichtsuitdrukking verandert van angst naar extase. Haar bleke wangen zijn rood aangelopen en haar ogen zijn glazig van genot. Ze is niet langer de onschuldige vriendin die hij kende. Ze is veranderd, getransformeerd door het monster.

De tentakels pompen harder en sneller. Het geluid van nat soppig vlees dat gepenetreerd wordt, echoot door de loods. Carola's borsten schommelen mee met de bewegingen en de zuignappen trekken en trekken aan haar tepels tot ze rood en gezwollen zijn.

Een derde penisachtige tentakel verschijnt voor haar gezicht. De eikelvormige kop glanst van het slijm en drukt tegen haar lippen. Carola's mond gaat automatisch open en de tentakel glijdt naar binnen. Ze proeft het slijm, zout en muskusachtig, en begint er ongevraagd op te zuigen.

De triple penetratie is te veel. Carola's lichaam spant zich op en begint te schokken. Haar eerste orgasme spoelt over haar heen als een golf, oncontroleerbaar en overweldigend. Ze gilt rond de tentakel in haar mond en haar kut spuit vocht over de penetrerende ledematen.

Het monster vertraagt niet. De tentakels blijven bewegen, pompen, vullen. Carola's orgasme vloeit over in een tweede, dan een derde. Ze is doorweekt van het zweet en het slijm en haar eigen sappen. Haar lichaam is niet meer van haar.

Christiaan worstelt tegen zijn boeien, maar het is hopeloos. De touwen snijden in zijn polsen en enkels terwijl hij zich probeert los te rukken. Tranen biggelen over zijn wangen.

"Carola," roept hij met schorre stem. "Carola, alsjeblieft..."

Maar Carola hoort hem niet meer. Ze is verloren in een waas van genot. De tentakels hebben haar volledig in hun macht en ze heeft de controle over haar lichaam volledig opgegeven.

De penisvormige tentakels beginnen te zwellen. Het monster nadert zijn climax. De tentakels in haar kut en anus pompen sneller en dieper, reiken plekken die nooit eerder zijn aangeraakt.

Dan komt het monster klaar. De tentakels spuiten hun lading diep in Carola's lichaam. Het sperma is heet en dik en vult haar volledig op. Ze voelt het in haar buik stromen, in haar darmen, en ze slikt het gretig door terwijl het ook in haar mond wordt gepompt.

De hoeveelheid is overweldigend. Het sperma vloeit uit haar overlopende gaten en druipt langs haar dijen. Haar buik zwelt iets op van de enorme lading. Het witte vocht mengt zich met het slijm en haar eigen sappen tot een kleverige, geurige brij.

Carola's orgasme is onophoudelijk. Ze blijft schokken en kreunen terwijl het monster haar blijft vullen. De sensatie van het hete zaad dat haar lichaam binnenstroomt is als niets wat ze ooit heeft gevoeld.

Na wat een eeuwigheid lijkt, trekken de tentakels zich langzaam terug. Het sperma blijft uit haar stromen, een dikke, trage rivier die een plasje vormt op de betonnen vloer. Carola hangt slap in de greep van de overgebleven tentakels, uitgeput en voldaan.

Maar het monster is nog niet klaar. Nieuwe tentakels komen naar voren, vers en gretig. Ze glijden over haar met sperma bedekte lichaam en zoeken haar gaten opnieuw op.

Carola's ogen focussen even en ze ziet Christiaan naar haar kijken. Zijn gezicht is bleek en nat van de tranen. Ze glimlacht zwakjes, bijna verontschuldigend, voordat de volgende ronde tentakels haar gedachten doet vergeten.

De penisvormige tentakels dringen opnieuw binnen, glibberig van het sperma dat al in haar zit. De penetratie is nu makkelijker, haar lichaam opgerekt en klaar voor gebruik. Het monster begint weer te pompen, ritmisch en diep.

De zuignaptentakels vinden haar tepels opnieuw en hechten zich vast. De trek is sterker deze keer, bijna pijnlijk. Carola's rug kromt zich en ze kreunt luid.

"Ohhh... fuck... ja..."

De woorden ontsnappen voordat ze ze kan tegenhouden. Ze hoort zichzelf praten en schrikt van haar eigen stem, van de wellust die erin doorklinkt.

Een tentakel met een handvormig uiteinde grijpt haar kin en draait haar gezicht naar het monster. De grote ogen kijken haar aan en ze ziet iets wat op tevredenheid lijkt. Het monster weet dat het haar heeft. Het weet dat ze van hem is.

De pompende bewegingen intensiveren. Het geluid van de penetratie is obsceen, nat en slurpend en het echoot tegen de hoge plafonds van de loods. Carola's lichaam schokt mee met elke stoot, haar borsten wiebelen en het sperma spat rond.

Christiaan ziet alles. Hij ziet hoe de tentakels diep in zijn vriendin verdwijnen, hoe haar buik opbolt van de ladingen sperma, hoe haar gezicht vertrekt van genot. Hij ziet hoe ze kijkt naar het monster met iets wat op verering lijkt.

Maar hij kan niets doen. Hij kan alleen toekijken, machteloos en gebroken, terwijl het wezen zijn meisje neemt en verandert in iets wat hij niet meer herkent.

De uren verstrijken. Het monster neemt Carola keer op keer, vult haar met lading na lading heet zaad. Haar lichaam is doorweekt, bedekt met een laag sperma en slijm die langzaam begint te stollen. Haar kut en anus gapen open, te lang gebruikt om nog te sluiten.

Carola zelf is in een staat van constante extase. Ze is haar weerstand kwijtgeraakt, heeft geen idee meer hoe vaak ze is klaargekomen. Haar wereld bestaat alleen nog uit de tentakels en het genot dat ze haar geven.

Uiteindelijk, na wat zowel minuten als uren kunnen zijn geweest, begint het monster te vertragen. De tentakels trekken zich terug en laten haar lichaam langzaam zakken naar de vloer. Ze zakt ineen op het koude beton, omringd door plassen sperma en slijm.

Het monster glijdt dichterbij en bekijkt haar. Een tentakel met een tongachtig uiteinde glijdt over haar lichaam en begint haar schoon te likken. Het is een teder gebaar, bijna zorgzaam, alsof het monster haar bedankt voor haar diensten.

Carola sluit haar ogen en laat de verzorging over zich heen komen. Ze voelt zich leeg en vol tegelijk, uitgeput en voldaan. In de verte hoort ze Christiaans stem, zwak en schor van het schreeuwen, maar ze kan de woorden niet meer onderscheiden.

De tong glijdt over haar borsten, verzamelt het sperma en slijm en brengt het naar haar mond. Carola opent haar lippen en proeft zichzelf en het monster, een mix van zout en muskus die nu vertrouwd is.

Wanneer ze volledig schoongelikt is, glijdt het monster weg de schaduwen in. Het laat haar achter op de vloer, naakt en glanzend, haar lichaam nog naschokkend van de nawerking van ontelbare orgasmes.

Christiaan roept haar naam, steeds opnieuw, tot zijn stem breekt. Maar Carola reageert niet. Ze ligt op de koude vloer van de verlaten loods, haar benen wijd gespreid, haar gaten gapend en druipend, en een vage glimlach op haar gezicht.

De nacht valt over de havenloodsen. Het licht door de kapotte ramen verandert van grijs naar blauw naar zwart. De temperatuur daalt verder en Carola's naakte huid is bedekt met kippenvel, maar ze blijft liggen waar ze is, niet in staat om te bewegen, niet willend om te bewegen.

Christiaan hangt nog steeds vastgebonden aan de balk, zijn armen gevoelloos van de positie. Hij is gestopt met schreeuwen, zijn keel te rauw om nog geluid te produceren. Hij kijkt naar Carola's silhouet in het donker en vraagt zich af of ze ooit nog dezelfde zal zijn.

De geluiden van de nacht vullen de loods: de wind door de ramen, het kraken van metaal, het verre geruis van de zee. En ergens in de schaduwen, wachtend en kijkend, is het monster. Het is niet vertrokken. Het wacht slechts.

Wanneer de eerste stralen ochtendlicht door de ramen vallen, beweegt Carola eindelijk. Ze duwt zichzelf omhoog op haar handen en knieën en kijkt rond. Haar bewegingen zijn traag en stijf, haar spieren protesterend na het langdurige gebruik.

Ze ziet Christiaan hangen aan de balk en haar ogen vinden de zijne. Even is er herkenning, dan iets anders. Iets duisters en wellustigs. Ze likt over haar lippen en proeft nog steeds het monster.

"Christiaan," zegt ze. Haar stem is hees. "Ik... ik kan je niet helpen. Ik kan niet..."

Ze kijkt naar haar handen, bedekt met opgedroogd sperma. Ze kijkt naar haar lichaam, volledig naakt en bedekt met vlekken en sporen van de nacht. Ze zou zich moeten schamen, zich moeten bedekken, maar ze doet het niet. In plaats daarvan staat ze langzaam op en bekijkt zichzelf.

Haar buik is nog steeds een beetje opgezet van de enorme hoeveelheden sperma die in haar zijn gepompt. Haar dijen zijn plakkerig en haar kutje voelt open en gevoelig. En het ergste is dat ze nog steeds opgewonden is.

Uit de schaduwen komt een zompig geluid. Carola's hoofd draait zich in de richting van het geluid en haar lichaam begint te trillen. Niet van angst deze keer, maar van verwachting.

Het monster glijdt weer tevoorschijn. Zijn ogen vinden de hare en er lijkt een boodschap in te liggen. Het wil nog meer. En Carola, tegen alle verwachtingen in, wil dat ook.

Ze kijkt nog één keer naar Christiaan. "Het spijt me," fluistert ze. En dan loopt ze naar het monster, haar benen wijd, haar armen open, haar lichaam gereed voor wat er komen gaat.

Christiaan sluit zijn ogen. Hij kan niet toekijken, kan niet zien hoe zijn vriendin vrijwillig terugkeert naar het wezen dat haar heeft genomen. Hij hoort de geluiden: het glijden van tentakels, het zuchten van Carola's stem, het natte slurpen van penetratie. Hij hoort het allemaal en kan niets doen om het te stoppen.

De dag breekt volledig open over de verlaten havenloodsen. Het licht valt op de stoffige vloer, de roestige machines, de enorme plassen opgedroogd vocht. Het valt op Christiaans gebonden lichaam en zijn getraande gezicht. Het valt op Carola en het monster, verstrengeld in een obscene omhelzing, verdwaald in genot.

En ergens in de verte, achter de muren van de loods, gaat de wereld door alsof er niets is gebeurd. De zee ruist, de wind waait, en de verlaten haven blijft verlaten, haar geheimen bewarend voor de volgende bezoeker.

Het wachten is opnieuw begonnen.

Trefwoord(en): Cuckold, Fantasy, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!