Door: Leen
Datum: 25-05-2026 | Cijfer: 8.4 | Gelezen: 294
Lengte: Lang | Leestijd: 13 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Exhibitionisme, Slipje, Striptease, Vernederen, Voyeurisme,
Lengte: Lang | Leestijd: 13 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Exhibitionisme, Slipje, Striptease, Vernederen, Voyeurisme,
Vervolg op: Dare 2 Earn - 8: De Camera's
Kettingreactie
De avond valt over de stad en slokt de laatste restjes daglicht op, waardoor de krappe keuken in stugge, donkere schaduwen wordt gehuld. Leen staat voor het aanrecht en laat haar handen onder de straal heet water glijden. Ze wast met trage, bijna mechanische bewegingen een paar vuile borden af. Het warme sop op haar huid biedt een noodzakelijke afleiding voor de constante, gierende alertheid in haar hoofd. Sinds ze de regie over haar leven kwijt is aan een anoniem algoritme, is zelfs de stilte in haar appartement een bedreiging geworden. Elke onverwachte schaduw in de gang, elk geluid op straat voelt als de voorbode van een nieuwe opdracht.
Haar blik glijdt voor de zoveelste keer naar het roestvrijstalen aanrechtblad naast de kraan. Daar ligt haar zwarte, anonieme prepaid telefoon. Ze wacht wanhopig op een teken van Thomas. Het korte mailtje dat ze gisteravond verstuurde, voelt als een reddingsboei die ze in het pikkedonker heeft uitgegooid. Hij kent de netwerken, hij kent de paranoia, en hij is de enige speler in dit verknipte web die ze een gezicht heeft kunnen geven. Ze pakt een beslagen waterglas op, boent met de schuurspons over de gladde rand en zet het kletsnat in het afdruiprek. Het water drupt met een zacht, eentonig ritme op de plastic lekbak.
Precies op dat moment licht de display van de telefoon op. Het kleine, witte envelop-icoontje van de versleutelde mail-app pulseert op het scherm. Leens hart slaat een tel over en begint zwaar tegen haar ribben te bonzen. Een warme, scherpe golf van opluchting trekt door haar borstkas. Ze veegt een pluk koperblond haar uit haar gezicht, droogt haar natte handen gehaast af aan haar broek en tikt het bericht met trillende vingers open. Ze leunt verwachtingsvol naar voren over het aanrecht, de adem ingehouden in haar longen.
Er staan slechts vier woorden op het scherm: Laat ons met rust.
Leen staart naar het felverlichte kader. Ze leest de korte, botte zin nog een keer, in de wanhopige hoop dat ze de kille context verkeerd begrijpt. De pixels blijven ongewijzigd. De afwijzing klapt als een fysieke slag in haar gezicht en slaat de zuurstof uit haar longen. Er is geen verborgen boodschap, geen aarzeling. De IT-specialist kiest eieren voor zijn geld, werpt een muur op rondom zijn eigen gezin en trekt de deur resoluut achter zich dicht. Ze laat haar hoofd hangen en steunt zwaar met beide handen op het natte aanrechtblad. De knokkels van haar vingers kleuren wit door de druk. Ze staat er weer helemaal alleen voor. Zonder de technische kennis van Thomas, zonder een bondgenoot in het systeem, voelt het resterende saldo van haar afkoopsom plotseling als een onoverbrugbare, verstikkende berg. De bodem valt letterlijk onder haar plan vandaan.
En dan, alsof het algoritme kan meeluisteren met het breken van haar hoop, trilt de andere smartphone op de salontafel in de woonkamer. Het ritmische gezoem klinkt meedogenloos luid in de stille ruimte. De app ruikt haar kwetsbaarheid. Ze duwt zich op van het aanrecht, loopt de keuken uit, pakt de telefoon op en leest de tekst van de nieuwe melding. Publieke Uitdaging. Ga naar de wasserette op de hoek. Trek je spijkerbroek uit, verwijder je slipje en stop het in een lege wasmachine. Gezicht en handeling in beeld. Beloning: € 1000. Duizend euro. Ze staart naar de knipperende cijfers. Het slaat een enorme hap uit haar schuld. Een uur geleden had ze dit verzoek weggedrukt, gesterkt door de overtuiging dat Thomas haar zou helpen. Nu dwingt de kille realiteit haar tot overgave. Ze weigert de automatische boete te incasseren voor een geweigerde opdracht.
Ze verruilt haar comfortabele huisbroek voor een strakke, blauwe spijkerbroek, stapt in haar sneakers, slaat haar lange regenjas om zich heen en verlaat het appartement. De wandeling naar de straathoek duurt amper vijf minuten. De felverlichte wasserette ruikt naar warme wasverzachter. Het felle tl-licht werpt een steriele gloed over de ruimte. Twee jonge studenten hangen onderuitgezakt op plastic stoeltjes. Ze staren lachend naar een gedeeld telefoonscherm. Een oudere man in een hoek bladert door een krant. Het ritmische gezoem van een droogtrommel breekt de stilte.
Leen dwingt haar schouders omlaag en loopt met stijve passen naar een lege machine achterin de zaak. Ze zet haar telefoon tegen de rand van een wasmiddelautomaat, opent de app en activeert de camera. De rode teller onder in beeld loopt vlot op. Tientallen onbekende mensen wachten op haar volgende handeling. Ze draait zich een kwartslag, deels afgeschermd door de openstaande deur van de trommel, en ritst haar winterjas open. Haar vingers zoeken de metalen knoop van haar jeans. Het wegschuiven door het knoopsgat kost onhandig veel moeite. De rits glijdt met een raspend geluid naar beneden. Ze duwt de stof over haar heupen omlaag. De spijkerbroek spant strak om haar stevige dijen en zakt stroef naar beneden. De flappen van haar jas bieden amper bedekking. Ze buigt voorover om de broekspijpen omlaag te trekken. De denim loopt vast op de brede hiel van haar sneakers. Ze balanceert op haar rechterbeen. Met haar vingers haakt ze de zoom van de broekspijp vast en trekt er met een harde ruk aan. Ze wankelt even en grijpt de gladde bovenkant van de wasmachine vast. De broek komt met een schok los. Ze staat te stuntelen in de felverlichte ruimte, hinkend op één been. Uiteindelijk stapt ze uit de verfrommelde stof. Ze staat in enkel haar donkere slipje en sneakers midden in de wasserette.
Ze observeert de weerspiegeling in het grote raam aan de straatkant. Een van de studenten stoot de ander aan. Het lachen stopt. De jongen met de donkere krullen spert zijn ogen wijd open. Hij laat zijn eigen telefoon zakken, draait zijn toestel een kwartslag en richt de lens recht op haar blote benen. Leen bevriest. Haar maag keert zich om. Hij kijkt niet weg. Een spottende grijns verschijnt op het gezicht van de tiener. De schaamte verdrievoudigt. Haar vernedering is ineens openbaar, lokaal en permanent. Deze beelden vermenigvuldigen zich straks ongetwijfeld via WhatsApp. De paniek giert door haar keel. Met haastige handen schuift ze haar duimen achter de elastische band van haar ondergoed. Het katoen glijdt omlaag. Ze stapt eruit, raapt het warme propje stof op en gooit het met een harde beweging in de gapende opening van de wasmachine. Tien seconden tikken weg op het scherm van haar eigen toestel. De jongen blijft filmen.
Het tingeltje klinkt uit de luidspreker. Duizend euro bijgeschreven. Leen grist haar telefoon van de automaat en raapt de spijkerbroek van de vloer. Ze slaat de flappen van haar jas strak om haar blote benen, klemt de stugge denim tegen haar borst en rent de wasserette uit. De buitenlucht snijdt in haar huid. Ze stapt een donker steegje naast het gebouw in en leunt zwaar hijgend tegen de bakstenen muur. Haar handen beven zo hevig dat ze de krappe broekspijpen amper over haar sneakers gewurmd krijgt. Ze trekt de stof gehaast over haar dijen omhoog en sluit de rits op de blote huid. Ze veegt de tranen ruw van haar wangen.
Precies op dat moment trilt de telefoon in haar hand. Het scherm licht helder op in de donkere steeg. Systeemcorrectie. Ga naar de Kastanjelaan 14. Sla de voorruit van de grijze Volvo op de oprit in. Maak een foto van de schade. Tijdslimiet: 45 minuten. Bij weigering of falen: Totale reset van uw huidige saldo naar nul. De app gunt haar geen seconde ademruimte. Een rilling trekt over haar rug. Dit is geen voyeuristische uitdaging meer. De app gebruikt haar als een anonieme knokploeg om bij iemand anders fysieke schade aan te richten.
Veel keuze heeft ze niet, want de straf bij een weigering wist haar saldo, verzameld met de vernederingen van de afgelopen dagen, volledig uit. Ze zet de capuchon van haar jas ver over haar voorhoofd en stapt de straat weer op. De Kastanjelaan ligt in een residentiële wijk aan de rand van het centrum, op twintig minuten lopen. Onderweg bukt ze bij een smal plantsoen en wrikt een zware, ruwe straatklinker uit de aarde. Ze klemt de koude steen stevig in haar handpalm en trekt de capuchon nog iets dieper over haar gezicht.
De Kastanjelaan is een brede, goed verlichte straat met vrijstaande huizen en strakke voortuinen. Ze vertraagt haar pas en zoekt de schaduwen op. Bij nummer 14 staat de beschreven grijze Volvo geparkeerd op een oprit van wit grind. De ramen van de ruime woning zijn verduisterd door zware rolgordijnen. Het bloed bonst in haar slapen. De straat ligt er uitgestorven bij. Ze stapt met trillende benen het grind op en heft haar arm. Haar verstand schreeuwt haar toe om te stoppen, maar de brute financiële chantage dwingt haar arm naar voren. Met een korte, harde beweging gooit ze de klinker midden op de voorruit. Het glas versplintert met een luide, droge knal. Een fractie van een seconde heerst er stilte, waarna het auto-alarm met een snerpende sirene aanspringt. De felle, oranje knipperlichten van de wagen verlichten de oprit in een nerveus ritme.
Ergens in de straat schiet een buitenlamp aan. Leen opent de app en richt de camera op het web van witte barsten in de voorruit. Ze drukt af. Zonder het scherm te controleren draait ze zich om en trekt een sprint. Ze rent de oprit af, slaat rechtsaf een smal fietspad in en blijft rennen tot het alarm ver achter haar wegebt. Het zweet parelt op haar voorhoofd. Uit haar jaszak klinkt een zacht tingeltje. Haar saldo is gered.
Eenmaal thuis trekt ze haar jas uit en laat zich uitgeput op de bank vallen. Een app vraagt niet zomaar om een ruit in te gooien. Het platform wil iemand straffen. De Kastanjelaan is geen buurt waar mensen uit financiële noodzaak vernederende opdrachten accepteren. Ze pakt haar laptop van de salontafel en klapt het scherm open. Via een zoekmachine typt ze het adres in. Ze scrolt langs oude bouwvergunningen, tot haar blik blijft haken bij een recente registratie van de Kamer van Koophandel. De woning is deels geregistreerd als het vestigingsadres van een advocatenkantoor, op naam van J.P. de Vries. Een partner in het ondernemingsrecht.
Leen fronst haar wenkbrauwen. Een vooraanstaand advocaat downloadt geen obscure spelletjes-app om uit de schulden te komen. Ze zoekt naar een logischer motief. Heeft hij te maken met een gefrustreerde tegenpartij uit de rechtszaal? Een rancuneus bedrijf met diepe zakken dat de app betaalt om anoniem gerichte intimidatie uit te voeren, klinkt in deze sector aannemelijk. Ze opent een nieuw tabblad en zoekt naar veroordelingen van bedrijven of grote rechtszaken rondom dit specifieke kantoor. Haar vingers tikken ongeduldig op het toetsenbord. Na een kwartier doelloos klikken en scrollen geeft ze het gefrustreerd op. Zulke gevoelige schikkingen of zakelijke conflicten staan zelden open en bloot online vermeld. Ze loopt vast op een doodlopend spoor. Ze overweegt een tel om de man simpelweg op te bellen, maar verwerpt dat idee direct. Ze kan hem onmogelijk vertellen dat zij zojuist een klinker door zijn ruit joeg.
Zuchtend zakt ze verder in de bank. Het systeem bestaat overduidelijk uit twee gescheiden lagen. Aan de onderkant bevindt zich een groep kwetsbare, gechanteerde mensen met torenhoge schulden. Zij vormen het anonieme gereedschap. Aan de bovenkant bevinden zich de échte doelwitten. Mensen met geld, bezit en macht, die in een houdgreep worden gehouden. Het algoritme stuurde haar vanavond naar die oprit om een fysieke waarschuwing af te geven aan een weigerachtige advocaat. Ze slaat de laptop dicht. Als zij vanavond diende als de pion om een dreigement uit te voeren, snapt ze ineens wat haar rol was toen ze de witte envelop afleverde bij de serveerster. Thomas vormt een hoofddoelwit in hetzelfde afpersingsnetwerk. Ze werd gebruikt om de druk op zijn gezin op te voeren, veilig buiten het zicht van de daders. Ze wrijft over haar brandende ogen. Ze begrijpt nu waarom Thomas haar e-mail met zoveel kilte afwees. Hij dacht niet dat hij contact had met een mede-slachtoffer; hij dacht dat de organisatie hem rechtstreeks benaderde. De schaal van deze operatie overstijgt haar eigen situatie ruimschoots, al bezit ze nu de eerste draden om het web in kaart te brengen.
Haar blik glijdt voor de zoveelste keer naar het roestvrijstalen aanrechtblad naast de kraan. Daar ligt haar zwarte, anonieme prepaid telefoon. Ze wacht wanhopig op een teken van Thomas. Het korte mailtje dat ze gisteravond verstuurde, voelt als een reddingsboei die ze in het pikkedonker heeft uitgegooid. Hij kent de netwerken, hij kent de paranoia, en hij is de enige speler in dit verknipte web die ze een gezicht heeft kunnen geven. Ze pakt een beslagen waterglas op, boent met de schuurspons over de gladde rand en zet het kletsnat in het afdruiprek. Het water drupt met een zacht, eentonig ritme op de plastic lekbak.
Precies op dat moment licht de display van de telefoon op. Het kleine, witte envelop-icoontje van de versleutelde mail-app pulseert op het scherm. Leens hart slaat een tel over en begint zwaar tegen haar ribben te bonzen. Een warme, scherpe golf van opluchting trekt door haar borstkas. Ze veegt een pluk koperblond haar uit haar gezicht, droogt haar natte handen gehaast af aan haar broek en tikt het bericht met trillende vingers open. Ze leunt verwachtingsvol naar voren over het aanrecht, de adem ingehouden in haar longen.
Er staan slechts vier woorden op het scherm: Laat ons met rust.
Leen staart naar het felverlichte kader. Ze leest de korte, botte zin nog een keer, in de wanhopige hoop dat ze de kille context verkeerd begrijpt. De pixels blijven ongewijzigd. De afwijzing klapt als een fysieke slag in haar gezicht en slaat de zuurstof uit haar longen. Er is geen verborgen boodschap, geen aarzeling. De IT-specialist kiest eieren voor zijn geld, werpt een muur op rondom zijn eigen gezin en trekt de deur resoluut achter zich dicht. Ze laat haar hoofd hangen en steunt zwaar met beide handen op het natte aanrechtblad. De knokkels van haar vingers kleuren wit door de druk. Ze staat er weer helemaal alleen voor. Zonder de technische kennis van Thomas, zonder een bondgenoot in het systeem, voelt het resterende saldo van haar afkoopsom plotseling als een onoverbrugbare, verstikkende berg. De bodem valt letterlijk onder haar plan vandaan.
En dan, alsof het algoritme kan meeluisteren met het breken van haar hoop, trilt de andere smartphone op de salontafel in de woonkamer. Het ritmische gezoem klinkt meedogenloos luid in de stille ruimte. De app ruikt haar kwetsbaarheid. Ze duwt zich op van het aanrecht, loopt de keuken uit, pakt de telefoon op en leest de tekst van de nieuwe melding. Publieke Uitdaging. Ga naar de wasserette op de hoek. Trek je spijkerbroek uit, verwijder je slipje en stop het in een lege wasmachine. Gezicht en handeling in beeld. Beloning: € 1000. Duizend euro. Ze staart naar de knipperende cijfers. Het slaat een enorme hap uit haar schuld. Een uur geleden had ze dit verzoek weggedrukt, gesterkt door de overtuiging dat Thomas haar zou helpen. Nu dwingt de kille realiteit haar tot overgave. Ze weigert de automatische boete te incasseren voor een geweigerde opdracht.
Ze verruilt haar comfortabele huisbroek voor een strakke, blauwe spijkerbroek, stapt in haar sneakers, slaat haar lange regenjas om zich heen en verlaat het appartement. De wandeling naar de straathoek duurt amper vijf minuten. De felverlichte wasserette ruikt naar warme wasverzachter. Het felle tl-licht werpt een steriele gloed over de ruimte. Twee jonge studenten hangen onderuitgezakt op plastic stoeltjes. Ze staren lachend naar een gedeeld telefoonscherm. Een oudere man in een hoek bladert door een krant. Het ritmische gezoem van een droogtrommel breekt de stilte.
Leen dwingt haar schouders omlaag en loopt met stijve passen naar een lege machine achterin de zaak. Ze zet haar telefoon tegen de rand van een wasmiddelautomaat, opent de app en activeert de camera. De rode teller onder in beeld loopt vlot op. Tientallen onbekende mensen wachten op haar volgende handeling. Ze draait zich een kwartslag, deels afgeschermd door de openstaande deur van de trommel, en ritst haar winterjas open. Haar vingers zoeken de metalen knoop van haar jeans. Het wegschuiven door het knoopsgat kost onhandig veel moeite. De rits glijdt met een raspend geluid naar beneden. Ze duwt de stof over haar heupen omlaag. De spijkerbroek spant strak om haar stevige dijen en zakt stroef naar beneden. De flappen van haar jas bieden amper bedekking. Ze buigt voorover om de broekspijpen omlaag te trekken. De denim loopt vast op de brede hiel van haar sneakers. Ze balanceert op haar rechterbeen. Met haar vingers haakt ze de zoom van de broekspijp vast en trekt er met een harde ruk aan. Ze wankelt even en grijpt de gladde bovenkant van de wasmachine vast. De broek komt met een schok los. Ze staat te stuntelen in de felverlichte ruimte, hinkend op één been. Uiteindelijk stapt ze uit de verfrommelde stof. Ze staat in enkel haar donkere slipje en sneakers midden in de wasserette.
Ze observeert de weerspiegeling in het grote raam aan de straatkant. Een van de studenten stoot de ander aan. Het lachen stopt. De jongen met de donkere krullen spert zijn ogen wijd open. Hij laat zijn eigen telefoon zakken, draait zijn toestel een kwartslag en richt de lens recht op haar blote benen. Leen bevriest. Haar maag keert zich om. Hij kijkt niet weg. Een spottende grijns verschijnt op het gezicht van de tiener. De schaamte verdrievoudigt. Haar vernedering is ineens openbaar, lokaal en permanent. Deze beelden vermenigvuldigen zich straks ongetwijfeld via WhatsApp. De paniek giert door haar keel. Met haastige handen schuift ze haar duimen achter de elastische band van haar ondergoed. Het katoen glijdt omlaag. Ze stapt eruit, raapt het warme propje stof op en gooit het met een harde beweging in de gapende opening van de wasmachine. Tien seconden tikken weg op het scherm van haar eigen toestel. De jongen blijft filmen.
Het tingeltje klinkt uit de luidspreker. Duizend euro bijgeschreven. Leen grist haar telefoon van de automaat en raapt de spijkerbroek van de vloer. Ze slaat de flappen van haar jas strak om haar blote benen, klemt de stugge denim tegen haar borst en rent de wasserette uit. De buitenlucht snijdt in haar huid. Ze stapt een donker steegje naast het gebouw in en leunt zwaar hijgend tegen de bakstenen muur. Haar handen beven zo hevig dat ze de krappe broekspijpen amper over haar sneakers gewurmd krijgt. Ze trekt de stof gehaast over haar dijen omhoog en sluit de rits op de blote huid. Ze veegt de tranen ruw van haar wangen.
Precies op dat moment trilt de telefoon in haar hand. Het scherm licht helder op in de donkere steeg. Systeemcorrectie. Ga naar de Kastanjelaan 14. Sla de voorruit van de grijze Volvo op de oprit in. Maak een foto van de schade. Tijdslimiet: 45 minuten. Bij weigering of falen: Totale reset van uw huidige saldo naar nul. De app gunt haar geen seconde ademruimte. Een rilling trekt over haar rug. Dit is geen voyeuristische uitdaging meer. De app gebruikt haar als een anonieme knokploeg om bij iemand anders fysieke schade aan te richten.
Veel keuze heeft ze niet, want de straf bij een weigering wist haar saldo, verzameld met de vernederingen van de afgelopen dagen, volledig uit. Ze zet de capuchon van haar jas ver over haar voorhoofd en stapt de straat weer op. De Kastanjelaan ligt in een residentiële wijk aan de rand van het centrum, op twintig minuten lopen. Onderweg bukt ze bij een smal plantsoen en wrikt een zware, ruwe straatklinker uit de aarde. Ze klemt de koude steen stevig in haar handpalm en trekt de capuchon nog iets dieper over haar gezicht.
De Kastanjelaan is een brede, goed verlichte straat met vrijstaande huizen en strakke voortuinen. Ze vertraagt haar pas en zoekt de schaduwen op. Bij nummer 14 staat de beschreven grijze Volvo geparkeerd op een oprit van wit grind. De ramen van de ruime woning zijn verduisterd door zware rolgordijnen. Het bloed bonst in haar slapen. De straat ligt er uitgestorven bij. Ze stapt met trillende benen het grind op en heft haar arm. Haar verstand schreeuwt haar toe om te stoppen, maar de brute financiële chantage dwingt haar arm naar voren. Met een korte, harde beweging gooit ze de klinker midden op de voorruit. Het glas versplintert met een luide, droge knal. Een fractie van een seconde heerst er stilte, waarna het auto-alarm met een snerpende sirene aanspringt. De felle, oranje knipperlichten van de wagen verlichten de oprit in een nerveus ritme.
Ergens in de straat schiet een buitenlamp aan. Leen opent de app en richt de camera op het web van witte barsten in de voorruit. Ze drukt af. Zonder het scherm te controleren draait ze zich om en trekt een sprint. Ze rent de oprit af, slaat rechtsaf een smal fietspad in en blijft rennen tot het alarm ver achter haar wegebt. Het zweet parelt op haar voorhoofd. Uit haar jaszak klinkt een zacht tingeltje. Haar saldo is gered.
Eenmaal thuis trekt ze haar jas uit en laat zich uitgeput op de bank vallen. Een app vraagt niet zomaar om een ruit in te gooien. Het platform wil iemand straffen. De Kastanjelaan is geen buurt waar mensen uit financiële noodzaak vernederende opdrachten accepteren. Ze pakt haar laptop van de salontafel en klapt het scherm open. Via een zoekmachine typt ze het adres in. Ze scrolt langs oude bouwvergunningen, tot haar blik blijft haken bij een recente registratie van de Kamer van Koophandel. De woning is deels geregistreerd als het vestigingsadres van een advocatenkantoor, op naam van J.P. de Vries. Een partner in het ondernemingsrecht.
Leen fronst haar wenkbrauwen. Een vooraanstaand advocaat downloadt geen obscure spelletjes-app om uit de schulden te komen. Ze zoekt naar een logischer motief. Heeft hij te maken met een gefrustreerde tegenpartij uit de rechtszaal? Een rancuneus bedrijf met diepe zakken dat de app betaalt om anoniem gerichte intimidatie uit te voeren, klinkt in deze sector aannemelijk. Ze opent een nieuw tabblad en zoekt naar veroordelingen van bedrijven of grote rechtszaken rondom dit specifieke kantoor. Haar vingers tikken ongeduldig op het toetsenbord. Na een kwartier doelloos klikken en scrollen geeft ze het gefrustreerd op. Zulke gevoelige schikkingen of zakelijke conflicten staan zelden open en bloot online vermeld. Ze loopt vast op een doodlopend spoor. Ze overweegt een tel om de man simpelweg op te bellen, maar verwerpt dat idee direct. Ze kan hem onmogelijk vertellen dat zij zojuist een klinker door zijn ruit joeg.
Zuchtend zakt ze verder in de bank. Het systeem bestaat overduidelijk uit twee gescheiden lagen. Aan de onderkant bevindt zich een groep kwetsbare, gechanteerde mensen met torenhoge schulden. Zij vormen het anonieme gereedschap. Aan de bovenkant bevinden zich de échte doelwitten. Mensen met geld, bezit en macht, die in een houdgreep worden gehouden. Het algoritme stuurde haar vanavond naar die oprit om een fysieke waarschuwing af te geven aan een weigerachtige advocaat. Ze slaat de laptop dicht. Als zij vanavond diende als de pion om een dreigement uit te voeren, snapt ze ineens wat haar rol was toen ze de witte envelop afleverde bij de serveerster. Thomas vormt een hoofddoelwit in hetzelfde afpersingsnetwerk. Ze werd gebruikt om de druk op zijn gezin op te voeren, veilig buiten het zicht van de daders. Ze wrijft over haar brandende ogen. Ze begrijpt nu waarom Thomas haar e-mail met zoveel kilte afwees. Hij dacht niet dat hij contact had met een mede-slachtoffer; hij dacht dat de organisatie hem rechtstreeks benaderde. De schaal van deze operatie overstijgt haar eigen situatie ruimschoots, al bezit ze nu de eerste draden om het web in kaart te brengen.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Een Heerlijke Verrassing (9.5) door RonS
- Bed & Breakfast (9.5) door EstherD
- Naakt In Het Bos (9.2) door Arie Bombarie
- Anna In Bad (8.8) door EstherD
- Buurvrouw Nicole (8.7) door Walkabout
- Perverse Verlangens (9.2) door Aadje
- De Stalker (8.8) door Leen
- Lenteborrel (9.4) door Ringeling
- De Koerier (9.0) door HanPet
- Mijn Vrouw Tentoongesteld (9.0) door Aadje
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Rossanne (34)
MissJo (42)
Strakkontj (51)
Llonneke (31)