Dit verhaal is gebaseerd op consensuele BDSM-sessies met Meesteres Nova. Sommige gebeurtenissen, gedachten en dialogen zijn gedramatiseerd, samengevoegd of volledig ontstaan uit de fantasie van de sub. Handelingen die gebaseerd zijn op echte gebeurtenissen vonden plaats binnen vooraf besproken grenzen en met wederzijds consent.

Wat een week... Warm weer maakt mensen altijd kortaf, maar nu, na twee weken onafgebroken hitte, zit m’n hoofd helemaal vol. Overal mensen met een kort lontje… Wat baal ik van mezelf wanneer ik me zo voel… Uit ervaring weet ik ondertussen dat maar één ding me ècht van alles los kan krijgen… Een intense sessie met mijn Meesteres, Nova. De vorige sessie heeft ze me flink te grazen genomen en hoewel ik erg onder de indruk van haar was, voelde ik me ook heerlijk bevrijd.

Wat verlang ik daar naar! Maar, de volgende sessie staat pas over een maand gepland. Het is al 18u op dinsdagavond, maar ik besluit om tòch nog te proberen een afspraak voor morgen te krijgen.
Ik stuur haar stiekem een Whatsapp: "Lieve Meesteres. Mijn hoofd zit vol ruis. Heeft U heel toevallig morgen tijd voor een sessie? Nee is ook absoluut een goed antwoord. Uw subje". Op het moment dat ik het gestuurd heb, voel ik me eigenlijk direct ondankbaar en opdringerig.

Twee uur later heb ik nog niets gehoord. Tijdens een sessie krijg ik altijd haar onverdeelde aandacht. De gedachte dat ze momenteel misschien in een andere sessie zit, maakt me vreselijk jaloers, merk ik. Die gedachte voelt bezitterig, maar ik krijg hem toch niet uit mijn hoofd. Ik ben vandaag ècht een ondankbaar subje…

Het wachten op haar reactie valt me zwaar. Het kost me moeite om haar niet te bellen. Maar ik weet tegelijk ook dat wanneer ik dat wel zou doen, er morgen absolúút géén afspraak komt. En de sessie van volgende maand misschien ook niet. Ik heb mijn straf van de vorige sessie nog heel vers in mijn hoofd en de korsten op mijn knieën om me er aan te herinneren. In totale stilte afwachten is dus mijn enige optie. Ik lach in mezelf: zelfs zonder iets te doen kan ze me martelen…

Rond 23u hang ik mijn telefoon beneden aan de lader en ga ik toch wat teleurgesteld naar bed. Ondankbaar subje… Vanwege het aanhoudende warme weer, hangt thuis de hitte in elke muur en elk object. Er is gewoon niet aan te ontkomen. Ik woel in m’n bed, terwijl ik probeer mijn vrouw niet wakker te maken.

Iets na middernacht hoor ik mijn telefoon beneden trillen. Ik sluip stiekem uit bed om te kijken of het een berichtje van haar is.. Met dichtgeknepen ogen probeer ik het felle display probeer te lezen.
“Hey subje. Dat lukt. Om 22u verwacht ik je”, staat er. Ik leef helemaal op en stuur meteen “Dankuwel Meesteres”. Nu snel terug naar boven en proberen te slapen… Morgen ga ik al mijn energie keihard nodig hebben …

De volgende dag is het opnieuw snikheet. Ik worstel me de dag door, verzin een smoes dat ik uit eten moet voor het werk en rond 20u begin ik me voor te bereiden op mijn sessie. Het is een ritueel geworden. Ik scheer me overal, douche me grondig, trek schone kleren aan en schraap mijn tong. Ik ben dol op het mogen dienen als haar asbak en ik wil een mooie roze tong aan mijn Meesteres presenteren. Zij mag hem vervolgens zo vuil maken als zij wil. En dat doet ze…

De rit naar Dordrecht duurt vandaag ongeveer een half uur. Hoewel het al laat op de dag is, plakt de hitte van vandaag aan alles. Terwijl ik door de schemer rij, zie ik in de verte weerlicht. Ik vind het een fascinerend gezicht; ik ben bang voor onweer. Tegelijk verlang ik ook wel naar de verkoeling van de regen. “Die bui zal wel weer op een andere plek leeg regenen”, zeg ik in mezelf. Just my luck…

Klokslag 22u bel ik aan bij Villa Weizigt. Een moment later doet Meesteres Nova de deur open. In een zelfverzekerde pose staat ze schuin achter de deur. Hoe rijk mijn fantasie ook is, zo geweldig als deze keer had ik het niet kunnen bedenken… Haar prachtige lichaam is strak omsloten door een body van zwart leer. Ik besluit ter plekke dat ik wil reïncarneren als dit kledingstuk van haar en hoop dat ik dat alleen maar zacht in mezelf gezegd heb.

“Hey!”, zegt ze opgewekt en ontwapenend als altijd. “Zo, jij ziet er inderdaad uit alsof je hoofd vol zit. Kom binnen!”. Ik bedank haar dat ze zo snel tijd voor me wilde maken, wat ze alleen beantwoordt met een knikje.
Villa Weizigt is rustig vanavond. Het personeel dat er nog is, lijkt op het punt te staan te vertrekken terwijl wij naar boven lopen. Daar is het gelukkig heerlijk koel.

Mijn wensen en grenzen zijn ondertussen bekend, dus het voorgesprek is heerlijk kort.
Ze steekt een sigaret op, laat een moment van rust vallen, kijkt op afstand naar me van top tot teen en zegt dan op rustige toon: “Ik ga beneden wat drinken voor mezelf halen. Kleed je maar uit en ga op je rug op de bondagetafel liggen”. Ik heb mijn orders.

Voorzichtig ga ik zitten op de met leer beklede tafel en laat me dan langzaam op mijn rug zakken. Intuïtief sluit ik mijn ogen.
Na een paar minuten hoor ik hoe ze met een rustige tred de kamer binnenkomt. De zware deur valt dicht en dan loopt ze langzaam om me heen. Ik voel me geketend door haar blik. Geen spier wil ik bewegen zonder dat zij daar opdracht toe geeft. Ik ben me bewust van elke centimeter van mijn lichaam.

Met een doffe dreun hoor ik het kenmerkende geluid van een geweven touw dat de grond raakt. Het koude touw wordt over mijn enkels getrokken. Eerst losjes, tot het met een korte ruk stevig aangetrokken wordt. Ik hoor het touw knerpen onder de kracht en onwillekeurig kreun ik zacht. Haar hand raakt kort mijn voet aan. Dan gaat het touw naar de andere kant van de tafel en wordt wederom flink strak aangetrokken. Zigzaggend word ik helemaal aan de tafel gefixeerd. Elke vorm van verzet is zinloos. Ik geef me over zonder strijd.

Met mijn ogen nog steeds stijf dicht, hoor ik hoe ze haar glas pakt en een slok neemt. De ijsklontjes laten het glas zingen. “Ik heb iets meegenomen om je af te koelen”, zegt ze rustig, en legt een ijsklontje in mijn navel. Van schrik wil ik mijn buik bewegen, maar kan geen kant op. Ijskoude druppels vullen mijn navel. Een streepje water loopt langs mijn zij naar beneden richting mijn rug. Het kriebelt, maar ik heb geen andere keuze dan het bewegingsloos te ondergaan. Ze lacht.

Ze loopt richting mijn hoofd. “Kijk me eens aan”, zegt ze rustig. Ik open mijn ogen en daar staat ze. Rechtop, strak op mij neerkijkend met haar dominante blik, haar volle aandacht op mij.

Ze neemt een trek van haar sigaret en beweegt het gloeiende puntje daarna naar mijn mond. Ik open hem gewillig. Wanneer ik de as doorslik lacht ze minzaam terwijl de rook in stootjes uit haar mond glijdt. Dan verschuift haar blik en beweegt ze haar sigaret vanaf mijn gezicht in de richting van mijn buik. Ik voel de warmte van haar sigaret over mijn lichaam glijden. Halverwege mijn buik stopt ze, terwijl de warmte opbouwt. Met een korte scherpe sis duwt ze haar sigaret in mijn navel. Ik huiver van het geluid en de intensiteit van het moment. Haar ogen glijden terug naar de mijne. “Wanneer je me gisteren gebeld had, waren de ijsblokjes vandaag misschien wel op geweest…”, zegt ze met een plagerige blik. Ik kijk haar strak aan en slik. Wat kent ze me goed…

Ze stopt de gedoofde sigaret in mijn mond en beveelt me hem door te slikken. Dan loopt ze rustig richting het raam waar de zwepen hangen. Ik kijk weer naar hoe haar geweldig gevormde lichaam zich door de ruimte beweegt. Ik ben gek op haar lichaam… Lange benen, perfect gevormde billen, een ranke maar stoere rug waar haar vleugels moeten hebben gezeten toen ze uit de hemel neerdaalde, en een boezem van een perfect gevormde volle schoonheid die elke man laat huilen. Ze pakt de flogger van de muur en wacht even. Wanneer ze zich omdraait springen mijn ogen van haar billen naar haar gezicht. Maar ik denk dat ze heel goed weet waar ik naar keek. Beschaamd sla ik mijn ogen neer.

Als ze met de flogger naast me staat, klinkt er plots een keiharde donderslag. Ik schrik en krijg kippenvel over mijn hele lijf. Ze ziet het meteen. Met een veelbetekenende blik verschijnt haar sadistische lach op haar prachtige mond. Ik ken die lach… De prooi heeft zichzelf verraden. Ze heeft een verse zwakke plek gevonden.
“Jij hebt even genoeg gekeken” zegt ze rustig en legt de flogger over mijn ogen. Ze zet de airco uit en meteen wordt het klammer.

Weer een harde donderslag... Ik wil verder weg van het raam, maar lig strak aan de tafel gekluisterd zonder enige bewegingsvrijheid.
Terwijl de donder langzaam uitsterft hoor ik een klik, gevolgd door een geluid dat nog het meest lijkt op het zacht knetteren van neon-verlichting. Mijn haren staan direct recht overeind. Het is onheilspellend en komt dichterbij.

“Bang voor de bliksem, subje?” zegt ze met vermaak in haar stem. “Ja Meesteres” zeg ik zacht en ongemakkelijk, terwijl ik probeer te bedenken wat er in hemelsnaam gaat volgen. We zullen toch niet naar buiten gaan met dit weer?

Dan plots een knetterende tik en het gevoel van een naaldenprik bij mijn linkerkuit. Ik bijt van schrik mijn kiezen op elkaar en kreun zachtjes. Ik ben als de dood! Mijn ademhaling versnelt. Ik probeer dit gevoel te analyseren. De scherpe tik klonk elektrisch en de pijn was een gevoel dat ik nog niet kende. Het was doodeng en ongemakkelijk, maar ook heel kort, en de pijn was direct weg.
Wanneer mijn ademhaling tot rust komt, voel ik precies dezelfde schok bij mijn rechterkuit. In een reflex probeer ik mijn been weg te trekken en mijn rug te krommen, maar ik kan nog steeds totaal geen kant op.
In versneld tempo tikt ze nu met dit duivelse apparaat over mijn hele lichaam. Mijn handen, onderarmen, voeten, borst. Ik span mijn spieren aan in een zinloze poging de scherpte van de sensatie te ontwijken.

Ik voel hoe ze haar hand stevig rond mijn nek klemt en mijn gezicht hard tegen de tafel duwt. Ze lacht zachtjes en ik hoor hoe het zoemende geluid verder bij mijn gezicht vandaan gaat. Traag en op een gemene toon zegt ze: “Vandaag ben ik de bliksem… en jij mijn kleine bliksemafleidertje”, direct gevolgd door een scherpe pijnlijke tik bij mijn met water gevulde navel. De schok trekt diep door mijn lijf. Ik kreun diep, terwijl ze zacht lacht.
Het zoemende geluid van het apparaat verplaatst zich terug in de richting van mijn hoofd. Ze tilt de flogger van mijn gezicht en gespannen open ik mijn ogen. In haar hand heeft ze een apparaat dat paars opgloeit alsof de bliksem er in woont. Een zogenaamde violet wand, zo zou ik later leren. Ik huiver bij het zien ervan.

Terwijl ik het apparaat in de gaten houdt, beweegt ze het tergend langzaam richting mijn rechter tepel. Ik volg het tot mijn oogspieren er pijn van doen. In gedachten vervloek ik haar vindingrijkheid. Nog voordat ze bij mijn tepel is bijt ik zo hard ik kan op mijn tanden. Wanneer de wand op een halve centimeter afstand is, zie ik van heel dichtbij een felblauw bliksempje overspringen. De korte pijn is nog intenser. Ik span mijn lichaam aan, maar voel weer dat ik nergens heen kan. Ik kijk naar haar gezicht en zie dat ze recht in mijn ogen kijkt, haar oogopslag vol macht en vermaak. Ik zeg “Dank U Meesteres”, in de hoop dat dat haar behaagt en dat ze stopt. Zonder haar blik te verbreken raakt ze met de wand mijn linkertepel aan en kerm ik het uit. Ik hijg luid. Dan klikt ze hem uit, en blijft nog een paar seconden genoegzaam naar me kijken.

Ze legt de wand neer en maakt me daarna rustig los. De ruimte is ondertussen net zo zwoel en vochtig geworden als buiten. Door het aanspannen van mijn spieren staan de touwen diep afgetekend in mijn huid. Ze laat haar vingertop over de striemen glijden en kijkt met een tevreden blik. Ik beweeg mijn benen een beetje en haal een keer diep adem. Haar blik verzacht en ze vraagt hoe het met me gaat. “Goed Meesteres. Dank U”, antwoord ik.

Ze lacht tevreden en pakt met aandacht de wand weer op. Nee, denk ik, en voel direct hoe mijn spieren zich weer aanspannen. Ze zet hem aan. Hij maakt nu een knetterend geluid. Ze beweegt hem naar mijn linkerarm die ik angstvallig stijf houd. Dan laat ze het uiteinde met lichte druk op mijn huid zakken. Ik verwacht een harde tik, maar in plaats daarvan tintelt het alsof er vijftig mieren over mijn huid kruipen. Ik probeer de aanraking te ontwijken, maar ze duwt zachtjes. Ik kreun luid van ongemak. “Niet aanstellen, sub!”, zegt ze streng, terwijl ze de wand optilt.

Dan kijkt ze me recht aan met een donkere dominante blik en houdt haar linkerarm recht voor mijn gezicht. Ze brengt de wand naar haar eigen arm en sleept hem tergend langzaam direct over haar huid, terwijl ze me strak aan blijft kijken met die blik. Ze vertrekt geen spier. Ik kijk naar haar ogen en ze kijkt mij strak aan, terwijl ik van heel dichtbij de wand hoor knetteren op haar arm. Ze ziet er ongekend sterk uit! Wat voel ik me klein bij haar. Beschaamd voel ik dat de kracht die ze uitstraalt me opwindt.

Dan draait ze aan een knop en het zachte gezoem wordt nog agressiever. De verdovende geur van statische elektriciteit vult de lucht. Opnieuw brengt ze de wand naar haar arm en zonder enige zichtbare emotie laat ze hem weer tergend langzaam over haar huid glijden. Het knettert zo agressief dat ik er kippenvel van krijg. Ik voel plaatsvervangende pijn. En zij staart me ondertussen alleen maar aan. Is ze teleurgesteld in mij? Ben ik te zwak voor haar? Heb ik te snel opgegeven? Zou ik het nog een keer mogen proberen…?

Ik schraap mijn keel. “Mag ik spreken, Meesteres?”, vraag ik.
“Alleen wanneer je meer pijn wilt”, zegt ze.
“Wilt U mij meer pijn geven, alstublieft?”, vraag ik. Ze kijkt met een wantrouwige blik naar me en beweegt de wand naar mijn bovenarm. Ik adem diep in en dan landt hij op mijn huid. Duizend boze mieren kriebelen agressief over mijn huid. Ze sleept de wand langzaam over mijn huid en het ongemak verplaatst zich over mijn lichaam. Ze gaat via mijn schouder, langs mijn tepel richting mijn schaamstreek. De energie schiet alle kanten uit. Dan via mijn lies naar mijn bovenbeen en langzaam verder via mijn kuit. Aangekomen bij mijn enkel tilt ze de wand van mijn lichaam.

“Heel goed, subje”, zegt ze met oprechte toon. “Dankuwel Meesteres” zeg ik. Ik ben trots op mezelf en mijn zelfvertrouwen groeit weer.

In mijn hoogmoed hoor ik mezelf zeggen: “Mag ik meer pijn alstublieft, Meesteres?”. De trots in haar ogen verhardt. Ze zwijgt. Direct realiseer ik me mijn fout. Ik heb gesproken zonder haar toestemming en het is absoluut niet min plaats om dit te vragen. Ik sla mijn ogen neer en zeg zacht "Sorry Meesteres. Sorry, sorry, sorry". "Stil!" sist ze streng.

Ik wil verdwijnen uit schaamte of me op de grond werpen om mijn overgave aan haar te tonen, maar ben bang de situatie alleen maar erger te maken. Ik overdenk mijn zonden in stilte terwijl ze zwijgend naast me staat.
Dan, na een eeuwigheid van stilte, draait ze zich om en loopt naar een kast. Ik hoor dat ze iets pakt, maar durf absoluut niet meer te kijken. Wanneer ze naast me staat, houdt ze een soort stok voor mijn hoofd. Het heeft een zwart handvat en een spits rood uiteinde. Terwijl ze het in de lucht houdt zegt ze “Ik ga even duidelijk maken wie hier de regels bepaalt. Hint: jij niet”. Ze wijst naar de grond en zegt “Staan, met je handen in je nek”.

Ik stap snel van de tafel en ga met mijn handen in elkaar gevouwen achter mijn nek zo goed mogelijk staan op de exacte plaats die ze aangewezen heeft. Ze komt recht voor me staan en kijkt diep in mijn ogen. Ze richt het rode uiteinde van de stok op mijn linkerzij en wanneer hij me bijna aanraakt slaat een gemene vonk over. Ik spring geschrokken naar achter en wend mijn zij af, terwijl ik mijn armen laat zakken. Ik leg mijn handen op het punt waar ze me raakte om het te beschermen. Met ontzag in mijn stem zeg ik “Dank U Meesteres”.

“Terug in positie” zegt ze streng. Ik twijfel even, een beetje beduusd van de impact van dit apparaat. Met twijfel ga ik langzaam terug op mijn plek staan en vouw mijn handen weer achter mijn hoofd. Ze beweegt de stok naar mijn rechterzij. Ik vecht hard tegen de impuls om weg te buigen. Dan versnelt ze plots en raakt me aan met de stok. Ik spring opzij, maar deze keer is er helemaal klap en geen ontlading. Shit, het was een test!
“In positie!” zegt ze kwaad. “Sorry Meesteres”, zeg ik, terwijl ik terug in positie ga en haar gezicht probeer te lezen.

Ze beweegt de stok nu naar het midden van mijn buik. Ik adem in en een harde tik schiet door mijn lijf. In de kamer vermengt het geluid van de ontlading zich met mijn kreet van pijn. Ik buig voorover van schrik, maar herstel me snel. “Dankuwel Meesteres” zeg ik kreunend.
“Goed zo”, zegt ze met vermaak in haar stem. “Eens kijken of je ook kunt dansen”.
In snel tempo tikt ze nu mijn lichaam op verschillende plaatsen achter elkaar aan. Geen plekje wordt ontzien. En na elke tik probeer ik “Dankuwel Meesteres” te zeggen, al komen sommige tikken te snel. Ik beweeg mijn lichaam onwillekeurig bij elke aanraking, terwijl ik probeer één been op de grond te houden. Ik voel me vernederd om zo voor haar te moeten dansen. Na ongeveer 25 tikken stopt ze. “Dank U Meesteres” zeg ik zwaar ademend, mijn armen in mijn nek, mijn vingers strak in elkaar gevouwen.

Ze kijkt me voldaan aan. “Je hebt je goed herpakt, subje. Heel goed”. Dan komt ze dichterbij me staan. Ik voel haar leren lichaam tegen mijn lichaam. Mijn hoofd wordt licht. Zo onopvallend mogelijk duw ik zachtjes terug om haar zo goed mogelijk te voelen. Ze brengt haar gezicht richting mijn oor en fluistert “Mond open…”. Trouw open ik mijn mond terwijl ik me concentreer op het gevoel van haar lichaam. Ze brengt een ballgag naar mijn lippen, ik sper mijn mond ver open en ze duwt hem met aandacht diep in mijn mond. “Ik zou niet willen dat je je tanden stukbijt”, zegt ze. Een siddering schiet door mijn lijf. Ik had verwacht dat dit het toppunt van haar bliksemspelletje was. Wat zou het volgende niveau kunnen zijn? Nòg hardere schokken dan dit? En wanneer ik dat niet aan kan, hoe ga ik dan in hemelsnaam om genade smeken wanneer ik niet kan praten…?

Wanneer de ballgag goed vastgesnoerd zit achter mijn nek, zegt ze “Positie 2, op het grote bed”. Ik knik gehoorzaam. Ze draait zich om en loopt weg. Ik beweeg kort al mijn gewrichten en laat me dan op het bed in positie 2 zakken. Ik sluit mijn ogen en concentreer me op mijn ademhaling en lichaam. De ballgag voegt nog een extra dimensie van onderwerping toe aan deze spannende positie.
“Vanaf nu geef je genade aan door je rechterhand op je rug te leggen, begrepen?” zegt ze. Zonder mijn ogen te openen knik ik kort ja.

Ze pakt mijn linkerenkel stevig vast en tilt hem op, waardoor mijn onderbeen en bovenbeen tegen elkaar komen. Dan doet ze er een riem omheen die ze goed aansnoert. Ze doet hetzelfde bij mijn rechterbeen, waardoor ik nu ongemakkelijk balanceer op mijn knieën, onderarmen en één oor. Ik voel me een vastgebonden stier bij een rodeo. Al mijn vechtlust is ingesnoerd. Wat gaat er in hemelsnaam gebeuren…?

Ik hoor hoe ze latex handschoenen aantrekt. Dan plakt ze op mijn beide voeten twee plakkertjes. Ik verwacht dat mijn volgende test iets gaat zijn met elektro bij mijn voeten. Maar dan voel ik hoe ze ook tussen mijn benen reikt. Van schrik probeer ik mijn kruis weg te bewegen, maar ik kan helemaal niets in deze positie. Ik voel hoe ze twee plakkertjes op mijn geslacht plakt, precies tegenover elkaar. Het voelt heel intimiderend en ik ben nieuwsgierig naar wat er nu komen gaat. Zo vastgebonden en overgeleverd aan haar voel ik me tentoongesteld en hulpeloos. Ze heeft me volledig in haar macht en ik kan niet anders doen dan me overgeven aan haar.

Dan zegt ze op sadistische toon: “Dit kan even gevoelig zijn”. Ik bijt hard in de ballgag en span elke spier in mijn lichaam aan, terwijl ik hoor hoe ze een schakelaar omzet. Heel zachtjes voel ik een vreemde soort tintelende spanning door mijn linkervoet gaan. Het voelt alsof ik mijn tenen buig zonder dat ik dat zelf wil. Dan mijn rechtervoet, hetzelfde gevoel, dezelfde spanning, dezelfde ongecontroleerde sensatie.
En dan tot slot mijn penis… Dit voelt heel erg anders… Alsof er een dunne speld dwars door mijn stam geduwd wordt. Van schrik bijt ik zo hard in de ballgag dat mijn kaakspieren er pijn van doen. De puls stopt. Ik blijf versteend. “Ademhalen” zegt mijn Meesteres duidelijk. Ik adem in en wil “Dank U Meesteres” te zeggen, maar met de bal diep in mijn mond kan ik alleen mompelen. Spuug loopt uit mijn mondhoek.
Dan herhaalt het zich. Linkervoet, rechtervoet en dan penis. Even adem ik schokkerig en mompel dan “Dank U Meesteres”.

Dan start ze een ander programma waarbij dit patroon nu continu herhaald wordt. Ik kreun zacht en bijt steeds hard in de bal wanneer de puls bij mijn kruis aankomt. De voorspelbaarheid van het patroon werkt hypnotiserend. De anticipatie van pijn neemt nu mijn volledige brein over.
Nadat de pulsen een keer of 20 rondgeweest zijn, hoor ik hoe ze aan een knop draait. Direct worden de pulsen intenser. Onwillekeurig beginnen mijn tenen te bewegen. De denkbeeldige naald door mijn geslacht voelt dikker, harder en botter. Ik bijt continu hard op de bal in mijn mond.

Nog een klik van het apparaat en de pulsen worden nòg harder, volgen elkaar nòg sneller op en lijken nu aan te zwellen en weg te ebben. Het aanzwellen is spannend, het wegebben duurt eeuwig en is ongemakkelijk. Elke keer dat ik de priemende pijn door mijn penis voel gaan, kreun ik zacht. Deels vanwege de ongemakkelijke pijn, maar deels ook om mijn Meesteres te laten horen dat haar kwelling me ongemak geeft. Mijn concentratie put me uit en langzaam voel ik het moment aankomen waarop ik mijn arm op mijn rug wil leggen voor haar genade. Ik heb alle aandacht nodig voor de pijn, maar besluit dat ik me over vijg pulsen gewonnen ga geven. Ik tel af.

Maar dan plots een enorme harde flits en klap tegelijk. Van schrik val ik op mijn zij en draai met mijn gekluisterde benen door op mijn rug. Het licht valt uit. De pulsen stoppen.
Wat was dat!? De bliksem is duidelijk in de buurt ingeslagen en de elektriciteit moet uitgevallen zijn. De kamer is aardedonker en mijn hart bonst in mijn keel. Ik kijk rond maar kan mijn Meesteres niet zien in de totale duisternis. Ik probeer haar te roepen, maar dat gaat niet.

Dan hoor ik dichtbij een aansteker. Ik kijk snel naar waar het geluid vandaan kwam en zie in het licht van de vlam haar gezicht oplichten terwijl ze een sigaret opsteekt. De aansteker gaat uit en ik hoor haar exhale. Ik ruik haar sigaret, maar dan ben ik haar weer volledig kwijt.
Dan, een meter naar links zie ik plots de sigaret dieprood oplichten, waardoor de kamer weer een heel klein beetje zichtbaar wordt. Weer dooft mijn kleine baken in de donkere ruimte en weer ben ik volledig geïsoleerd. Dan voel ik het bed bewegen bij mijn voeten. De sigaret licht weer op en ze zit nu tussen mijn benen.

Ik voel haar hand op mijn rechtervoet en dan zegt ze: “Je heb goed je best gedaan, subje. Je hebt een stempel van je Meesteres verdient”. Ze neemt een lange haal van haar sigaret en dan zie ik de gloeiende punt richting mijn zak bewegen… Een stekende diepe pijn schiet diep door mijn lichaam. Ze draait haar sigaret zachtjes tegen mijn gevoelige vlees en ik kreun diep van de gloeiende pijn. ik word gebrandmerkt door mijn Meesteres. Een euforisch gevoel van onderdanigheid trekt door mijn lijf. Ze neemt nog een lange haal en duwt haar sigaret hard uit op precies dezelfde plek. Ik kreun gelukzalig. Ik draag haar merk op mijn lichaam en val in een diepe warme zee van pure extase.

Zachtjes staat ze op, loopt naar mijn gezicht en haalt de ballgag uit mijn mond. Ik slik mijn mond droog en zeg daarna meerdere keren in diepe extase “Dank U Meesteres”.
Ze lacht en legt even haar hand op mijn schouder. Dan verwijdert ze de elektrodes van mijn lichaam en maakt de riemen van mijn benen los. Ik strek mijn benen languit op het grote bed en voel mijn verse brandmerk trekken.

Twee seconden later springen plots de lampen weer aan. Ze kijkt me nu lachend en vriendelijk aan met haar ik-ben-een-engeltje gezichtsuitdrukking. Ik moet lachen. Ze gaat naast me op het bed zitten en we praten over de sessie. Wat is ze heerlijk gewoon en benaderbaar zo. Ze heeft me tijdens de sessie heerlijk bespeeld als haar instrument. Ze heeft me om haar vinger gewikkeld en een paar keer laten vallen in haar sterke vangnet. Ik ben diep geweest. Precies waar ik op gehoopt had…

Ik vertel haar dat ik een paar weken op reis ga. Uit haar tas pakt ze een gouden armband. Ze zegt me mijn arm uit te steken, schuift het over mijn pols en knijpt het dan met kracht dicht. “Deze draag je de hele reis”, zegt ze terwijl ze me strak aankijkt. Ik kijk naar haar en dan naar mijn pols. “Doe ik”.

Wanneer we beneden komen, blijkt iedereen weg te zijn. Samen lopen we naar buiten. De regen is gestopt, de bui is opgelost.
Ik blijf buiten bij de deur staan tot mijn Meesteres met een grote glimlach wegrijdt de donkere nacht in. De lucht van verse regen in de zomernacht vult mijn hoofd. Mijn nieuwe pijnlijke plekje tussen mijn benen gloeit. Ik schud mijn hoofd en zeg zachtjes “Wat een vrouw…”.

Deze sessie was heel bijzonder. Electrifying…