Voorwoord

Dit verhaal staat niet voor niks in de categorie Extreem. Een groot deel van het verhaal gaat over ontvoeringen, vernederingen en heftige verkrachtingen, die detailleert zijn beschreven. Is dat niet je ding dan kun je beter hier stoppen met lezen.

‘Waar was de beveiliging’ dacht ik. “Doorlopen” zei een dwingende stem achter me en gaf me een duw. Ik werd in een wagentje, waar normaal de vieze lakens werden vervoerd, geduwd en kwam zo naast mijn stiefdochters Ivy en Tia. Ik kreeg een doek, met een vreemde geur, tegen mijn neus gedrukt. En toen werd het zwart voor mijn ogen.

Toen ik weer bijkwam voelde ik dat er iets om mijn hals zat. Ik probeerde mijn hand erheen te brengen en merkte dat deze geboeid waren, net als mijn enkels. Ik probeerde de omgeving in me op te nemen en zag dat Ivy en Tia ook net aan het bijkomen waren. Beide waren ook geboeid en hadden een metalen halsband om. In een hoek, bij een soort van keukentje, zaten twee mensen. Waarschijnlijk de ontvoerders. Door een klein raampje kwam wat licht naar binnen. Het was dus overdag. Als laatste was er een metalen deur. Voor de rest was er helemaal niks. Waarschijnlijk zaten we in een opslagruimte.

“Ze zijn wakker” zei een vrouwenstem. Ze stond op en liep naar ons toe. “Welkom in ons nederig onderkomen” zei ze, “we zullen goede gastgevers zijn en jullie met al het noodzakelijke voorzien. Als jullie je als goede gasten gedragen, hebben jullie ook al vrijheid om je in deze ruimte te bewegen.” Ze gaf een seintje aan de andere vrouw. Die liep op Tia af en maakte de kettingen, die haar polsen en voeten bij elkaar hielden, los. Vervolgens gebeurde hetzelfde bij Ivy en bij mij. “De prachtige armbanden en schitterende halsband, die jullie van ons hebben gekregen, kunnen jullie blijven dragen” zei de eerste vrouw weer. Die prachtige banden en halsketting waren niets mee dan boeien.

“Je weet dat Donny, mijn vader, die ook president is van dit land, ons zo vrij zal hebben” zei Ivy, “waarschijnlijk hebben jullie niet eens door dat jullie, zijn vrouw en twee dochters hebben ontvoerd. Als jullie ons nu vrijlaten, zullen jullie er met een lichte straf afkomen.” Ik vroeg me af of het zinvol was om dit te zeggen maar het hoorde bij Ivy. “Ivy, we weten heel goed wie jullie zijn” zei de vrouw en we weten ook dat er nu grote paniek heerst in het ovale kantoor en bij de FBI. Daarom konden we jullie ook nog niet naar het veel ruimere buitenhuis brengen.” Ze liep naar het raam en keek naar buiten. “Zodra de stad niet meer afgesloten is, zullen we jullie daar echter een beter onderkomen kunnen aanbieden.” Ze keek naar Ivy en zei: “Misschien moet je ook even genieten van het mooie uitzicht?” Het was amper een vraag geweest. Ivy stond op en liep naar het raam. “Dat kan niet waar zijn” zei ze en haar gezicht trok wit weg. Ook ik en Tia stonden op en liepen naar het raam. Ook wij verbleekte bij het zien van het ‘Donny hotel’. Het hotel waar wij een hele etage hadden en woonden als we in de hoofdstad waren. We waren nog geen 100 meter weg, nee, nog geen 50 meter, van de plek waar we waren ontvoerd.

Nadat we enigszins waren bijgekomen, werd ons ontbijt aangeboden. Toast met eieren en bacon. Geen thee of koffie, alleen water. “Is er geen koffie?” vroeg Tia. Dat was er dus niet. “Je hebt beloofd dat je ons met al het noodzakelijke zult voorzien” zei Ivy pissig. “Koffie is niet noodzakelijk” antwoorde de vrouw, “drinken is noodzakelijk en dat hebben we ingelost door water aan te bieden.” Het noodzakelijke van de ontvoerders was van een hele andere orde dan wat wij als noodzakelijk vonden. Dat bleek ook toen ik naar het toilet moest. Ik kreeg een emmer waar ik mijn behoefte maar moest doen. Geen privacy. Tia en Ivy waren naast elkaar gaan staan om een soort van afschermwandje te vormen. Ook kreeg ik alleen toiletpapier. Een bidet was voor de ontvoerders blijkbaar niet noodzakelijk. Douchen hoorde ook niet bij het noodzakelijke. We kregen een emmer water, koud water wel te verstaan, waar we ons mee konden wassen.

De tijd kroop voorbij. Iedere keer liep ik naar het raam. ‘Haal ons op Donny’ dacht ik dan. Ik keek naar de beveiliging van het Donny hotel. Er kwam niemand in of uit zonder door meerdere controles te moeten. De beveiliging die er gisteren niet was. Gisteren was mijn man bij een zeer belangrijke speech geweest. Het was zo’n dag dat de beveiliging keuzes moest maken en dan trokken ze altijd iets van de familie af, om maar voldoende capaciteit voor de president te hebben. Achteraf dus een verkeerde keuze.

Om de vier uur wisselde onze bewakers. Altijd waren twee vrouwen bij ons die voor het ‘noodzakelijke’ zorgde maar feitelijk onze bewakers waren. Ondertussen hadden we wel door dat buiten de deur nog een paar bewakers zaten. Zelfs als we de twee hier wisten te overmeesteren, dan nog hadden we geen schijn van kans om te vluchten.

Het was avond geworden en we werden gesommeerd om op onze matrassen te gaan liggen. Eén bewaker liep naar Ivy en pakte een ketting die aan de muur hing. Deze werd vastgemaakt aan de halsband. Ivy protesteerde heftig en probeerde de vrouw ook van haar af te slaan. De andere vrouw was meteen op mij en Tia afgelopen. Als we zouden proberen om Ivy te helpen, zou ze ons terplekke neerslaan. “Jammer dat je onze gastvrijheid niet waardeert” zei de vrouw, die uiteindelijk de ketting om de halsband van Ivy had gedaan. “Ik had deze kettingen liever afgelaten.” Ze had twee korte kettingen in haar hand en deed die om de enkel- en polsbanden van Ivy. Ze kon zich amper bewegen. “Slapen jullie liever met je armen en voeten vrij of willen jullie ook deze prachtige kettingen ertussen?” vroeg de vrouw. Ondertussen werd mijn halsband ook aan een ketting vastgebonden en iets later werd Tia ook vastgelegd. We protesteerde niet.

De volgende ochtend werden we weer bevrijd. Bij Ivy gingen ook de kettingen tussen haar pols- en enkelbanden af waardoor ze weer wat bewegingsvrijheid had. Na het ontbijt kwam een vrouw met kleding binnen. “We zijn zo vrijmoedig om jullie een kledingkeuze te geven” zei ze, “bedenk daarbij wel dat het erg warm wordt vandaag en we hier geen airco hebben.” De keuze bestond uit een dun en doorschijnend hesje met daarbij een minirok of een spijkerbroek met een wijde trui. Gelukkig was er ook ondergoed bij het doorzichtige hesje, als je voor de trui koos, koos je ook om de rest van de dag zonder bh te lopen. De keuze tussen de hele dag in vernederende kleding te lopen of om het bloedheet te hebben. “Ik laat ze niks zien” zei Ivy stoer en pakte de spijkerbroek en trui. Tia, die altijd al pragmatischer was geweest, koos voor het doorzichtige hesje en het minirokje. Ik twijfelde enorm. “Mea, het zijn ook vrouwen die ons bewaken” zei Tia, “ze weten echt wel hoe borsten eruit zien.” Daar had ze een punt. Ivy bleef echter stoer en veranderde niet van kleding.

Nadat we ons, één voor één, gewassen hadden, waarbij de andere twee een menselijk muurtje vormde, kleedde we ons aan. Het voelde in ieder geval een stuk frisser al had ik er heel wat voor over om een echte douche te nemen. De kleding die we aan hadden gehad, werd door de vrouw verzameld. Ze pakte een soort van vuurkolf en deed de kleding, inclusief onze schoenen, erin. Toen de vrouw er een brandbare vloeistof over deed, ontplofte Ivy zowat. “Daar ligt voor meer dan 100.000 dollar” zei ze boos, “waag het niet om het te vernielen.” Eén minuut later waren de polsen van Ivy weer geboeid en had ze tape op haar mond. En zo moesten we toekijken hoe onze kleding in de fik werd gestoken. Weer een vernedering. Net zoals de vernederingen van het vastgebonden op bed moeten liggen, het dragen van hoerige kleding, het moeten pissen en poepen in een emmer. Alles werd gedaan om ons zoveel mogelijk te vernederen.

Pas bij de lunch ging de tape van de mond van Ivy en kon ze ook weer drinken. Ook haar polsen waren weer losgemaakt. Het was ondertussen snikheet geworden. Ik was blij dat ik voor de dunne en doorzichtige kleding had gekozen. Ivy had het daarentegen erg moeilijk in haar strakke spijkerbroek en trui maar ze liet zich niet klein krijgen. Althans nu nog niet. Maar ze moest steeds vaker water drinken, steeds vaker gooide ze water over haar gezicht. Het duurde tot drie uur in de middag toen ze de bewaakster vroeg of ze de andere kleding aankon. “We hebben je vooraf gewaarschuwd” zei de vrouw, “morgen krijg je opnieuw de keuze.” Ivy wilde wat zeggen maar hield zich op tijd in. “We houden je niet tegen als je liever zonder kleding rondloopt” zei de vrouw. “Zodat jullie mijn borsten kunnen zien” schreeuwde Ivy. “Zal ik je polsen weer vastmaken en je grove mond dichtplakken?” vroeg de vrouw, “zo gedragen gasten zich niet.” Gelukkig had Ivy ondertussen wel geleerd om een beetje in te binden. De hitte werd er echter niet minder door. Het duurde nog een half uur voor Ivy besloot dat ze toch beter halfnaakt kon lopen dan in haar dikke trui. De volgende vernedering voor haar.

En die vernedering hield niet op. Tot het avondeten hadden de twee vrouwen geen aandacht gegeven aan de borsten van mijn stiefdochter. Dat Ivy halfnaakt het diner moest eten was ze wel gewend. Dat deed ze wel vaker maar dan alleen in besloten kring met haar man. Toen het eten op was en de tafel werd leeggeruimd, kwam een vrouw achter haar staan. Haar hand ging naar de borst van Ivy. “Blijf van me af” schreeuwde ze nog met als gevolg dat haar mond weer werd afgeplakt en haar polsen, deze keer op haar rug, werden vastgebonden. De vrouw ging daarna door met waar ze was gebleven, het betasten van de borsten van Ivy. “Echt nog wel stevig” zei ze en kneep er in. “Zit er nog melk in?” vroeg de andere vrouw, “per slot van rekening is ze al eens drachtig geweest.” De eerste vrouw boog haar hoofd naar een tepel van Ivy en zoog eraan. “Leeg” zei ze en ging naar de andere tepel. “Ook leeg” zei ze.

Pas toen het bedtijd was, werd Ivy weer bevrijd, al werd ze wel weer aan de ketting aan de muur vastgelegd. Ze had in ieder geval nu wat meer bewegingsvrijheid. Ook ik en Tia werden vastgelegd. De volgende ochtend was hetzelfde als de dag ervoor. Ivy was nu wel zo slim om de luchtige kleding te kiezen. Na de douche werd weer de kleding, die we gisteren aan hadden gehad, verbrand. Waarschijnlijk om iedere vorm van bewijs, dat we hier waren geweest, te vernietigen. Deze keer waren we er niet rauwig om. De rest van de dag verliep rustig. Ivy had begrepen dat ze beter niet tekeer kon gaan tegen de vrouwen en vermeed zodoende nog meer vernederingen. En zo ging de dag voorbij en spraken we elkaar vooral moed in. Mijn man, toch de president van dit land, zou kosten nog moeite besparen om ons vrij te krijgen.

Ook de twee volgende dagen gingen zonder incidenten voorbij. Zonder de extra vernederingen die we toch wel moesten doorstaan. Na het avondeten kwam een vrouw op ons af. “We vertrekken zo” zei ze. Op dat moment ging de deur open en kwam hetzelfde karretje binnen waarmee we een paar dagen geleden werden ontvoerd. Ik keek naar Ivy en zag hoe de vrouw een doek onder haar neus hield en Ivy op de grond viel. Op dat moment voelde ik ook de doek onder mijn neus komen, dezelfde geur als voor een paar dagen. En toen werd het zwart.

“Ze komen weer bij” hoorde ik een mannenstem zeggen. Ik nam de omgeving in me op. We zaten in een auto, een bestelbusje. Naar buiten kijken was er niet bij. Mijn polsen waren vastgebonden, net als mijn enkels. Ook voelde ik dat ik de metalen halsband nog steeds om had. Naast me zat Tia en daarnaast Ivy. Weer kregen we de mededeling dat als we ons, als goede gast, zouden gedragen, de kettingen af werden gedaan. De extra bewegingsruimte konden we goed gebruiken. We kregen ook water waarmee we onze drogen kelen weer wat op orde konden brengen.

“We brengen jullie naar een comfortabelere woning” zei de man. “Het wordt wel twee dagen rijden maar dan kunnen jullie ook weer gewoon douchen en vrij rondlopen.” “Als je ons hier nu laat uitstappen dan kunnen we ook vrij rondlopen” zei Ivy alsof ze niks geleerd had van de afgelopen dagen. De man boog naar haar toe en trok, met één stevige ruk, het hesje van haar lijf. “Bij iedere slimme opmerking van je, verdwijnt het volgende kledingstuk” zei de man. De vernederingen bleven maar doorgaan.

Alsof er niks was gebeurd, vervolgde de man zijn verhaal. De blokkade van de stad was opgeheven en daardoor konden ze zich nu vrij verplaatsen en ons naar ons nieuwe ‘hotel’ brengen. Het speet hem dat we zolang in de kleine ruimte hadden moeten blijven maar dat was toch volledig de schuld van Donny geweest. Hij probeerde ons uit te lokken maar we trapte er niet in en hielden onze mond, hoe moeilijk het soms ook was. We kregen te horen dat er iedere twee uur een pauze was en dat we dan onze behoefte moesten doen. Tussentijds stoppen zat er niet in.

En zo stonden we wat later op een verlaten parkeerterrein. Geen toiletgebouw in de buurt. Pissen en poepen moesten we maar in het gras doen. We kregen tien minuten waar we ook even onze benen konden strekken en werden toen weer in de bestelbus gedirigeerd. Twee tussenstops later zag ik een ander busje staan. Was het de mogelijkheid om iemand te laten merken dat we gegijzeld waren? Die hoop werd meteen de bodem ingeslagen. De man, die uit de tweede bus kwam, kwam meteen op de chauffeur van onze bus af en begroette hem hartelijk. Een kwartier later zaten we in de andere bus, er was weer een spoor gewist. In de tijd die volgde, wisselde we nog drie keer van bus. We probeerde de tijd te doden door wat te slapen. En op een of andere manier lukte dat ook wel.

We waren vier uur geleden al van de verharde weg afgegaan. Tijdens een tussenstop hadden we wel gemerkt dat we in een zeer afgelegen gebied zaten. Er was amper een boerderij te zien geweest, laat staan een dorpje. We hadden geluncht, zover je het een lunch kon noemen, en waren overgestapt in een busje waar achterin ramen zaten. Natuurlijk gaf het even hoop maar ik begreep ook wel dat we waarschijnlijk niks anders tegen zouden komen. Dat bleek ook zo te zijn. Twee uur lang hadden we gereden, we hadden alleen bossen en woestijnland gezien. Vooral dat laatste. Ineens was een groot gebouw zichtbaar geworden. “Daar is jullie nieuwe onderkomen” had de man gezegd. Iets later reden we door een poort en parkeerde hij de bus in de garage. We konden uitstappen.

We werden welkom geheten door een vrouw van mijn leeftijd, rond de 55 jaar. Ze was absoluut zeer goed gekleed. “Voor we gaan dineren, neem ik aan dat jullie graag een douche willen nemen” zei de vrouw, die zichzelf als Mia had voorgesteld. Ze knipte met haar vingers en drie jonge meiden van rond de 25 jaar, gekleed als dienstmeisje, maar dan van het seksuele soort, kwamen aangelopen. “Mea, dit is Ting, ze is je begeleidster gedurende de tijd dat je bij ons verblijft. Ze zal je iedere keer voorbereiden op het volgende event. Luister goed naar haar en doe wat ze van je vraagt.” Ik keek Ting aan. Waarschijnlijk een Chinese. Ivy kreeg Nala toegewezen. Een donker Afrikaans meisje. Ze wilde duidelijk protesteren maar hield wijselijk haar mond dicht. Tia kreeg Nadja toegewezen, waarschijnlijk uit het Midden-Oosten.

“Breng ze naar hun kamer en maak ze klaar voor het diner” zei Mia. Ik liep achter Ting aan en kwam in een slaapkamer. “Dit is je kamer voor de tijd dat je hier doorbrengt” zei Ting. Ik bekeek de kamer. Er stond een tweepersoonsbed met een nachtkastje en een kast voor de kleding. Ik opende de kast maar er lag niks in. “In de loop der tijd zal de kast zich verder vullen” zei Ting. Voor een Chinees sprak ze uitermate goed Engels. Ik liep de badkamer in. Er was een fatsoenlijke douche, een wastafel en een toilet. Tot mijn grote geluk zag ik ook een bidet. In het toiletkastje lagen de spullen om mijn gezicht en tanden te kunnen verzorgen al was er geen make-up.

“Je dient nu te gaan douchen” zei Ting en kwam op me aflopen. “Deze kunnen nu af” zei ze en maakte de pols- en enkelbanden los. “En deze?” vroeg ik terwijl ik naar mijn hals wees. “Daar beslist Mia over” zei ze. Ze stond op en liep de badkamer uit. “Ik leg de kleding voor het diner alvast klaar” zei ze.

Ik kleedde me uit, eindelijk bevrijd van die goedkope ellende, die me er als een hoer uit had laten zien. Uitgebreid nam ik een douche en genoot van het warme water. Eventjes genieten van de luxe, al was die zeker een stuk minder dan in het ‘Donny hotel’ van mijn man. “Over tien minuten moet je klaar zijn Mea” werd er vanuit het slaapgedeelte geroepen. Ik zette de douche uit en droogde me af. “Kun je de kleding hierheen brengen?” vroeg ik. “Mea, omkleden gebeurt hier” antwoordde Ting. Tegenspreken had geen zin, ze deed alleen wat haar was opgedragen. Ik deed de handdoek om mijn lichaam, het was niet nodig dat die Chinese mijn lichaam, het lichaam van de first lady, te zien kreeg.

Op het bed lag een doorzichtig setje aan kleding. Lingerie, maar dan van het type hoerig. Een babydoll, zo doorschijnend en zo kort dat ik heel veel huid zou laten zien. “Ik trek dat ding niet aan” hoorde ik Ivy, in de kamer naast me, roepen. “Ik ben geen hoer.” Iets later gevolgd met “Blijf van me af zwarte.” Daarna was het stil. “Moet ik dit echt aan?” vroeg ik aan Ting. “Je kunt er ook voor kiezen om naakt aan te schuiven” zei Ting zonder enige emotie in haar stem. Terwijl ik me afvroeg wat er in de kamer van Ivy gebeurde, deed ik de babydoll aan. Eigenlijk was het niet meer dan een bh met transparante stof eronder die weer op mijn rug, ter hoogte van mijn billen werd vastgemaakt. Daaronder nog een tanga, die mijn streepje verborg maar meer ook niet. Zoiets deed ik nog niet voor Donny aan als het weer eens tijd was dat hij me kon neuken. Ik voelde me enorm goedkoop. “Loop je achter me aan en doe je wat ik zeg?” vroeg Ting, “of moet ik je leiden.” Ze pakte een ketting en liet merken dat deze perfect om mijn halsband zou passen om me de ruimte in te trekken. Ik zei dat ik zou volgen, nog meer vernedering kon ik niet hebben.

De deur ging open en ik werd naar de eettafel gebracht waar drie mannen, boeren of mijnwerkers of zo, me aankeken. “Lekker ding” riep er één. Ik werd bekeken alsof ik een stuk vlees was, neukvlees wel te verstaan. Ook Tia werd binnengebracht. “OOO nog een stuk jonger kutje” riep nu een ander. De vernedering was totaal en dan moest de avond nog beginnen. De deur van de kamer van Ivy ging open. Geheel naakt, werd ze aan een metalen ketting meegevoerd door haar begeleidster Nala meegevoerd. Haar polsen waren op haar rug gebonden en op haar gezicht was een rode plek te zien. Ze was door Nala in haar gezicht geslagen toen ze geweigerd had om de babydoll aan te doen. De consequentie moest ze nu dragen. “Jezus wat een behaarde doos” riep één van de mannen, “daar krijg je nog schaamluis van.” Mia vertelde tegen Nala dat ze Ivy naar de hoek van de kamer kon brengen.

Daar werd Ivy tegen een soort van Andreaskruis gezet en vastgebonden. Haar polsen werden boven haar hoofd vastgebonden en haar enkels, wijdbeens uit elkaar, aan de onderkant van het kruis. Mia keek even naar Nala die meteen verdween en even later terugkwam en wat aan Mia gaf. “Het is erg jammer dat je onze gastvrijheid niet op waarde inschat” zei Mia, “daarbij houden we hier ook van hygiëne.” Ze deed handschoentjes aan en maakte het pakje, dat Nala aan haar had gegeven, open. Toen ze het naar de kut van Ivy bracht, begreep ik pas dat het een waxstrip moest zijn. Deze werd zorgvuldig aangebracht en zelfs over haar schaamlippen geplakt. “We houden niet van wild schreeuwen” zei Mia en plakte tape op de mond van Ivy. Vervolgens pakte ze de waxstrip vast en trok deze met een ferme ruk, in één snelle beweging, van de kut van Ivy. De schreeuw van pijn werd gedempt door de tape maar aan het hele gezicht van Ivy was te zien dat ze pijn had. Mia keek naar de strip die vol haar zat. “Die bewaren we even” zei ze. Nu begreep ik de handschoentjes. Ze had geen vingerafdrukken achtergelaten.

“Kun je jezelf weer als een fatsoenlijke gast gedragen” vroeg Mia aan Ivy. Ze knikte. “Nala, laat haar kleden” zei ze. Ivy werd teruggebracht naar haar kamer en nog geen vijf minuten later kwam ze, net zo gekleed als Tia en ik, terug en kwam erbij zitten. Ik vroeg me af of ze Ivy konden breken. Ze was net zo stijfkoppig als haar pa, het zou in ieder geval niet makkelijk gaan.

Wonder boven wonder gebeurde er tijdens het diner niets bijzonders. Mia vertelde dat er in de avond bezoek zou komen. In de tijd dat we hier waren zouden we in de ochtend twee uur taalles krijgen en in de middag zou er gesport worden zodat onze conditie verbeterd zou worden. Verder was er een avondprogramma waar ze niets over kwijt wilde. Gezien de mannen, die aan tafel zaten en ons als neukvlees zagen, beloofde dat niet veel goeds. Ik kon alleen maar hopen dat we vanavond niet verkracht zouden worden.

Na het diner ruimde de drie kamermeisjes de tafel af. “Heren, hebben jullie al kunnen kiezen wie naast jullie op de bank mag zitten als we basketbal gaan kijken. Ik was uitgekozen door de dikste man. Ik walgde er al van dat ik naast hem moest zitten. De mannen werden naar de sofa’s geleid en wij moesten blijven zitten. “We beginnen rustig aan” zei Mia. “Gewoon lekker tegen de man aanhangen en hem strelen, kusje mag natuurlijk altijd en ze vinden het ook niet vervelend als je even over hun broek strijkt. Natuurlijk mogen de mannen ook aan jullie lekkere lijfjes zitten. En ze gaan vast aan die heerlijke tepeltjes van jullie zitten. Ze weten dat jullie kutjes verboden terrein is en zullen daar dus vanaf blijven.”

Ze draaide haar hoofd naar Ivy. “Tenzij jullie besluiten dat je niet meewerkt” zei ze, “dan mogen ze de rest van de wedstrijd over je heen.” Ze liet het even bij ons indalen. “En Ivy, je kunt ondertussen weten dat wij dit altijd winnen.”

We werden naar de sofa’s gestuurd en gingen naast de man zitten waar we naast diende te gaan zitten. Niemand van ons leunde tegen de man in kwestie aan. Tia was als eerste aan de beurt. De man deed een arm om haar heen en trok haar naar hem toe. Iets later werden ook Ivy en ik tegen de man aangedrukt. Ondertussen keken we naar een oersaaie wedstrijd al dachten de mannen daar anders over. “Een beetje meer actie” hoorde ik Ting achter me zeggen, “Mia was duidelijk wat de gevolgen kunnen zijn.” De angst om verkracht te worden zat er goed in dus ik begon de man te strelen. Ik keek naar mijn stiefdochters en blijkbaar was hetzelfde tegen hun verteld.

Het gevolg kon niet uitblijven. De arm van de man ging over mijn nek en trok me nog wat dichter tegen hem aan. Vervolgens ging zijn arm naar beneden en streelde over mijn bh heen. Het leek wel of ik niet meer kon ademen. ‘Rustig doorademen’ dacht ik, ‘rustig doorademen’. Langzaam kwam ik weer bij bedaren en kon ik weer rondkijken. Ik kon me gelukkig prijzen ten opzichte van Tia, de man die bij haar zat, had zijn hand al onder de babydoll en dus rechtstreeks contact met haar borsten.

“Zou je hem niet eens kussen” fluisterde Ting in mijn oor. De man had haar niet eens opgemerkt. Ik ademde nog eens diep in en uit en verzamelde al mijn moed voor ik mijn mond naar de wang van de man bracht en hem kuste. “Je hebt fijne lippen” zei de man en begon harder in mijn borsten te knijpen. Na nog een kus van mij, gleed zijn hand in mijn babydoll. Mijn hart leek stil te slaan toen hij mijn tepel aanraakte.

De rust van de wedstrijd was aangebroken. Ik zag dat Ivy haar mond op de mond van de man, die naast haar zat, had gedrukt. “Ik wil ook wel even tongen” zei de man. Weer ging een walging door mijn lijf en vroeg ik me even af of een verkrachting niet beter was dan een smerige tongsessie met deze man. De hele rust tongde we. Het voordeel was wel dat hij amper meer met mijn tepels speelde. De tweede helft ging verder zoals de eerste was afgelopen. De man was continue in mijn borsten aan het knijpen of met mijn tepels aan het spelen. Dat werd nu afgewisseld met tussendoor even tongen.

De wedstrijd liep ten einde, nog een minuut of vijf. “Je hebt nog niet over zijn broek gestreeld” fluisterde Ting in mijn oor. Ik ging er niet onder uitkomen. Ik had het bewust uitgesteld in de hoop dat er geen tijd meer zou zijn om me te verkrachten als ik weigerde. “Als je niet heel snel begint dan zal Mia vinden dat je niet aan de opdracht hebt voldaan” werd er weer in mijn oor gefluisterd. Ik wist niet hoe snel ik met mijn hand naar de broek van de man moest gaan en over zijn broek moest strelen. “Laat die maar lekker groeien” zei de man. Dat hoorde ik ook de andere mannen zeggen. Ivy was gelukkig niet zo koppig geweest om op het laatste moment toch nog verkracht te worden.

“Willen jullie het even afmaken?” vroeg Mia aan de drie mannen. Pas toen ze opstonden zag ik wat er was gebeurd. De drie kamermeisjes stonden bij de eettafel. De bovenkleding was uit. De mannen liepen er op af en de meiden begonnen de mannen af te trekken. Het duurde nog geen drie minuten voor ze klaar waren gekomen. Nog sneller dan mijn man.

De mannen en de kamermeisjes verdwenen uit de kamer. “Zo lastig was dat toch niet” zei Mia. Daar dachten wij heel anders over maar zeiden niks. “Jullie pa en jouw man, wil een teken van leven” zei Mia. “We gaan een paar foto’s maken.” Donny was blijkbaar over onze vrijlating aan het onderhandelen. Als echte dealmaker zou het hem zeker lukken.

“Even uit de kleren allemaal” zei Mia, “Donny zal het best leuk vinden om jullie weer eens naakt te zien.” “Zijn we niet genoeg vernederd Mia?” vroeg ik. “Je weet dat de mannen nog in dit huis zijn?” was haar wedervraag. Meteen deden we allemaal onze babydoll en tanga uit. “Nog een onhygiënische doos” zei Mia en keek naar mijn streepje. “En die van jou kan nog even bijgewerkt worden” zei ze tegen Tia. Weer ging de handschoen aan en werd bij mij en Tia de waxstrip opgeplakt. Ik beet op mijn tanden toen ze de strip eraf trok. Het streepje stond nu op de waxstrip en mijn kut was kaal. Ook de kut van Tia was kaal al was er alleen wat korte haartjes afgetrokken.

Vervolgens werden de foto’s gemaakt. “Doe maar even of je aan de tiet van je stiefmoeder likt” zei Mia tegen Tia. “Sorry Mea” zei ze toen ze bij me kwam staan en haar mond naar mijn tiet bracht. “En Ivy, als jij nu even de vinger in de kut van je zus vind hebben we toch een prachtige familiefoto.” “NOOOIT” schreeuwde Ivy. Meteen kreeg ze een klap in haar gezicht. “NU doen of er zitten zo drie mannen in jouw kut” zei Mia zeer dringend. En zo werd de foto gemaakt waarbij Tia aan mijn tiet zoog en Ivy haar vinger in de kut van haar halfzus had.

“Jullie kunnen je schoonmaken en omkleden” zei Mia en wees ons naar onze kamers. We moesten de babydoll meenemen. Natuurlijk stond Ting in mijn kamer. Ik spoelde me af en liep naakt naar het bed. Dat Ting me naakt zag was nu echt wel mijn kleinste probleem. Er lag een zomerjurkje op bed. Geen slip, geen bh. Zonder te protesteren deed ik het jurkje aan.

Ik hoorde een helikopter aankomen. Even was er hoop. Die sloeg Ting meteen de bodem in. “De aangekondigde bezoeker is er” zei ze. We moesten wachten in de slaapkamer en toen hoorde ik een stem die ik kende, ik wist alleen niet meer waarvan. Toen zei Ting dat we naar de bezoeker zouden gaan. Ze deed de deur open en liet me naar buiten gaan, Tegelijkertijd waren de deuren van Tia en Ivy opengegaan. De gast, een vrouw met lange blonde haren stond op en draaide zich naar ons.

“JIJ” riep ik uit. Het bloed stroomde uit mijn hoofd. Terwijl ik neerviel zei ik nog: “de vrouw die volledig door mijn man wordt vertrouwd.” Toen werd het zwart.

Washington Hoofdkantoor van de FBI

Gefrustreerd hing ik de telefoon op. Weer was een aanknopingspunt naar de vermissing van zestien meiden op niks uitgelopen. Zestien vermissingen die allemaal los van elkaar leken te staan. Ik was aangewezen om de lokale onderzoeken te steunen. Het leek wel of ik de enige was die het verband zag, of wilde zien. Al twee jaar verdween af en toe een meisje. Op zich niks vreemds, dagelijks werden meiden vermist en de meeste kwamen na één dag tot uiterlijk één week weer terug. Soms werd een meisje dood teruggevonden. De doodsoorzaken waren uiteenlopend. Van verdronken tot verkracht en vermoord. En soms werden meiden niet terug gevonden. Dan werd de FBI ingeschakeld. Soms werd een meisje dan alsnog gevonden en soms ook niet.

Maar wat alle vermissingen gemeen hadden was dat er geen gemene deler was. Het betrof alle bevolkingsgroepen. Van arm tot rijk, van jong tot oud en van alle culturen. Nooit was er één groep die oververtegenwoordigd was. Natuurlijk was het wel eens dat er meer zwarte dan witte meisjes vermist werden, maar dan waren de leeftijden verschillen of verschilde het inkomen van de ouders.

Maar sinds twee jaar was er een groep die erboven uitstak. Witte meiden van vijftien jaar, die net voor hun zestiende verjaardag stonden. Alle ouders hadden een goede sociale status. Van rechter tot arts en van wetenschappers tot bestuurders van universiteiten. En ondanks dat alle vermissingen in verschillende staten waren, was het voor mij een punt dat geen toeval kon zijn. Zeker omdat de ouders van alle vermiste, aanhangers waren van de democraten. Geen van alle echt actief maar wel lid van de partij. De slachtoffers hadden teveel gemeen om het toeval te laten zijn.

Omdat het onderzoek vooral lokaal plaatsvond, kon ik alleen ondersteunende activiteiten organiseren. En als daar niet om werd gevraagd dat had ik niks te leveren. Omdat de vermissingen in verschillende staten had plaatsgevonden, was al dat onderzoek ook enorm versnipperd.

Mijn secretaresse kwam binnen. “John, zet de TV maar even aan” zei Sanne. Sanne was net nieuw op mijn afdeling. Ze was als studente begonnen en had best wat in haar mars maar ze had zichzelf ook omhoog geneukt. Toen ze op mijn afdeling was gekomen had ze al vrijwel meteen laten merken dat, voor een betere positie, ze ook te neuken was. De negentienjarige met pikzwart haar en een flinke voorgevel leek een onschuldig gezichtje te hebben en erg naïef te zijn. Dat was verre van wat ze was. Ze wist precies wat ze deed en wist dat haar kut de lift in plaats van de trap naar de top was. En ook ik had daar gretig gebruik van gemaakt toen ik haar mijn persoonlijke assistente had gemaakt. Daarbij had ik Sanne ook duidelijk kunnen maken dat een snelle lift naar boven ook een harde val naar beneden kon betekenen. Dat ze op een niveau was gekomen dat ze ook zeker moest stellen dat ze niet al te ver terug moest vallen. Oftewel, dat ze zowel met haar werk, als met haar kut kon bewijzen dat ze een meerwaarde had. Hoe meer ze van het één toonde, hoe minder ze van het andere nodig had. Oftewel ze kon haar klasse bewijzen in haar werk of in bed. Wat het werk betrof deed ze wat je van een negentienjarige kon verwachten, de rest maakte ze goed in bed. Ik wist dat ze binnenkort de lift weer zou nemen en de volgende in bed zou trekken voor een promotie. Ze wist echter ook dat ik haar zou opvangen als het daar zou mislukken.

“BREAKING NEWS: Vrouwen van president ontvoerd” stond met grote letters op het scherm. Samen met Sanne keek ik naar het scherm. Het bleek dat de vrouw en twee dochters van de president, op klaarlichte dag, uit het woongedeelte van het hotel van de president waren ontvoerd. Veel nieuws was er nog niet. Er waren maar twee bewakers op de verdieping geweest omdat de rest bij de toespraak van de president moest zijn. De beelden, waarop te zien moest zijn geweest hoe de bewakers buiten werking waren gesteld, waren nog niet vrijgegeven. Wel waren er beelden dat twee schoonmaker de lift uit waren gekomen om de was op te halen. Ze waren naar binnen gegaan en een paar minuten later weer naar buiten gekomen. De vrouwen hadden in de kar met de lakens moeten zitten. Daarna was er namelijk geen beweging meer geweest tot een bewaker was bijgekomen van een verdoving, die hem was toegediend. Hij had meteen de alarmknop ingedrukt maar het kwaad was al geschied.

Natuurlijk werden er tientallen deskundige geïnterviewd. Natuurlijk bleven de meeste vaag omdat er domweg niks te zeggen viel. En dan waren er de haaien die al naar schuldige zochten. “Daar gaan hier heel wat koppen rollen” zei ik. “Dan ben ik blij dat ik me nog niet op dat niveau naar boven heb geneukt” zei Sanne. Ik glimlachte. Sanne had er nooit een geheim van gemaakt dat ze naar de top wilde en dat ze daar heel wat seks voor over had. “Wees ook maar blij dat mijn afdeling hier niet mee te maken krijgt” zei ik, “anders zat je nu in het overwerk.” Toch kreeg mijn afdeling er wel mee te maken. 80% van mijn personeel werd bij me weggehaald om ondersteunend werk te doen voor andere afdelingen.

“Verschil moet er zijn” zei ik gefrustreerd tegen Sanne. “Als ik op zoek ben naar ondersteuning in de zoektocht naar zestien meiden dan moet ik het zelf oplossen. Nu zijn er drie vrouwen weg en staat de hele FBI ter beschikking.” “Zal ik even wat frustratie bij je weghalen?” zei Sanne en deed de bovenkant van haar crop-top iets naar beneden en de benedenkant trok ze iets op waardoor haar flinke tieten aan beide kanten goed zichtbaar waren. Ze kwam op haar knieën bij mijn stoel zitten. Zelf had ik mijn broek al geopend en liet Sanne mijn lul tussen haar tieten stoppen. Een heerlijke massage van mijn lul volgde. Ze begon met beide tieten gelijktijdig omhoog en omlaag te bewegen. Al snel stond de spanning vol op mijn lul maar, goed als Sanne in seks was, wist ze het uit testellen door haar tieten om en om te gaan bewegen. Als de druk dan iets was gezakt dan liet ze weer beide tieten tegelijk op en neer gaan. Na de derde wisseling hield ik het niet meer, of eigenlijk moest ik zeggen dat Sanne besloten had om me klaar te laten komen. Mijn sperma spoot tegen haar kin en bedekte een flink deel van haar borsten. “Heerlijk Sanne” zei ik. Ze was weer opgestaan en pakte de tissues uit mijn lade om zichzelf schoon te vegen. Ik vroeg haar of ze zin had om mee uit te gaan eten. “Om daarna in je bed te belanden?” vroeg ze en beet op haar lip. “Daar heb ik niks op tegen” zei ik.

En zo kroop Sanne, drie uur later, op me. Even liet ze haar kut een paar keer over mijn lul rijden voor ze haar heupen omhoog bracht en mijn lul in haar kut liet glijden. Het was heerlijk om haar dansende tieten voor me te zien. Het was nog fijner om mijn lul in haar kut te voelen. Even de ontspanning, even de stress van het werk vergeten. De kreunen van Sanne waren niet gespeeld, dat waren ze nooit geweest. Sanne neukte om hogerop te komen maar het was ook wel duidelijk dat Sanne zelf genoot van een lul in haar natte en warme doos. Ik hoorde hoe ze klaarkwam, maar als een goede slet, bleef ze doorneuken. Toen ik op klaarkomen stond, trok ik haar strak op mijn borst, draaide ons om en stootte nog een paar keer hard in haar doos om vervolgens te lozen.