Door: Keith
Datum: 06-01-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 2412
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 54 minuten | Lezers Online: 1
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 54 minuten | Lezers Online: 1
Vervolg op: Gonnie - 26: Even Zwemmen
Plannen Maken
Vrijdagochtend startte met de wekker die irritant zoemde. En een lekkere vent die me zoende. Slechts één lekker verschil, maar het laatste was toch een stuk prettiger. “Goedemorgen, mooie vent. Lekker geslapen?” Frank knikte. “Volgens mij was ik binnen een paar minuten vertrokken. Lekker.” “Ga jij als eerste douchen of ik?” Hij kroop onder het dekbed vandaan. “Ik ga wel eerst. Kan jij nog even wakker worden.” Ik bekeek hem toen hij naar de douche liep. Wat een lekker lijf…
Even later kwam hij fris terug. “Zo mevrouw, uw beurt. Voordeel: de douche is warm.” Snel sprong ik onder de straal. Ik hield m’n haren droog. Als ik ze waste, deed ik dat meestal ’s avonds. Dus ik was ook vlot klaar. Aankleden… Frank keek er naar, ik zag het. “Jij mag naar me kijken, lekkere vent.” Ik deed eerst m’n rokje aan, toen pas mijn panty en lachte Frank daarna uit. “Je kwijlde nog nét niet, schatje…” Hij knipoogde. “Het mooiste uitzicht wat ik me kan wensen: mijn vriendin die haar panty aantrekt.” Ik bromde: “Jaja… En geen hand uitsteken natuurlijk. Als jij m’n beha nu eens vastmaakt…”
Dat deed hij vrij geroutineerd en streelde toen even over mijn borsten, over het behaatje heen. “Mooie meid… Trek maar snel je blouse of truitje aan, anders ruk ik je kleren van je lijf.” Verder aankleden, opmaken en eten.
Daarna pakte ik een weekendtas in met kleren. Met onder andere alle ingrediënten voor Gonnie uit 5 VWO. Hihihi… Rustig reden we naar Ede; de overburen hadden we niet gezien. Prima; geen zin in gezeik. In Ede rolde vlak na ons de jeep van Mariëlle de parkeerplaats op. En ze perste de best wel lompe bak keurig in een gaatje tussen een boom en een andere auto. In één keer. “Dat heb je vaker gedaan, Mariël… Goedemorgen trouwens.” Ze haalde haar schouders op.
“Niet zo moeilijk als je bijna elk weekend op de trekker zit. Dan is dit ding een peulenschil. Bovendien…” Ze lachte ondeugend “rijden we er ook wel eens mee op het land. Lekker tussen de bomen door. Ik ken dit ding van voor tot achter.” “Dat was te zien, dame” zei Frank. “Goeiemorgen.” We liepen samen naar binnen. Martin stond bij het koffieapparaat. “Ik zag jou die Jeep parkeren, Mariëlle. Vakwerk!” Ze kleurde een beetje. “Dank u wel, meneer Brands.” Zijn gezicht betrok even. “Zo noem je me maar als ik me net geschoren heb en een stropdas om heb, Mariëlle. Ik heet Martin, weet je nog?”
Frank vulde aan: “En de kans dat je Martin geschoren ziet is nogal klein. Om over een stropdas maar niet te spreken.” Martin trok een wenkbrauw op. “Niet meteen mijn reputatie aan diggelen gooien, makker. Zeker niet als er twee knappe dames bij staan, ben jij bedonderd…”
“Twéé knappe dames? Wat wil je daarmee zeggen, Martin?” De stem van Yvonne achter hem. Hij draaide zich snel om. “Dat Gonnie een rooie bitch is, Yvon. Verder niks hoor… Ik zou niet durven!” “Dat van die bitch kan ik wel bevestigen, Martin”, zei Frank droog. “En haar overbuurman ook wel, denk ik.” Ik snoof. “De viespeuk…” In het kort vertelde Frank de gebeurtenis met meneer de Hooghe. Hij eindigde met: “Zó keek hij naar een donker raam, het volgende moment stond hij zelf in het spotlight. Letterlijk.”
Martin nam een slok koffie. “Hoeveel lumen, Frank?” “Vierduizend, volgens de fabrikant. En hij stond op nog geen 30 meter bij ons vandaan, dus…” Martin keek bedenkelijk. “Als je daar recht in kijkt, zie je eerste paar minuten he-le-maal niks meer, vriend. Oppassen daarmee.” Met een serieus gezicht zei Frank: “Dat was exact de bedoeling ook, Martin. In die minuten kon Gon zich ten minste veilig uitkleden.” Ik sputterde. “Zeg vriendje, ben jij helemaal… Martin: na die actie met dat lampje van Frank hebben we netjes de best wel dikke gordijnen van mijn slaapkamer dichtgedaan hoor.”
Hij knipoogde. “Maar Frank beweert net dat jij je ‘veilig’ kon uitkleden… Met de gordijnen dicht trek ik dat toch wat in twijfel, Gon…” Ik snoof. “Mariëlle, we gaan het bureau in. Hier is geen zinnig woord mee te wisselen. Kerels… Báh!”
Ik trok een nogal blozende Mariëlle bureau O&O in. “Niks van aantrekken, meid. We nemen elkaar hier nogal graag in de maling. Maar… die buurman heeft gisteravond écht in de schijnwerpers gestaan. Dáár is geen letter van gelogen.” Yvonne kwam het kantoor binnen. “Gon, Mariëtte: is het goed dat ik vanmiddag Mariëtte onder mijn hoede neem voor het werk op de receptie? Want volgende week maandag mag je in ieder geval ’s morgens achter die desk zitten, Mariëlle. Dan moet ik weg. En voor die tijd moet je wel een en ander weten. Ik knikte. “Prima, Yvon. Dan kom ik ook eens aan mijn feitelijke werk toe.”
Even later kwam Frank het kantoor binnen, zette zijn laptop op het bureau en keek me aan. “Jazeker, meneer Veenstra. Ik sta al op, hoor.” Ik rolde mijn bureaustoel naar achter en stond op. Mariëlle keek verwonderd en ik verklaarde waarom ik opstond. “…en vorige week zat ik nog en terwijl hij de stekker in het stopcontact probeerde te doen, kwam Ben binnen en die maakte natuurlijk een gemene opmerking. En Frank schok, wilde overeind komen en stootte keihard z’n kop… Vreselijk gelachen!”
Op Mariëlle d’r gezicht verscheen een piepklein glimlachje en ze keek naar Frank. “En… was het de bult waard?” Frank gromde. “Ga jij ook al zo beginnen? Ik dacht dat jij zo’n verlegen meisje was… Diep in je hart ben je net zo’n feeks als Gon en Yvon.” Ik knikte. “Reden temeer om je netjes te gedragen, Frank. En nou aan ’t werk! De klanten kunnen elk moment bellen, omdat de collega’s er weer een puinhoop van hebben gemaakt. Húp!”
Frank zette zijn spullen klaar en ik ging met Mariëlle aan het werk. Ik maakte haar eerst wegwijs op het bureau, daarna gingen we het gebouw door: Waar kon ze wat vinden, hoe werkte het telefoonsysteem, onze computerhardware…
Ze was verrukt over de beeldschermen. “Heerlijk! Gewoon een helder beeld, zonder geflikker en grooot…” Toen ik een spreadsheet op het beeldscherm zette was ze helemaal blij. “Prachtig! Alle kolommen naast elkaar en leesbaar! Niet meer van links naar rechts scrollen…” Op haar verzoek zette ik haar bureau, dat van Frank en het mijne in een driehoekje bij elkaar. De bureau’s van Gerben, Ben, Alex en Mike stonden ook als ‘cluster’ bij elkaar met de grote ‘vergadertafel’ in het midden. Zo hadden we wat meer de ruimte en, zo zei ze met een glimlachje: ‘…dan kun jij rustig blijven zitten als Frank weer eens bij het stopcontact moet zijn…”
Frank keek even op. “Misschien wil ze dat helemaal niet, mevrouw Steenbeke.” Ik stak mijn tong uit en snauwde: “Jij wordt verondersteld hard te werken, meneertje. En je niet te bemoeien met gesprekken van meisjes onderling!” “Tuurlijk, mevrouw. Neem me niet kwalijk dat mijn oortjes goed werken.” Om tien uur: koffie. In de hal, bij Yvonne. Simon sloot ook aan.
Mariëlle bleek nog wat verlegen naar Simon te zijn; ze sprak hem twee keer aan met ‘meneer’, tot Yvonne ingreep. “Mariël: iedereen spreekt elkaar hier met de voornaam aan. Niemand uitgezonderd. Nou ja, ik af en toe, maar dat proberen we te bewaren voor thuis. En meestal lukt dat. Ja, Simon heeft dit bedrijf opgezet, is de directeur en zo, maar ook hij is maar een gewone vent. Dus…”
“Ik zal het proberen te onthouden, Yvonne”, was het antwoord. “Je doet je best maar”, zei Simon. “Als je de fout in gaat, krijg je ‘juffrouw’ terug, oké?” Even betrok het gezicht van Mariëlle. Simon zag het ook en zei: “Sorry. Dat viel niet zo goed, geloof ik.” Mariëlle schudde haar hoofd. “Nee. Slechte herinneringen.” Yvon legde een hand op de hare. “Laat die achter je, Mariël. Het is de bedoeling dat je hier een fijne werkplek hebt. En niet alleen hiernaartoe komt om je salaris te verdienen. Mensen die lekker in hun vel zitten, werken harder, zijn meer gemotiveerd en denken mee met het bedrijf. Wat weer mooie dingen oplevert.”
Ik gniffelde. “Dat klink wel héél lief en aardig, Yvon. Jij was toch zo’n keiharde HR-manager? Op deze manier blijft van dat imago niks meer over.” Ze katte terug: “Wacht maar. Binnenkort ga ik weer een middagje declaraties nakijken. En als ik een declaratie zie met de tekst: ‘Sorbet was nodig om een nieuwe medewerker te overtuigen’, zet ik daar knetterhard het stempel ‘afgewezen!’ op. Met rooie inkt. Dan is mijn imago weer luid en duidelijk bevestigd.” Frank knikte instemmend. “Dat stempel heb ik recent een paar keer mogen aanschouwen, ja…” We grinnikten en gingen even later weer aan het werk.
Om elf uur liet ik Mariëlle even met rust en gaf haar de tijd om de indrukken te verwerken. En om tien voor twaalf zette Frank zijn headset af. “Kom dames. Brood pakken, we gaan een stukje lopen. Het is lekker weer buiten, dus…” Rustig liepen we langs het spoor in Noordelijke richting, langs de strook bos. Daar was het rustig, behalve als er een trein aankwam; de diesels op het ‘Kippenlijntje’ naar Barneveld maakten nogal wat lawaai. Gezellig kletsend liepen we het rondje wat ik altijd tussen de middag liep: langs het spoor naar het noorden, dan linksaf het bos in, weer linksaf en via de scouting weer terug. Twintig minuten lopen en ondertussen eten en kletsen.
Nu ook: Mariëlle vertelde wat over haar jeugd. Opgegroeid in een gezin wat nogal ‘vrij’ was. “De grootste verdienste van mijn moeder. Zij wilde zich niet schikken naar de cultuur in de kerk en ging naar een andere kerk in Barneveld. Mijn vader had niet zoveel met het instituut ‘kerk’; die was hard bezig op de boerderij. En mijn broers en ik gingen in Barneveld naar school. Ja, een behoorlijk Christelijke school, maar op een goeie manier. En op het VMBO, later op het MBO leerde ik dat er ook een andere wereld bestond dan wat men in Terschuur vertelde.
Maar uiteindelijk ging ik bij de Weever werken. Lekker dichtbij, mensen die daar werkten kende ik ook, dat was ook prettig en de oude meneer de Weever was een goeie baas. Zijn zoon kwam een half jaar na mij er werken en langzaam maar zeker veranderde de sfeer. En die sloeg helemaal om hij na 1 januari dit jaar de leiding kreeg. Een aantal mensen nam toen ook ontslag, wat meestal met ruzie gepaard ging…”
Ze zweeg even ik vroeg: “En waarom nam jij geen ontslag, Mariël?” Ze haalde haar schouders op. “Ik hou niet van ruzie. En misschien ook wel gemakzucht; zolang je braaf doet wat je gezegd word, val je niet op…” Frank zei droog: “Dat is bij ons nét even anders, Mariëlle. Als je braaf doet wat je gezegd wordt, val je bij ons juist wél op…” Ze giechelde even. “Ja, dat was mij vrij snel duidelijk.” Ik vroeg aan haar: “Als ik er niks mee te maken heb, moet je dat zeggen, Mariël, maar: hoe is het thuis?”
Ze glimlachte. “Thuis is het prima. Pa is op het oog een vreselijke brompot, maar een schat. Heeft mij vaak beschermd. Tegen een onderwijzer op de basisschool die persé wilde dat ik met mijn rechterhand schreef en me, als ik met links schreef, een pets met de houten liniaal op mijn linkerhand gaf. Toen ik dat thuis, in een middagpauze, vertelde is Pa op de trekker naar school gereden, op z’n klompen het lokaal binnengelopen en heeft de onderwijzer met dezelfde liniaal een klap op zijn rechterhand gegeven. En gezegd: ‘Als ik nog één keer merk dat jij mijn dochtertje slaat, bedreigd of intimideert, stuur ik de politie op je af. En dat geldt net zo goed voor de andere leerlingen. Jij bent onderwijzer, je wordt verondersteld kinderen iets te léren. En ze niet te martelen.’ En daarna stapte hij weer op de trekker en reed naar huis. Nooit meer last gehad van die onderwijzer…
En Ma? Ma is een Moeder. Met hoofdletter. Een hele lieve schat. Houdt het gezin bij elkaar. Mijn twee broers? Arjan, de oudste is al twee jaar uit huis; die werkt bij de vader van zijn aanstaande bruid. Ronald, de jongste is nog wel thuis; die zit nog op de Agrarische School. Soms een rotjong met al zijn streken, maar hij is lief voor zijn zus. Wij kunnen elkaar alles vertellen. Kortom: Thuis is het inderdaad een veilige haven. Heel vaak, als ik thuiskwam van een dag werken bij De Weever, daar zitten uithuilen.” Ik sloeg een arm om haar heen. “Dat is nu voorbij, schat. Ik hoop dat je vanavond thuiskomt en dan kunt zeggen: ‘Héhé… Ik ben helemaal kapot van het werken, maar wat heb ik vandaag gelachen bij die idioten in Ede…’ Dáár doen we het voor, Mariël.” En Frank bromde: “Ja. Met name dat deeltje ‘idioten’. En vergeet die rooie feeks vooral niet.”
Mariëlle lachte nu. Voluit. “Dat gaat wel lukken.” Even later liepen we weer naar binnen. “Zo. Nog een bak koffie of thee en daarna lever ik je bij Yvon af en ga je met haar de dingen doornemen die een goeie receptioniste moet weten.” En gemeen voegde ik er aan toe: “Héél veel sterkte!”
Mariëlle nam me nog even apart en zei zachtjes: “Gonnie… Ik durf het niet aan Yvonne te vragen, want die ziet er altijd bijzonder netjes uit, maar… Wat moet ik aan als ik hier straks achter die desk zit? Hetzelfde als Yvonne?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Yvon is Yvon. Altijd bijzonder netjes, soms zelfs sexy gekleed. Háár stijl. Ik draag ook graag rokjes, gewoon omdat ik dat prettig vind…” Ik fluisterde: “En volgens mij kan Frank dat ook wel waarderen, maar dat is een geheimpje!”
Op normale manier vervolgde ik: “Draag wat je prettig vind om te dragen. Natuurlijk moet het wel netjes zijn, maar… Die spijkerbroek die je vorige week droeg toen we in Barneveld achter die sorbet zaten: stond je prima. Nou ja… Vóórdat je aan die sorbet begon ten minste. Daarna zat hij nogal strak.” Ze keek verontwaardigd en ik ging verder. “Draag wat je lekker vind, waarin je je jezelf voelt. Toneelspelen hou je niet lang vol. Een nette spijkerbroek en een leuke blouse? Prima. Pumps en een leuk jurkje? Ook goed. Maar als je in de klederdracht van de Weever Junior bij ons achter de desk gaat zitten, staat je nogal wat te wachten, denk er aan!”
Ze lachte weer. “Goed om te weten. Ik ga morgen eens shoppen, denk ik. En niet in Barneveld, maar in Amersfoort.” Ik stap een duim op. “Prima! En nu als de bliksem naar Yvon, anders krijg je van onze keiharde HR-manager onder uit de zak. Dat ga je niet willen. Húp!” Ze verdween richting hal en ik ging aan m’n eigen werk. Héhé…
En na een aantal telefoontjes, nog meer gegevens in ons systeem zetten en de software het werk laten doen (héérlijk!) sloot ik mijn computer af. Frank was nog bezig en ik keek op de klok. Kwart voor vier… Nog te vroeg om in te pakken en een slecht voorbeeld voor Mariëlle. Ik ruimde mijn bureau op: spul netjes in de lades of in de pennenbakjes en ik haalde er een vochtig doekje overheen. Met zijn headset op en in druk gesprek met een klant wees Frank demonstratief op zijn bureau en tilde zijn toetsenbord al op. Oké, oké…
Ik maakte zijn bureau ook schoon en staand naast zijn stoel voelde ik een hand op mijn billen. Hmmm… Veelbelovend! Maar dat handje ging omlaag en toen onder mijn rokje weer omhoog! Ik keek hem aan en schudde ‘Nee!’ Pesterig liet hij zijn hand niet zakken; die bleef mijn bovenbenen strelen. Hij dacht waarschijnlijk dat ik niet durfde te protesteren omdat hij een klant aan de lijn had?
Fout, Frankieboy…
Ik kletste het doekje nogal stevig in zijn gezicht. Zijn headset vloog af en hij kon ternauwernood een krachtterm voorkomen. De klant hoorde natuurlijk ook iets geks en vroeg er blijkbaar naar. Zijn antwoord? Meneer zei doodleuk: “Nee, de schoonmaakster hier was iets te overijverig bezig met haar poetsdoek. Maar die leer ik nog wel dat, als ik met een klant bezig ben, ze mijn bureau even met rust moet laten…” Ik trakteerde hem op een héle boze blik en hij grijnsde.
Ik ging verder met de andere bureau’s en na een paar minuten rondde hij het gesprek af en hing op. Dreigend liep ik naar hem toe. “Schoonmaakster hé? Rotvent…” Hij trok me op schoot en zoende. Na een paar seconden maakte ik me los, want hij begon weer onder mijn rokje te strelen. “Frank! Idioot! Ben je gek of zo? Zijn we aan het zoenen, komt Mariëlle plotseling binnen… Ze zou flauw kunnen vallen of zo. Láát dat voortaan! Onder mijn rokje is voor thuis. Niet hier!”
Hij zag dat ik het meende en zei: “Sorry schat. Je hebt veel te mooie benen. Kan ik niet van af blijven.” Ik mopperde nog: “Je bent een hitsige vent.” Hij lachte me uit, ik snoof en liep naar de hal. En pakte uit een kast de grote stofzuiger. Daarmee gewapend liep ik het bureau weer in. “Ik ga even dit bureau stofzuigen. Jij pakt een emmer met die mop en je dweilt waar ik stof gezogen heb. En geen smerige woordgrapjes nu, anders rij ik naar Renkum, Frank Veenstra!” Hij boog. “Zeker, strenge mevrouw Gonnie…”
Even later hoorde ik Mariëlle zeggen: “Wat ben jij van plan?” Een grote mate van verwondering was in haar stem te horen. “Dweilen”, was het droge antwoord. “Je denkt toch zeker niet dat ik die emmer sop over de computers ga uitgieten om onze data te beveiligen of zo?” Grijnzend kwam hij binnen. “Mariëlle keek alsof ze dit water zag branden…” “Vind je het gek? Bij de Weever heeft ze waarschijnlijk nog nooit een vent met een emmer sop zien sjouwen. Die kerels daar waren waarschijnlijk van mening dat Eva met schoonmaakartikelen in haar handen geboren is…”
Hij corrigeerde me meteen.
“Hoho, mevrouw. Eva is niet geboren, maar volgens het boek Genesis geschapen uit de rib van een man. En of de Heer daar meteen een Nilfisk stofzuiger, poetsdoek en dweil uit heeft geschapen… Ik twijfel er aan, want zoveel ribben kunnen wij kerels niet missen.” Ik mopperde: “Dat klopt… En een ruggengraat hebben jullie ook al niet. Anatomisch gezien zitten kerels nogal krakkemikkig in elkaar. En dat noemt zichzelf ‘het sterke geslacht’… Laat me niet lachen.”
“Nou jullie zijn weer aardig op dreef met z’n tweeën”, hoorde ik in de deuropening. Simon leunde tegen de deurpost. “Moet ik onze HR-manager roepen? Die is ook best goed in huwelijksbemiddeling…” Ik snauwde: “Dan heeft ze hier nog helemaal niks te doen! Wij zijn nog niet getrouwd!” Simon zuchtte. “Oké,oké… Relatietherapie dan…” “Leuk aangeboden Simon”, katte ik. “Maar wij hebben zo onze eigen maniertjes om onze relatie frisjes te houden, dank je wel.” “Ik wil het niet weten”, mopperde hij.
“Ach… misschien kunnen jullie er wat van leren…” zei Frank doodleuk en met een stalen gezicht.
“Ammenooitniet!” Ik snauwde nu écht. “Zij toekijken terwijl wij…” Simon gaf Frank een ‘high-five’ en liep lachend het bureau uit. Ik zei: “Ik ga zo dadelijk wel even bij Mariëlle uithuilen. Kerels… Báh!”
Even later had ik het achterste deel van het bureau gestofzuigd en ik wees. “Dweilen jij. En goéd!” En, eerlijk is eerlijk: hij deed het netjes. Stoelen werden omgekeerd op de tafel gezet, bureaustoelen werden onder de bureau’s weg getrokken en de paar kastjes die we hadden werden naar voren gehaald. Even later was het bureau weer Spic & Span. Ik borg de stofzuiger op en Frank de dweil en de emmer. Yvonne sloot de buitendeur. “Zo. Nu nog even wat drinken met elkaar.” Martin kwam ook naar beneden en we gingen bij bureau O&O aan de grote tafel zitten. Simon haalde wat blikjes uit de koelkast, Yvonne de glazen.
“Sorry Mariëlle… Geen bier of sherry; we moeten allemaal nog rijden.” Die trok haar neus in rimpels. “Biér? Nee, dank je. En sherry is een drankje voor als je 80 bent. Cola of sinas is voor mij prima, hoor.” Ik viste een blikje Icetea van tafel, klikte het open en goot een slok van de koude drank naar binnen. “Hé mevrouw Peters… dat is niet zo ladylike!”
Martin keek me wat verwijtend aan en ik keek arrogant terug. “En dat zegt degene die hier tegenover me zit in een nogal verbleekte spijkerbroek en een trui met wat vlekken… Zoek even een spiegel, Martin.” Hij grijnsde. “Imago, Gon, imago…” Hij keek om zich heen. “Maarre… dit bureau is wel héél erg netjes, moet ik zeggen. Mijn kerels zouden zich hier nogal opgelaten voelen, denk ik.”
Yvonne knikte. “Ja, die voelen zich pas thuis als hun schoenen aan de vloer plakken van de gemorste Red Bull.” Martin keek me aan. “Heb jij hier schoongemaakt? Mag je bij ons ook eens doen!” Ik wees op Frank. “Ik heb slechts stof gezogen; mijn vriendje heeft de dweil gehanteerd. En dat deed hij nogal routinematig, dus verdenk ik hem van ervaring.” Yvonne gniffelde. “Ja, dat geloof ik. Met al die zwijnen om zijn huis heen…”
Mariëlle keek verwonderd en Martin zei: “Nee Mariël, ze bedoelde daarmee niet zijn kinderen.” Yvonne proestte het uit, waarbij een scheut sinas over de tafel vloog. Frank mopperde: “Hé! Doe dat boven, potverdorie… Nu kan ik opnieuw gaan dweilen!” Een doekje uit de keuken bracht uitkomst, daarna glom de tafel weer. Een paar opmerkingen later had iedereen zijn drankje op en wensten we elkaar een goed weekend toe.
Martin stapte in zijn Saab, Simon en Yvon in hun Mazda en Mariëlle klom in de Jeep. Ja, ‘klom’, want het ding had een nogal hoge instap. Wij reden als laatste het parkeerterrein af; Frank voorop. Toen we langs de Ginkelse Hei reden dacht ik even dat de motor van de Golf kuren had; er klonk aanzwellend geraas en geklapper. Totdat een grote militaire helikopter laag over de weg kwam scheren. Sommige automobilisten letten meer op de heli dan op de weg, wat een bijna-botsing tot gevolg had.
Frank en ik moesten nogal stevig op de rem en in gedachten hoorde ik Frank mopperen. Nou ja: ik zelf was er ook niet blij mee. Even later reed het handeltje weer en bij Papendal konden we gelukkig linksaf slaan; een paar automobilisten hadden blijkbaar nog een rekening met elkaar te vereffenen en op het vierbaans gedeelte vlak voor Papendal zag ik wat middelvingers uit de diverse zijruiten komen. Sjongejonge… Sommige egootjes waren blijkbaar gekrenkt.
De Koningsweg was even later een oase van rust. Nou ja, je mocht daar ook maar zestig rijden en Frank had me grondig gewaarschuwd: de politie én de Marechaussee hielden daar vrij regelmatig snelheidscontroles. Bij D’n Strooper sloegen we linksaf en meteen vertraagde Frank tot twintig kilometer per uur. En even later zag ik de reden: op de ‘Rolbaan’ staken een stel reeën de weg over. Waaronder een nogal forse, met een indrukwekkend gewei op zijn kop. Die wil je niet op je voorruit hebben, mevrouw Peters… Dan kun je je Golf, gezien de dagwaarde, wel afschrijven. Nou ja, ik had alleen maar een W.A.-verzekering, dus uitkeren zou men toch niet doen.
Hoewel… Er was toch een of ander fonds wat uitkeerde als je een aanrijding met wild had gehad? Nou ja, in ieder geval hier héél goed opletten voortaan.
Even later waren we bij Frank z’n huis. Ik pakte m’n weekendtas van de achterbank. “Zo. Weekend, mevrouw. Laten we ervan genieten!” Voor de vorm mopperde ik: “Jaja… zeker op dezelfde manier als toen ik je bureau schoonmaakte zeker? Smerig mannetje.” Frank trok me naar zich toe, kuste me zei: “Jij hebt goeie ideeën…” En meteen gleden zijn handen over mijn benen, onder mijn rokje omhoog tot op mijn billen. “Vuile, vuile rotzak…” mopperde ik. “Je weet dat ik daar héél gevoelig voor ben… Nou ja, we zijn in jouw huis, geen collega’s, geen overburen, en die wilde zwijnen die nu staan te gluren kunnen misschien wat leren.”
Ik kuste hem. “Lekkere vent…” In mijn oor hoorde ik: “Je zag er vandaag heerlijk uit, Gon… Toen je de tafel schoonmaakte stond je voorover gebogen. Je mooie benen strak gespannen, je rokje kroop wat omhoog en ik kon bijna tot je slipje kijken. De klant moest een vraag herhalen, want ik was even afgeleid…”
Ik giebelde. “Dan is het maar goed dat je niet aan het beeldbellen was, Frank. Dan had die klant wellicht gevraagd: ‘U ziet er nogal afwezig uit, meneer Veenstra. Wat is er aan de hand?’ En ik zie je in staat om je camera dan te draaien, op mijn volmaakte benen te richten, in te zoomen en te vermelden: ‘Dát is er aan de hand, beste klant.’ Waarna het gesprek verder zou gaan over de hardware van Gonnie Peters…” Frank zuchtte. “Ik kijk wel uit. Dan willen ze jou als vraagbaak. En dat jouw antwoorden op hun vragen nergens op slaan zou ze een biet zijn; het uitzicht op jouw benen en billen is veel leuker dan die kop van Veenstra.”
Ik zuchtte. “We gaan koken. Jouw fantasie slaat weer eens op hol en als die doorslaat eten we om tien uur vanavond nog niet. En ik heb trek.” Een halfuur later waren we lekker aan het eten: hutspot met draadjesvlees. Geen zomerkost, wel lekker. En na het dessert even afwassen, daarna een kop koffie uit Frank z’n lawaaimachine. Ondanks de herrie die het ding maakte, kon ik de koffie wel waarderen: die was prima.
En terwijl we koffie dronken, bespraken we wat praktische zaken. Ik stelde voor dat ik hier een kleine voorraad kleding zou stallen, waarop Frank meteen opmerkte: “Oh,,, interessant! Ook lingerie, schat? Dan moet je niet gek opkijken als daar plotseling wat vlekjes in zitten, hoor!” Ik zuchtte. “Viezerik. Die kleding is alleen maar voor het geval dat er een kledder jam over mijn blouse heen gaat. Tijdens het ontbijt, nét voordat we naar Ede willen rijden. Echt, Frank, ik wil hier een kleine ‘noodvoorraad’ hebben en ja, ook lingerie. Stel dat jij me ’s morgens om 05:34 weer eens bespringt, moet ik daarna wel over een schoon slipje kunnen beschikken.” Hij keek twijfelachtig. “Om 05:34? Dan moeten we wel heel vroeg naar bed zijn gegaan, de avond ervoor.”
Ik knikte. “Ja. En jij ook een set kleding bij mij neerleggen om dezelfde reden.” “Ja, da’s wel een goed plan. Maar we moeten dan meteen een plan de campagne maken voor jouw spullen, voor wanneer je bij mij intrekt, Gon. Want wat wil je bijvoorbeeld met je meubels doen?”
Daar hoefde ik niet lang over na te denken. “Mijn bed is nieuw, dat wil ik meenemen. Kasten en meubels: nee. Voornamelijk uit de kringloop. Ja, het ziet er nog goed uit, maar ik heb er geen emotionele binding mee. Het heeft hier prima gewerkt, maar het kan zó weer terug naar de kringloopwinkel.
Qua opbergruimte: jij hebt een stel Ikeakasten in je slaapkamer: daar wil ik een stel van hetzelfde type bij kopen, zodat het bij elkaar past. Hier, in de huiskamer hetzelfde. Ik heb zoals je weet een nogal uitgebreide boekenverzameling, die moet ook een plekje krijgen. Dus ook hier één of twee kasten erbij van hetzelfde type. En of ze Billy of Knud heten, dat zal me worst zijn. Geen allegaartje van meubels. Jouw huis is redelijk ‘strak’ ingericht, daar voel ik me prima in thuis, mits ik er ook een vrouwelijke draai aan mag geven.”
Frank keek opgelucht. “Daar ben ik héél blij mee Gon. Hetty stónd erop dat ze haar meubels meenam. Dus werd het hier vol. En nog voller toen ze met haar beeldjes- en geurkaarsenmanie begon…” Hij keek nu geërgerd en ik legde een hand op zijn knie. “Kalm aan jochie… Das war einmal. Ik ben geen Boeddhist en van geurkaarsen moet ik enorm niezen, dus wees daar maar niet bang voor. Alleen… Ik vrees dat we tóch wat spul in jouw bunker moeten opbergen, want ik heb natuurlijk ook keukengerei, mijn fiets, nog wat persoonlijke spulletjes die ik niet weg wil doen…”
Hij knikte. “Ik heb ook nagedacht, hoor. Mijn werkplaatsje is nogal ‘ruim’ ingericht; als ik daar de boel wat dichter op elkaar zet, kunnen we daar nog prima een paar kasten in kwijt. Je fiets? In de berging. Desnoods bouw ik de berging een aantal meters naar achteren uit. Dat kan, want ik heb ‘m destijds kleiner gebouwd dan op de tekening stond aangegeven. Mijn budget kwam toen een beetje in de knel. Volgens mij is hij op de tekening vijf meter langer en daar heb ik toestemming voor. Ruimte genoeg en geen bouwtechnisch probleem: Ik heb ‘m expres ‘modulair’ gebouwd. De achterwand er af halen, twee elementen in de lengte toevoegen, twee elementen dak er op, de achterwand er weer aanschroeven en het dak met bitumen weer waterdicht maken. Vervolgens de nieuwe binnenkant isoleren en de binnenbekleding weer aanbrengen. Een paar dagen werk.
En mijn voorraad in de kelder kan ik inkrimpen; die heb ik zo aangelegd omdat ik niet voor elk wissewasje na het werk tóch naar de winkel moest. Had ik een grondige hekel aan. Elk rek is nu een maand, maar elk rek heeft maar twee planken. Kan ik makkelijk vier of vijf van maken, vanaf de grond tot 30 centimeter van het plafond. Dat scheelt al snel vier of vijf rekken, dat is twee of twee en een halve meter kastruimte. En dan hebben we de andere kant van die ruimte nog: kunnen ook nog vier kasten staan. Opslagruimte genoeg.”
Hij boog zich naar me toe en kuste me. “En ook ik kan wat spullen opslaan, schat. Niet alleen jouw spullen opbergen. Ik wil dat je je thuis voelt. Die mooie foto van jullie gezin in jouw woonkamer…” Ik onderbrak hem. “Die wil ik vervangen door een andere foto, Frank. Eentje waar jij óók op staat. Naast mij.” Hij keek me lang aan en zei toen: “Dat vind ik verschrikkelijk lief van je, schat…” “Jij hoort erbij, Frank. Dat weet ik, maar dat weten ze nu ook in Born. En ik zou het fijn vinden als die foto naast de foto van jouw ouders komt te hangen.” Ik moest even lachen.
“Het hele zootje ongeregeld in één oogopslag zichtbaar als je binnenkomt. Voor het schrikeffect, zeg maar. Met een fles Jägermeister ernaast, voor jouw ouders.” Ik kreeg een stomp. “Rare rooie…”
Hij legde een arm om me heen. “Je bent lief, weet je dat? Ik zag heel erg tegen zo’n gesprek op…” Ik kuste hem. “Dat begrijp ik best. Maar ik wil graag dat we ons allebei hier thuis voelen, Frank. En niet dat jij je gaat ergeren aan mijn spullen. Als dat voor zou komen, wil ik dat je het tegen me zegt en niet ‘om de lieve vrede’ je mond stijf dicht houdt. Afgesproken?” Hij knikte. “Mooi zo, dat is dan geregeld.” Ik keek op mijn horloge: half negen.
“En nu gaat dit meisje zich even omkleden in kleding die geschikt is voor een heerlijke romantische avond in het pittoreske Schaarsbergen.” Ik giebelde even. “Midden tussen de wilde zwijnen en militairen van de Luchtmobiele Brigade. Welk van de twee soorten het meeste stinken? Daar komen we vanzelf achter.”
Frank bromde: “Nou, dat zou zo maar eens kunnen. Die zwijnen komen inderdaad wel eens in de tuin, maar ruim een jaar geleden zat ik hier te werken en barstte er plotseling vlakbij een vuurgevecht uit. Bleek dat er een oefening bezig was om de luchtmachtbasis te veroveren. Maar goed, nu weet men bij Luchtmobiel dat dit huis hier staat en men houdt er meestal rekening mee. Maar soms wordt er hier in de buurt nog wel wat geschoten.” Hij haalde zijn schouders op. “Als dat de prijs is die je voor je vrijheid moet betalen… Ach, er zijn erger dingen.”
Ik kuste hem. “Ik ga me even omkleden. En dan maken we er een lekkere avond van, Frank.” Hij knipoogde. “Ik zie er naar uit, schat.” Ik pakte mijn weekendtas uit de gang en liep de trap af naar de slaapkamer. Hihi… Frank z’n ogen zouden wel eens uit z’n kassen kunnen rollen. Op de club hadden Annet en ik ons regelmatig omgekleed als ‘de onschuldige schoolmeisjes’ en ik wist precies hoe dat er uit zag.
Een dun, geel behaatje, daaroverheen een wit bloesje zodat het behaatje nog een klein beetje doorscheen. Een bijbehorend geel slipje, suntan holdup nylons, plissérokje tot iets boven de knie en zwarte lakschoentjes met een riempje over de wreef en een hakje, zodat m’n kuiten iets beter uitkwamen. Subtiel wat lipstick, oogschaduw en rouge en m’n haren in een dikke staart. Succesfactor honderd procent. Eén gast op de club kende me niet anders.
Ik giebelde. Cora en ik hadden ons op een avond thuis eens zo aangekleed en Annet had toen ‘de strenge juffrouw Peters’ uitgehangen die haar leerlingen ’s middags na school nog wat extra huiswerk had opgegeven. Haha… En die strenge ‘juffrouw Peters’ lag later die nacht helemaal uitgeteld tussen Coor en mij in te slapen.
Ondertussen had ik me omgekleed en legde de laatste hand aan m’n make-up. “Gon… Wil je een glaasje wijn? En zo ja: rood, rosé of wit?” De stem van Frank. “Rosé graag, meneer Veenstra…” riep ik met een verlegen stemmetje. Ik kon me de blik op zijn gezicht bijna zien en zijn gedachten raden. “Wat gaat die rooie nú weer uitspoken?” Een minuut later was ik gereed, op mijn schoentjes na.
Die trok ik aan en keek in de grote spiegel boven het sanitair: een lief, onschuldig meisje, wat één en al maagdelijkheid uitstraalde… tot je in haar ogen keek. Ik knipoogde naar mijn evenbeeld. Wacht, nog even een foto maken voor Annet. Die zou zich helemaal kapot lachen…
Dat was snel gedaan en ik stuurde de foto via What’s app naar Born met de tekst er onder:
‘Meisje Peters gaat voor bijles naar meester Veenstra’.
Ik legde nog een paar handdoeken op Frank z’n nachtkastje en een paar op het onderlaken. Bzzz Bzzz…
Antwoord van Annet. ‘Ik hoop voor jou dat meester Veenstra niet te streng is!’
En meteen daar onder een tekst: ‘Ik zou me zo maar kunnen vergissen, Gon! Groet, Hans.’ Een smiley van een hartje er onder.
‘Zou je wel willen, lekker jong. Lief zijn voor Annet, want anders…’
En een smiley met mattenkloppers er onder. Zo. Meisje Peters was klaar voor haar ontmaagding… Hahaha… Ik liep naar boven en klopte op de kamerdeur.
“Meneer Veenstra…?”
“Wat is er schat?”
“Mag ik binnenkomen?”
Hij trok de deur open. “Wat is er…”
Verder kwam hij niet: met grote ogen keek hij me aan.
“Dág, meneer Veenstra. Hier ben ik. Voor de bijles Natuurkunde. Of was het Biologie? Ik weet ’t niet meer.”
Hij hapte naar adem. “Maffe tut… Ik geloof dat ik Hans wel begrijp.”
Ik lachte liefjes. “U bedoelt Hans Amelink? Ja, die is helemaal dol op mijn zusje Annet.”
Hij bromde: “Snap ik. Hans en ik moeten eens praten, denk ik.”
Ik pakte mijn telefoon. “Zal ik Annetje eens bellen? Ik hoop dat ze niet in het fietsenhok staan, want daar heb je geen bereik…”
Ik toetste het nummer van Annet in.
“Hé schat! Wat vindt meneer Veenstra van jouw outfit?”
Frank boog zich naar de telefoon. “Ik zei net tegen Gon dat ik wel begrijp dat Hans zo dol is op Annetje uit 5 VWO…”
De stem van Hans klonk. “Hé! Da’s geheim! Hoe weet jij dat?”
Ik zei: “Omdat ik jullie in het fietsenhok zag staan klefbekken, jochie.”
Hij zuchtte. “Verdorie… En morgen weet de hele school het natuurlijk.”
Ik giechelde. “Als je mij nu eens trakteert op een hele grote sorbet… Maar mag ik even met mijn lieve zusje kletsen?”
De stem van Annet klonk. “Zeg het eens, schat.” “Zullen wij morgen naar Born komen? Ik wil een foto van ons allemaal. Waar Frank ook op staat.”
Even was het stil, toen zei ze: “Prima idee, schat. Ik ga dit goeie nieuws dadelijk aan Gien, Henk, Coor en Rick vertellen. We zouden morgen wat huishouden doen en daarna lekker in de tuin zitten, dus dat kan prima…”
Op de achtergrond hoorde ik iemand fluisteren. “In welk gezelschap zitten jullie?”
Annet giebelde. “Rick en Coor. En Rick heeft net jouw foto gezien; begon nog nét niet te kwijlen. Maar schat: hier werd het idee geopperd dat wij in Noordelijke richting gaan rijden, morgen. Wij willen die bunker van vriend Frank wel eens zien!”
Ik keek naar Frank en die stak een duim op.
“Het heeft de goedkeuring van de heer des bunkers. Aan jullie de eer om dat aan Gien en Henk voor te leggen.”
Hans klonk. “Oh, da’s niet zo’n probleem, hoor. Annet en Cora gaan even bij Henk op zijn knie zitten en vragen het dan héél lief. En dan gaat hij wel voor de bijl. Als een natte krant. Als ik dan Gien even op schoot neem…”
Ik snauwde: “Niks ervan! Jij gaat mijn lieve moedertje niét verleiden, meneer Amelink, ben jij helemaal betoeterd…”
Een lach klonk. “Hoe dan ook: Wij komen jullie kant uit, Gon. Om een uur of twaalf, is dat goed?”
En Annet zei plagend. “Dan hebben jullie de tijd om de slaapkamer op te ruimen…”
“Trút! Bekommer jij je maar om je eigen slaapkamer. Zal morgenochtend hard nodig zijn, denk ik!”
Annet giechelde. “Ik denk het wel. Hans heeft naast de onschuldige Annet nu ook haar even onschuldige en maagdelijke zusje Gonnie op zijn netvlies staan.”
“De smeerlap. Mocht hij willen! Nou, we zien jullie morgen wel komen, zus. Bel maar als jullie bij Mook zijn of zo, dan komen wij wel uit bed.”
“Luilakken…” hoorde ik nog, toen hing ze op.
Frank zat me aan te kijken. “Jullie zijn een nogal doortastend stelletje met z’n tweeën, meisje Peters. Sjongejonge… Ik dacht morgen lekker uit te kunnen slapen.” Ik keek weer op m’n horloge. “Dat kan ook, meneer Veenstra… Als we nú naar bed gaan, kunnen we best lang slapen. Zo’n twaalf uur zeker.” Hij schudde zijn hoofd. “Dan liggen we twaalf uur in bed. Maar dat slapen… Daar heb ik zo m’n twijfels over, jongedame!” Ik keek onschuldig, een vinger in een mondhoek. “Wat gaan we dan doen, meneer Veenstra?” Hij knipoogde. “Bijles biologie. Volgens mij ben jij daar hard aan toe. Ik in ieder geval wel.”
Ik streelde even over zijn kruis. “Hard is het zeker, meneer…”
Ik keek hem aan. “Voor we verder gaan, Frank: Ik ben helemaal van jou. Doe met me wat je wilt. Geen remmingen, geen taboe’s: ik ben helemaal voor jou, oké?” Hij knikte, kuste me en pakte me toen op en gooide me in de brandweergreep over zijn schouder. “Mee jij. Naar de slaapkamer.” Op de trap hield ik me rustig, maar eenmaal beneden begon ik tegen te stribbelen.
“Néé! Ik wil niet! Laat me los!” Hij gaf me een paar tikken op mijn billen, onder het rokje. “Rustig jij! Anders wordt het heel onplezierig voor jou vannacht!”
Hij liet me op bed zakken. “Zo. En nu zitten jij. En niet wegrennen, want dan ga je wat beleven, rooie.” Ik zat op bed, benen over de rand, voeten op de grond. Ik trok mijn rokje omlaag en sloeg mijn benen zedig over elkaar.
Hij keek naar me. “Jij ziet er lekker uit… Ik denk dat wij maar eens nader kennis moeten maken. Doe je benen eens uit elkaar; ik wil zien wat er onder dat nette rokje van je zit.” Er gleed een rilling door me heen en ik voelde mijn tepels tintelen.
“Maar meneer Venstra…” Hij onderbrak me. “Niet zeuren, dametje. Je bent hier naar toe gekomen in deze kleren? Dan moet je ook de consequenties voelen. Vanavond ben je geen maagd meer. Ik ga je neuken.” De tinteling breidde zich uit naar mijn poes. Het was heerlijk om hem dat te horen zeggen… Geil! Hij had me nog met geen vinger aangeraakt, behalve toen hij me naar beneden droeg, maar…
Verdorie Gon, je word nú al vochtig! Ik voelde mijn poesje knijpen. Hij ging voor me zitten. “Doe je benen eens uit elkaar…” Ik schudde mijn hoofd. “Nee…” Hij had er geen boodschap aan, trok mijn benen uit elkaar en duwde me achterover. Ik voelde zijn handen op mijn kuiten: hij trok ze omhoog en spreidde zo mijn benen. Ik lag wijdbeens voor hem, mijn voeten op zijn schouders.
“Zo… Wát een lekker uitzicht… Mooie benen, mooie kousen en een sexy geel slipje… Ik ga je laten voelen wat het is om hevig klaar te komen, rooie. Bén je wel eens klaargekomen?”
Ik zei zachtjes: “Jawel… als ik mezelf voelde… Dat was een heerlijk gevoel. Stiekem in bed, onder het dekbed.” Hij humde. “Jaja… Samen met die geile zus van, zeker?”
Ik knikte en schrok toen; hij tikte op mijn poes. En begon me te betasten! Hongerige vingers tussen mijn sterretje en mijn kut. Even later voelde ik dat hij aan de knoopjes van bloes prutste en de bloes uittrok. Toen boog hij zich voorover en zei: “Ik ga je mooie kutje likken, schatje. Meteen voelde ik zijn mond op mijn poes en hij ademde uit. Warme lucht… en warme lippen en een tong over het dunne slipje. Vingers op mijn sterretje, andere vingers die met een tepel begonnen te spelen…
Ik trok zijn hoofd dieper tegen mijn kut aan en zijn strelingen en kussen werden intenser. Zo verwende hij me een paar minuten en in die paar minuten werd ik supergeil! Mijn poes tintelde, mijn tepels schuurden tegen het dunne behaatje aan, mijn huid stond, overal waar hij streelde, in brand… Plotseling keek hij op; schuldbewust.
“Sorry Gon… ik dacht alleen maar aan mezelf…” Ik lachte zachtjes. “Niks van gemerkt, meneer Veenstra… Ik voel dingen die wel héél erg lekker zijn!” “Je bent een geile rooie trut…”gromde hij en viel weer aan op mijn kruis.
Zijn handen en lippen brachten me met een bloedgang naar een orgasme… Mijn benen begonnen te trillen, ik kneep in m’n eigen tepels en ik voelde het vanuit m’n haarwortels opkomen: dit werd een spuiter! Ik hijgde: “Meneer Veenstra… ik word zo dadelijk kliedertjenat als u zo doorgaat! U maakt me zó geil!”
Hij bromde: “Lekker toch? Lekker natte seks, schatje… Een doorweekt slipje… Hou ik van!” En hij ging verder… Een duim tegen mijn sterretje, een hand nu stevig over mijn clit… Ik hield het niet meer! “Ik kóm! Lekker nat klaarkomen… Aaaahhh!!!” Ik gilde het uit en voelde mijn geil in mijn slipje spuiten. Frank trok mijn slipje omlaag en duwde zonder omhaal twee vingers in m’n poes en zoog op m’n clit. “Wat doe je???” Tussen het likken door bromde hij: “Jou lekker laten spuiten, geile meid… Ik wil je proeven, lekker in je kut likken…”
Nou, dat lukte wel… Ik voelde zijn tong over mijn clit flitsen en tegelijk drongen zijn vingers steeds dieper in me door. Plotseling draaide hij zijn hand, kromde zijn vingers en voelde ik dat mijn G-spot werd geraakt. Ik schokte, spreidde mijn benen zo ver mogelijk en kreunde: “Heerlijk… Lekker vingeren, meneer Veenstra! Ik… ik kom nóg een keer!” Hij bleef me vingeren en likken en ik spoot… recht in zijn mond! Hij kwam iets overeind, lachte en liet mijn geil toen over mijn behaatje lopen. En zocht toen mijn tepels en masseerde ze stevig.
“Ahhh... Nóg een keer, meneer Veenstra! Drink mijn geil en geef het terug! Lekker samen tongen met mijn geil…” Ik duwde hem weer tussen mijn benen en toen zijn tong tussen mijn lipjes gleed, spoot ik wéér. In Frank z’n mond. Hij kwam omhoog, ging met zijn mond op de mijne en gaf me langzaam mijn eigen geil terug… In mijn mond!
Ik kwam een beetje overeind en liet het over mijn beha lopen. En meteen waren zijn handen die mijn borsten kneedden, mijn tepels betastten… Heerlijk! Hij draaide me op mijn buik en schoof een hand onder mijn poes. “Bevredig jezelf! Op mijn hand! Lekker wijdbeens liggen en…” Hij trok mijn rokje wat naar beneden, zodat het onder zijn hand lag.
“Lekker in dat geile rokje van je klaarkomen! En daarna wil ik je natte rokje bekijken… en voelen…” Ik liet me op zijn warme hand zakken en begon op en neer te gaan, steeds op zoek naar vingers op mijn clit. Plotseling voelde ik zijn andere hand weer over een tepel. Hij kneep erin, masseerde de borst en toen mijn billen… “Lekkere geile natte rooie…” gromde hij. “Spreid die mooie benen van je! Helemaal gespreid liggen, helemaal klaar voor mij…”
Ik kreunde. “Meneer Veenstra… Gaat u me écht neuken?” “Jazeker! En lekker diep in je warme, natte meisjeskutje spuiten… kom maar met je eigen hand tussen je benen en vinger jezelf. Ik ga me even uitkleden. En dan… Dan kom ik met mijn harde pik in je natte kutje… Lekker samen neuken, schatje…” Uit een ooghoek zag ik zijn kleren door de kamer vliegen.
“Zo… Nu op je knietjes en je benen gespreid! Ik wil je!” En ik wilde niets anders! Toen ik zijn pik tegen mijn lipjes voelde stootte ik mezelf naar achteren, verlangend naar zijn warme pik. “Oh, heb je er zo’n zin in, meisje? Ik ook…” hoorde ik achter me.
Hij greep mijn heupen en plotseling voelde ik hem hard in me glijden. Niet teder, niet zachtjes maar hard en veeleisend. “Wat voel je nu?” “Een hele lekkere warme lul, diep in mijn geile kut, meneer Veenstra…”
Hij gromde. “En die warme lul gaat je nu volspuiten… Lekker sperma in je vruchtbare kutje spuiten…” Hij begon te stoten en ik gilde het uit! “Lekker! Lekker hard en diep! Pak mijn tieten! Knijp in mijn harde tepels, meneer! Zó geil…”
Hij deed het en ik ontplofte! Het orgasme… Mijn derde? Mijn vierde? Ik was de tel kwijt… het denderde vanuit mijn hersens naar mijn kut en ik voelde mijn kut knijpen.
“Ik… ga… komen, mene…. JAAA!”
Frank stootte nog een keer diep en gromde: “Ik ga je bevruchten, geile rooie… Nú!!” Ik voelde zijn pik omhoog komen en meteen daarna een stroom zaad op m’n G-spot spuiten. “Aaaahhh… Lekker! Lekker samen klaarkomen! Lekker nat en geil…” Ik duwde mijn kont omhoog om hem nóg dieper te voelen. Zijn volgende stoten kwamen diep; tot aan mijn baarmoedermond. Dat deed een beetje pijn, maar ik genoot er van; Die heerlijke vent zó diep in me te voelen…
Even later kwam Frank voorzichtig overeind en gleed uit me. Ik plofte als een lappenpop op bed, hij ernaast. “Je maakt me helemaal gek met je geile lichaam, Gon…” Ik keek recht in zijn ogen en lachte. “U mij ook, meneer Veenstra. Nooit gedacht dat die saaie leraar Biologie zúlke spannende bijles kon geven…” Ik gniffelde. “Dat ga ik niet aan mijn zusje vertellen, anders wil die ook bijles. En Cora ook…”
Hij zuchtte diep. “Doe inderdaad maar niet. Het zou m’n dood kunnen worden, denk ik.” Mijn gniffel werd breder. “Vraag maar aan mijn broertje Rick. Die heeft er ervaring mee…” Nu giechelde ik hardop. “Maar ja, toen was hij nét achttien. Lekker viriel en zo. U bent al wat ouder, toch?”
Hij sloeg me met een kussen op mijn hoofd en zuchtte: “Krengetje.” Ik rolde naar hem toe.
“Je bent heerlijk, Frank. Een heerlijke minnaar met een heerlijk lijf. En je kan romantisch zijn, maar me ook lekker stevig pakken. Dat heb ik soms nodig: gewoon lekker hard genaaid worden, zonder lang voorspel. Een hand die plotseling onder mijn rokje grijpt en m’n poes betast… En me dan over een tafel drukt en me genadeloos neukt…”
Hij keek me verbaasd aan. “En dat met jouw verleden? Je laat me elke keer weer versteld staan, Gon.”
Ik kuste hem. “Annet en ik hebben een nogal hoge sexdrive, Frank. Toen we in Utrecht woonden, vreeën we bijna elke dag. Met elkaar en op donderdag en vrijdag eerst met gasten op de club, daarna weer met elkaar. En bij elkaar kwamen we pas écht los…” Ik glimlachte. “Soms moest ik in een kussen bijten om het niet uit te gillen, als Annet me met een dildo bewerkte… Bij haar kwam ik écht klaar, net als bij jou. Geen fake, nee lekker ongegeneerd wijdbeens kletsnat klaarkomen…”
Ik keek omlaag en giebelde. “Net als bij jou, schat.” De witte handdoek op het bed vertoonde nogal wat natte plekken.
Hij bromde: “Goed dat ik je niet écht ontmaagd heb, Gonnie. Anders hadden we beter een rode handdoek op bed kunnen leggen.”
Er schoot mij iets te binnen waardoor ik hard moest lachen.
Frank keek vragend en ik hikte: “Dat hadden Annet en ik eerder moeten weten… Toen we een jaar of zestien waren.”
Ik trok hem naar me toe en kuste hem.
“Heb jij zin in een geil verhaaltje?”
“Als jij zo tegen me aan ligt? Altijd. Misschien kom ik weer in de stemming…”
Even later kwam hij fris terug. “Zo mevrouw, uw beurt. Voordeel: de douche is warm.” Snel sprong ik onder de straal. Ik hield m’n haren droog. Als ik ze waste, deed ik dat meestal ’s avonds. Dus ik was ook vlot klaar. Aankleden… Frank keek er naar, ik zag het. “Jij mag naar me kijken, lekkere vent.” Ik deed eerst m’n rokje aan, toen pas mijn panty en lachte Frank daarna uit. “Je kwijlde nog nét niet, schatje…” Hij knipoogde. “Het mooiste uitzicht wat ik me kan wensen: mijn vriendin die haar panty aantrekt.” Ik bromde: “Jaja… En geen hand uitsteken natuurlijk. Als jij m’n beha nu eens vastmaakt…”
Dat deed hij vrij geroutineerd en streelde toen even over mijn borsten, over het behaatje heen. “Mooie meid… Trek maar snel je blouse of truitje aan, anders ruk ik je kleren van je lijf.” Verder aankleden, opmaken en eten.
Daarna pakte ik een weekendtas in met kleren. Met onder andere alle ingrediënten voor Gonnie uit 5 VWO. Hihihi… Rustig reden we naar Ede; de overburen hadden we niet gezien. Prima; geen zin in gezeik. In Ede rolde vlak na ons de jeep van Mariëlle de parkeerplaats op. En ze perste de best wel lompe bak keurig in een gaatje tussen een boom en een andere auto. In één keer. “Dat heb je vaker gedaan, Mariël… Goedemorgen trouwens.” Ze haalde haar schouders op.
“Niet zo moeilijk als je bijna elk weekend op de trekker zit. Dan is dit ding een peulenschil. Bovendien…” Ze lachte ondeugend “rijden we er ook wel eens mee op het land. Lekker tussen de bomen door. Ik ken dit ding van voor tot achter.” “Dat was te zien, dame” zei Frank. “Goeiemorgen.” We liepen samen naar binnen. Martin stond bij het koffieapparaat. “Ik zag jou die Jeep parkeren, Mariëlle. Vakwerk!” Ze kleurde een beetje. “Dank u wel, meneer Brands.” Zijn gezicht betrok even. “Zo noem je me maar als ik me net geschoren heb en een stropdas om heb, Mariëlle. Ik heet Martin, weet je nog?”
Frank vulde aan: “En de kans dat je Martin geschoren ziet is nogal klein. Om over een stropdas maar niet te spreken.” Martin trok een wenkbrauw op. “Niet meteen mijn reputatie aan diggelen gooien, makker. Zeker niet als er twee knappe dames bij staan, ben jij bedonderd…”
“Twéé knappe dames? Wat wil je daarmee zeggen, Martin?” De stem van Yvonne achter hem. Hij draaide zich snel om. “Dat Gonnie een rooie bitch is, Yvon. Verder niks hoor… Ik zou niet durven!” “Dat van die bitch kan ik wel bevestigen, Martin”, zei Frank droog. “En haar overbuurman ook wel, denk ik.” Ik snoof. “De viespeuk…” In het kort vertelde Frank de gebeurtenis met meneer de Hooghe. Hij eindigde met: “Zó keek hij naar een donker raam, het volgende moment stond hij zelf in het spotlight. Letterlijk.”
Martin nam een slok koffie. “Hoeveel lumen, Frank?” “Vierduizend, volgens de fabrikant. En hij stond op nog geen 30 meter bij ons vandaan, dus…” Martin keek bedenkelijk. “Als je daar recht in kijkt, zie je eerste paar minuten he-le-maal niks meer, vriend. Oppassen daarmee.” Met een serieus gezicht zei Frank: “Dat was exact de bedoeling ook, Martin. In die minuten kon Gon zich ten minste veilig uitkleden.” Ik sputterde. “Zeg vriendje, ben jij helemaal… Martin: na die actie met dat lampje van Frank hebben we netjes de best wel dikke gordijnen van mijn slaapkamer dichtgedaan hoor.”
Hij knipoogde. “Maar Frank beweert net dat jij je ‘veilig’ kon uitkleden… Met de gordijnen dicht trek ik dat toch wat in twijfel, Gon…” Ik snoof. “Mariëlle, we gaan het bureau in. Hier is geen zinnig woord mee te wisselen. Kerels… Báh!”
Ik trok een nogal blozende Mariëlle bureau O&O in. “Niks van aantrekken, meid. We nemen elkaar hier nogal graag in de maling. Maar… die buurman heeft gisteravond écht in de schijnwerpers gestaan. Dáár is geen letter van gelogen.” Yvonne kwam het kantoor binnen. “Gon, Mariëtte: is het goed dat ik vanmiddag Mariëtte onder mijn hoede neem voor het werk op de receptie? Want volgende week maandag mag je in ieder geval ’s morgens achter die desk zitten, Mariëlle. Dan moet ik weg. En voor die tijd moet je wel een en ander weten. Ik knikte. “Prima, Yvon. Dan kom ik ook eens aan mijn feitelijke werk toe.”
Even later kwam Frank het kantoor binnen, zette zijn laptop op het bureau en keek me aan. “Jazeker, meneer Veenstra. Ik sta al op, hoor.” Ik rolde mijn bureaustoel naar achter en stond op. Mariëlle keek verwonderd en ik verklaarde waarom ik opstond. “…en vorige week zat ik nog en terwijl hij de stekker in het stopcontact probeerde te doen, kwam Ben binnen en die maakte natuurlijk een gemene opmerking. En Frank schok, wilde overeind komen en stootte keihard z’n kop… Vreselijk gelachen!”
Op Mariëlle d’r gezicht verscheen een piepklein glimlachje en ze keek naar Frank. “En… was het de bult waard?” Frank gromde. “Ga jij ook al zo beginnen? Ik dacht dat jij zo’n verlegen meisje was… Diep in je hart ben je net zo’n feeks als Gon en Yvon.” Ik knikte. “Reden temeer om je netjes te gedragen, Frank. En nou aan ’t werk! De klanten kunnen elk moment bellen, omdat de collega’s er weer een puinhoop van hebben gemaakt. Húp!”
Frank zette zijn spullen klaar en ik ging met Mariëlle aan het werk. Ik maakte haar eerst wegwijs op het bureau, daarna gingen we het gebouw door: Waar kon ze wat vinden, hoe werkte het telefoonsysteem, onze computerhardware…
Ze was verrukt over de beeldschermen. “Heerlijk! Gewoon een helder beeld, zonder geflikker en grooot…” Toen ik een spreadsheet op het beeldscherm zette was ze helemaal blij. “Prachtig! Alle kolommen naast elkaar en leesbaar! Niet meer van links naar rechts scrollen…” Op haar verzoek zette ik haar bureau, dat van Frank en het mijne in een driehoekje bij elkaar. De bureau’s van Gerben, Ben, Alex en Mike stonden ook als ‘cluster’ bij elkaar met de grote ‘vergadertafel’ in het midden. Zo hadden we wat meer de ruimte en, zo zei ze met een glimlachje: ‘…dan kun jij rustig blijven zitten als Frank weer eens bij het stopcontact moet zijn…”
Frank keek even op. “Misschien wil ze dat helemaal niet, mevrouw Steenbeke.” Ik stak mijn tong uit en snauwde: “Jij wordt verondersteld hard te werken, meneertje. En je niet te bemoeien met gesprekken van meisjes onderling!” “Tuurlijk, mevrouw. Neem me niet kwalijk dat mijn oortjes goed werken.” Om tien uur: koffie. In de hal, bij Yvonne. Simon sloot ook aan.
Mariëlle bleek nog wat verlegen naar Simon te zijn; ze sprak hem twee keer aan met ‘meneer’, tot Yvonne ingreep. “Mariël: iedereen spreekt elkaar hier met de voornaam aan. Niemand uitgezonderd. Nou ja, ik af en toe, maar dat proberen we te bewaren voor thuis. En meestal lukt dat. Ja, Simon heeft dit bedrijf opgezet, is de directeur en zo, maar ook hij is maar een gewone vent. Dus…”
“Ik zal het proberen te onthouden, Yvonne”, was het antwoord. “Je doet je best maar”, zei Simon. “Als je de fout in gaat, krijg je ‘juffrouw’ terug, oké?” Even betrok het gezicht van Mariëlle. Simon zag het ook en zei: “Sorry. Dat viel niet zo goed, geloof ik.” Mariëlle schudde haar hoofd. “Nee. Slechte herinneringen.” Yvon legde een hand op de hare. “Laat die achter je, Mariël. Het is de bedoeling dat je hier een fijne werkplek hebt. En niet alleen hiernaartoe komt om je salaris te verdienen. Mensen die lekker in hun vel zitten, werken harder, zijn meer gemotiveerd en denken mee met het bedrijf. Wat weer mooie dingen oplevert.”
Ik gniffelde. “Dat klink wel héél lief en aardig, Yvon. Jij was toch zo’n keiharde HR-manager? Op deze manier blijft van dat imago niks meer over.” Ze katte terug: “Wacht maar. Binnenkort ga ik weer een middagje declaraties nakijken. En als ik een declaratie zie met de tekst: ‘Sorbet was nodig om een nieuwe medewerker te overtuigen’, zet ik daar knetterhard het stempel ‘afgewezen!’ op. Met rooie inkt. Dan is mijn imago weer luid en duidelijk bevestigd.” Frank knikte instemmend. “Dat stempel heb ik recent een paar keer mogen aanschouwen, ja…” We grinnikten en gingen even later weer aan het werk.
Om elf uur liet ik Mariëlle even met rust en gaf haar de tijd om de indrukken te verwerken. En om tien voor twaalf zette Frank zijn headset af. “Kom dames. Brood pakken, we gaan een stukje lopen. Het is lekker weer buiten, dus…” Rustig liepen we langs het spoor in Noordelijke richting, langs de strook bos. Daar was het rustig, behalve als er een trein aankwam; de diesels op het ‘Kippenlijntje’ naar Barneveld maakten nogal wat lawaai. Gezellig kletsend liepen we het rondje wat ik altijd tussen de middag liep: langs het spoor naar het noorden, dan linksaf het bos in, weer linksaf en via de scouting weer terug. Twintig minuten lopen en ondertussen eten en kletsen.
Nu ook: Mariëlle vertelde wat over haar jeugd. Opgegroeid in een gezin wat nogal ‘vrij’ was. “De grootste verdienste van mijn moeder. Zij wilde zich niet schikken naar de cultuur in de kerk en ging naar een andere kerk in Barneveld. Mijn vader had niet zoveel met het instituut ‘kerk’; die was hard bezig op de boerderij. En mijn broers en ik gingen in Barneveld naar school. Ja, een behoorlijk Christelijke school, maar op een goeie manier. En op het VMBO, later op het MBO leerde ik dat er ook een andere wereld bestond dan wat men in Terschuur vertelde.
Maar uiteindelijk ging ik bij de Weever werken. Lekker dichtbij, mensen die daar werkten kende ik ook, dat was ook prettig en de oude meneer de Weever was een goeie baas. Zijn zoon kwam een half jaar na mij er werken en langzaam maar zeker veranderde de sfeer. En die sloeg helemaal om hij na 1 januari dit jaar de leiding kreeg. Een aantal mensen nam toen ook ontslag, wat meestal met ruzie gepaard ging…”
Ze zweeg even ik vroeg: “En waarom nam jij geen ontslag, Mariël?” Ze haalde haar schouders op. “Ik hou niet van ruzie. En misschien ook wel gemakzucht; zolang je braaf doet wat je gezegd word, val je niet op…” Frank zei droog: “Dat is bij ons nét even anders, Mariëlle. Als je braaf doet wat je gezegd wordt, val je bij ons juist wél op…” Ze giechelde even. “Ja, dat was mij vrij snel duidelijk.” Ik vroeg aan haar: “Als ik er niks mee te maken heb, moet je dat zeggen, Mariël, maar: hoe is het thuis?”
Ze glimlachte. “Thuis is het prima. Pa is op het oog een vreselijke brompot, maar een schat. Heeft mij vaak beschermd. Tegen een onderwijzer op de basisschool die persé wilde dat ik met mijn rechterhand schreef en me, als ik met links schreef, een pets met de houten liniaal op mijn linkerhand gaf. Toen ik dat thuis, in een middagpauze, vertelde is Pa op de trekker naar school gereden, op z’n klompen het lokaal binnengelopen en heeft de onderwijzer met dezelfde liniaal een klap op zijn rechterhand gegeven. En gezegd: ‘Als ik nog één keer merk dat jij mijn dochtertje slaat, bedreigd of intimideert, stuur ik de politie op je af. En dat geldt net zo goed voor de andere leerlingen. Jij bent onderwijzer, je wordt verondersteld kinderen iets te léren. En ze niet te martelen.’ En daarna stapte hij weer op de trekker en reed naar huis. Nooit meer last gehad van die onderwijzer…
En Ma? Ma is een Moeder. Met hoofdletter. Een hele lieve schat. Houdt het gezin bij elkaar. Mijn twee broers? Arjan, de oudste is al twee jaar uit huis; die werkt bij de vader van zijn aanstaande bruid. Ronald, de jongste is nog wel thuis; die zit nog op de Agrarische School. Soms een rotjong met al zijn streken, maar hij is lief voor zijn zus. Wij kunnen elkaar alles vertellen. Kortom: Thuis is het inderdaad een veilige haven. Heel vaak, als ik thuiskwam van een dag werken bij De Weever, daar zitten uithuilen.” Ik sloeg een arm om haar heen. “Dat is nu voorbij, schat. Ik hoop dat je vanavond thuiskomt en dan kunt zeggen: ‘Héhé… Ik ben helemaal kapot van het werken, maar wat heb ik vandaag gelachen bij die idioten in Ede…’ Dáár doen we het voor, Mariël.” En Frank bromde: “Ja. Met name dat deeltje ‘idioten’. En vergeet die rooie feeks vooral niet.”
Mariëlle lachte nu. Voluit. “Dat gaat wel lukken.” Even later liepen we weer naar binnen. “Zo. Nog een bak koffie of thee en daarna lever ik je bij Yvon af en ga je met haar de dingen doornemen die een goeie receptioniste moet weten.” En gemeen voegde ik er aan toe: “Héél veel sterkte!”
Mariëlle nam me nog even apart en zei zachtjes: “Gonnie… Ik durf het niet aan Yvonne te vragen, want die ziet er altijd bijzonder netjes uit, maar… Wat moet ik aan als ik hier straks achter die desk zit? Hetzelfde als Yvonne?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Yvon is Yvon. Altijd bijzonder netjes, soms zelfs sexy gekleed. Háár stijl. Ik draag ook graag rokjes, gewoon omdat ik dat prettig vind…” Ik fluisterde: “En volgens mij kan Frank dat ook wel waarderen, maar dat is een geheimpje!”
Op normale manier vervolgde ik: “Draag wat je prettig vind om te dragen. Natuurlijk moet het wel netjes zijn, maar… Die spijkerbroek die je vorige week droeg toen we in Barneveld achter die sorbet zaten: stond je prima. Nou ja… Vóórdat je aan die sorbet begon ten minste. Daarna zat hij nogal strak.” Ze keek verontwaardigd en ik ging verder. “Draag wat je lekker vind, waarin je je jezelf voelt. Toneelspelen hou je niet lang vol. Een nette spijkerbroek en een leuke blouse? Prima. Pumps en een leuk jurkje? Ook goed. Maar als je in de klederdracht van de Weever Junior bij ons achter de desk gaat zitten, staat je nogal wat te wachten, denk er aan!”
Ze lachte weer. “Goed om te weten. Ik ga morgen eens shoppen, denk ik. En niet in Barneveld, maar in Amersfoort.” Ik stap een duim op. “Prima! En nu als de bliksem naar Yvon, anders krijg je van onze keiharde HR-manager onder uit de zak. Dat ga je niet willen. Húp!” Ze verdween richting hal en ik ging aan m’n eigen werk. Héhé…
En na een aantal telefoontjes, nog meer gegevens in ons systeem zetten en de software het werk laten doen (héérlijk!) sloot ik mijn computer af. Frank was nog bezig en ik keek op de klok. Kwart voor vier… Nog te vroeg om in te pakken en een slecht voorbeeld voor Mariëlle. Ik ruimde mijn bureau op: spul netjes in de lades of in de pennenbakjes en ik haalde er een vochtig doekje overheen. Met zijn headset op en in druk gesprek met een klant wees Frank demonstratief op zijn bureau en tilde zijn toetsenbord al op. Oké, oké…
Ik maakte zijn bureau ook schoon en staand naast zijn stoel voelde ik een hand op mijn billen. Hmmm… Veelbelovend! Maar dat handje ging omlaag en toen onder mijn rokje weer omhoog! Ik keek hem aan en schudde ‘Nee!’ Pesterig liet hij zijn hand niet zakken; die bleef mijn bovenbenen strelen. Hij dacht waarschijnlijk dat ik niet durfde te protesteren omdat hij een klant aan de lijn had?
Fout, Frankieboy…
Ik kletste het doekje nogal stevig in zijn gezicht. Zijn headset vloog af en hij kon ternauwernood een krachtterm voorkomen. De klant hoorde natuurlijk ook iets geks en vroeg er blijkbaar naar. Zijn antwoord? Meneer zei doodleuk: “Nee, de schoonmaakster hier was iets te overijverig bezig met haar poetsdoek. Maar die leer ik nog wel dat, als ik met een klant bezig ben, ze mijn bureau even met rust moet laten…” Ik trakteerde hem op een héle boze blik en hij grijnsde.
Ik ging verder met de andere bureau’s en na een paar minuten rondde hij het gesprek af en hing op. Dreigend liep ik naar hem toe. “Schoonmaakster hé? Rotvent…” Hij trok me op schoot en zoende. Na een paar seconden maakte ik me los, want hij begon weer onder mijn rokje te strelen. “Frank! Idioot! Ben je gek of zo? Zijn we aan het zoenen, komt Mariëlle plotseling binnen… Ze zou flauw kunnen vallen of zo. Láát dat voortaan! Onder mijn rokje is voor thuis. Niet hier!”
Hij zag dat ik het meende en zei: “Sorry schat. Je hebt veel te mooie benen. Kan ik niet van af blijven.” Ik mopperde nog: “Je bent een hitsige vent.” Hij lachte me uit, ik snoof en liep naar de hal. En pakte uit een kast de grote stofzuiger. Daarmee gewapend liep ik het bureau weer in. “Ik ga even dit bureau stofzuigen. Jij pakt een emmer met die mop en je dweilt waar ik stof gezogen heb. En geen smerige woordgrapjes nu, anders rij ik naar Renkum, Frank Veenstra!” Hij boog. “Zeker, strenge mevrouw Gonnie…”
Even later hoorde ik Mariëlle zeggen: “Wat ben jij van plan?” Een grote mate van verwondering was in haar stem te horen. “Dweilen”, was het droge antwoord. “Je denkt toch zeker niet dat ik die emmer sop over de computers ga uitgieten om onze data te beveiligen of zo?” Grijnzend kwam hij binnen. “Mariëlle keek alsof ze dit water zag branden…” “Vind je het gek? Bij de Weever heeft ze waarschijnlijk nog nooit een vent met een emmer sop zien sjouwen. Die kerels daar waren waarschijnlijk van mening dat Eva met schoonmaakartikelen in haar handen geboren is…”
Hij corrigeerde me meteen.
“Hoho, mevrouw. Eva is niet geboren, maar volgens het boek Genesis geschapen uit de rib van een man. En of de Heer daar meteen een Nilfisk stofzuiger, poetsdoek en dweil uit heeft geschapen… Ik twijfel er aan, want zoveel ribben kunnen wij kerels niet missen.” Ik mopperde: “Dat klopt… En een ruggengraat hebben jullie ook al niet. Anatomisch gezien zitten kerels nogal krakkemikkig in elkaar. En dat noemt zichzelf ‘het sterke geslacht’… Laat me niet lachen.”
“Nou jullie zijn weer aardig op dreef met z’n tweeën”, hoorde ik in de deuropening. Simon leunde tegen de deurpost. “Moet ik onze HR-manager roepen? Die is ook best goed in huwelijksbemiddeling…” Ik snauwde: “Dan heeft ze hier nog helemaal niks te doen! Wij zijn nog niet getrouwd!” Simon zuchtte. “Oké,oké… Relatietherapie dan…” “Leuk aangeboden Simon”, katte ik. “Maar wij hebben zo onze eigen maniertjes om onze relatie frisjes te houden, dank je wel.” “Ik wil het niet weten”, mopperde hij.
“Ach… misschien kunnen jullie er wat van leren…” zei Frank doodleuk en met een stalen gezicht.
“Ammenooitniet!” Ik snauwde nu écht. “Zij toekijken terwijl wij…” Simon gaf Frank een ‘high-five’ en liep lachend het bureau uit. Ik zei: “Ik ga zo dadelijk wel even bij Mariëlle uithuilen. Kerels… Báh!”
Even later had ik het achterste deel van het bureau gestofzuigd en ik wees. “Dweilen jij. En goéd!” En, eerlijk is eerlijk: hij deed het netjes. Stoelen werden omgekeerd op de tafel gezet, bureaustoelen werden onder de bureau’s weg getrokken en de paar kastjes die we hadden werden naar voren gehaald. Even later was het bureau weer Spic & Span. Ik borg de stofzuiger op en Frank de dweil en de emmer. Yvonne sloot de buitendeur. “Zo. Nu nog even wat drinken met elkaar.” Martin kwam ook naar beneden en we gingen bij bureau O&O aan de grote tafel zitten. Simon haalde wat blikjes uit de koelkast, Yvonne de glazen.
“Sorry Mariëlle… Geen bier of sherry; we moeten allemaal nog rijden.” Die trok haar neus in rimpels. “Biér? Nee, dank je. En sherry is een drankje voor als je 80 bent. Cola of sinas is voor mij prima, hoor.” Ik viste een blikje Icetea van tafel, klikte het open en goot een slok van de koude drank naar binnen. “Hé mevrouw Peters… dat is niet zo ladylike!”
Martin keek me wat verwijtend aan en ik keek arrogant terug. “En dat zegt degene die hier tegenover me zit in een nogal verbleekte spijkerbroek en een trui met wat vlekken… Zoek even een spiegel, Martin.” Hij grijnsde. “Imago, Gon, imago…” Hij keek om zich heen. “Maarre… dit bureau is wel héél erg netjes, moet ik zeggen. Mijn kerels zouden zich hier nogal opgelaten voelen, denk ik.”
Yvonne knikte. “Ja, die voelen zich pas thuis als hun schoenen aan de vloer plakken van de gemorste Red Bull.” Martin keek me aan. “Heb jij hier schoongemaakt? Mag je bij ons ook eens doen!” Ik wees op Frank. “Ik heb slechts stof gezogen; mijn vriendje heeft de dweil gehanteerd. En dat deed hij nogal routinematig, dus verdenk ik hem van ervaring.” Yvonne gniffelde. “Ja, dat geloof ik. Met al die zwijnen om zijn huis heen…”
Mariëlle keek verwonderd en Martin zei: “Nee Mariël, ze bedoelde daarmee niet zijn kinderen.” Yvonne proestte het uit, waarbij een scheut sinas over de tafel vloog. Frank mopperde: “Hé! Doe dat boven, potverdorie… Nu kan ik opnieuw gaan dweilen!” Een doekje uit de keuken bracht uitkomst, daarna glom de tafel weer. Een paar opmerkingen later had iedereen zijn drankje op en wensten we elkaar een goed weekend toe.
Martin stapte in zijn Saab, Simon en Yvon in hun Mazda en Mariëlle klom in de Jeep. Ja, ‘klom’, want het ding had een nogal hoge instap. Wij reden als laatste het parkeerterrein af; Frank voorop. Toen we langs de Ginkelse Hei reden dacht ik even dat de motor van de Golf kuren had; er klonk aanzwellend geraas en geklapper. Totdat een grote militaire helikopter laag over de weg kwam scheren. Sommige automobilisten letten meer op de heli dan op de weg, wat een bijna-botsing tot gevolg had.
Frank en ik moesten nogal stevig op de rem en in gedachten hoorde ik Frank mopperen. Nou ja: ik zelf was er ook niet blij mee. Even later reed het handeltje weer en bij Papendal konden we gelukkig linksaf slaan; een paar automobilisten hadden blijkbaar nog een rekening met elkaar te vereffenen en op het vierbaans gedeelte vlak voor Papendal zag ik wat middelvingers uit de diverse zijruiten komen. Sjongejonge… Sommige egootjes waren blijkbaar gekrenkt.
De Koningsweg was even later een oase van rust. Nou ja, je mocht daar ook maar zestig rijden en Frank had me grondig gewaarschuwd: de politie én de Marechaussee hielden daar vrij regelmatig snelheidscontroles. Bij D’n Strooper sloegen we linksaf en meteen vertraagde Frank tot twintig kilometer per uur. En even later zag ik de reden: op de ‘Rolbaan’ staken een stel reeën de weg over. Waaronder een nogal forse, met een indrukwekkend gewei op zijn kop. Die wil je niet op je voorruit hebben, mevrouw Peters… Dan kun je je Golf, gezien de dagwaarde, wel afschrijven. Nou ja, ik had alleen maar een W.A.-verzekering, dus uitkeren zou men toch niet doen.
Hoewel… Er was toch een of ander fonds wat uitkeerde als je een aanrijding met wild had gehad? Nou ja, in ieder geval hier héél goed opletten voortaan.
Even later waren we bij Frank z’n huis. Ik pakte m’n weekendtas van de achterbank. “Zo. Weekend, mevrouw. Laten we ervan genieten!” Voor de vorm mopperde ik: “Jaja… zeker op dezelfde manier als toen ik je bureau schoonmaakte zeker? Smerig mannetje.” Frank trok me naar zich toe, kuste me zei: “Jij hebt goeie ideeën…” En meteen gleden zijn handen over mijn benen, onder mijn rokje omhoog tot op mijn billen. “Vuile, vuile rotzak…” mopperde ik. “Je weet dat ik daar héél gevoelig voor ben… Nou ja, we zijn in jouw huis, geen collega’s, geen overburen, en die wilde zwijnen die nu staan te gluren kunnen misschien wat leren.”
Ik kuste hem. “Lekkere vent…” In mijn oor hoorde ik: “Je zag er vandaag heerlijk uit, Gon… Toen je de tafel schoonmaakte stond je voorover gebogen. Je mooie benen strak gespannen, je rokje kroop wat omhoog en ik kon bijna tot je slipje kijken. De klant moest een vraag herhalen, want ik was even afgeleid…”
Ik giebelde. “Dan is het maar goed dat je niet aan het beeldbellen was, Frank. Dan had die klant wellicht gevraagd: ‘U ziet er nogal afwezig uit, meneer Veenstra. Wat is er aan de hand?’ En ik zie je in staat om je camera dan te draaien, op mijn volmaakte benen te richten, in te zoomen en te vermelden: ‘Dát is er aan de hand, beste klant.’ Waarna het gesprek verder zou gaan over de hardware van Gonnie Peters…” Frank zuchtte. “Ik kijk wel uit. Dan willen ze jou als vraagbaak. En dat jouw antwoorden op hun vragen nergens op slaan zou ze een biet zijn; het uitzicht op jouw benen en billen is veel leuker dan die kop van Veenstra.”
Ik zuchtte. “We gaan koken. Jouw fantasie slaat weer eens op hol en als die doorslaat eten we om tien uur vanavond nog niet. En ik heb trek.” Een halfuur later waren we lekker aan het eten: hutspot met draadjesvlees. Geen zomerkost, wel lekker. En na het dessert even afwassen, daarna een kop koffie uit Frank z’n lawaaimachine. Ondanks de herrie die het ding maakte, kon ik de koffie wel waarderen: die was prima.
En terwijl we koffie dronken, bespraken we wat praktische zaken. Ik stelde voor dat ik hier een kleine voorraad kleding zou stallen, waarop Frank meteen opmerkte: “Oh,,, interessant! Ook lingerie, schat? Dan moet je niet gek opkijken als daar plotseling wat vlekjes in zitten, hoor!” Ik zuchtte. “Viezerik. Die kleding is alleen maar voor het geval dat er een kledder jam over mijn blouse heen gaat. Tijdens het ontbijt, nét voordat we naar Ede willen rijden. Echt, Frank, ik wil hier een kleine ‘noodvoorraad’ hebben en ja, ook lingerie. Stel dat jij me ’s morgens om 05:34 weer eens bespringt, moet ik daarna wel over een schoon slipje kunnen beschikken.” Hij keek twijfelachtig. “Om 05:34? Dan moeten we wel heel vroeg naar bed zijn gegaan, de avond ervoor.”
Ik knikte. “Ja. En jij ook een set kleding bij mij neerleggen om dezelfde reden.” “Ja, da’s wel een goed plan. Maar we moeten dan meteen een plan de campagne maken voor jouw spullen, voor wanneer je bij mij intrekt, Gon. Want wat wil je bijvoorbeeld met je meubels doen?”
Daar hoefde ik niet lang over na te denken. “Mijn bed is nieuw, dat wil ik meenemen. Kasten en meubels: nee. Voornamelijk uit de kringloop. Ja, het ziet er nog goed uit, maar ik heb er geen emotionele binding mee. Het heeft hier prima gewerkt, maar het kan zó weer terug naar de kringloopwinkel.
Qua opbergruimte: jij hebt een stel Ikeakasten in je slaapkamer: daar wil ik een stel van hetzelfde type bij kopen, zodat het bij elkaar past. Hier, in de huiskamer hetzelfde. Ik heb zoals je weet een nogal uitgebreide boekenverzameling, die moet ook een plekje krijgen. Dus ook hier één of twee kasten erbij van hetzelfde type. En of ze Billy of Knud heten, dat zal me worst zijn. Geen allegaartje van meubels. Jouw huis is redelijk ‘strak’ ingericht, daar voel ik me prima in thuis, mits ik er ook een vrouwelijke draai aan mag geven.”
Frank keek opgelucht. “Daar ben ik héél blij mee Gon. Hetty stónd erop dat ze haar meubels meenam. Dus werd het hier vol. En nog voller toen ze met haar beeldjes- en geurkaarsenmanie begon…” Hij keek nu geërgerd en ik legde een hand op zijn knie. “Kalm aan jochie… Das war einmal. Ik ben geen Boeddhist en van geurkaarsen moet ik enorm niezen, dus wees daar maar niet bang voor. Alleen… Ik vrees dat we tóch wat spul in jouw bunker moeten opbergen, want ik heb natuurlijk ook keukengerei, mijn fiets, nog wat persoonlijke spulletjes die ik niet weg wil doen…”
Hij knikte. “Ik heb ook nagedacht, hoor. Mijn werkplaatsje is nogal ‘ruim’ ingericht; als ik daar de boel wat dichter op elkaar zet, kunnen we daar nog prima een paar kasten in kwijt. Je fiets? In de berging. Desnoods bouw ik de berging een aantal meters naar achteren uit. Dat kan, want ik heb ‘m destijds kleiner gebouwd dan op de tekening stond aangegeven. Mijn budget kwam toen een beetje in de knel. Volgens mij is hij op de tekening vijf meter langer en daar heb ik toestemming voor. Ruimte genoeg en geen bouwtechnisch probleem: Ik heb ‘m expres ‘modulair’ gebouwd. De achterwand er af halen, twee elementen in de lengte toevoegen, twee elementen dak er op, de achterwand er weer aanschroeven en het dak met bitumen weer waterdicht maken. Vervolgens de nieuwe binnenkant isoleren en de binnenbekleding weer aanbrengen. Een paar dagen werk.
En mijn voorraad in de kelder kan ik inkrimpen; die heb ik zo aangelegd omdat ik niet voor elk wissewasje na het werk tóch naar de winkel moest. Had ik een grondige hekel aan. Elk rek is nu een maand, maar elk rek heeft maar twee planken. Kan ik makkelijk vier of vijf van maken, vanaf de grond tot 30 centimeter van het plafond. Dat scheelt al snel vier of vijf rekken, dat is twee of twee en een halve meter kastruimte. En dan hebben we de andere kant van die ruimte nog: kunnen ook nog vier kasten staan. Opslagruimte genoeg.”
Hij boog zich naar me toe en kuste me. “En ook ik kan wat spullen opslaan, schat. Niet alleen jouw spullen opbergen. Ik wil dat je je thuis voelt. Die mooie foto van jullie gezin in jouw woonkamer…” Ik onderbrak hem. “Die wil ik vervangen door een andere foto, Frank. Eentje waar jij óók op staat. Naast mij.” Hij keek me lang aan en zei toen: “Dat vind ik verschrikkelijk lief van je, schat…” “Jij hoort erbij, Frank. Dat weet ik, maar dat weten ze nu ook in Born. En ik zou het fijn vinden als die foto naast de foto van jouw ouders komt te hangen.” Ik moest even lachen.
“Het hele zootje ongeregeld in één oogopslag zichtbaar als je binnenkomt. Voor het schrikeffect, zeg maar. Met een fles Jägermeister ernaast, voor jouw ouders.” Ik kreeg een stomp. “Rare rooie…”
Hij legde een arm om me heen. “Je bent lief, weet je dat? Ik zag heel erg tegen zo’n gesprek op…” Ik kuste hem. “Dat begrijp ik best. Maar ik wil graag dat we ons allebei hier thuis voelen, Frank. En niet dat jij je gaat ergeren aan mijn spullen. Als dat voor zou komen, wil ik dat je het tegen me zegt en niet ‘om de lieve vrede’ je mond stijf dicht houdt. Afgesproken?” Hij knikte. “Mooi zo, dat is dan geregeld.” Ik keek op mijn horloge: half negen.
“En nu gaat dit meisje zich even omkleden in kleding die geschikt is voor een heerlijke romantische avond in het pittoreske Schaarsbergen.” Ik giebelde even. “Midden tussen de wilde zwijnen en militairen van de Luchtmobiele Brigade. Welk van de twee soorten het meeste stinken? Daar komen we vanzelf achter.”
Frank bromde: “Nou, dat zou zo maar eens kunnen. Die zwijnen komen inderdaad wel eens in de tuin, maar ruim een jaar geleden zat ik hier te werken en barstte er plotseling vlakbij een vuurgevecht uit. Bleek dat er een oefening bezig was om de luchtmachtbasis te veroveren. Maar goed, nu weet men bij Luchtmobiel dat dit huis hier staat en men houdt er meestal rekening mee. Maar soms wordt er hier in de buurt nog wel wat geschoten.” Hij haalde zijn schouders op. “Als dat de prijs is die je voor je vrijheid moet betalen… Ach, er zijn erger dingen.”
Ik kuste hem. “Ik ga me even omkleden. En dan maken we er een lekkere avond van, Frank.” Hij knipoogde. “Ik zie er naar uit, schat.” Ik pakte mijn weekendtas uit de gang en liep de trap af naar de slaapkamer. Hihi… Frank z’n ogen zouden wel eens uit z’n kassen kunnen rollen. Op de club hadden Annet en ik ons regelmatig omgekleed als ‘de onschuldige schoolmeisjes’ en ik wist precies hoe dat er uit zag.
Een dun, geel behaatje, daaroverheen een wit bloesje zodat het behaatje nog een klein beetje doorscheen. Een bijbehorend geel slipje, suntan holdup nylons, plissérokje tot iets boven de knie en zwarte lakschoentjes met een riempje over de wreef en een hakje, zodat m’n kuiten iets beter uitkwamen. Subtiel wat lipstick, oogschaduw en rouge en m’n haren in een dikke staart. Succesfactor honderd procent. Eén gast op de club kende me niet anders.
Ik giebelde. Cora en ik hadden ons op een avond thuis eens zo aangekleed en Annet had toen ‘de strenge juffrouw Peters’ uitgehangen die haar leerlingen ’s middags na school nog wat extra huiswerk had opgegeven. Haha… En die strenge ‘juffrouw Peters’ lag later die nacht helemaal uitgeteld tussen Coor en mij in te slapen.
Ondertussen had ik me omgekleed en legde de laatste hand aan m’n make-up. “Gon… Wil je een glaasje wijn? En zo ja: rood, rosé of wit?” De stem van Frank. “Rosé graag, meneer Veenstra…” riep ik met een verlegen stemmetje. Ik kon me de blik op zijn gezicht bijna zien en zijn gedachten raden. “Wat gaat die rooie nú weer uitspoken?” Een minuut later was ik gereed, op mijn schoentjes na.
Die trok ik aan en keek in de grote spiegel boven het sanitair: een lief, onschuldig meisje, wat één en al maagdelijkheid uitstraalde… tot je in haar ogen keek. Ik knipoogde naar mijn evenbeeld. Wacht, nog even een foto maken voor Annet. Die zou zich helemaal kapot lachen…
Dat was snel gedaan en ik stuurde de foto via What’s app naar Born met de tekst er onder:
‘Meisje Peters gaat voor bijles naar meester Veenstra’.
Ik legde nog een paar handdoeken op Frank z’n nachtkastje en een paar op het onderlaken. Bzzz Bzzz…
Antwoord van Annet. ‘Ik hoop voor jou dat meester Veenstra niet te streng is!’
En meteen daar onder een tekst: ‘Ik zou me zo maar kunnen vergissen, Gon! Groet, Hans.’ Een smiley van een hartje er onder.
‘Zou je wel willen, lekker jong. Lief zijn voor Annet, want anders…’
En een smiley met mattenkloppers er onder. Zo. Meisje Peters was klaar voor haar ontmaagding… Hahaha… Ik liep naar boven en klopte op de kamerdeur.
“Meneer Veenstra…?”
“Wat is er schat?”
“Mag ik binnenkomen?”
Hij trok de deur open. “Wat is er…”
Verder kwam hij niet: met grote ogen keek hij me aan.
“Dág, meneer Veenstra. Hier ben ik. Voor de bijles Natuurkunde. Of was het Biologie? Ik weet ’t niet meer.”
Hij hapte naar adem. “Maffe tut… Ik geloof dat ik Hans wel begrijp.”
Ik lachte liefjes. “U bedoelt Hans Amelink? Ja, die is helemaal dol op mijn zusje Annet.”
Hij bromde: “Snap ik. Hans en ik moeten eens praten, denk ik.”
Ik pakte mijn telefoon. “Zal ik Annetje eens bellen? Ik hoop dat ze niet in het fietsenhok staan, want daar heb je geen bereik…”
Ik toetste het nummer van Annet in.
“Hé schat! Wat vindt meneer Veenstra van jouw outfit?”
Frank boog zich naar de telefoon. “Ik zei net tegen Gon dat ik wel begrijp dat Hans zo dol is op Annetje uit 5 VWO…”
De stem van Hans klonk. “Hé! Da’s geheim! Hoe weet jij dat?”
Ik zei: “Omdat ik jullie in het fietsenhok zag staan klefbekken, jochie.”
Hij zuchtte. “Verdorie… En morgen weet de hele school het natuurlijk.”
Ik giechelde. “Als je mij nu eens trakteert op een hele grote sorbet… Maar mag ik even met mijn lieve zusje kletsen?”
De stem van Annet klonk. “Zeg het eens, schat.” “Zullen wij morgen naar Born komen? Ik wil een foto van ons allemaal. Waar Frank ook op staat.”
Even was het stil, toen zei ze: “Prima idee, schat. Ik ga dit goeie nieuws dadelijk aan Gien, Henk, Coor en Rick vertellen. We zouden morgen wat huishouden doen en daarna lekker in de tuin zitten, dus dat kan prima…”
Op de achtergrond hoorde ik iemand fluisteren. “In welk gezelschap zitten jullie?”
Annet giebelde. “Rick en Coor. En Rick heeft net jouw foto gezien; begon nog nét niet te kwijlen. Maar schat: hier werd het idee geopperd dat wij in Noordelijke richting gaan rijden, morgen. Wij willen die bunker van vriend Frank wel eens zien!”
Ik keek naar Frank en die stak een duim op.
“Het heeft de goedkeuring van de heer des bunkers. Aan jullie de eer om dat aan Gien en Henk voor te leggen.”
Hans klonk. “Oh, da’s niet zo’n probleem, hoor. Annet en Cora gaan even bij Henk op zijn knie zitten en vragen het dan héél lief. En dan gaat hij wel voor de bijl. Als een natte krant. Als ik dan Gien even op schoot neem…”
Ik snauwde: “Niks ervan! Jij gaat mijn lieve moedertje niét verleiden, meneer Amelink, ben jij helemaal betoeterd…”
Een lach klonk. “Hoe dan ook: Wij komen jullie kant uit, Gon. Om een uur of twaalf, is dat goed?”
En Annet zei plagend. “Dan hebben jullie de tijd om de slaapkamer op te ruimen…”
“Trút! Bekommer jij je maar om je eigen slaapkamer. Zal morgenochtend hard nodig zijn, denk ik!”
Annet giechelde. “Ik denk het wel. Hans heeft naast de onschuldige Annet nu ook haar even onschuldige en maagdelijke zusje Gonnie op zijn netvlies staan.”
“De smeerlap. Mocht hij willen! Nou, we zien jullie morgen wel komen, zus. Bel maar als jullie bij Mook zijn of zo, dan komen wij wel uit bed.”
“Luilakken…” hoorde ik nog, toen hing ze op.
Frank zat me aan te kijken. “Jullie zijn een nogal doortastend stelletje met z’n tweeën, meisje Peters. Sjongejonge… Ik dacht morgen lekker uit te kunnen slapen.” Ik keek weer op m’n horloge. “Dat kan ook, meneer Veenstra… Als we nú naar bed gaan, kunnen we best lang slapen. Zo’n twaalf uur zeker.” Hij schudde zijn hoofd. “Dan liggen we twaalf uur in bed. Maar dat slapen… Daar heb ik zo m’n twijfels over, jongedame!” Ik keek onschuldig, een vinger in een mondhoek. “Wat gaan we dan doen, meneer Veenstra?” Hij knipoogde. “Bijles biologie. Volgens mij ben jij daar hard aan toe. Ik in ieder geval wel.”
Ik streelde even over zijn kruis. “Hard is het zeker, meneer…”
Ik keek hem aan. “Voor we verder gaan, Frank: Ik ben helemaal van jou. Doe met me wat je wilt. Geen remmingen, geen taboe’s: ik ben helemaal voor jou, oké?” Hij knikte, kuste me en pakte me toen op en gooide me in de brandweergreep over zijn schouder. “Mee jij. Naar de slaapkamer.” Op de trap hield ik me rustig, maar eenmaal beneden begon ik tegen te stribbelen.
“Néé! Ik wil niet! Laat me los!” Hij gaf me een paar tikken op mijn billen, onder het rokje. “Rustig jij! Anders wordt het heel onplezierig voor jou vannacht!”
Hij liet me op bed zakken. “Zo. En nu zitten jij. En niet wegrennen, want dan ga je wat beleven, rooie.” Ik zat op bed, benen over de rand, voeten op de grond. Ik trok mijn rokje omlaag en sloeg mijn benen zedig over elkaar.
Hij keek naar me. “Jij ziet er lekker uit… Ik denk dat wij maar eens nader kennis moeten maken. Doe je benen eens uit elkaar; ik wil zien wat er onder dat nette rokje van je zit.” Er gleed een rilling door me heen en ik voelde mijn tepels tintelen.
“Maar meneer Venstra…” Hij onderbrak me. “Niet zeuren, dametje. Je bent hier naar toe gekomen in deze kleren? Dan moet je ook de consequenties voelen. Vanavond ben je geen maagd meer. Ik ga je neuken.” De tinteling breidde zich uit naar mijn poes. Het was heerlijk om hem dat te horen zeggen… Geil! Hij had me nog met geen vinger aangeraakt, behalve toen hij me naar beneden droeg, maar…
Verdorie Gon, je word nú al vochtig! Ik voelde mijn poesje knijpen. Hij ging voor me zitten. “Doe je benen eens uit elkaar…” Ik schudde mijn hoofd. “Nee…” Hij had er geen boodschap aan, trok mijn benen uit elkaar en duwde me achterover. Ik voelde zijn handen op mijn kuiten: hij trok ze omhoog en spreidde zo mijn benen. Ik lag wijdbeens voor hem, mijn voeten op zijn schouders.
“Zo… Wát een lekker uitzicht… Mooie benen, mooie kousen en een sexy geel slipje… Ik ga je laten voelen wat het is om hevig klaar te komen, rooie. Bén je wel eens klaargekomen?”
Ik zei zachtjes: “Jawel… als ik mezelf voelde… Dat was een heerlijk gevoel. Stiekem in bed, onder het dekbed.” Hij humde. “Jaja… Samen met die geile zus van, zeker?”
Ik knikte en schrok toen; hij tikte op mijn poes. En begon me te betasten! Hongerige vingers tussen mijn sterretje en mijn kut. Even later voelde ik dat hij aan de knoopjes van bloes prutste en de bloes uittrok. Toen boog hij zich voorover en zei: “Ik ga je mooie kutje likken, schatje. Meteen voelde ik zijn mond op mijn poes en hij ademde uit. Warme lucht… en warme lippen en een tong over het dunne slipje. Vingers op mijn sterretje, andere vingers die met een tepel begonnen te spelen…
Ik trok zijn hoofd dieper tegen mijn kut aan en zijn strelingen en kussen werden intenser. Zo verwende hij me een paar minuten en in die paar minuten werd ik supergeil! Mijn poes tintelde, mijn tepels schuurden tegen het dunne behaatje aan, mijn huid stond, overal waar hij streelde, in brand… Plotseling keek hij op; schuldbewust.
“Sorry Gon… ik dacht alleen maar aan mezelf…” Ik lachte zachtjes. “Niks van gemerkt, meneer Veenstra… Ik voel dingen die wel héél erg lekker zijn!” “Je bent een geile rooie trut…”gromde hij en viel weer aan op mijn kruis.
Zijn handen en lippen brachten me met een bloedgang naar een orgasme… Mijn benen begonnen te trillen, ik kneep in m’n eigen tepels en ik voelde het vanuit m’n haarwortels opkomen: dit werd een spuiter! Ik hijgde: “Meneer Veenstra… ik word zo dadelijk kliedertjenat als u zo doorgaat! U maakt me zó geil!”
Hij bromde: “Lekker toch? Lekker natte seks, schatje… Een doorweekt slipje… Hou ik van!” En hij ging verder… Een duim tegen mijn sterretje, een hand nu stevig over mijn clit… Ik hield het niet meer! “Ik kóm! Lekker nat klaarkomen… Aaaahhh!!!” Ik gilde het uit en voelde mijn geil in mijn slipje spuiten. Frank trok mijn slipje omlaag en duwde zonder omhaal twee vingers in m’n poes en zoog op m’n clit. “Wat doe je???” Tussen het likken door bromde hij: “Jou lekker laten spuiten, geile meid… Ik wil je proeven, lekker in je kut likken…”
Nou, dat lukte wel… Ik voelde zijn tong over mijn clit flitsen en tegelijk drongen zijn vingers steeds dieper in me door. Plotseling draaide hij zijn hand, kromde zijn vingers en voelde ik dat mijn G-spot werd geraakt. Ik schokte, spreidde mijn benen zo ver mogelijk en kreunde: “Heerlijk… Lekker vingeren, meneer Veenstra! Ik… ik kom nóg een keer!” Hij bleef me vingeren en likken en ik spoot… recht in zijn mond! Hij kwam iets overeind, lachte en liet mijn geil toen over mijn behaatje lopen. En zocht toen mijn tepels en masseerde ze stevig.
“Ahhh... Nóg een keer, meneer Veenstra! Drink mijn geil en geef het terug! Lekker samen tongen met mijn geil…” Ik duwde hem weer tussen mijn benen en toen zijn tong tussen mijn lipjes gleed, spoot ik wéér. In Frank z’n mond. Hij kwam omhoog, ging met zijn mond op de mijne en gaf me langzaam mijn eigen geil terug… In mijn mond!
Ik kwam een beetje overeind en liet het over mijn beha lopen. En meteen waren zijn handen die mijn borsten kneedden, mijn tepels betastten… Heerlijk! Hij draaide me op mijn buik en schoof een hand onder mijn poes. “Bevredig jezelf! Op mijn hand! Lekker wijdbeens liggen en…” Hij trok mijn rokje wat naar beneden, zodat het onder zijn hand lag.
“Lekker in dat geile rokje van je klaarkomen! En daarna wil ik je natte rokje bekijken… en voelen…” Ik liet me op zijn warme hand zakken en begon op en neer te gaan, steeds op zoek naar vingers op mijn clit. Plotseling voelde ik zijn andere hand weer over een tepel. Hij kneep erin, masseerde de borst en toen mijn billen… “Lekkere geile natte rooie…” gromde hij. “Spreid die mooie benen van je! Helemaal gespreid liggen, helemaal klaar voor mij…”
Ik kreunde. “Meneer Veenstra… Gaat u me écht neuken?” “Jazeker! En lekker diep in je warme, natte meisjeskutje spuiten… kom maar met je eigen hand tussen je benen en vinger jezelf. Ik ga me even uitkleden. En dan… Dan kom ik met mijn harde pik in je natte kutje… Lekker samen neuken, schatje…” Uit een ooghoek zag ik zijn kleren door de kamer vliegen.
“Zo… Nu op je knietjes en je benen gespreid! Ik wil je!” En ik wilde niets anders! Toen ik zijn pik tegen mijn lipjes voelde stootte ik mezelf naar achteren, verlangend naar zijn warme pik. “Oh, heb je er zo’n zin in, meisje? Ik ook…” hoorde ik achter me.
Hij greep mijn heupen en plotseling voelde ik hem hard in me glijden. Niet teder, niet zachtjes maar hard en veeleisend. “Wat voel je nu?” “Een hele lekkere warme lul, diep in mijn geile kut, meneer Veenstra…”
Hij gromde. “En die warme lul gaat je nu volspuiten… Lekker sperma in je vruchtbare kutje spuiten…” Hij begon te stoten en ik gilde het uit! “Lekker! Lekker hard en diep! Pak mijn tieten! Knijp in mijn harde tepels, meneer! Zó geil…”
Hij deed het en ik ontplofte! Het orgasme… Mijn derde? Mijn vierde? Ik was de tel kwijt… het denderde vanuit mijn hersens naar mijn kut en ik voelde mijn kut knijpen.
“Ik… ga… komen, mene…. JAAA!”
Frank stootte nog een keer diep en gromde: “Ik ga je bevruchten, geile rooie… Nú!!” Ik voelde zijn pik omhoog komen en meteen daarna een stroom zaad op m’n G-spot spuiten. “Aaaahhh… Lekker! Lekker samen klaarkomen! Lekker nat en geil…” Ik duwde mijn kont omhoog om hem nóg dieper te voelen. Zijn volgende stoten kwamen diep; tot aan mijn baarmoedermond. Dat deed een beetje pijn, maar ik genoot er van; Die heerlijke vent zó diep in me te voelen…
Even later kwam Frank voorzichtig overeind en gleed uit me. Ik plofte als een lappenpop op bed, hij ernaast. “Je maakt me helemaal gek met je geile lichaam, Gon…” Ik keek recht in zijn ogen en lachte. “U mij ook, meneer Veenstra. Nooit gedacht dat die saaie leraar Biologie zúlke spannende bijles kon geven…” Ik gniffelde. “Dat ga ik niet aan mijn zusje vertellen, anders wil die ook bijles. En Cora ook…”
Hij zuchtte diep. “Doe inderdaad maar niet. Het zou m’n dood kunnen worden, denk ik.” Mijn gniffel werd breder. “Vraag maar aan mijn broertje Rick. Die heeft er ervaring mee…” Nu giechelde ik hardop. “Maar ja, toen was hij nét achttien. Lekker viriel en zo. U bent al wat ouder, toch?”
Hij sloeg me met een kussen op mijn hoofd en zuchtte: “Krengetje.” Ik rolde naar hem toe.
“Je bent heerlijk, Frank. Een heerlijke minnaar met een heerlijk lijf. En je kan romantisch zijn, maar me ook lekker stevig pakken. Dat heb ik soms nodig: gewoon lekker hard genaaid worden, zonder lang voorspel. Een hand die plotseling onder mijn rokje grijpt en m’n poes betast… En me dan over een tafel drukt en me genadeloos neukt…”
Hij keek me verbaasd aan. “En dat met jouw verleden? Je laat me elke keer weer versteld staan, Gon.”
Ik kuste hem. “Annet en ik hebben een nogal hoge sexdrive, Frank. Toen we in Utrecht woonden, vreeën we bijna elke dag. Met elkaar en op donderdag en vrijdag eerst met gasten op de club, daarna weer met elkaar. En bij elkaar kwamen we pas écht los…” Ik glimlachte. “Soms moest ik in een kussen bijten om het niet uit te gillen, als Annet me met een dildo bewerkte… Bij haar kwam ik écht klaar, net als bij jou. Geen fake, nee lekker ongegeneerd wijdbeens kletsnat klaarkomen…”
Ik keek omlaag en giebelde. “Net als bij jou, schat.” De witte handdoek op het bed vertoonde nogal wat natte plekken.
Hij bromde: “Goed dat ik je niet écht ontmaagd heb, Gonnie. Anders hadden we beter een rode handdoek op bed kunnen leggen.”
Er schoot mij iets te binnen waardoor ik hard moest lachen.
Frank keek vragend en ik hikte: “Dat hadden Annet en ik eerder moeten weten… Toen we een jaar of zestien waren.”
Ik trok hem naar me toe en kuste hem.
“Heb jij zin in een geil verhaaltje?”
“Als jij zo tegen me aan ligt? Altijd. Misschien kom ik weer in de stemming…”
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Sexygiirl, 31 jaar. Wil je dieper in dit spel duiken? Bezoek mijn prive pagina en ontdek hoe onze fantasie werkelijkheid kan worden...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Cladien (44)
Glitterste (44)
Sylvvia (36)
Dayali (26)