Door: EstherD
Datum: 20-02-2026 | Cijfer: 9.1 | Gelezen: 833
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 54 minuten | Lezers Online: 10
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 54 minuten | Lezers Online: 10
Intro
Ze scrollde nog een keer terug, vergrootte de foto’s, telde de likes, checkte de comments. Alles beter dan kijken naar de rood oplichtende bedragen in haar banking-app. Min €3.840. Min €1.220. Min €670. De getallen dansten een beetje als ze te lang keek.
Tess gooide de telefoon op het dekbed en stond op. Ze liep naar de spiegel in de gang. Haar huid glansde nog een beetje van de body oil die ze vanmorgen had opgesmeerd, die veel te dure van Sol de Janeiro die naar karamel en vakantie rook. Ze trok haar schouders naar achteren, duwde haar borst iets vooruit, hield haar hoofd schuin. Nog steeds mooi. Nog steeds beter dan de meeste. Maar dat was niet genoeg meer. Niet als je portemonnee leeg was en je vriendinnen elke week met iets nieuws pronkten.
Ze dacht aan Tom. Die suffe, lieve Tom die altijd zei dat ze “meer was dan haar kast”. Twee maanden geleden hadden ze nog koffiegedronken. Hij had haar aangekeken alsof hij iets wilde zeggen, maar uiteindelijk alleen maar gevraagd of het wel ging. Ze had gelachen, te hard, en gezegd dat alles perfect was. Daarna niks meer. Geen appje. Geen like. Niks.
Tess beet op haar lip. Hard genoeg om het te voelen.
Ze had geld nodig. Niet over drie maanden, niet na een saaie kantoorbaan van veertig uur per week. Snel geld. Makkelijk geld. Iets waar ze niet voor hoefde te solliciteren, niet voor hoefde te liegen tegen haar ouders, niet voor hoefde te bedelen bij vriendinnen die toch alleen maar zouden glimlachen en denken: zie je wel, zij heeft het ook niet meer op orde.
Ze pakte haar telefoon weer op. Opende de camera. Draaide hem om. Keek naar zichzelf in de selfie-modus. Naar de lichte sproetjes over haar neus, de volle lippen die ze net iets had bijgewerkt met gloss, de ogen die altijd net iets te hongerig keken.
Misschien, dacht ze, terwijl haar duim al boven het record-knopje zweefde, misschien is het tijd om iets anders te verkopen dan alleen maar mijn glimlach.
Tess staarde nog een minuut naar het lege scherm van haar telefoon. OnlyFans. Het woord had de hele middag door haar hoofd gespookt als een slecht advies van een verre nicht die te veel cocktails had gedronken. Snel geld, ja. Veel geld, misschien. Maar dan? Dan zou Floor haar gezicht herkennen in een split second, of Saar zou een screenshot doorsturen met een hatelijk lachend emoji. En Tom… god, Tom. Die zou het nooit hardop zeggen, maar zijn ogen zouden het doen. Die stille teleurstelling die hij altijd had als ze weer iets impulsiefs had gedaan.
Nee. Te riskant. Ze had een reputatie. Ze wás iemand die eruitzag alsof het leven haar cadeautjes gaf, niet iemand die er eentje verkocht.
Ze zuchtte diep, stond op en liep naar de badkamerspiegel. Even een reset. Ze streek haar haar glad, trok de hals van haar topje iets lager, hield haar hoofd schuin en zette die ene glimlach op. Die ene glimlach die zegt: ik heb alles onder controle, ik ben jaloersmakend gelukkig. Flits. Perfecte belichting. Filter eroverheen, niet te veel, net genoeg om haar huid te laten stralen alsof ze net terug was van Bali. Caption: “Feeling unstoppable 💅✨ #blessed #ootd”
Verzenden.
Ze legde de telefoon weg en wachtte. Vijf minuten. Tien. Ze pakte hem weer op. 47 likes. Drie comments. Twee van haar moeder (“Mooi schatje ❤️”), één van een random account met crypto in de bio. Floor had niet gereageerd. Saar ook niet. Zelfs de de wanhopige jongens die altijd binnen vijf minuten reageerden, bleven stil.
“Fuck,” mompelde ze. Ze voelde de hitte achter haar ogen komen, maar slikte het weg. Nee. Niet huilen. Dat was zwak. Ze was niet zwak.
Ze greep haar nieuwe tas en liep de deur uit. De stad in. Frisse lucht. Nieuwe etalages. Misschien een nieuwe lippenstift die alles beter zou maken. Of in elk geval even zou afleiden.
Ze dwaalde door de Kalverstraat, langs de glimmende ramen van Zara, COS, & Other Stories. Ze keek naar de meisjes die langsliepen: strakke jeans, perfecte blow-outs, tassen die nog naar leer roken. Ze voelde zich even kleiner, toen weer groter toen een jongen met een modelgezicht twee keer omkeek. Ze glimlachte automatisch, gooide haar haar over haar schouder. Beter. Even beter.
Uren later, toen de winkels begonnen te sluiten en haar voeten pijn deden van de nieuwe hakken die ze nergens had durven kopen, liep ze terug richting het station. Ze voelde zich leeg. Niet voldaan, niet geïnspireerd. Gewoon… leeg.
En daar, bij de hoek van het Spui, stond hij. Tom. In een simpele grijze hoodie, een papieren koffiebeker in zijn hand, starend naar zijn telefoon alsof hij iets belangrijks aan het lezen was. Hij keek op. Hun ogen ontmoetten elkaar.
“Tess?” Zijn gezicht brak open in die bekende, warme grijns. Geen oordeel, geen medelijden. Gewoon blij verrast. “Holy shit, hoe lang is dat geleden?”
“Twee maanden en een paar dagen,” zei ze, en ze hoorde zelf hoe schor haar stem klonk.
Hij lachte zacht. “Je houdt de score bij?”
“Altijd.”
Ze stonden even ongemakkelijk tegenover elkaar, zoals mensen dat doen als ze elkaar te lang niet hebben gezien maar nog steeds alles van elkaar weten. Toen gebaarde hij naar het café aan de overkant. “Heb je zin? Eén drankje. Om het goed te maken dat ik een sukkel ben die niet meer appt.”
Ze aarzelde. Haar hoofd zei: ga naar huis, scroll verder, lik op je wonden. Haar borst zei iets anders.
“Eén drankje,” zei ze. “Maar jij betaalt. Ik ben blut.”
Tom trok een wenkbrauw op, maar lachte alleen maar. “Deal.”
Ze liepen samen naar binnen, de kou van buiten achterlatend bij de deur. En voor het eerst die hele kutdag voelde Tess iets wat leek op opluchting. Niet omdat alles ineens goed was. Maar omdat iemand haar zag en er nog steeds niet vandoor ging.
Ze liepen samen naar het café op de hoek, dat kleine bruine waar ze vroeger uren hadden gezeten. Tom heeft een relatie, dat wist ze. Een leuk meisje, rustig, stabiel. Geen concurrentie. Het voelde veilig. Puur vriendschappelijk. Precies wat ze nu nodig had: iemand die haar kende van vóórdat de schulden en de filters en de jaloezie er waren.
Ze gingen zitten. Hij bestelde een IPA, zij een witte wijn. En voor het eerst in weken voelde het alsof iemand echt naar haar keek en niet naar de pose, niet naar de outfit, maar naar haar.
“Vertel,” zei hij terwijl hij zijn glas optilde. “Echt. Hoe gaat het nou écht met je?”
Tess opende haar mond. En voor één keer wist ze niet meteen wat ze moest zeggen om er succesvol uit te zien.
Ze nam een slok van haar wijn.
De wijn was koud en scherp, precies zoals Tess het lekker vond. Ze zaten in het hoekje bij het raam, waar het licht van de lantaarns buiten zacht naar binnen viel en lange schaduwen over de tafel trok. Het café was halfvol, genoeg geroezemoes om het gesprek privé te houden, maar niet zo luid dat ze moesten schreeuwen.
En om het onderwerp te vermijden begon ze over vroeger. De avonden op het dak van de oude flat waar Tom vroeger woonde, de stomme filmpjes die ze samen maakten met zijn eerste camera, de nachten dat ze door Rotterdam fietsten tot de zon opkwam omdat geen van beiden naar huis wilde. Tess lachte harder dan nodig toen Tom het verhaal vertelde over die keer dat ze bijna gearresteerd waren omdat ze op het dak van de Markthal hadden geklommen voor een timelapse. “Jij was degene die zei: ‘Dit wordt legendarisch materiaal!’” zei ze, en ze prikte hem zachtjes met haar vinger.
Tom grijnsde. “En jij was degene die bijna viel omdat je per se op hakken naar boven moest.”
“Details,” wuifde ze weg.
Het gesprek gleed vanzelf naar nu. Tom vertelde over zijn werk. Hij was nu fulltime filmmaker, geen bijbaantjes meer. Documentaires, korte films, soms commercials als het geld moest. “Het is niet altijd sexy,” zei hij schouderophalend, “maar ik mag doen wat ik wil. Vorige maand heb ik een week in Lissabon gezeten voor een project over straatkunstenaars. Betaald vliegen, hotel, alles.”
Tess voelde een steekje jaloezie, maar ze maskeerde het met een brede glimlach. “Klinkt als een droom. Echt trots op je, T.”
Hij keek haar even aan, alsof hij iets wilde peilen, en ging toen verder. Over zijn relatie. Isa. Ze waren nu acht maanden samen. Ze werkte als grafisch ontwerper, hield van dezelfde obscure bands als hij, en ze hadden samen een kat geadopteerd. “Ze is… rustig,” zei hij. “In de goede zin. Geen drama. Gewoon iemand die er is.”
Tess knikte, nipte van haar wijn. “Klinkt fijn. Echt. Je verdient iemand die je niet gek maakt.”
Ze lachten allebei, maar het voelde een beetje dun.
Toen kwam het concert ter sprake. Dat grote indie-festival in de zomer, op het grasveld bij de Euromast. Tess had het erover omdat ze nog foto’s had staan in haar camerarol. “Ik zweer het, ik heb de hele avond staan dansen bij dat ene podium, en ik heb niemand gezien die ik kende.”
Tom trok zijn wenkbrauwen op. “Wacht… was jij daar ook?”
“Ja! Op zaterdag, die dag met die regenbui halverwege.”
“Ik ook. Ik stond bij hetzelfde podium. Met Isa. We hebben het over jou gehad, geloof ik. Ik zei nog: ‘Tess zou dit geweldig vinden.’”
Ze staarden elkaar aan, verbaasd en geamuseerd tegelijk. “Serieus? We waren op dezelfde plek en we hebben elkaar gemist?”
“Kennelijk. De wereld is klein.”
“En toch te groot,” zei Tess zacht, bijna voor zichzelf.
Even was het stil. Ze draaide haar glas rond tussen haar vingers. Tom leunde achterover, keek haar aan op die kalme, onderzoekende manier van hem.
“En jij?” vroeg hij uiteindelijk. “Hoe gaat het nou écht met je, Tess?”
Ze voelde de vraag als een spotlight. Ze rechtte haar rug, trok haar mooiste glimlach tevoorschijn – die ene die ze ook op Instagram gebruikte. “Goed hoor. Echt goed. Druk, maar leuk druk. Ik doe veel shoots, content voor merken, dat werk. En ik heb laatst nog een paar hele gave samenwerkingen binnengehaald. Het gaat de goede kant op.”
Ze somde nog wat op: nieuwe kledingstukken die ze ‘voor werk’ had gekregen, feestjes waar ze was gespot, plannen voor een tripje naar Parijs later dit jaar. Alles klonk glanzend. Alles klonk als iemand die het gemaakt had.
Tom luisterde. Hij knikte op de juiste momenten, glimlachte zelfs een beetje. Maar hij zei niets terug. Geen “vet!” geen “klinkt als een droom”. Hij keek haar alleen maar aan. Lang. Aandachtig. Alsof hij dwars door de laag filters en captions heen keek, naar wat eronder zat.
Tess voelde haar glimlach strakker worden. Ze nam een slok wijn om tijd te rekken. “Wat?” vroeg ze uiteindelijk, half lachend. “Waarom kijk je zo?”
Tom haalde zijn schouders op, maar zijn ogen bleven op haar rusten. “Niks. Ik luister gewoon.”
Ze voelde iets verschuiven in haar borst. Niet boosheid. Niet schaamte. Iets ertussenin. Iets dat ze niet wilde benoemen.
Ze keek weg, naar buiten, waar de regen nu zachtjes tegen het raam tikte. “Het is echt goed met me,” zei ze nog een keer, zachter dit keer. Alsof ze het zichzelf probeerde wijs te maken.
Tom zei niets. Hij nam alleen maar een slok van zijn bier en bleef kijken.
En voor het eerst in maanden voelde Tess zich gezien en tegelijkertijd volledig doorzichtig.
Tess keek hem aan, echt aan dit keer. Geen pose, geen filter. Haar ogen werden vochtig, en ze pinkte snel een traantje weg met de zijkant van haar vinger, alsof het er niet mocht zijn. Ze ademde schokkerig in.
“Ik… ik heb schulden, Tom,” zei ze zacht, bijna fluisterend. “Echt veel. Meer dan ik ooit tegen iemand heb gezegd. Ik koop spullen omdat het even goed voelt, omdat ik dan denk dat ik erbij hoor. Maar het houdt niet op. Elke maand meer rood. Ik kan niet meer slapen zonder dat ik eraan denk. En mijn vriendinnen… die zien het niet eens. Of ze zien het wel en lachen erom. Ik voel me zo… klein. Alsof ik faal. Alsof ik nooit genoeg ben.”
Ze stopte even, keek naar haar glas, draaide het rond. “Ik heb zelfs aan OnlyFans gedacht. Serieus. Maar ik durf niet. Stel dat iemand me herkent. Stel dat mijn moeder het ziet. Of Floor. Ik zou mezelf haten.”
Tom luisterde. Geen onderbreking. Geen “ach gossie” of “dat komt wel goed”. Hij keek haar alleen maar aan, met die kalme, open blik van hem. Geen verwijt in zijn ogen. Geen medelijden ook. Gewoon… aanwezig. Alsof hij ruimte maakte voor alles wat ze zei.
Toen ze klaar was, viel er een stilte. Niet ongemakkelijk. Gewoon stil. Tess veegde nog een keer over haar wang en keek hem aan, wachtend op wat er zou komen.
Tom ademde langzaam uit. “Tess… mag ik je helpen? Niet veel. Een kleine schenking. Gewoon om even lucht te geven. Geen lening, geen verplichting. Echt.”
Ze schudde meteen haar hoofd, fel. “Nee. Absoluut niet. Ik wil geen geld van jou. Van niemand. Ik wil het zelf kunnen doen. Ik wil niet dat iemand me moet redden. Dan ben ik nog zwakker.”
Tom knikte langzaam. Hij zei niets terug. Zijn vingers trommelden zachtjes op de rand van zijn glas, een klein ritme dat hij altijd deed als hij nadacht. Hij opende zijn mond, sloot hem weer. Keek weg naar het raam waar de regen nu harder tikte.
Tess zag het. Die aarzeling. Die schaduw over zijn gezicht. “Wat is er?” vroeg ze. “Je wilt iets zeggen. Zeg het.”
Hij schudde zijn hoofd. “Nee. Dat kan ik niet van je vragen. Dat wil ik niet.”
“Tom.” Haar stem werd dwingender. “Zeg het. Alsjeblieft.”
Hij zuchtte diep, wreef over zijn nek. “Ik heb een klusje gekregen. Een betaalde opdracht. Best goed betaald ook. Maar ik zoek nog een model. Iemand die… past bij wat de klant wil.”
Ze fronste. “En?”
“Het is adult content, Tess.” Hij keek haar recht aan nu, zonder weg te kijken. “Geen soft spul. Niet zomaar lingerie of iets. Het is explicieter. De klant wil een specifiek type look, een verhaal. En jij… jij zou perfect passen. Maar ik kan het je niet vragen. Dat doe ik niet. Niet bij jou.”
Tess werd stil. Ze keek hem scheef aan, wenkbrauwen opgetrokken, mond een beetje open. Alsof ze niet zeker wist of ze het goed had gehoord.
Dit had ze niet van hem verwacht.
Niet van Tom. De jongen die vroeger bloosde als ze in bikini zwommen gingen. Die altijd de gentleman was, die haar nooit een ongemakkelijk gevoel gaf. Die nu ineens zoiets zei.
Ze voelde iets kouds in haar buik zakken. Niet afschuw. Niet woede. Iets ertussenin. Teleurstelling, misschien. Of verbazing. Of… erkenning.
Ze zei niets. Keek alleen maar naar hem, terwijl de regen tegen het raam bleef tikken en het café om hen heen langzaam doordraaide alsof er niets aan de hand was.
Tess staarde hem aan, haar mond een beetje open, alsof de woorden nog niet helemaal tot haar waren doorgedrongen. Ze zette haar glas neer, harder dan ze bedoelde, en het tikte scherp tegen het tafelblad.
“Huh? Hoe ben jij in die wereld beland? En sinds wanneer?”
Tom keek weg. Voor het eerst die avond leek hij kleiner, alsof hij zich kleiner maakte. Hij wreef met zijn duim over een natte kring op tafel, alsof hij die weg wilde poetsen. “Het is… niet wat je denkt. Niet echt.”
“Vertel dan,” zei ze, zachter nu, maar met een randje dat niet weg wilde.
Hij zuchtte. “Het is een klant waar ik vaker voor werk. Commercieel spul, reclames, bedrijfsfilms, dat soort dingen. Al twee jaar. Betrouwbaar. Betaalt altijd op tijd. Vorige maand zaten we na een shoot nog wat na te praten, biertje erbij, en toen biechtte hij het op. Hij maakt een privécollectie. Adult content. Voor zichzelf. Voor zijn… kink. Hij vroeg of ik interesse had om te draaien. Ik heb nee gezegd. Direct. Maar hij bleef aandringen. Niet agressief, gewoon… zakelijk. Hij noemde het bedrag.”
Tess leunde iets naar voren. “En?”
“Tienduizend euro. Voor een middag werk. Belachelijk veel. En als ik een model kan aanbrengen, krijg ik er nog vijfduizend extra bovenop. Het model zelf krijgt ook tienduizend. Cash, dezelfde dag nog.”
Tess werd stil. Ze voelde haar hartslag in haar keel. Tienduizend. Dat was genoeg om haar roodstand bijna weg te poetsen. Meer dan genoeg. Voor een middag. Ze slikte.
“Wat is zijn kink?” vroeg ze uiteindelijk, haar stem neutraal, alsof ze het over een outfit had.
Tom keek haar aan, aarzelend. “Bondage. Vooral vastbinden, touwen, kettingen, dat soort dingen. Niks extreems, geen pijn, geen vernedering. Hij stuurt van tevoren een formulier: harde limieten, zachte limieten, wat wel en niet mag. Alles wordt besproken. De shoots duren nooit lang. Twee, drie uur max. En het blijft privé. Hij deelt het niet online. Het is voor zijn collectie. Hij kijkt het af en toe met zijn zakenpartners. Ze voelen zich er machtig door. Het is een soort… wedstrijdje onderling. Wie het beste filmpje maakt. Wie het mooiste model heeft, de mooiste shots. Dat soort onzin.”
Tess zei niets. Ze keek naar haar handen, naar haar nagels die ze net nog had laten doen bij een veel te duur salon. Ze dacht aan de rekeningen die op haar telefoon stonden te wachten. Aan de Gucci-tas die nog in de doos zat. Aan hoe lang het zou duren voordat Floor weer iets nieuws postte en zij weer achter zou blijven.
Tienduizend euro.
Voor een middag.
Ze voelde iets kriebelen in haar buik. Niet alleen angst. Ook iets anders. Iets dat leek op… mogelijkheid.
Ze keek op naar Tom. Hij keek terug, maar zei niets meer. Alsof hij wachtte tot zij de stilte zou vullen.
En Tess wist dat wat ze nu ging zeggen, alles kon veranderen.
Ze ademde in. “Vertel me meer over dat formulier.”
Tom schudde zijn hoofd, harder nu, alsof hij zichzelf probeerde wakker te schudden. “Tess, ik had dit nooit moeten zeggen. Het spijt me. Vergeet dat ik het ooit genoemd heb. Het is… het is niet oké. Niet voor jou.”
Maar Tess viel hem in de rede, haar stem ineens scherp en helder, alsof er een knop was omgezet. “Nee. Stop. Dit is perfect voor mij.”
Hij keek haar aan, ogen groot. “Wat?”
“Het is privé,” zei ze snel, bijna opgewonden. “Niemand hoeft het te weten. Het blijft in een collectie die niemand online ziet. Het is snel geld, wel tienduizend euro, Tom. In één middag. En het is met jou. Met iemand die ik vertrouw. Die me nooit zou laten vallen. Die me nooit zou filmen als het niet veilig was.”
Ze leunde naar voren, haar handen plat op tafel. “Ik denk al na waar ik het aan uitgeef. Eerst de schulden weg. Dan een paar dingen die ik écht wil, niet op afbetaling. En dan… dan kan ik weer ademen. Echt ademen.”
Tom wreef over zijn gezicht. “Tess, luister. Dit is niet zomaar een shoot. Het is intiem. Het is vastbinden, het is naakt, het is… het is niet niks. Je kunt hier spijt van krijgen. Morgen. Over een week. Als je er alleen over nadenkt.”
“Ik heb nagedacht,” zei ze. “Ik denk al weken na over makkelijke manieren. Dit is de enige die klopt. Geen vreemden. Geen platform waar het lekt. Geen risico op herkenning door bekenden. Jij bent de camera. Jij zorgt dat het goed gaat. Jij zei zelf dat je me wilde helpen. Nou, dit is hoe je dat kunt doen.”
Hij opende zijn mond, sloot hem weer. Keek naar zijn glas, naar het raam, naar haar. “Ik weet niet of ik dit wil.”
“Jij hoeft het niet te willen,” zei ze zacht. “Ik wil het. Meld me aan. Alsjeblieft.”
Tom zuchtte diep, lang, alsof alle lucht uit hem werd getrokken. Hij knikte langzaam, bijna onmerkbaar. “Oké. Ik meld je aan. Maar als je op enig moment nee zegt – zelfs als het formulier al ingevuld is – dan trek ik het in. Begrepen?”
“Begrepen.”
Ze zaten nog even stil. De spanning hing als rook tussen hen in. Toen stond Tess op, trok haar jas aan. “Dank je, Tom.”
Hij stond ook op. Ze gaven elkaar een ongemakkelijke knuffel en liepen samen naar buiten. De regen was gestopt, de stoep glom onder de straatlantaarns. Ze zeiden niet veel meer. Een korte “tot snel”, een half lachje, en toen gingen ze elk hun eigen kant op.
Die avond lag Tess op de bank, benen opgetrokken, een deken over zich heen. Emily in Paris op de tv aan en een aflevering waar ze het niet meer zo goed bijhield, maar het was fijn om naar te kijken. Mindless. Kleurrijk. Iemand anders’ perfecte leven.
Haar telefoon plingde.
Een mail van Tom.
Onderwerp: Formulier – niet doorsturen aan iemand anders
Ze opende het en zag de bijlage: PDF met de titel “Consent & Limits Questionnaire, Private Commission”.
Tess klikte het open. Haar hart sloeg een slag over. Pagina’s vol vragen. Harde limieten. Zachte limieten. Specifieke handelingen: touw op polsen, enkels, borstbinding, blinddoek, knevel, spreidstangen, kettingen aan de muur. Vragen over pijn (geen, mild, matig), over naaktheid (gedeeltelijk, volledig), over orale handelingen (nee, ja, optioneel), over penetratie (nee, ja, alleen met speeltjes, geen). Een vak voor “extra wensen” en een voor “triggers of dingen die je absoluut niet wilt zien of horen”.
Onderaan een handtekeningveld. Digitaal of uitgeprint en gescand.
Tess staarde ernaar. Het scherm lichtte haar gezicht op in het halfdonker van de woonkamer.
Ze voelde geen spijt.
Ze voelde… anticipatie.
Ze pakte haar glas wijn van de salontafel, nam een slok en begon te lezen.
De volgende ochtend werd Tess wakker met een lichte hoofdpijn van te weinig slaap en te veel gedachten. Het licht viel schuin door de halfopen luxaflex en sneed strepen over haar dekbed. Ze lag even stil, staarde naar het plafond, en voelde toen het gewicht van gisteravond weer neerdalen.
Ze pakte haar telefoon van het nachtkastje. De vragenlijst stond nog open in haar mail. Ze had hem gisteravond laat ingevuld, na drie glazen wijn en twee afleveringen Emily in Paris die ze amper had gevolgd. Ze opende het document nog een keer, scrolde langzaam door haar eigen antwoorden.
Minimale eisen van de klant, vetgedrukt bovenaan: volledige naaktheid, vastgebonden met touw of kettingen, diverse attributen op en in het lichaam. Ze had daar een kruisje bij ‘akkoord’ gezet. Geen aarzeling op dat punt. Het geld woog zwaarder dan de schaamte die ze gisteravond nog even had gevoeld.
Verder had ze veel nee gekruist. Nee tegen penetratie met penis. Nee tegen orale seks, geven of ontvangen. Nee tegen alles wat zichtbare sporen achterliet: geen striemen, geen blauwe plekken, geen bijten die dagen bleven staan. Geen vernedering, geen schelden, geen publiek.
Bij ‘lichte pijn’ had ze getwijfeld. Het vakje was leeg gebleven terwijl ze naar het scherm staarde. Lichte pijn. Klappen met een hand, knijpen, spanken, wax, klemmen die kort zaten. Het idee had iets in haar geraakt. Niet alleen angst, maar ook een vreemde, tintelende nieuwsgierigheid. Ze had uiteindelijk ja gekruist. Met een klein sterretje ernaast in het opmerkingenveld: “Alleen als het mild blijft en stopt zodra ik stop zeg.”
Ze las het nog eens helemaal door. Geen spijt. Nog niet. Alleen maar dat bonkende besef: tienduizend euro. Binnen handbereik.
Ze klikte op ‘verzenden’. De mail verdween met een zacht whoosh-geluidje. Onherroepelijk.
Niet veel later plingde haar telefoon.
Tom.
Weet je het zeker?
Ze staarde naar de drie woorden. Haar duim zweefde. Ze typte: Ja.
Verder niks. Geen uitleg. Geen smiley. Geen “maak je geen zorgen”.
Zijn antwoord kwam binnen een minuut.
Dan stuur ik het door. Je hoort waarschijnlijk vandaag nog of je wordt uitgenodigd. Ik stuur je profiel van je Instagram mee zodat hij weet wie je bent.
Ze typte terug: Dat is goed.
En legde de telefoon weg.
Ze bleef even liggen, op haar rug, armen langs haar zij. Haar hart klopte te snel. Gemengde gevoelens rolden door haar heen als golven die over elkaar heen spoelden. Opwinding over het geld en over het gevoel dat ze eindelijk lucht heeft, eindelijk weer kunnen kopen zonder schuldgevoel. Angst voor wat er ging komen zoals vastgebonden zijn, naakt, bekeken door een vreemde en zijn vrienden. Vertrouwen in Tom, dat hielp, maar ook een klein stemmetje dat fluisterde: Wat als jij het niet aankan?
Ze duwde het weg. Dacht aan de Gucci-tas. Aan de Louboutins. Aan hoe ze Floor zou kunnen overtreffen zonder dat iemand het wist.
Ze stond op. Douche. Make-up. Outfit voor werk: strakke blouse, pencil skirt, hakken die klikten op de tegels. Alsof het een normale dag was. Alsof ze niet net een formulier had verstuurd waarin ze akkoord ging met naakt vastgebonden worden voor tienduizend euro.
Ze pakte haar tas, controleerde nog een keer of haar telefoon op stil stond, en trok de voordeur achter zich dicht.
Buiten was het koud en grijs. Ze liep naar de tramhalte, hoofd omhoog, schouders recht. Alsof alles nog steeds perfect was.
Maar in haar buik zat een knoop die niet meer los wilde.
De werkdag sleepte zich voort als een trage file op de A13. Tess zat achter haar bureau, scherm vol spreadsheets die ze amper las. Ze klikte wat cellen aan, typte een paar zinnetjes in een e-mail die ze nooit zou versturen, en staarde dan weer naar haar telefoon, die donker en stil op haar bureau lag. Elke keer als iemand in de gang langsliep, schoot haar blik ernaartoe. Niets.
Tijdens de middagmeeting over de nieuwe socialmediacampagne zat ze met haar kin op haar hand, ogen op het raam gericht. De presentator praatte over engagement rates en target audience, maar Tess hoorde alleen het bloed in haar oren. Ze dacht aan touw. Aan kettingen. Aan hoe haar polsen zouden voelen in die leren manchetten die ze op de vragenlijst had gezien in de voorbeeldplaatjes die Tom ooit eens had doorgestuurd voor een ander project. Ze voelde een warme gloed over haar nek kruipen en sloeg haar benen over elkaar, harder dan nodig.
“ Tess? Wat denk jij van de copy voor die reel?”
Ze knipperde. Haar collega Sanne keek haar aan, wenkbrauwen opgetrokken. De rest van het team ook.
“Eh… ja, goed. Klinkt sterk,” mompelde ze. “Misschien iets korter maken bij de call-to-action?”
Sanne knikte, maar haar blik bleef hangen. Na de meeting liep ze mee naar de koffiemachine. “Gaat het wel? Je bent er niet echt bij vandaag.”
Tess forceerde een lachje. “Ja hoor, gewoon moe. Late nacht gister. Netflix, je kent het.”
Sanne humde iets niet overtuigends, maar liet het gaan.
De klok kroop naar vijf. Geen bericht. Geen mail. Geen update van Tom. Tess voelde de zenuwen als kleine naaldjes onder haar huid. Wat als hij het niet had doorgestuurd? Wat als de klant haar profiel had gezien en nee had gezegd? Wat als ze te veel nee had aangekruist en het niet interessant genoeg was? Of juist te veel ja?
Eindelijk halfzes. Ze pakte haar tas, zwaaide halfslachtig naar wie er nog zat, en liep naar de bushalte. De wind was guur, februarikou die door haar jas heen beet. Ze stapte in lijn 7, wurmde zich op een plekje bij het raam, telefoon in haar hand geklemd.
De bus reed schokkerig door het verkeer. Ze scrolde doelloos door Instagram, maar zag niets echt. Haar duim bleef hangen boven Toms chat. Leeg sinds vanmorgen.
Toen, net voorbij de Erasmusbrug, trilde haar telefoon.
Ze keek meteen.
Tom.
Ze zag een adres, dag en een tijd staan. Zaterdag 14:00 uur. Kom alleen, en neem een tas mee met wat je nodig hebt voor na afloop. Ik ben er al om op te zetten. Bel me als je wilt afzien. Serieus. Tot zaterdag.
Tess’ hart sloeg een slag over, toen nog een. Ze las het nog een keer. En nog een keer.
Zaterdag. Overmorgen al.
Ze besefte het nu pas echt. Ze had ja gezegd. Ze had het formulier verstuurd. Ze ging naakt vastgebonden worden. Voor een vreemde. Voor tienduizend euro. Met attributen op en in haar lichaam. Lichte pijn als ze dat wilde. En Tom zou filmen.
Haar adem stokte even. Opwinding schoot door haar heen, scherp, heet en bijna misselijkmakend. Geld. Vrijheid. Macht over haar eigen schulden. Maar daaronder lag iets anders: angst. Pure, koude angst. Wie was die man? Hoe oud? Hoe ziet hij eruit? Wat als hij loog over ‘privé’? Wat als de zakenpartners haar herkenden? Wat als ze het niet aankon en Tom haar moest losmaken terwijl ze huilde?
Ze voelde ogen op zich. Een oudere man schuin tegenover haar, grijs haar, vieze regenjas, staarde te lang. Zijn blik gleed over haar benen, haar borst, terug naar haar gezicht. Hij glimlachte vettig, alsof hij iets wist.
Tess draaide haar hoofd weg, keek strak naar buiten. De ramen waren beslagen, de stad een waas van lichten en nat asfalt. Ze sloeg haar armen over elkaar, drukte haar tas tegen zich aan.
Geen idee wie de opdrachtgever was. Geen naam. Geen foto. Alleen een adres en een tijdstip.
Ze typte een bericht naar Tom, duim trillend.
Oké. Tot zaterdag.
Verzenden.
Ze leunde haar hoofd tegen het raam. De bus schommelde verder. Haar hart bleef maar bonken, een ritme dat zei: je kunt nog terug. Je kunt nog terug.
Maar ze wist al dat ze dat niet zou doen.
Niet nu het geld zo dichtbij was.
Die avond, na een snelle douche en een half opgegeten salade die ze amper proefde, zat Tess op de bank met haar laptop op schoot. De woonkamer was donker, alleen het blauwe schijnsel van het scherm verlichtte haar gezicht. Ze typte het adres in Google Maps in die Tom had gestuurd.
Het was buiten de stad, verder dan ze had gedacht. Niet in het centrum, maar aan de rand, waar de bebouwing dunner werd en de straten overgingen in lanen met hoge bomen. Ze schakelde over naar Street View.
Het beeld op Google stond stil voor een hoog, massief hek van zwart metaal, voorzien van puntige uiteinden en een discrete camera bovenop. Geen naambordje. Geen brievenbus met een naam. Achter het hek liep een lange oprijlaan van grind, omzoomd door strakke coniferen die het zicht volledig blokkeerden. Het huis zelf was nergens te zien, alleen dat hek, dat eruitzag alsof het mensen buiten wilde houden in plaats van binnen.
Ze zoomde in. De wijk zag eruit als een enclave van villa’s op grote kavels, de meeste met zwembaden en tennisbanen die je alleen vanaf de lucht zag. Miljonairsbuurt. Privé. Afgeschermd.
Tess opende een nieuw tabblad. Ze probeerde de huisnummers in combinatie met de plaats en de wijk te googelen. Niets. Geen Kadaster-info die openbaar was, geen oude verkoopadvertenties op Funda, geen LinkedIn-profielen die het adres vermeldden. Ze probeerde alle variaties te zoeken op ‘eigenaar’, ‘miljonair’, ‘ondernemer’. Niks concreets. Een paar vage vermeldingen van feesten in de buurt uit 2018, een artikel over een inbraakpoging in 2022 die was mislukt omdat het alarmsysteem te goed was. Maar geen naam. Geen gezicht.
Ze leunde achterover, laptop warm op haar dijen. Haar vingers jeukten om verder te zoeken, maar er was niks. Alsof het huis expres onvindbaar was gemaakt. Dat maakte het erger. Of spannender. Ze wist het niet meer.
Ze sloot de laptop. Probeerde te slapen. Lukte amper. Ze lag wakker en staarde naar het plafond, zag zichzelf al liggen: polsen boven haar hoofd, touw strak, huid bloot, ogen misschien geblinddoekt. Tom met de camera. Een vreemde stem die instructies gaf. En toen dacht ze weer aan tienduizend euro.
De volgende dag ging weer in een waas voorbij.
Op kantoor typte ze halve zinnen, vergat ze deadlines, staarde ze naar haar scherm zonder iets te zien. Tijdens de lunch zat ze alleen aan een tafeltje in de kantine, telefoon in haar hand, maar geen nieuwe berichten. Ze scrolde door Instagram van Floor en Saar met een nieuwe tas, nieuwe jurk, nieuwe verhalen uit Milaan en ze voelde de jaloezie als een oude vriend die haar schouder kneep. Nog even, dacht ze. Nog even en dan kan ik mee.
Haar collega Sanne probeerde het nog een keer: “Tess, serieus, je bent er met je hoofd niet bij. Problemen thuis?”
Tess schudde haar hoofd, glimlachte te breed. “Nee, niks. Gewoon veel aan mijn hoofd. Weekendplannen.”
Sanne keek haar sceptisch aan, maar drong niet aan.
Om halfzes liep ze weer naar de bushalte. Dezelfde lijn 7. Dezelfde plek bij het raam. Ze drukte haar voorhoofd tegen het koude glas en dacht aan het hek. Aan hoe het grind zou knarsen onder haar schoenen als ze zaterdag aanbelde. Aan hoe ze alleen naar binnen zou gaan, en hoe ze weer naar buiten zou komen met tienduizend euro op haar rekening.
Ze voelde haar telefoon trillen in haar zak. Haar hart schoot omhoog. Maar het was alleen een notificatie van een koopjes-app: 30% korting op designer tassen.
Ze zuchtte. Nog één nacht. Nog één dag.
Het was zaterdag geworden en Tess werd wakker met een knoop in haar maag die niet meer wegging, hoe vaak ze ook diep inademde. De wekker stond op 9:00, maar ze lag al sinds halfzes wakker, starend naar het plafond, gedachten die als een draaimolen rondjes draaiden.
Wat trek ik aan? Ze stond op, liep naar haar kledingkast en trok de deuren open. Alles leek ineens verkeerd. Te casual. Te sexy. Te veel. Te weinig. Ze pakte de groene jurk met die smaragdgroene midi met de lage rug die haar schouders bloot liet en haar taille accentueerde. Niet té uitdagend, maar wel elegant. Iets waar ze zich sterk in voelde. Ze legde hem op bed, aarzelde, pakte hem weer op. Nee. Ja. Nee. Uiteindelijk bleef hij liggen.
Ze douchte twee keer. Eerst heet, toen koud. Scheerde zich extra zorgvuldig, haar benen, oksels, bikinilijn, alles glad als satijn. Ze smeerde zich in met de dure body butter die naar vanille en sandelhout rook, de geur die ze bewaarde voor speciale dagen. Haar huid glansde in het licht van de badkamerspiegel. Ze keek zichzelf aan, draaide zich half om, controleerde of er geen plekje zat. Ze wilde perfect zijn. Niet omdat ze indruk wilde maken op de klant of op Tom, maar omdat perfectie het enige was dat ze nu nog in de hand had.
Om halféén stond ze aangekleed voor de spiegel in de gang. Groene jurk. Lichte wollen wintermantel eroverheen, crèmewit, met een ceintuur die haar figuur nog strakker maakte. Hoge laarzen met een lage hak aan, praktisch voor het grind, dacht ze nog. Haar haar los opgestoken, lichtjes in model gebracht met een beetje zoutwater-spray. Make-up naturel maar precies: foundation die haar sproetjes liet doorschemeren, mascara die haar ogen groter maakte, een vleugje gloss op haar lippen.
Ze keek op haar telefoon: 12:40. Ze was te vroeg, maar ze kon niet langer binnen blijven. Ze pakte haar kleinste tasje met alleen telefoon, lippenbalsem, ID, sleutels en trok de deur achter zich dicht.
De tram en bus waren stil op zaterdagmiddag. Ze zat weer bij het raam, keek naar de stad die voorbijgleed, maar zag niets. Haar vingers trommelden op haar knie. Haar hart zat in haar keel.
13:50 stond ze voor het hek.
Het zwarte metaal torende boven haar uit, hoger dan op Street View leek. De camera bovenop knipperde rood toen ze dichterbij kwam. Ze slikte, drukte op de intercomknop. Geen stem. Geen “wie is daar?”. Alleen een zachte klik, en het hek gleed geruisloos open, alsof het haar verwacht had.
Ze stapte over de drempel. Het grind knerpte onder haar laarzen en elke stap voelde als een echo in haar borst. Loodzwaar. Alsof de aarde haar terug wilde trekken. De oprijlaan was langer dan ze dacht, gebogen tussen de coniferen door, die als groene muren om haar heen stonden. De lucht rook naar nat gras en dennen.
Toen kwam de villa in zicht.
Groot. Modern. Glas en steen en strakke lijnen. Drie verdiepingen, enorme ramen die spiegelden in de middagzon, een fontein links van de voordeur die zachtjes borrelde. Geen andere auto’s op de oprit. Geen buren. Alleen stilte, op het grind na.
Bij de voordeur stond Tom.
Hij droeg een zwarte trui en jeans, camera-tas over zijn schouder, statief in zijn hand. Zijn gezicht was bleek, mond strak. Toen hij haar zag, verscheen er een halve glimlach die meteen weer verdween.
Ze bleven een paar meter van elkaar staan. Geen knuffel. Geen “hoi”. Alleen maar kijken.
Tess voelde haar wangen warm worden. “Hoi,” zei ze zacht.
“Hoi,” antwoordde hij. Zijn stem klonk schor. Hij keek haar aan alsof hij haar voor het eerst zag. Echt zag. De jurk, de mantel, het haar, de lippen die glansden. Toen keek hij weg, naar de deur. “Hij wacht binnen. Alles is klaar. Ik… ik heb alles gecheckt. Het is veilig. Beloofd.”
Ze knikte. Haar keel was droog. “Oké.”
Tom aarzelde nog een seconde. Toen draaide hij zich om en duwde de deur open. Warme lucht kwam naar buiten, vermengd met een vage geur van leer en hout.
Tess stapte over de drempel.
Het hek achter haar gleed weer dicht met dezelfde zachte klik.
En ineens was er geen weg meer terug.
Tess stapte over de drempel en bleef even staan, adem stokte even. De hal was immens: hoog plafond met een kroonluchter van zwart glas en kristal, marmeren vloer die glansde als een donkere vijver, en overal aan de muren… schilderijen. Grote doeken, olieverf, sommige in gouden lijsten, andere modern en rauw. Allemaal vrouwen. Naakt. Vastgebonden, uitgestrekt, gebogen, op hun knieën, armen boven het hoofd, ogen gesloten of juist wijd open in een mengeling van overgave en uitdaging. Sommige poses leken bijna klassiek, als renaissance, maar dan zonder schaamte. Andere waren harder, moderner, met touw dat rood afstak tegen bleke huid, of kettingen die glinsterden in het geschilderde licht.
Ze voelde haar wangen warm worden. Niet van schaamte, maar van iets dat leek op herkenning. Alsof ze naar zichzelf keek in een toekomstige versie.
Tom stond naast haar, handen in zijn zakken, keek niet naar de muren maar naar haar gezicht. “Hij is… dol op het vrouwelijk lichaam,” zei hij zacht, bijna verontschuldigend. “Dat is zijn ding. Kunst, macht, schoonheid. Alles door elkaar.”
Tess lachte even, een klein, nerveus geluidje dat te hard klonk in de stille hal. “Dat zie ik.” Ze voelde zich ineens piepklein, alsof ze een van die schilderijen was die nog geschilderd moest worden. Haar hart bonkte zo luid dat ze dacht dat Tom het kon horen. Ze zuchtte diep, probeerde de lucht in haar longen te houden, maar het hielp niet.
Tom gebaarde naar een brede trap die naar beneden leidde, donker hout met een glanzende leuning. “Deze kant op.”
Ze volgde hem. De trap kraakte zacht onder haar laarzen. Elke stap voelde als een aftelling. Beneden kwam een lange gang: gladde grijze betonvloer, indirecte verlichting die alles een koele, klinische gloed gaf. Deuren aan weerszijden, gesloten. Aan het einde een zware zwarte deur, geen klink, alleen een digitaal paneel met een rood lampje.
Tom tikte een code in. De deur klikte open.
Binnen was het donkerder. Warm. De lucht rook naar leer, naar wax, naar iets metaalachtigs. Spotlights aan het plafond brandden laag, richtten zich op het midden van de ruimte. Een houten muur domineerde de ene kant: donker eiken, met een verhoogd plateau ervoor, ongeveer een meter hoog. Aan de muur zaten stevige metalen beugels, polsbeugels, enkelbeugels, een spreidstang die loshing. Erboven bungelden touwen van zacht zwart nylon, keurig opgerold. Voor het plateau stond de camera-opstelling: statief, twee extra lampen, een monitor waarop alles scherp te zien zou zijn. Alles professioneel. Alles klaar.
Tess slikte. Hard. Haar keel voelde aan als schuurpapier.
Toen stapte een man uit de schaduw aan de zijkant naar voren.
Hij was knap. Echt knap. Begin veertig misschien, donker haar met een lichte grijze zweem bij de slapen, scherp geschoren baard, ogen die donker en kalm waren. Hij droeg een zwart overhemd met opgerolde mouwen, mouwen die strak om gespierde onderarmen zaten, en een donkere broek. Geen pak, geen kostuum, gewoon casual, maar duur. Hij glimlachte, niet breed, maar warm genoeg om de spanning een tikje te breken.
“Tess,” zei hij, stem laag en rustig, met een lichte tongval die ze niet meteen kon plaatsen. “Ik ben blij dat je er bent. Ik ben Alexander.”
Hij stak zijn hand uit. Ze aarzelde een fractie van een seconde, toen schudde ze hem. Zijn hand was warm, stevig, maar niet pijnlijk. Geen greep om macht te tonen. Gewoon… normaal.
“Dank je dat je gekomen bent,” ging hij verder. “Tom heeft me veel over je verteld. En je foto’s… ze liegen niet. Je bent precies wat ik zocht.”
Tess voelde haar wangen weer gloeien. Ze wist niet wat ze moest zeggen. “Dank je,” mompelde ze uiteindelijk. “Ik… ik ben er klaar voor.”
Alexander knikte langzaam. Zijn ogen gleden even over haar heen, niet wellustig, maar meer taxerend, als een kunstenaar die zijn model bekijkt. “Mooi. We beginnen rustig. Eerst even praten, de laatste dingen doornemen. Tom filmt alles, maar alleen wat we hebben afgesproken. Jij bepaalt de grenzen. Altijd.”
Hij gebaarde naar een leren bank in de hoek, twee glazen water erop. “Ga zitten. Trek je jas uit als je wilt. We hebben alle tijd.”
Tess keek even naar Tom. Hij stond nog bij de deur, camera in zijn handen, gezicht onleesbaar. Ze knikte kort naar hem, ik ben oké en ze liep naar de bank. Haar benen voelden slap.
Ze ging zitten. Alexander nam plaats tegenover haar, leunde voorover met zijn ellebogen op zijn knieën.
“Vertel me nog eens,” zei hij zacht. “Waarom je hier bent. Niet het geld. Dat weet ik al. Waarom jij dit wilt.”
Tess keek hem aan. Haar hart bonsde nog steeds in haar keel.
En voor het eerst die dag wist ze niet meteen een mooi antwoord klaar te hebben.
Tess opende haar mond, maar er kwam geen mooi verhaal uit. Geen diepe motivatie, geen artistieke verklaring. Alleen de waarheid, kaal en eerlijk. “Ik… ik heb het geld vooral hard nodig,” zei ze zacht. “Schulden. Te veel spullen gekocht die ik niet kon betalen. Ik wil het zelf oplossen. Dit lijkt… de snelste manier.”
Alexander knikte langzaam, zonder oordeel in zijn ogen. Hij leunde niet dichterbij, forceerde niets. Hij gaf haar gewoon de ruimte. “Dat is een eerlijk antwoord,” zei hij. “En eerlijkheid is belangrijker dan een mooi verhaal.”
Hij stond op, liep naar een klein barretje in de hoek van donker hout met glazen karaffen die zacht glansden in het lage licht. Hij schonk twee glazen in uit een fles zonder etiket: amberkleurig, zwaar ruikend naar eiken en rook. Hij gaf haar er een.
“Probeer dit eens. Het helpt om de zenuwen wat te kalmeren. Geen druk.”
Tess pakte het glas aan. Haar vingers trilden licht. Ze rook eraan, het was whisky, oud en duur. Ze nam een slok. Het brandde meteen, een vuurspoor van keel naar borst. Ze hoestte even, maar sloeg het toen in één keer achterover, zoals ze dat vroeger deed met shotjes op feestjes. Het vuur verspreidde zich warm door haar lijf.
Alexander glimlachte met een kleine, goedkeurende glimlach en schonk bij zonder te vragen. “Goed zo.”
Ze nam nog een slok, kleiner dit keer. De alcohol nestelde zich in haar buik, verzachtte de scherpe randen van haar gedachten. De kamer leek ineens minder koud. Alexander zat tegenover haar, ellebogen op zijn knieën, ogen op haar gericht. Hij straalde autoriteit uit op de manier waarop hij bewoog, sprak en de ruimte innam, maar het was warm. Beschermend bijna. Alsof hij wist wat hij deed, en zij veilig was zolang ze bij hem was.
Ze voelde haar schouders zakken. Haar ademhaling werd rustiger. De waas van de drank maakte alles zachter, minder scherp. Ze voelde zich… vrijer. Ongeremder. Alsof de regels die ze zichzelf altijd oplegde even niet golden.
Alexander zette zijn glas neer. “Als je zover bent,” zei hij kalm, “dan kunnen we beginnen.”
Tess keek op. Haar ogen vonden Tom, die nog steeds bij de deur stond, camera in zijn handen, gezicht strak. Hun blikken kruisten elkaar. Hij keek bezorgd, maar zei niets. Vroeg niets. Wachtte alleen.
Tess slikte. De whisky brandde nog na in haar keel. Ze knikte, kort maar beslist.
Alexander stond op en stak zijn hand uit. Ze legde de hare erin en liet zich overeind trekken. Hij leidde haar naar het plateau voor de houten muur. De camera stond al opgesteld, lens op haar gericht. Tom liep mee, stil, professioneel. Hij stelde scherp, checkte het licht, maar keek niet naar haar gezicht. Niet rechtstreeks.
“Ga hier staan,” zei Alexander zacht. Hij gebaarde naar het midden van het plateau. “Mantel uit, jurk mag nog even aan als je wilt. We beginnen langzaam.”
Tess liet haar wintermantel van haar schouders glijden. Hij viel zacht op de grond. Ze stapte uit haar laarzen, voelde de koele vloer onder haar blote voeten. De groene jurk plakte licht aan haar huid door de spanning en de warmte van de drank.
Ze ging staan waar hij aangaf. Armen langs haar zij. Borstkas rees en daalde sneller nu.
Alexander deed een stap terug. Keek haar aan zoals een schilder naar zijn doek kijkt.
“Mooi,” mompelde hij. “Heel mooi.”
Tom drukte op record.
De rode lampje op de camera knipperde aan. En Tess voelde de eerste stoot adrenaline door haar aderen schieten.
Alexander gebaarde naar Tom, die de camera iets bijstelde zodat het rode lampje weer knipperde. De lens was nu recht op Tess gericht, laag genoeg om haar hele lichaam in beeld te krijgen zodra ze stond.
“Laten we het nog een keer doen,” zei Alexander kalm, zijn stem laag en gelijkmatig. “Voor de opname. Consent check. Tess, stap even naar voren, kijk in de camera.”
Tess deed een stap het plateau op. Haar blote voeten voelden koud aan tegen het gladde hout. Ze keek recht in de lens, zwart, starend, onpersoonlijk, en voelde haar hartslag in haar oren bonken.
“Naam en leeftijd?” vroeg Alexander.
“Tess… Tess van der Linden. Vijfentwintig.”
“En je hebt het formulier ingevuld dat we je hebben gestuurd. Klopt dat?”
“Ja.”
Alexander knikte langzaam. “Lees het volgende voor, hardop en duidelijk, zodat het op de opname staat: ‘Ik, Tess, ga akkoord met alles wat op het formulier staat. Ik bevestig dat ik dit vrijwillig doe, zonder dwang, en dat ik op elk moment kan stoppen door mijn safeword te gebruiken.’”
Tess slikte. Ze keek even naar Tom, hij stond half achter de camera, armen over elkaar, gezicht strak, ogen op haar gericht maar zonder emotie te tonen. Professioneel. Maar ze zag de spanning in zijn kaak, de manier waarop zijn vingers iets te hard in zijn bovenarmen knepen.
Ze ademde in. “Ik, Tess, ga akkoord met alles wat op het formulier staat. Ik bevestig dat ik dit vrijwillig doe, zonder dwang, en dat ik op elk moment kan stoppen door mijn safeword te gebruiken.”
Haar stem klonk kleiner dan ze wilde, maar helder genoeg.
Alexander glimlachte klein en goedkeurend. “Dank je. Dat is alles wat we nodig hebben.”
Hij deed een stap terug, gaf haar de ruimte. “Nu mag je rustig je kleding uitdoen. Neem de tijd. Laat het natuurlijk gaan.”
Tess knikte. Ze hief haar handen naar haar schouders, vingers haakten onder de dunne bandjes van de groene jurk. Ze bewoog langzaam, sensueel, niet geforceerd maar instinctief met haar heupen licht wiegend, rug iets hol getrokken. Ze liet het ene bandje zakken, toen het andere. De stof gleed over haar huid als water, zacht ruisend, tot het over haar heupen zakte en in een poeltje rond haar enkels viel.
Ze stapte eruit. Nu stond ze daar in alleen haar kanten slipje, zwart en doorschijnend aan de zijkanten met een klein strikje vooraan. Haar tepels waren hard van de koele lucht en de spanning. Ze voelde elke porie, elke ademhaling, elke blik.
Ze slikte weer, harder dit keer. Haar ogen schoten naar Tom.
Hij keek terug. Gespannen. Zijn lippen op elkaar geperst, ogen donker. Hij probeerde professioneel te blijven en was bezig de camera te scherpstellen, licht checken, statief iets draaien, maar ze zag het: de manier waarop zijn borstkas sneller op en neer ging, hoe zijn vingers even beefden toen hij de zoom aanpaste. Hij keek niet weg. Niet echt. Hij keek naar haar zoals hij vroeger keek toen ze samen films maakten, alleen nu was er geen grapje, geen lach, alleen maar stilte en iets dat te zwaar was om te benoemen.
Alexander liep langzaam om haar heen, niet aanraken, alleen kijken. “Prachtig,” mompelde hij. “Precies zoals ik het me voorstelde.”
Hij gebaarde naar de houten muur. “Armen omhoog. Polsen in de beugels.”
Tess hief haar armen. Het hout was glad en warm onder haar rug. Ze voelde de metalen manchetten om haar polsen klikken, stevig, maar niet pijnlijk. Nog niet.
Alexander deed een stap terug. Keek naar Tom.
“Camera draait?”
Tom knikte kort. “Draait.”
De rode lampjes brandden.
En Tess voelde de wereld krimpen tot alleen nog maar dit: haar lichaam, het touw dat nog moest komen, de twee mannen die keken, en het bonkende besef dat ze nu echt niet meer terug kon.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Evriaan, 35 jaar. Dit verhaal is nog maar het begin... Op mijn prive pagina wacht een wereld vol nieuwe verleidingen en geheime momenten...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Coragezell (63)
Lisamaria (29)
Gellyjet (29)
Fiegy (21)