Tess In De Schulden - 4

Tess keek Alexander aan, ogen half toegeknepen en achterdochtig. De stilte in de kamer was nog steeds dik, de vijf mannen zaten roerloos, glazen in hun handen, maar hun aandacht lag volledig bij haar.

“Nee,” zei ze scherp. “Ik wil geen seks. Ik wil niet aangeraakt worden. Vanavond niet. Niet zo. En zeker niet door hen.”

Alexander hief zijn handen lichtjes op, palmen naar haar toe, kalmerend, geen dreiging.

“Weet ik,” zei hij zacht, glimlachend. “Dat hebben we ook afgesproken. Geen aanraking. Geen seks. Alleen een voorstel.”

Hij liet een korte pauze vallen, liet de woorden landen.

“Als jij vanavond naakt gaat serveren, krijg je van ieder van ons tweeduizend euro. Dat is twaalfduizend extra. Cash. In je tas als je weggaat. Niemand raakt je aan. We kijken alleen. Precies zoals we naar het schilderij kijken”

Tess voelde haar hartslag versnellen. Niet van schrik. Van iets anders. Ze keek even naar de mannen. Vijf paar ogen, geen schaamte, geen haast. Alleen verwachting. Ze hadden haar al gezien, naakt, vastgebonden, smekend en gillend van genot. Op doek en op scherm. Wat maakte dit nog uit? Een jurkje uittrekken was minder intiem dan wat ze al had laten gebeuren. En twaalfduizend… dat was een jaartje huur vooruit, of nog een extra week Bali, of gewoon… meer vrijheid.

Ze ademde langzaam in. Keek Alexander recht aan.

“Deal,” zei ze. Haar stem klonk vast. “Verder niks. Geen aanraking. Geen extra’s. Dan ben ik akkoord.”

Alexander glimlachte breder, tevreden, bijna trots. Hij knikte kort naar de mannen.

“Jullie horen het. Deal.”

Hij stond op, liep naar haar toe en stak zijn hand uit. Tess legde haar hand erin en hij leidde haar een paar stappen terug naar de hal, uit het zicht van de woonkamer.

“Je mag je jurkje hier uittrekken,” zei hij zacht. “Hang het op de kapstok. Schoenen mogen aanblijven als je wilt. Of uit. Wat jij prettig vindt. Ik wacht op je in de woonkamer.”

Hij draaide zich om en liep weg, liet haar alleen in de hal.

Tess stond daar. Hart bonkend. Ze keek naar het schilderij van zichzelf, hoe ze daar naakt en kwetsbaar was, maar ook machtig op een vreemde manier. Ze keek naar haar spiegelbeeld in het glas van de lijst. Toen reikte ze naar de rits op haar rug.

Ze trok hem langzaam omlaag. De stof gleed van haar schouders, over haar borsten, haar heupen, viel in een poeltje rond haar enkels. Ze stapte eruit. Haar slipje volgde en ze stroopte het langzaam en elegant naar beneden. Ze stopte het in haar tas.

Ze stond daar naakt, op haar hakken na. Tepels hard van de koele lucht en de anticipatie. Huid die kippenvel kreeg. Ze hing het jurkje netjes op een hanger, zette haar tas ernaast.

Ze ademde diep in.

Toen liep ze terug de woonkamer in.

Naakt.

De stilte was weer oorverdovend toen ze binnenkwam. Vijf mannen keken op. Ogen die over haar gleden, over haar borsten, buik, dijen, alles. Geen gefluit. Geen grove opmerkingen. Alleen kijken. Hongerig, maar beheerst.

Alexander zat weer in zijn stoel, glimlachend.

“Prachtig,” zei hij zacht. “Ga je gang, Tess. De hapjes zijn klaar. Serveer maar.”

Ze pakte het dienblad op. Liep de kring rond. Naakt. Hakken klikkend. Borsten licht deinend bij elke stap. Ze voelde hun ogen als warme handen over haar huid. Ze voelde zich klein. En tegelijkertijd groter dan ooit.

Niemand raakte haar aan.

En ze dacht aan twaalfduizend euro extra.

De avond gleed voorbij in een waas van glazen die tinkelden en gedempte stemmen die door de kamer dreven. Tess liep heen en weer tussen de keuken en de woonkamer, dienblad in haar handen, naakt op haar hakken na. De mannen waren galant, ze maakten geen ongepaste opmerkingen, geen handen die per ongeluk uitgleden, maar hun blikken waren er altijd. Over haar borsten als ze zich vooroverboog om een glas neer te zetten, over haar billen als ze wegliep, over haar dijen als ze stilstond. Het voelde nog steeds ongemakkelijk, een constante prikkeling op haar huid, alsof ze een levend schilderij was dat door de kamer liep.

Toen ze terugging naar de keuken voor de volgende ronde drankjes, aarzelde ze even bij de bar. Haar maag rommelde zacht, ze had niks gegeten sinds lunch, en de zenuwen knaagden nog steeds. Ze pakte een shotglas, schonk het vol met de whisky die Alexander had aangewezen voor de gasten, en sloeg het achterover. Het brandde in haar keel, heet en scherp, maar het verspreidde zich warm door haar borst. Ze hoestte zacht, schraapte haar keel. Nog één, dacht ze. Voor de moed. Het tweede shot ging makkelijker naar binnen. De alcohol nestelde zich in haar buik, verzachtte de randjes van haar gedachten, maakte haar ledematen een tikje losser.

Ze voelde een lichte roes opkomen en voelde haar lichaam ontspannen. De ongemakkelijke prikkels werden warmer, minder scherp. Ze rechtte haar rug, pakte het dienblad met verse glazen en liep terug naar de woonkamer.

Nu was ze losser. Ze trok zich niet meer zoveel aan van de starende blikken. Haar heupen wiegden iets meer bij elke stap, haar glimlach was breder, natuurlijker. Ze gaf iedereen een glas: de grijze man met de manchetknopen nam het aan met een knikje en een “dank je, schat”, de jongere grijnsde openlijker nu, maar zei niets. Alexander keek haar aan met die kalme, wetende glimlach, alsof hij precies wist wat ze in de keuken had gedaan.

De mannen werden ook losser. Het gesprek hervatte, maar met meer gelach nu, met grappen over deals die misliepen, verhalen over golfweekends in Dubai, lichte plaagstoten naar elkaar. Ze trokken zich minder van Tess aan, of deden alsof; de blikken waren er nog, maar korter, meer terloops. Alsof ze nu deel uitmaakte van de setting, een prachtig meubelstuk dat toevallig liep en serveerde.

Tess liep terug naar de keuken voor de laatste hapjes: een kaasplateau met verse druiven, kleine quiches die ze snel in de oven warmde, een laatste schaal oesters. De alcohol zoemde zacht in haar hoofd, maakte alles een tikje wazig, maar prettig. Ze voelde zich niet meer klein. Ze voelde zich… gezien. En dat was, op een vreemde manier, bevrijdend.

Ze pakte het dienblad op, ademde in, en liep terug de kamer in.

De mannen lachten nog na om een grap die de grijze man met de manchetknopen had gemaakt, iets over iemand die zijn Rolex in een zwembad had laten vallen. Het gelach zwol even op, warm en mannelijk, en zakte toen langzaam weg in een lege echo, als een concertzaal die wacht op de volgende noot.

Tess’ hakjes klakten over de marmeren vloer toen ze de woonkamer weer in liep met het laatste dienblad: een paar glazen rode wijn en de resterende canapés. Het geluid sneed door de stilte als een ongepaste interruptie – alsof ze per ongeluk inbrak in een stil luisterconcert met een luide klap op haar handen.

Alle ogen draaiden naar haar.

Ze voelde het meteen: de zenuwen die ze met de whisky had weggespoeld, kropen weer omhoog. Haar hand trilde licht. Het dienblad kantelde net iets te veel. Een glas gleed weg, tikte tegen een ander, en toen gebeurde het: alles viel. Glazen kletterden op de vloer, wijn spatte rood over het marmer, canapés rolden als kleine witte balletjes alle kanten op.

“Oh nee!”

Ze schaamde zich kapot. Haar wangen brandden. Zonder nadenken boog ze voorover om de scherven en restjes op te rapen – rug naar de mannen toe, billen uitgestoken, benen licht gespreid om haar balans te houden. Pas toen ze halverwege was, drong het tot haar door: ze gaf hun perfect uitzicht. Haar naakte billen, de lichte kromming van haar rug, de schaduw tussen haar dijen. Alles bloot, onverbloemd, in het zachte licht van de staande lampen.

De stilte sneed door haar lichaam. Maar het was geen ongemakkelijke stilte meer. Het was een geladen, bewuste stilte. Ze hoorde geen gegeneerd geschraap van kelen, geen haastig wegkijken. Ze hoorde alleen hun ademhaling, iets zwaarder nu, en een zacht, collectief inademen.

Ze raapte de laatste scherven op, stond langzaam op, draaide zich om en keek de mannen scheef glimlachend aan. Haar wangen gloeiden, maar ze forceerde een kleine, verontschuldigende kniebuiging – bijna theatraal, als een ballerina die struikelde tijdens de uitvoering.

“Sorry,” zei ze zacht, stem een tikje schor. “Mijn fout.”

Toen draaide ze zich om en liep weg, hakjes weer klakkend, wijnvlekken op haar kuiten.

Achter haar barstte applaus los.

Geen sarcastisch applaus. Echt applaus. Vijf paar handen die klapten, langzaam en waarderend, alsof ze net het mooiste hoogtepunt van de avond hadden meegemaakt. Ze hoorde een van de mannen zachtjes zeggen: “Alexander, je bent een genie. Dit was… spectaculair.”

Een ander lachte laag: “Dank je voor dit hoogtepunt, man. Echt.”

Tess liep door naar de keuken, hart bonkend, gezicht heet. Ze zette het lege dienblad neer, leunde met haar handen op het granieten aanrecht en voelde een kleine lach borrelen op in haar borst. Eerst zacht, toen harder. Ze sloeg haar hand voor haar mond, maar het hielp niet. De lach ontsnapte, groeide uit tot een hysterische giechelbui. Ze gierde het uit, geluidloos eerst, toen met schokkende schouders, tranen in haar ogen.

Ze lachte om de absurditeit. Om hoe ze net naakt een dienblad had laten vallen en per ongeluk haar billen naar vijf vreemden had gestoken alsof het een striptease was. Om hoe ze zich eerst schaamde kapot en nu ineens… niet meer. Om hoe de clou van de hele avond nergens op sloeg: ze was hier gekomen om te serveren, had zich uitgekleed voor twaalfduizend euro, en nu stond ze in een keuken te lachen als een idioot omdat ze wijn over de vloer had gegooid.

Ze veegde de tranen van haar wangen, ademde diep in, en voelde de lach langzaam wegebben tot een warme, giechelige nasmaak.

Ze keek naar zichzelf in het donkere raam boven de gootsteen: naakt, blozend, haren een beetje in de war, lippenstift nog perfect.

En voor het eerst die avond dacht ze: misschien is dit precies wat ik wilde.

Niet alleen het geld.

Maar dit gevoel.

Vrij. Absurd. Levend.

Ze pakte een doek, veegde haar handen af, en liep terug de woonkamer in om de rommel op te ruimen.

De mannen keken haar aan toen ze binnenkwam. Nog steeds glimlachend. Nog steeds waarderend. En Tess glimlachte terug. Geen schaamte meer. Alleen maar een stille, ondeugende twinkeling in haar ogen.

Alexander keek haar aan met een twinkeling in zijn ogen, die kalme, bijna speelse twinkeling die ze nu al herkende als zijn handelsmerk. Hij stond op van zijn stoel, liep langzaam naar haar toe en bleef op een meter afstand staan, dicht genoeg om intiem te voelen, ver genoeg om haar ruimte te geven.

“Tess,” zei hij zacht, stem laag genoeg dat alleen zij het kon horen, “ik weet dat je geen lichamelijk contact wilt. Dat respecteer ik volledig. Maar ik wil je een laatste voorstel doen.”

Tess keek hem schuin aan, wenkbrauwen opgetrokken, lippen al half geopend om nee te zeggen. Ze voelde de whisky nog nagloeien in haar borst, maar haar hoofd was helder genoeg om te weten dat ze een grens had getrokken. Ze schudde licht haar hoofd, klaar om het af te kappen.

Alexander hief een hand op, palm naar haar toe, geen gebaar van macht, maar van geduld.

“De mannen voelen zich… een beetje vol van spanning,” zei hij. “Ze hebben de hele avond naar je gekeken. Naar het schilderij. Naar hoe je serveerde. Ze willen zich ontladen.”

Tess fronste. Het kwartje viel niet meteen. Toen wel. Haar ogen werden iets groter. Ze opende haar mond om iets te zeggen, waarschijnlijk een felle nee, maar Alexander viel haar in de reden, stem rustig en vast.

“Nee, we raken je niet. Geen vinger. Ze vragen alleen of…” Hij glimlachte even, klein en bijna verontschuldigend, “…of ze zichzelf mogen helpen terwijl ze naar jou kijken.”

Tess voelde het. Een warme gloed die vanuit haar buik omhoog kroop, vermengd met iets dat leek op schok. Dit was niet wat ze had verwacht. Niet eens in de verste verte. Ze keek Alexander indringend aan, niet weigerend, niet toestemmend. Afwachtend. Haar ogen zeiden: wat bied je? Wat is de prijs?

Alexander hield haar blik vast.

“Ze vragen om een toegift,” zei hij. “Geen extra geld vooraf. Maar ik denk dat je een fooi kunt verwachten. Een royale. Ze zijn… dankbaar.”

Tess dacht na. Ze keek even langs hem heen de woonkamer in: vijf mannen, nog steeds in hun fauteuils, glazen halfvol, ogen op haar gericht. Ze hadden haar al gezien. Alles van haar. Ze had zich al uitgekleed voor twaalfduizend euro. Ze had al geapplaudisseerd gekregen voor een gevallen dienblad. Wat maakte dit nog uit? Het was kijken. Alleen kijken. En een fooi. Misschien genoeg voor een extra dag in het resort. Of een nieuwe tas. Of gewoon… omdat ze het kon.

Ze ademde langzaam in.

“Prima,” zei ze zacht. “Hier in de kamer?”

Alexander knikte. Zijn glimlach werd warmer.

“Als je hier op je knietjes op de kussens wilt plaatsnemen, maken de mannen zich klaar.”

Hij gebaarde naar de grote, lage leren poef in het midden van de kamer, omringd door de fauteuils, zacht verlicht, als een podium zonder spotlights. Tess keek ernaar. Toen naar hem. Toen naar de mannen.

Ze liep erheen. Langzaam. Hakjes klikkend. Naakt lichaam dat glansde in het licht. Ze liet zich zakken op haar knieën op de poef, billen op haar hielen, rug recht, handen los langs haar zij. Borsten licht naar voren, tepels hard van de koele lucht en de spanning.

De mannen stonden op. Langzaam. Ritssluitingen gingen open. Handen verdwenen in broeken. Geen haast. Geen gegrom. Alleen het zachte geritsel van stof, het geluid van adem die dieper werd.

Alexander ging als laatste zitten, in zijn eigen stoel, benen over elkaar, glas in de hand. Hij keek haar aan alsof ze een kunstwerk was dat eindelijk tot leven kwam.

Tess keek terug. Geen schaamte meer. Alleen een stille, hete anticipatie.

Vijf mannen, broeken open, handen om hun erecties, ogen op haar gericht. Ze nam ze in zich op, bijna klinisch nieuwsgierig.

Gemiddeld. Aan de kleine kant, de meesten. Niks spectaculairs. Eén man, de grijze met de gouden manchetknopen, had er echt een kleintje. Ze kon het niet helpen: een kleine, ondeugende glimlach trok over haar lippen. Ze keek hem recht aan, wenkbrauwen licht opgetrokken, alsof ze wilde zeggen: serieus?

De man zag het. Zijn wangen kleurden rood, maar in plaats van in elkaar te krimpen begon hij juist wilder te bewegen en ging met zijn hand sneller op en neer, ademhaling scherp, alsof hij iets te bewijzen had. Tess’ glimlach werd breder. Ze begon er lol in te krijgen.

Ze likte langzaam over haar onderlip, liet haar tong even zichtbaar blijven. Haar vingers gleden speels omhoog, streelden over haar tepels, eerst zacht, cirkels trekkend, toen een lichte knijp. Ze probeerde zwoel en sensueel over te komen, hoofd iets schuin, ogen half dicht, maar het kwam er vooral speels uit: een ondeugend spelletje, een beetje plagerig, een beetje kinderlijk ondeugend. De mannen lachten zacht, waarderend, hun bewegingen werden onregelmatiger.

Vanuit haar linkerooghoek zag ze beweging. Een onverwachte kwak raakte haar vol in het gezicht, warm en plakkerig, recht op haar wang. Ze schrok even, ogen groot. De volgende straal kwam tegen haar onderkin, gleed langzaam omlaag langs haar hals. Ze opende haar mond uit reflex en lachte hardop, een helder, verbaasd geluid dat door de kamer galmde.

Dat triggerde de volgende. De man met het kleine formaat kreunde laag, maar het spoot niet eens echt. Het liep in dikke druppels over zijn hand, viel op de vloer. Hij keek er zelf verbaasd naar, alsof hij teleurgesteld was in zijn eigen prestatie.

De derde man richtte op haar borst. Eerste straal miste, spatte tegen haar ribben. De tweede raakte vol op haar linkerborst, warm en zwaar en gleed langzaam omlaag als een vloeibare parel over haar tepel, over haar buik.

De vierde keek haar aan. Tess maakte een likkende beweging met haar tong, langzaam, overdreven, ogen op hem gericht. Dat was genoeg. Hij schoot over haar arm en schouder met twee, drie stralen die druppelden over haar huid.

Nog één te gaan.

Tess keek naar de laatste man, de grijze met het kleinste formaat. Hij hijgde, hand trillend, gezicht rood van inspanning en schaamte. Ze glimlachte lief, moedigend, boog iets voorover zodat haar borsten licht deinden.

“Ik geef je tienduizend als je me nu pijpt,” zei hij ineens, stem schor en wanhopig.

Tess was al ver heen door D e alcohol, de adrenaline en de absurditeit van de hele avond. Ze gaf hem een knipoog, langzaam en speels.

De man strompelde naar voren, benen slap. Tess boog zich naar hem toe. Zonder handen nam ze hem in haar mond, klein, warm, kloppend. Ze begon rustig, lange halen, tong plat langs de onderkant, lippen strak. Bij de derde haal kreunde hij diep, greep haar hoofd vast en begon te schieten.

Veel meer dan ze verwacht had voor dat formaat. De eerste lading spoot achterin haar keel, heel dik, heet, zout. Ze slikte reflexmatig, ogen groot van verbazing. Hij bleef schieten, golf na golf. Tess begon te hoesten, keel vol, maar hij hield haar vast tot de laatste druppel. Toen trok hij zich terug, wankelde achteruit en klapte één keer hard in zijn handen. Hij was tevreden, dankbaar, bijna opgelucht.

Tess keek hem aan met ongeloof. Haar mond nog open, lippen glanzend, een dun draadje dat van haar onderlip hing. Ze veegde het weg met de rug van haar hand, lachte kort en schor.

De kamer was stil. Vijf mannen hijgden na, broeken nog open, gezichten rood en tevreden.

Alexander stond op, liep naar haar toe en hurkte naast haar neer. Hij veegde zacht een lok haar uit haar gezicht.

“Goed gedaan,” zei hij zacht. “Je was perfect.”

Tess keek hem aan, nog na hijgend, nog proevend wat er net gebeurd was. Ze voelde zich vies. Gebruikt. En tegelijkertijd… machtig.

Alexander stond op en liep naar de tafel. Hij pakte een envelop die dikker was dan de vorige en legde hem in haar handen.

“De fooien,” zei hij. “En een extraatje. Voor de toegift.”

Tess keek niet hoeveel erin zat. Ze stond langzaam op, benen trillend, sperma dat langzaam over haar borst en buik droop.

Ze glimlachte. “Ik ga douchen,” zei ze zacht.

Alexander knikte. “Badkamer boven. Handdoeken liggen klaar. Neem de tijd.”

Tess liep weg door de hal, langs het schilderij van zichzelf.

Ze stapte de ruime badkamer binnen, een oase van marmer en mat goud. De regendouche hing als een brede hemel boven haar. Ze draaide de kraan open en liet het warme water over zich heen stromen. Dikke stralen die over haar schouders, rug en borsten gleden, alle plakkerigheid en spanning van de avond wegspoelden. Ze nam haar tijd. Geen haast meer. Ze pakte de fles shampoo die op het glazen plankje stond: haar lievelingsgeur, die zachte mix van witte thee en sandelhout die ze altijd gebruikte maar nooit kon betalen. Naast de conditioner en de bodywash van dezelfde lijn. Alsof Alexander het had geweten dat ze bleef douchen. Alsof hij haar had verwacht.

Ze glimlachte onder het stromende water. Zeepte zich in, schrobde zacht maar grondig over haar huid, tussen haar borsten, over haar buik, tussen haar dijen. Alles weg. Alles schoon. Ze waste haar haar twee keer, liet het schuim over haar gezicht lopen, ogen dicht, en voelde zich voor het eerst die avond echt ontspannen. Alsof de douche niet alleen haar lichaam schoonmaakte, maar ook iets diepers.

Uiteindelijk draaide ze de kraan dicht. De stilte na het water was bijna tastbaar. Ze droogde zich af met een dikke, zachte handdoek, warm dat net uit de droger leek te komen, en wikkelde hem even om zich heen. Toen liep ze naar de deur. Haar kleren. Die hingen nog beneden aan de kapstok.

Ze liet de handdoek vallen, liep naakt de trap af. Haar natte voeten maakten zachte geluidjes op de marmeren treden. Alexander stond beneden in de hal, leunend tegen de muur, armen over elkaar, en keek haar na met een stille, genietende glimlach. Geen wellust. Meer bewondering. Alsof hij naar een kunstwerk keek dat eindelijk tot rust was gekomen.

Tess ving zijn blik, glimlachte verlegen met een klein, bijna meisjesachtig lachje en liep langs hem heen. Ze voelde zijn ogen over haar rug glijden, warm en waarderend, maar hij raakte haar niet aan.

Bij de kapstok trok ze haar jurkje van de hanger. Ze stapte erin, ritste het dicht, voelde de stof weer om haar lichaam sluiten. Ze rommelde in haar tas op zoek naar haar slipje. Niets.

Alexander kuchte zachtjes.

Ze draaide zich om.

Hij hield het tussen zijn duim en wijsvinger omhoog, als een trofee.

“Vind je het erg als ik deze als souvenir hou?” vroeg hij, stem laag en geamuseerd. “Ik geef je er een cadeautje voor terug.”

Tess lachte met een helder, oprecht geluid.

“Alleen als het een eerlijke deal is.”

Alexander beloofde het plechtig. “Je krijgt er geen spijt van.”

Hij reikte haar een klein, matzwart tasje aan. Ze pakte het aan, maakte het open, en stopte de envelop met geld in haar nieuw gekregen tasje zonder te kijken.

“Kom,” zei Alexander. “Ik breng je naar huis.”

Ze liepen naar de garage. Vijf auto’s stonden daar glanzend onder zacht licht: een klassieke Porsche 911, een zwarte Bentley, een zilverkleurige Aston Martin, een rode Ferrari en een diepblauwe Ford Mustang GT uit 1969, gerestaureerd tot perfectie.

Tess’ ogen bleven hangen op de Mustang.

Alexander lachte zacht. “Goede keuze.”

Ze stapten in. Het leer rook naar oud geld en politoer. Alexander startte de motor. Een diep, rommelend geluid trilde door haar borstkas. Ze reden weg, de poort gleed open, de nacht was stil en donker.

Het was stil in de auto. Een fijne stilte. Geen ongemak. Alleen vermoeidheid en iets warms dat tussen hen in hing.

Ze keken elkaar aan. Glimlachten. Klein, moe, maar echt.

Zijn hand viel op haar been. Warmte sijpelde door de stof van haar jurkje heen. Tess voelde een tinteling omhoog kruipen, een zachte gloed in haar buik. Alsof ze verliefd begon te worden. Of misschien gewoon… gehecht. Aan hem. Aan dit rare, intense, absurde stukje leven dat hij haar had gegeven.

Thuis aangekomen parkeerde hij voor haar flat. Motor uit. Stilte.

Ze keken elkaar aan. Geen woorden nodig.

Alexander boog zich naar voren. Hun lippen raakten elkaar, zacht eerst, toen dieper. Een kus die moe was, maar vol. Vol dankbaarheid, vol belofte, vol met iets dat nog geen naam had.

Tess stapte uit, tas in haar hand. Ze keek nog even om, glimlachte, en liep naar binnen.

Boven in haar kamer deed ze de deur dicht, schopte haar hakken uit en opende het zwarte tasje.

Daar lag hij: de meest luxe iPhone die ze ooit had gezien. Een speciale editie, matzwart met gouden accenten, nooit eerder uitgebracht, waarschijnlijk een custom model. Modieus, hypermodern, met een gravure aan de achterkant: een klein, elegant “T” in goud.

Dit moest een klein fortuin hebben gekost.

Ze gilde even,een klein, blij gilletje, en sprong op haar bed. Pakte de envelop, scheurde hem open.

Een dikke stapel biljetten. Ze telde niet eens precies, maar het waren er veel. Veel meer dan twaalfduizend.

Ze lachte hardop, strooide de biljetten over het bed, danste ertussendoor in haar jurkje, blote voeten op het geld, armen wijd.

Ze voelde zich rijk.

Niet alleen in euro’s.

Maar in alles.

Ze liet zich achterovervallen op het bed, biljetten dwarrelend om haar heen, en staarde naar het plafond.

Morgen zou ze de telefoon instellen.

Morgen zou ze Bali upgraden.

Morgen zou ze misschien Alexander appen.

Maar nu… nu voelde ze zich gewoon.

Levend.

En dat was meer waard dan al het geld bij elkaar.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!