De Kantinejuffrouw En De Ceo

Vertwijfeld kijk ik in de spiegel. Het gezicht waar ik naar kijk ziet er toch niet uit. Mijn wangen veel te rood, mijn nek en decolleté veel te bloot met dat opgestoken haar en waarom ik heb toegestemd om mijn ogen en mijn lippen te accentueren met parelmoerachtige kleuren vraag ik me toch echt af. Ik haat make-up. Zodra ik dat op mijn gezicht doe zie ik er altijd uit als een dame van lichte zeden. Ik draai me om naar mijn vriendinnen. “Meiden ik ga naar een galadiner van mijn werk. Ik zit bij de CEO aan tafel. Ik ga niet achter het raam zitten op de wallen”. Daphne kijkt me eens goed aan. “Liv…Waarom zie jij niet wat wij zien? Je bent van nature al mooi en met dat kleine beetje make-up sprankelen je ogen meer en komt de vorm van je gezicht nog mooier uit. Echt…alle hoofden zullen draaien als jij daar straks naar binnen loopt”. Ik draai me weer naar de spiegel. “Ik wil niet dat alle hoofden draaien” mompel ik zacht. Suze springt op. “Genoeg nu! Je bent prachtig. Ja, je ziet je rondingen nu meer. Dat moet ook! Maar het feit dat wij drieën slank zijn, een ronde kont en een voorgevel hebben die in de juiste proporties zijn, wil niet zeggen dat jij lelijk bent! Lieverd je bent prachtig! Echt! Geloof ons nou toch”! Suze kijkt me boos aan. En ik wil geen boze Suze. Een boze Suze is echt het laatste wat ik wil. Ik zucht. Zo erg is het inderdaad ook niet dat weet ik echt wel. Al is alles wat ik nu aan heb, het lingeriesetje bestaande uit een gladde strapless bh en bijpassende string, de hold-ups aan mijn benen, de lavendelkleurige jurk met split tot aan mijn dijen en blote schouders om nog maar te zwijgen over mijn hakken die lavendel kleuren door de manier waarop het licht erop schijnt…. Het is allemaal ver buiten mijn comfort zone. De meiden zijn helemaal los gegaan toen ik hen om hulp had gevraagd. Ik doe mijn witgouden oorknopjes in en het bijpassende kettinkje met het klavertje om mijn nek. Ik kijk Sam aan. Ze zegt niets. Zij weet waar mijn onzekerheid vandaan komt. Ze kent me het langst van allemaal. Zij weet als enigste wat de echte reden is waarom ik ja heb gezegd toen de uitnodiging op de mat viel. Vince zal weten dat ik erboven sta dat hij mij heeft ingeruild voor perfecte-Larissa-de-directiesecretaresse. Ach ja, Vince…Hoe stom kon ik zijn toen ik in zijn slijmerige act trapte en mijn eigen principe overboord gooide? Het principe om nooit met iemand van het werk op date te gaan. Vince met de staalblauwe ogen en het kleine buikje. Vince die met iedereen zo goed overweg kan dat het lijkt alsof je hem al jaren kent. Vince die een jaar of 12 jonger is dan ik ben. Hij heeft een maand of 5 om mij heen gedanst voordat ik instemde om een keer met hem ergens iets te gaan eten. Na de tweede date ben ik met hem mee naar huis gegaan. Zijn we in bed beland en ben ik niet meer weggegaan. Toen hij, na 2 weken, promotie gemaakt had en eindelijk bij het bestuur hoorde veranderde zijn hele houding en bleek hij veel minder leuk te zijn dan ik had gedacht.

“Ik heb niet eens mij best gedaan om hem ervan te overtuigen dat ik beter, mooier en stabieler ben dan het prinsesje wat hij nu aan de haak heeft geslagen. Het feit dat ik nu het lachertje van de kantine ben, doet me meer dan ik toe wil geven, maar als het mij lukt om op deze manier een soort van wraak te nemen kan ik er wel weer een paar jaar tegen. Ja, het heeft er ingehakt toen hij mij dumpte waar iedereen, inclusief de voltallige directie, bij stond,” zeg ik zacht tegen Sam. Sam geeft me een bemoedigend kneepje in mijn schouder. Dan schuif ik voorzichtig mijn voeten in mijn hakken. Het hakje is net iets te hoog maar ik kan erop lopen. Nog geen 5 minuten later gaat de deurbel. Mijn taxi is er. Wanneer ik naar de taxi loop en vertel waar ik heen moet kijkt de chauffeur me even aan. Ik zie hoe zijn blik begerig over mij heen gaat. Hij opent de deur en helpt me heel galant de taxi in. Zwijgend brengt hij me naar Vesting Meiveld. Wanneer hij de oprijlaan op rijdt en me precies voor de deur bij de rode loper afzet draait mijn maag zich bijna om. Bij de deur staat Philippe. Hij is knap. Arrogant. Onvoorspelbaar. Zelfverzekerd. Een jager. Een leider. Een gevaarlijk man. Hopelijk gaat er niets fout, zakt mijn bril niet van mijn neus, staar ik hem niet aan en kwijl ik niet uit mijn mond. Philippe met zijn donkere mysterieuze ogen, zijn golvende zwarte haar en zijn gespierde lijf.

Philippe die om de haverklap een andere dame aan de haak slaat om haar, zodra hij op haar is uitgekeken, keihard te laten vallen. Bij hem moet ik dus zo aan tafel zitten. Geen idee waarom! De enige reden die ik kan bedenken is dat Philippe er net zo veel plezier aan beleefd om vrouwen publiekelijk te vernederen als Vince, die straks aan dezelfde tafel zit. Al kan ik het me eigenlijk niet indenken. Wat de reden dan wel is weet ik echt niet. Daar breek ik al weken mijn hersenen over en ik durfde het natuurlijk niet te vragen. Stel je voor…

Ik ben, al sinds ik er in mijn tienerjaren kwam werken, het meisje van de kantine. Het meisje die iedereen lik op stuk geeft als er weer geklaagd wordt. Al ben ik nu natuurlijk geen meisje meer. In de 35 jaar dat ik hier nu werk ben ik ondertussen uitgegroeid tot een gezellige goedlachse vrouw. Een vrouw die geen last heeft van mannen die ze van haar af moet slaan. Tuurlijk niet. Meestal heb ik een spijkerbroek, oversized shirt en mijn gympen aan. Mijn haar in een slordige knot. Heel simpel vastgezet met een elastiekje en mijn lijf laat de sporen zien van meerdere zwangerschappen…En toch noemen de mannen me nog steeds het meisje van de kantine. Voorzichtig loop ik naar de trap die naar beneden gaat. Na twee treden blijf ik staan en schop mijn hakken uit. Dan bedenk ik me dat Philippe bij de deur staat dus trek ik ze even snel weer aan. Tree voor tree en uiterst langzaam laat ik me naar beneden zakken. Ik vervloek mijn jurk en mijn hakken en wil het liefste omdraaien en weer naar huis gaan. Ik spreek mezelf even flink toe. Kom op Livia! Even stoer zijn nu! Als je zo beneden bent dan kijkt hij natuurlijk dwars door je heen. Alsof hij je zou zien. Jij bent de kantinemevrouw…. Daarnaast zal hij daar blijven staan om alle genodigden te ontvangen. Je bent hem geen blik waardig dus hup voorruit, lopen nu! Wanneer ik eindelijk beneden ben loopt hij me tegemoet met een geamuseerd lachje op zijn mond. Zijn ogen zijn ondoorgrondelijk even als zijn houding maar zijn stem is verrassend warm. “Houd je maar aan mij vast. Het loopt vast niet lekker op zulke hoge hakken. Ik snap niet dat je geen lagere hak gekozen hebt. Dit is toch pure marteling”. In totale verwarring kijk ik naar hem op. Ik voel mijn benen week worden.

Verdorie, ik lijk wel een 16-jarige puber in plaats van een rijpe vrouw. Oh help, waar ben ik aan begonnen…Wanneer ik geen reactie geef pakt hij mij voorzichtig bij mijn elleboog. Ik raak er alleen maar meer van in de war. De warmte van zijn hand, die veel zachter aan voelt als wat ik ooit had kunnen bedenken, voelt raar vertrouwd. Als een echte heer leidt hij me naar het tafeltje waar wij aan moeten zitten. Hij schuift mijn stoel naar achter en wanneer ik ben gaan zitten schuift hij mijn stoel ook weer aan. Wanneer wij zitten komen ook de anderen aan tafel. Philippe zit aan de rechterkant van mij, Nicolas zijn vertrouwensman en beste vriend komt aan mijn linkerkant zitten. Een grotere tegenstelling is er niet. Philippe donker, groot en breed tegenover Nicolas licht, klein en smal. Naast Nicolas komt Larissa en daarnaast Vince. Dan is er nog 1 stoel leeg. Vlak voordat Philippe zijn speech wil beginnen zie ik dat er een dame gehaast onze kant op komt lopen. Zal dat zijn nieuwste vlam zijn? Ze excuseert zich bij Philippe en laat zich met een zucht op de stoel vallen. Wanneer Philippe klaar is met zijn speech buigt ze zich voor hem langs en stelt zich aan mij voor als Jacky. “Ze bedoelt dat ze naar de naam Jacqueline luistert en dat ze zich hevig wil verontschuldigen omdat ze weer eens te laat is. Niet waar zus?” Met een frons tussen zijn ogen kijkt hij haar even aan. Tijdens het diner praten de mannen zacht over paardensport en golf.

Philippe probeert krampachtig mee te praten maar is er met zijn gedachten niet bij. De dame aan zijn linkerkant leidt hem behoorlijk af. Zou ze weten dat hij door 1 knip van haar vingers alles voor haar zou doen. Ze mag dan wel iets ouder zijn dan hij is maar de onschuld spat van haar af. De man die haar hart verovert mag zichzelf de grootste mazzelaar allertijden noemen en zou een enorme stomkop zijn wanneer hij haar weer zou laten gaan. Alles aan haar is leuk. Haar mooie blauwe grote ogen, verstopt achter haar bril, die brutaal de wereld in kijken. Haar kleine wipneus. De kuiltjes in haar wangen. De beginnende kraaienpootjes bij haar ogen. Haar prachtige glanzende donkerblonde haar met hier en daar een grijze pluk.

Om nog maar te zwijgen over haar prachtige rondingen. Hij begrijpt niet dat ze die niet meer laat zien. Hij is nieuwsgierig naar hoe haar borsten eruit zullen zien. Worden ze nu omhooggehouden door een push up bh of doorstaan ze de tand des tijds en zijn ze nog steeds stevig? En wanneer ze loopt…de trilling van haar billen bezorgen hem regelmatig een dikkere pik. Dag in dag uit is ze onvermoeibaar aanwezig in de kantine. Vaak gaat hij even daar naartoe. Niet omdat hij dan iets nodig heeft maar om te kijken hoe ze dan lekker onhandig aan het werk is maar toch alles onder controle heeft. Zelfs nu ze zichtbaar zenuwachtig tussen hem en Nicolas in zit heeft ze alles onder controle. Ziet niemand dan dat zij de leukste van de hele zaal is. Het is bijna aandoenlijk. Het plukje haar wat is losgeschoten en in haar heerlijke nek hangt. Hij weet zeker dat ze er geen greintje egoïsme in haar zit. Hij moet altijd om haar lachen als ze in de kantine iedereen die loopt te klagen lik op stuk geeft met zo veel humor dat je eenvoudigweg niet boos op haar kunt worden. Hij ziet in zijn ooghoek dat Vince het woord tot haar richt. “Wat jouw handicap is hoef ik hier niet hardop te benoemen toch Olivia? Of heb je liever wel dat iedereen weet hoe waardeloos je bent in bed?” Hij ziet hoe het bloed uit het gezicht van Olivia wegtrekt, hoe ze opspringt en wegrent. Gooit ze nou haar glas water over Vince heen? “Olivia! Wacht! Liv!” Woedend kijkt hij naar Vince. Dan springt hij ook op om achter Olivia aan te gaan.

Ik voel hoe het bloed uit mijn gezicht wegtrekt. Voor ik besef wat ik doe gooi ik mijn waterglas over Vince leeg en ren zo snel als ik kan op die rot schoenen de zaal uit. Roept Philippe iets naar me? Geen idee... Als hij denkt dat ik nu ga blijven staan heeft hij het goed mis. Er komt een golf van paniek omhoog. Totale allesoverheersende paniek. Weg….ik moet weg. De vernedering is te groot. Vlug schop ik mijn hakken uit zodat ik sneller kan rennen. Naar buiten moet ik. Weg van Philippe. Weg van Vince voordat hij mij nog meer vernederen kan. Rennen moet ik. Zo snel als ik kan. Ik ren door naar buiten. Geen idee waar ik ben maar het lijkt erop dat ik aan de achterkant van het gebouw beland ben. Blijven rennen. Niet stoppen. De schaamte, de vernedering is te groot. Komt Philippe dichterbij? Daar het hek door en dan vlug dat houten gebouw in. Misschien kan ik me daar verstoppen. Ik ren naar binnen en duik onder een oude houten kar door, hoor mijn jurk scheuren, struikel en beland prompt in de armen van Philippe. Zijn ogen flikkeren van woede maar zijn stem is verrassend kalm en rustig “Kom maar hier”. Hij slaat zijn armen om me heen. Dacht ik serieus dat ik sneller en slimmer zou zijn dan deze atletische man? Ik probeer hem van me af te duwen. Ik ga nu niet mijn zwakke onzekere kant laten zien. Dat weiger ik. Als ik zo thuis ben in de veilige omgeving bij mijn vriendinnen dan mag ik instorten, huilen en schreeuwen. Maar nu niet. Trots steek ik mijn kin in de lucht. Strak kijk ik hem aan. Het heeft zeker niet het gewenste effect. Tuurlijk niet. Wie houd ik nu eigenlijk voor de gek? Ik had toch kunnen weten dat hij een uiterst onvoorspelbare reactie zou geven. Hij doet zijn jasje uit en legt die om mijn schouders. Dan komt Nicolas binnen. Philippe loopt naar hem toe. Ze fluisteren zacht met elkaar en dan gaat Nicolas weer weg. Hij kijkt me onderzoekend aan als hij vraagt hoe het nu met me gaat. Ik sta te bibberen en stotter dat het wel goed gaat maar dat ik nu graag naar huis wil. Hij pakt zijn telefoon en geeft bars een order dat zijn auto met 5 minuten aan de achterkant van Vesting Meiveld moet staan. Bedoeld hij nou echt dat hij mij naar huis gaat brengen? “Nee, ik kan zelf wel naar huis. Ik pak een taxi of ik loop wel. Dat lukt me. Echt!” Terwijl ik van hem weg wil lopen pakt hij me bij mijn arm en trekt me naar hem toe. Dan slaat hij zijn armen, zijn heerlijke stevige armen, liefdevol om me heen. Terwijl de schaamte zich over me verspreid en de tranen me in de ogen springen voel ik me week worden. Oh…die armen zijn nog fijner dan ik had gedacht en hij ruikt zo lekker en vertrouwd…

Dan horen we een auto claxonneren. Nicolas komt binnen en zegt dat de auto voor het hek staat. Philippe trekt me mee naar de auto. Ik kan hem net aan bijhouden.

De chauffeur houdt de deur open en ik word de auto in geduwd. Philippe stapt ook in en nog voor ik goed en wel mijn gordel om heb rijden we met grote snelheid weg. Philippe spreekt zijn chauffeur toe. “Bij de volgende afslag rechtdoor en dan parkeer je onder de brug. Daar ga jij de auto uit. Over precies 45 minuten kom je terug. Zo lang heb ik nodig om met Olivia een goed gesprek te voeren over omgangsvormen”. Na een minuut of tien parkeren we inderdaad onder een brug. Als Philippe denkt dat ik hier rustig ga blijven zitten en me de les ga laten lezen over omgangsvormen heeft hij het goed mis. Vlug maak ik mijn gordel los. Wanneer ik de deur van de auto wil openen blijkt deze op het kinderslot te zitten. “Geen idee waar jij denkt mee bezig te zijn maar maak die deur los en laat me gaan” zeg ik woest. Philippe grinnikt zacht, trekt me dan naar zich toe en geeft me een kus. En niet zomaar een kus.

Nee, het is een kus waaruit verlangen spreekt. Geen idee wat me nu overkomt maar ik geef toe, voel me veilig en weet dat ik alles toe zal staan. Dan een hand op mijn borst en een hand op mijn dij en nog een kus. Dit keer in mijn nek. Dan trekt hij mij onderuit. Zijn handen stropen mijn jurk op, vinden mijn string en trekken die naar beneden. “Je bent prachtig”, fluistert hij in mijn oor. Bewegen kan ik me niet laat staan dat ik iets kan zeggen. Mijn ogen volgen elke beweging die hij maakt. Ik zie dat hij zijn broeksknoop los maakt. Om vervolgens vol ongeduld zijn broek een stuk naar beneden te trekken. Geen idee wat me overkomt. Het is goed zo. Ik voel me veiliger bij Philippe dan dat ik me ooit tevoren gevoeld heb en hij maakt me zo geil. Dan kan ik weer bewegen. Pak zijn hoofd tussen mijn handen en geef hem een tongzoen. Hij laat een zucht ontsnappen en komt op me liggen. Ik voel hoe hij voorzichtig bij me binnendringt. Het gaat makkelijk want door hem, door hoe hij ruikt, door wat doet maar ook door wat hij niet doet ben ik natter dan ik ooit geweest ben. Hoewel het zeker niet de eerste keer is dat er iemand bij mij binnendringt lijkt het er verdacht veel op. Zo heb ik het nog nooit gehad. Geen idee wat Philippe met me doet maar zo lekker is het nog nooit geweest. Hij beweegt in een heerlijk tempo. Hij kust. Hij streelt. Zacht beweeg ik mee in zijn ritme. We komen niet helemaal tegelijk maar het scheelt niet veel. Dan glijdt hij uit me. Fatsoeneert mij en zichzelf om me vervolgens in zijn armen te nemen. “Jij was het mooiste meisje vanavond”, zegt hij zacht. “Eigenlijk ben jij het mooiste meisje van het hele kantoor. En ik ga ervoor zorgen dat niemand je meer zo respectloos behandeld als die garnaal van een Vince. Zodra iemand je respectloos behandeld op welke manier dan ook dan kom je naar mij of je gaat naar Nicolas. Beloof je dat Olivia?” Ik maak me los uit zijn armen en draai me naar hem toe.

“Ben je op je hoofd gevallen Philippe? Waarom zou ik naar jou toe komen als iemand op kantoor mij respectloos behandeld? Wat wil je doen? Ze ontslaan? Kom, breng me nu naar huis. Het was heerlijk, ik heb echt van je genoten maar mijn vriendinnen wachten op me en die gaan niet eerder slapen voordat ze weten dat het goed gaat met me. Ik zou meer dan een uur geleden al thuisgekomen zijn.”

Nog voor Philippe kan antwoorden stapt zijn chauffeur weer in en rijden we door om nog geen 15 minuten later te stoppen voor een kast van een huis. Ondanks de grootte van het huis ziet het er toch ook knus en gezellig uit. Het is echt prachtig. Ik zie witte muren, grote raampartijen en een dak bedekt met riet. Ik kijk Philippe niet begrijpend aan. “Waar ben ik? Wat doe ik hier? Waarom ben ik niet naar huis gebracht?” De deur van de auto gaat open en tot mijn verbazing staat Nicolas aan de andere kant van de deur. Hij steekt zijn hand uit en automatisch pak ik die vast. Hij helpt mij de auto uit en neemt me mee naar een bijgebouw. Wanneer hij daarvan de deur opendoet is wat ik zie zo mooi dat het mij even de adem beneemt. De muren hebben allemaal een warme rode tint, er ligt een prachtige houten vloer in en elke zacht meubelstuk ziet eruit alsof je er heerlijk in weg kan zakken. Nicolas neemt me mee naar binnen en zegt me dat ik het me makkelijk moet maken. Hij wijst me de douche, de infrarood sauna, de jacuzzi en het stoombad. Vervolgens loopt hij door en wijst me een enorm bed aan dat zo groot is dat ik erin zou kunnen verdwalen.

Dan zegt hij terwijl hij wegloopt dat ik moet bellen als ik iets nodig heb, dat mijn vriendinnen weten waar ik ben en dat hij of Philippe over een half uurtje even komen checken of alles naar wens is. Zodra Nicolas weg is loop ik nog een rondje. Het is vele malen groter dan dat je vanbuiten kunt zien. Maar het ademt Philippe uit. Het is strak, stoer en warm tegelijk. Ik zie dat er een telefoon op de tafel ligt met een lijstje ernaast. Op het lijstje staan nummers en daarachter namen of activiteiten. Natuurlijk staat Philippe bovenaan gevolgd door Nicolas en Jacqueline. Meer naar beneden staat dat ik kan bellen voor de kok of een masseur. Dan kijk ik nog maar eens naar het bed. Zou ik? Onder het effen satijnen bordeauxrode dekbed zie ik bijpassende bronskleurige lakens. Ook van satijn. Er liggen meer dan genoeg kussens in allerlei vormen op. Met een klap laat ik mijn schoenen op de grond vallen, neem een aanloopje en duik ik voorover op het bed. Wat een heerlijk bed! Ik stop mijn hoofd in de kussens en wil even al mijn frustraties eruit schreeuwen. “Liv, niet doen!” zeg ik tegen mezelf. “Denk aan je make-up….” Oja, mijn make-up. Toch maar even vlug douchen voordat 1 van de mannen zo binnenstapt om te checken of ik oké ben.

Wanneer ik in de enorme spiegel kijk zie ik dat het geen overbodige luxe is. Ik trek een aantal kastjes open en vind dikke grote zachte handdoeken. In een ander kastje vind ik douche-olie en verschillende spuitbussen. Wanneer ik erop kijk zie ik dat er een afbeelding van een roos op staan. Op een andere staat lavendel afgebeeld en op weer een ander staat een dennentakje. Ik pak die waar de roos op staat. Wanneer ik de dop er vanaf haal zie ik dat het eigenlijk net een bus scheerschuim is. Onderaan staat iets heel kleins geschreven. Douche foam lees ik. Wanneer ik voorzichtig de spuitmond indruk komt er gelijk een flinke toef schuim uit. Het lijkt echt op scheerschuim maar zie dat het dat niet is. Dan loop ik naar de douche, trek mijn kleding uit, bekijk me zelf in de levensgrote spiegel, grom zacht over de schaafwondjes die ik heb opgelopen bij mij duik onder die kar door, doe de douche aan en ga er lekker onderstaan. Het water voelt heerlijk over mijn lijf. In de hoek van de badkamer is een kastje, waar washandjes in liggen. Wanneer ik daarnaartoe ben gelopen zie ik dat er niet alleen washandjes liggen maar ook nieuwe sponzen. Met een washandje in mijn ene hand en de spons in mijn andere ga ik weer onder de douche staan. Genietend sluit ik mijn ogen. Ik klem de spons even tussen mijn knieën en begin mijn gezicht schoon te boenen. Wanneer ik daarmee klaar ben, gooi ik het washandje in een hoekje en pak ik de douche foam. Voorzichtig spuit ik een klein beetje schuim op de spons. Het ruikt naar rozen. Daarna wrijf ik met de spons over mijn borsten. Langzaam en genietend. Wanneer de spons uit mijn handen valt spuit ik gewoon een beetje douche foam op mijn hand. Ik verdeel het door even in mijn handen te wrijven en met gesloten ogen laat ik mijn handen synchroon over mijn lijf gaan. Zacht draai ik rondjes over mijn borsten, dan voorzichtig naar mijn zij. Via mijn zij en buik naar beneden naar mijn schaamstreek. Verder nog naar beneden naar mijn benen om de weg omhoog via mijn dijen te nemen. Richting mijn zij en mijn lendenen om mijn billen ook van een beetje schuim te voorzien. Als laatste spuit ik een beetje op mijn armen. Wanneer ik op elk plekje geweest ben spoel ik mezelf af en pak die lekkere, dikke warme zachte handdoek. De kleur is een beetje verschoten maar dat geeft niet. Na deze overheerlijke douche voel ik me heerlijk warm. In de spiegel zie ik dat mijn wangen een hoogrode kleur hebben. Dat zal waarschijnlijk een combinatie zijn van al dat geboen en van moeheid maar de vlinders die ik van binnen voel zullen vast en zeker ook wel een bijdrage hebben aan mijn hoogrode kleur.

Vlug wikkel ik de handdoek om me heen. Zelfs met mijn maatje meer lukt het om die handdoek 2x om me heen te wikkelen.

Met de handdoek om me heen gewikkeld, besluit ik om naar het bed te lopen. Wanneer ik daar bijna ben, stapt Philippe binnen. Met open mond staart hij mij aan. Met een paar stappen is hij al bij me. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is geeft hij mij een kus op mijn lippen. Verbouwereerd kus ik hem terug. Hij duwt me in de richting van het bed. Dan drukt hij me zacht naar beneden. Wanneer ik op het bed lig, buigt hij zich over mij heen. Hij kust me nogmaals. Automatisch kus ik terug. “Heb je de jaloerse blikken van alle aanwezige dames gezien vanavond?” Ik kijk hem verbijsterd aan, mijn ogen zo groot als schoteltjes. “Nee natuurlijk heb je dat niet gezien omdat je werkelijk geen idee hebt hoe fucking aantrekkelijk je bent voor mannen. En dat, mijn lieve Olivia, maakt je nog boeiender.” Ze kijkt me verbijsterd aan.

“Wat zeg je nou? Dit kan je toch niet menen? Ik weet echt wel wat ik ben, maar ook heel goed wat ik niet ben. Dus het is lief wat je zegt, maar je hoeft me echt niet op te peppen, hoor”. Philippe trekt me ruw naar zich toe. Met een zachte plof beland ik op zijn borstkas. Hij kust me op mijn voorhoofd. Dan voel ik zijn lippen op die van mij. En dan sta ik onder stroom. Elke zenuw in mijn lichaam krijgt een schok. Hijgend open ik mijn lippen en zoek zijn tong. Wat er volgt kan ik niet bevatten. Hoewel hij me soms wat ruw in een bepaalde houding duwt is wat erop volgt elke keer zo liefdevol. Vol ongeduld pelt hij me uit de handdoek. “Mag ik je proeven? Liv? Toe mag het?”. Ik weet niet wat ik hoor. Is de grote stoere gevaarlijke Philippe Lavigne mij nou aan het smeken of hij mij mag…mag proeven? “Ja”, hijg ik “Toe maar, proef maar…. Oh, Philippe” Ik voel hoe hij zijn tong door mijn heiligdom laat gaan. Dan speelt hij even met mijn knopje om zijn tong vervolgens diep in mijn gaatje te laten zakken. Langzaam stopt hij zijn vinger erbij om op zoek te gaan naar mijn meest gevoelige plekje. Wanneer hij zijn vinger heel zacht rondjes laat draaien over de ribbeltjes van mijn binnenkant en zijn mond mijn knopje zachtjes naar binnen zuigt word ik gek. Dit heb ik nog nooit gevoeld. Geen enkele man heeft wat ik nu voel ooit bij me naar boven kunnen brengen. En dan geef ik hem waar hij mij om gesmeekt heeft. Ik geef hem mijn sappen vol overgave. Ik heb simpelweg geen andere keus. Slap verdwijn ik in de armen van Philippe. Slap maar intens gelukkig. Nog steeds is deze man een mysterie voor me maar het maakt me niet uit. Ik ben precies op de plek waar ik wil zijn. Met een lach op mijn lippen kijk ik even naar hem. Zijn blik is weer ondoorgrondelijk. Zijn handen strelen zacht mijn haar. Zacht geeft hij een kus op mijn neus.

Philippe voelt zich onzeker en dat maakt hem woest. Hij die nochtans altijd kalm is en zelfverzekerd. Die elke vrouw kan krijgen die hij hebben wil, waar hij wil en wanneer hij wil en dan altijd de controle heeft voelt zich met deze mooie lieve iets oudere vrouw als een kleine jongen die tegen de meester verteld dat hij zijn huiswerk niet heeft gemaakt. Hij vraagt zich af of hij het verkeerd heeft ingeschat. Deze prachtige dame gaat heus niet voor hem vallen. Al hoopt hij met heel zijn hart van wel. Hij wil haar en niemand anders. Er is niemand die aan haar kan tippen. Hij vraagt zich oprecht of Vince en Olivia een setje zijn. Kijk nou hoe ze daar ligt. Bij hem. En niet bij die minkukel van een Vince.

“Ben je echt helemaal oké? Waar had Vince het over bij het diner? Ben jij…heb jij…Olivia? Hoe zit het tussen jou en Vince? Heb ik je vriendje ontslagen?”

Ik draai me op mijn zij. Zo hoef ik niet in de spottende ogen van Philippe te kijken wanneer ik eerlijk antwoord geef op zijn vragen. “Vince was mijn vriendje. Althans dat dacht ik,” antwoord ik zacht. “We hebben 2 weken iets gehad. Toen maakte hij promotie en heeft hij mij gedumpt voor Larissa.” Philippe komt tegen Olivia aan liggen. Even weet hij niet wat hij moet doen. Er borrelt een vlaag van woede bij hem op maar dat mag Olivia niet weten.

In de hoop dat ze zijn woede niet opmerkt zegt hij zacht: “Gelukkig maar. Anders had ik jou iets laten doen wat onvergefelijk is. Nu niet. Nu ben je van mij. Voor zo lang als je me hebben wil. Ik wil jou voor altijd. Ik zal goed voor je zorgen. Dat zal ik echt! Waarom werk je eigenlijk nog steeds in deeltijd in de kantine? Iemand met jou kwaliteiten had al heel lang een fulltimefunctie kunnen hebben. Waarom heb je daar nooit op gesolliciteerd?” Olivia zuchtte diep. Toen ze hortend en stotend begon te vertellen dat ze niet alleen in de kantine werkte maar ook na sluitingstijd als schoonmaakster en waarom dat zo was voelde Philippe zich steeds bozer worden. “Het is afgelopen met deze shit”, zei hij scherp. “Je werkt jezelf helemaal naar de afgrond. Twee banen die ervoor zorgen dat je je bloedeigen kinderen nauwelijks ziet. Het stopt hier. Ik ga voor je zorgen want dat heb je nodig. Het zal je aan niets ontbreken. Ik zal je beschermen. Je trekt bij me in. Vandaag nog. Geen discussie.” Terwijl hij zich begon aan te kleden belde hij naar Nicolas. Nog geen 5 tellen later liep Nicolas naar binnen. Vragend keek hij naar Philippe. Hij ziet niet dat er onweerswolken boven het hoofd van Olivia verschijnen. Pas wanneer ze begint te schreeuwen dat hij gek is geworden en dat hij niet bepaald waar ze gaat wonen draait hij zich om. “Lieve Olivia, dat is het,” zei hij rustig. Olivia deed het laken nog beter om haar heen en stapte uit bed. “Echt niet! Je bent…je bent krankzinnig! Je kunt me niet gevangenhouden. En je kunt me ook niet kopen. Dat sta ik gewoon niet toe. Je gaat me niet betalen voor seks. Dan ben ik gewoon een hoer. Nee, ik kan niet leven met mezelf als ik een speeltje van een man ben. Laat me maar gewoon in de kantine werken en schoonmaken. Dat gaat prima en ik kan alles doen wat ik wil.” Philippe laat Olivia razen en tieren.

Hij loopt naar Nicolas en gaf hem en gaf een korte bondige uitleg aan Nicolas. Deze keek even met een frons naar Olivia. Hij zuchtte diep. Nicolas begreep heel goed wat er met Philippe aan de hand was en wist ook dat er niets meer aan gedaan kon worden. Philippe was zijn hart verloren. En zo te zien Olivia ook alleen wist ze dat zelf nog niet. Nicolas wist dat het als een paal boven water stond dat Philippe altijd kreeg waar hij zijn zinnen op gezet had. Hij had dus het een en ander te regelen en zou daar gelijk mee beginnen. Hij draaide zich om en onder het weglopen bedacht waar hij het eerste mee zou beginnen. Zodra Nicolas de deur achter dicht doet draait Olivia zich met een van woede vertrokken gezicht om naar Philippe. Ze opende haar mond om hem verrot te schelden maar Philippe deed het enige wat er gedaan kon worden om haar het zwijgen op te leggen. Hij bracht zijn lippen naar de hare en benam haar de adem met een hartstochtelijke kus. Hij pakte haar handen vast toen hij die bij zijn borst voelde om hem weg te duwen en hield ze op die plek. Ze voelde zijn hart kloppen en ze wist opeens zeker wat ze met hem deed. Dit was niet iets vluchtigs. Dit was echt en voor heel heel, lang en doodeng.

Philippe zag de angst in haar ogen en het werd hem bijna te veel. Hij begreep niet waar die angst vandaan kwam. Kwam het door hem? Hij wist dat ze moeder is van een stel heerlijke kinderen en dat ze met elkaar genoeg hebben meegemaakt voor de rest van hun leven. En toch ziet hij dat ze nog steeds een zachtheid en onschuld in zich heeft die er van nature altijd al geweest moet zijn. Maar dat ze oprecht niet ziet ze waarom alle hoofden draaien als ze langsloopt begrijpt hij niet. Ga maar na… Het feit dat ze zo verdomde lief is… En dan had hij het nog niet eens over haar prachtige blauwe ogen, haar glanzende lange haar waar je eenvoudigweg wel je handen door moest halen of je nou wilde of niet. En die kont. Oh die kont… Verrukkelijk. Rond. Die precies zo wiebelde als hij het liefste zag. Zou ze weten dat ze hem daar mee gek kon maken En dan haar tieten…Ze had zoveel pluspunten dat hij eigenlijk niet goed wist waar hij moest beginnen. Ze was simpelweg perfect.

“Liv? Ik ga je een opdracht geven en ik eis absolute gehoorzaamheid. Ik zal je niets vragen waarvan ik denk dat je er niet aan toe bent of iets wat je eenvoudigweg niet kan. Maar als ik je iets vraag dan weet ik dat je het kunt. Ik ga zo heel even naar Nicolas. Kijken hoever hij met alles is. Waarschijnlijk kost het me 10 minuten. Wanneer ik terugkom heb jij het bed verschoont en zit je naakt op je knieën op de grond precies in het midden voor het bed. Je handen hou je gevouwen op je schoot. Ben ik duidelijk? De vuile lakens kun je in de mand bij de badkamer leggen. Schone lakens vind je rechtsachter in de kast met de gouden bloemen erop. Ik ga nu en ben over 10 minuten terug. Geef ons een kans Liv. Je hoeft alleen jezelf te zijn. En dat gaat goed komen want niets aan jou is onecht. En door jezelf te zijn ga je van mij zijn en ik bescherm altijd alles wat van mij is. Geef me je lichaam, je onderwerping, je gehoorzaamheid en je vertrouwen en alles komt goed. Ik beloof het Liv.”

Olivia knikte met haar hoofd. Philippe deed een stap naar voren. Hij duwde met zijn vingers haar kin omhoog. “Kom eens bij me. Hij legde haar zo voorzichtig weer terug op het bed dat ze even dacht dat ze van porselein was. Toen bukte hij zich en gaf haar zo’n lekkere zoen dat hij prompt de wereld om zich heen vergat. Hij maakte een spoor van kusje over haar kaak naar haar oorlelletje en knabbelde daar even aan. Heel even keken ze elkaar in de ogen. Beide zien ze een brandend verlangen en het was puurder dan ooit tevoren. “Jij gaat nu alleen voelen Liv”. En terwijl Philippe rustig afdaalde naar de tepel van Liv wachtte vol ongeduld en frustratie wat er zou gaan komen.

Ik weet niet wat Philippe met me doet. Ik hoor mezelf zacht kreunen toen hij aan mijn tepel likte en er heel zacht tegen aan blies en deze nog stijver maakte. “O…Philippe…Je moet stoppen hoor je me? Alsjeblieft… nee niet stoppen…” Wat ik zeg weet ik niet. Ik weet gewoon niet meer hoe ik het heb. Dus toen Philippe mij plagerig vroeg of ik nou wist wat ik wilde en wat hij nu precies moest doen raakte ik in een lichte paniek en antwoorde dat ik dat niet wist. Met een liefdevolle blik keek Philippe naar Olivia. “Vertrouw me Liv. Ik weet precies wat je nodig hebt. Bij mij ben je veilig. Doe wat ik van je vraag. Nu ga ik naar Nicolas. Ik ben echt zo weer terug”. Hij gaf haar een kus op haar haar en snel liep weg. Hij moest nu doorpakken voordat Olivia zou beseffen wat er net gebeurd was en zou maken dat ze weg kwam. Hij wilde haar. Niet alleen nu maar voor een lange tijd. Durfde hij toe te geven dat hij haar voor altijd wilde. Zeker niet. Hij was eigenlijk net zo onzeker als Olivia maar dat zou hij haar nooit of te nimmer laten merken. Hij opende de deur toen Olivia haar stem terugvond.

“Wacht!”

Philippe bleef in de deuropening met zijn rug naar haar staan en sloot zijn ogen. De angst in zijn hart werd groter. Maar hij luisterde vol aandacht naar haar want iets in haar stem zei hem dat het er nu toe deed. Dat als hij dat nu niet zou doen het een verloren zaak zou zijn en hij Olivia nooit zou bezitten. Olivia begon met heldere stem te praten. “Ik wil alles voor je doen. Jij zult absolute gehoorzaamheid van mij krijgen maar”… Ze aarzelde even. “Maar behandel me nooit als een ondergeschikte. Verneder me niet. Behandel me als een gelijke met het wederzijdse respect en vertrouwen wat er hoort te zijn tussen partners. Alleen dan zal ik alles doen wat je van me vraagt. Ik zal nooit aan je twijfelen. Dan kun je echt alles doen wat je wilt. Weet dat als ik ook maar een fractie twijfel aan jouw bedoelingen, op wat voor manier dan ook, ik voordat je het goed en wel door hebt weg ben. Philippe? Leer me hoe ik jouw genot kan geven. Ik wil dat het om jou gaat als we intiem zijn. Totale overgave betekend voor mij dat jij de touwtjes in handen hebt. En Philippe? Wees niet bang dat je me pijn doet”.

Zwijgend loopt Philippe door. Hij begrijpt donders goed wat Olivia net gezegd heeft. Had ze het nou echt over absolute gehoorzaamheid? Dat hij de touwtjes in handen heeft? Heeft ze enig idee welke macht ze hem gegeven heeft? Zou ze weten welke duistere gedachten hij in zijn hoofd heeft. Zou ze weten wat hij erotisch vond? Hij wist zeker van niet. Hoe zou ze dat ook kunnen weten. Zijn hart zat stevig op slot en niemand zou zijn hart ooit kunnen openen. Tuurlijk waren er dames geweest die een poging hadden gedaan. Nooit was het gelukt. Maar zijn Liv…zijn lieve Olivia… Hij wist niet wat ze met hem deed maar hij voelde hoe ze zijn gesloten hart geopend had met haar woorden.

Terwijl hij zich zo had voorgenomen om zijn hart nooit meer te openen zodat hij nooit meer gekwetst kon worden. Door niemand. Maar nu… Nu leek het wel alsof er vogeltjes rondvlogen in zijn binnenste. Totale overgave… Vanavond zou ze leren wat dat voor hem betekende.

Precies 10 minuten later opende hij de deur van het bijgebouw. Zijn hart maakte een sprongetje. Hij zag gelijk dat Olivia alles had gedaan wat hij van haar gevraagd had. De lakens van het bed waren verschoond en Olivia zat precies in het midden voor het bed op haar knieën. Hij liep naar haar toe gaf haar een kus op haar haar en hielp haar overeind. “Ik wil dat je je gaat douchen. Neem de tijd. Was je zorgvuldig. Ook de binnenkant van je oren, je navel, je lekkere kutje en je sterretje. Tussen je vingers en je tenen. Je slaat geen plekje over. Je gebruikt het sop wat ik zo klaarzet. Als je klaar bent sla je een handdoek om je heen, je droogt je niet af maar gaat op de drempel van de badkamer staan. Er komt dan iemand om je te helpen met afdrogen. En Liv… Wat er ook gebeurt… ik kijk vanavond alleen maar toe”.

Ik stap onder de douche en begin me te wassen. Eerst mijn haar. Dan mijn gezicht en de rest van mijn lichaam. Wanneer ik klaar ben pak ik de mooie blauwe handdoek die Philippe heeft klaargelegd. Wanneer ik op de drempel van de badkamer sta zie ik Philippe er staan. Ik kan niet zien wie er bij hem staat. In de hoek waar ze staan is het net te donker. Ze ziet dat Philippe een subtiel knikje geeft met zijn hoofd en wanneer de man zich omdraait stokt haar adem in haar keel. De man zegt niets en loopt heel rustig naar haar toe. Ik zie dat hij vriendelijke ogen heeft. Wanneer hij dichterbij is gekomen en de handdoek beetpakt weet ik weer waar ik hem gezien heb. Het is de taxichauffeur die mij naar Vesting Meiveld heeft gebracht. Zwijgend begint hij mij af te drogen. Eerst mijn haar dan mijn armen en mijn rug. Ik kijk over zijn schouder strak naar Philippe. Terwijl ik voel hoe de man mijn tepel in zijn mond neemt, voel ik hoe de opwinding bezit van mij neemt. Dan zakt de man door zijn knieën en droogt mijn dijen, mijn billen, mijn benen en mijn voeten af. Hij likt even aan mijn vingers en zuigt aan mijn tenen. Dan staat hij op en neemt me mee naar een andere kamer. Het was me niet opgevallen dat deze er was en ik zie nu dat dat komt omdat de opening goed is weggewerkt. Het licht in de kamer is gedempt. Ik zie een bed staan met een hele hoop kussens erop. Het hoofdeind bestaat uit twee horizontale balken met verticale spijlen ertussen. Nog altijd heeft de man niets gezegd. Dan nodigt hij mij met een simpel gebaar uit om op bed te gaan liggen. Wanneer ik lig en mijn hoofd op de berg kussen leg voel ik hoe mijn dijen gespreid worden neergelegd. Ik weet zeker dat mijn schaamlippen zo goed te zien zijn. Dan worden mijn polsen liefdevol aan de spijlen vastgemaakt. Het besef dat ik hier uit vrije wil ben en geen gevangene ben zorgt ervoor dat er golven van genot door mijn lijf razen. Ze ziet dat Philippe rustig in de hoek van de kamer op een stoel gaat zitten. Hij glimlachte naar me. Het gaf me een boost van vertrouwen. Vertrouwen in hem maar ook in mezelf. Dat ik inderdaad mij in totale overgave aan hem zou kunnen geven. Vol spanning wachtte ik af voor wat er zou gaan komen.

“Geniet mijn lieve Liv…dan doe ik dat ook”. Toen keek hij de man aan.

“Haar naam is Olivia. Ze is van mij en alleen ik mag haar Liv noemen. Je weet wat de regels zijn. Die heb ik je al uitgelegd. Maar mijn Liv kent de regels nog niet dus ik leg het nogmaals uit. Je begint zacht en teder. Als je ziet dat ze helemaal comfortabel is dan mag je alles met haar doen wat je wilt -wat ik wil- volgens de regels die ik heb uitgelegd. Dat betekent dus dat alles mag maar je mag haar niet op haar mond kussen. En geen enkele variatie daarop is toegestaan.”

“Liv… Dit is Guus. Ik vertrouw hem 100% en ik verwacht van jou hetzelfde. Hij gaat je verwennen maar alleen als je doet wat hij van je vraagt. Kun je dat niet dan is het stopwoord pinda. Ik ga kijken hoe Guus je gaat verwennen en gaat neuken. Want dat lieve Liv is exact wat er gaat gebeuren.”

Guus kan zijn ogen niet geloven. Hij kent Philippe al vanaf de eerste klas van de lagere school. Had hij geweten dat hij de dame die hij naar Vesting Meiveld gebracht heeft nu naakt vastgebonden op het bed voor hem ligt dan had hij haar niet zo schaamteloos bekeken toen ze in zijn taxi stapte. Zacht begon hij haar te strelen. Hij fluisterde haar toe dat hij haar geen pijn zou doen. Ze had heel even naar bemoedigend naar hem gekeken om vervolgens haar blik weer strak op Philippe te richten. Hij zag dat haar huid reageerde op zijn aanraking, hij hoorde hoe ze haar adem even in hield. Hij ging door waar hij mee bezig was en haalde een klein flesje uit zijn broekzak. Hij opende het met zijn mond en goot de inhoud op haar naakte huid. Zacht begon hij haar te masseren. Eerst haar schouders en haar rug. Daarna haar dijen en haar billen. Voorzichtig liet hij een vinger door haar bilspleet gaan. Weer zag hij dat Olivia reageerde. Ze duwde subtiel haar billen iets omhoog alsof ze vroeg om anaal genomen te worden. Hij kuste haar vlak achter haar oren en langs de welving van haar nek helemaal naar beneden. Voorzichtig liet hij een vingerkootje in haar gaatje verdwijnen. Hij zag dat ze genoot en besloot een stapje verder te gaan. Philippe had gezegd dat hij alleen zou kijken maar als het aan Guus lag dan zouden de mannen samen Olivia de hemel bezorgen. “Draai maar met me mee. Goed zo. Kom maar op je rug liggen. Wacht laat me je los maken.” Zodra Olivia gedraaid is buigt Guus zich naar haar hoofd. Hij knabbelt voorzichtig aan haar oorlelletje. Kust haar in haar nek. Zijn handen omvatten haar beide borsten.

Ik voel hoe Guus met me bezig is. Elke beweging die hij maakt wind me meer en meer op. Ik probeer om strak naar Philippe te blijven kijken. Zolang ik de goedkeuring in zijn ogen zie kan ik me helemaal aan Guus geven. Guus is zeer ervaren en weet dondersgoed wat alles wat hij doet bij mij teweegbrengt. Wanneer Philippe plotseling op staat en ik de verhitting in zijn donkere ogen zie weet ik dat ik het goed doe. Dan drukt Guus mijn polsen in het matras en begint me kleine likjes te geven op mijn kutje. Zijn tong verdwijnt plagerig tussen mijn lipjes en beroerd zacht mijn knopje. Hij verwende mijn kutje lekker en lang. Ondertussen bleef ik naar Philippe kijken. Dan voel ik hoe een ruwe hand mijn kin vastpakt en me dwingt om hem aan te kijken. Wanneer onze ogen in elkaar haken stoot hij in 1 keer zijn dikke staaf in me. Hij blijft iets ruw in me stoten maar het voelt lekker. Dan komt hij op me liggen en plet mijn borsten met zijn zware lijf. Zijn heupen maken vloeiende bewegingen en ik voel hoe hij mij diep penetreert. Weer boog hij zijn hoofd naar mijn oorlelletje en weer begint hij er zacht aan te knabbelen. Plotseling stopte hij. Hij draaide me weer op mijn buik en gaf me en pets op mijn kont. Even dacht ik dat er meerdere zouden volgen maar dat gebeurde niet. Hij gebaarde naar Philippe en ging toen voor me staan. En terwijl Guus mij in kontje begon te neuken legde Philippe mijn hand zo dat ik mezelf kon aanraken op mijn meest intieme plekje. Daarna bleef hij bij me staan en bood mij zijn heerlijke stijve staaf aan. Ik zag dat er al een glinstering op lag. En toen begon Guus te pompen. Hij was ruw, grof in de mond en deed alles wat Philippe aan hem gevraagd had. Toen voelde ik hem verstrakken. Ik zou hem niet laten wachten.

Mijn vinger beroerde mijn knopje steeds sneller. Toen vloog ik over de rand heen, alsmaar sneller en sneller en alles om me heen wazig werd en de wereld voor even verdween. Ik kreunde en hijgde nog toen ik me besefte dat het gewicht op me weg was en voetstappen zich verwijderde. Ik keek waar Philippe was en zag dat hij zich uitkleedde. Toen kroop hij op het bed draaide me om en kwam in me voor ik er erg in had. Zijn mond verorberde de mijne. Zijn tong begroef zich net zo diep in mijn mond als zijn penis in mijn grotje. Hij was groter dan ik me kon bedenken. Maar ik gaf alles wat ik in mij had. Deze keer was voor hem.

Ik had gezegd totale overgave en dat zou hij krijgen. Ik streelde over zijn schouders en zijn rug. Zette mijn nagels in hem toen hij als een fontein alles wat hij in zich had in mij spoot. Terwijl hij klaarkwam bleef ze hem strelen. Van mij. Zo verdomde mooi en helemaal van mij”, fluisterde hij zacht.

Trefwoord(en): Dominantie, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!