Drie Vriendinnen In Praag - 2

We lagen nog even loom in elkaars armen onder de afkoelende straal, tot het water echt te fris werd en we giechelend de kraan dichtdraaiden. Drie natte, glanzende lichamen die zich tegen elkaar aan drukten terwijl we ons afdroogden – zachte handdoeken die over elkaars ruggen gleden, kusjes die nog steeds smaakten naar zout en warmte. Irene wikkelde een handdoek om mijn haar als een tulband, gaf me een speelse tik op mijn billen en zei: “Kom op, schatjes. We moeten eten. Ik hoor mijn maag al protesteren na vannacht.”

Yvonne lachte, trok een badjas aan die veel te groot was voor haar curves en bond hem losjes dicht, zodat er nog genoeg van haar decolleté te zien was om ons allebei even te laten kijken. “Dan maar een echt uitgebreid ontbijt. Iets decadents. We hebben het verdiend.”

We kleedden ons langzaam aan – geen haast, alleen maar strelingen en kleine kusjes tussendoor. Ik koos een zachte, crèmekleurige trui die strak om mijn borsten zat en een wijde, chocoladebruine rok die tot halverwege mijn dijen viel, met laarzen eronder die mijn kuiten mooi lieten aanspannen. Irene ging voor een strakke zwarte coltrui en een camelkleurige midi-rok die haar heupen perfect omhelsde, haar haren nog vochtig en warrig over haar schouders vallend. Yvonne trok een diep bordeauxrood jurkje aan dat haar rondingen accentueerde, de hals laag genoeg om een glimp van kant te laten zien. We zagen eruit als drie vrouwen die wisten wat ze wilden: comfort, elegantie, en een vleugje verleiding die alleen wij drieën zouden begrijpen.

Het hotel had een klein, intiem ontbijtzaaltje op de begane grond, met uitzicht op een rustige binnenplaats waar de herfstbladeren nog nat glansden van de ochtenddauw. We kozen een tafeltje bij het raam, drie stoelen dicht bij elkaar, knieën die elkaar per ongeluk (of expres) raakten onder het witte linnen tafellaken.

Het ontbijt was perfect Praags: verse, knapperige broodjes met een korst die kraakte als je erin beet, roomboter die zacht smolt, potjes met honing en zelfgemaakte jam in kleuren die deden denken aan edelstenen – framboosrood, abrikozenoranje, bosbessenpaars. Er was verse kwark met een swirl van vanille, schalen met plakjes gerookte zalm en roomkaas, en een mandje met mini-croissants die nog warm waren. Koffie kwam in grote porseleinen koppen, zwart en sterk, met een laagje romige melk erbovenop. En natuurlijk versgeperst sinaasappelsap dat zoet en zuur tegelijk smaakte, alsof de zon erin gevangen zat.

We aten langzaam, deelden alles zoals we de hele nacht al gedaan hadden. Irene sneed een stukje croissant af, doopte het in haar koffie en hield het voor mijn lippen. Ik nam een hap, liet mijn tong even langs haar vingers glijden terwijl ik haar aankeek. Yvonne lepelde een beetje jam op haar vinger en liet me eraan likken, haar ogen donker wordend toen mijn lippen zich om haar vingertop sloten. We praatten zacht, lachten om niets, raakten elkaar aan – een hand op een dij, vingers die door haren gleden, een kus op een slaap die langer duurde dan nodig was.

“Ik voel me zo vol,” zei ik zacht, terwijl ik achterover leunde en mijn hand op Irene’s knie legde. “Niet alleen van het eten… van alles. Van jullie. Van vannacht. Van nu.”

Irene draaide haar hand om, verstrengelde haar vingers met de mijne. “Dat is precies hoe het hoort te voelen. Alsof alles klopt. Alsof we precies zijn waar we moeten zijn.”

Yvonne boog zich voorover, kuste eerst Irene, toen mij – zachte, open lippen die nog naar koffie en jam smaakten. “Laten we de stad in gaan,” fluisterde ze. “Geen plannen. Alleen maar lopen, voelen, elkaar vasthouden. Praag wacht op ons.”

We rekenden af, trokken onze jassen aan – zachte wol, sjaals die we om elkaars nek wikkelden alsof we elkaar wilden inpakken – en stapten naar buiten. De herfstlucht was fris, maar niet koud genoeg om te bijten; het was die perfecte bijtende frisheid die je wangen laat blozen en je longen vult met schone lucht. De straten waren nog rustig, de toeristen sliepen nog of zaten ergens anders te ontbijten. Alleen wij drieën, arm in arm, lopend over de kasseien die glinsterden van de ochtend.

We sloegen linksaf richting de Karelsbrug, maar we hadden geen haast. We bleven staan bij kleine winkeltjes met handgemaakte sieraden, glazen etalages vol amber en granaat die in het licht fonkelden als vallende sterren. Irene kocht een paar zilveren oorbellen met kleine druppels – “voor jou, Anita, zodat je altijd iets van mij bij je draagt.” Yvonne vond een sjaal in diezelfde bordeauxrode tint als haar jurk en drapeerde hem om mijn schouders, haar vingers even op mijn nek leggend, warm en bezitterig.

We liepen verder, over bruggen, langs de rivier waar de Vltava traag en groen stroomde, met zwanen die loom voorbijgleden. Bij elke hoek vonden we iets moois: een straatmuzikant die viool speelde met een melancholie die recht in je borst bleef hangen, een oud bankje waar we even gingen zitten, knieën tegen elkaar, handen in elkaar gehaakt, gewoon kijkend naar de mensen die voorbijliepen alsof de wereld alleen voor ons draaide.

En al die tijd voelde ik het: die diepe, stille zekerheid dat dit – wij drieën, hier, nu – het mooiste was wat er bestond. Geen woorden nodig. Alleen maar ademen, lachen, aanraken, liefhebben. Praag was de stad, maar wij waren het hart ervan.

En zo liepen we verder, de hele ochtend, de hele dag misschien wel, zonder einde in zicht. Want zolang we elkaars handen vasthielden, was er geen einde. Alleen maar meer van dit. Meer van ons.

We liepen verder langs de rivier, de Vltava glinsterde als vloeibaar zilver in het middaglicht, en de wind speelde zacht met onze haren en sjaals. Irene had haar arm door de mijne gehaakt, Yvonne aan mijn andere kant, onze stappen synchroon, alsof we al jaren samen door deze stad dwaalden. We hadden net een klein bruggetje overgestoken, een rustige zijarm van de Karelsbrug waar bijna niemand kwam, toen we ze zagen: twee jongens, jong, misschien begin twintig, die op een laag muurtje zaten met rugzakken aan hun voeten en een blik van lichte paniek in hun ogen.

Ze waren duidelijk Duits – dat blonde haar, die frisse, open gezichten, de manier waarop ze zacht maar snel met elkaar praatten in dat herkenbare accent. De een was langer, slank, met een zachte krul in zijn haar en een vriendelijke, bijna verlegen lach. De ander iets kleiner, breder in de schouders, met een stoppelbaardje dat hem net iets ouder deed lijken dan hij was, en ogen die twinkelden van een soort ondeugende energie. Ze keken op toen we dichterbij kwamen, en er viel een korte, ongemakkelijke stilte.

“Sorry,” zei de langere jongen in bijna perfect Engels, met een licht Duits accent dat warm en melodieus klonk. “We… eh… we zitten een beetje in de problemen.” Hij wreef over zijn nek, keek even naar zijn vriend. “Ons hotel is overboekt. Ze hebben ons net gebeld. Vol. En het is hoogseizoen, alles zit stampvol. We weten niet goed wat we nu moeten doen.”

Yvonne en ik wisselden een blik. Irene’s mondhoeken krulden al omhoog in dat bekende, ondeugende lachje dat altijd betekent dat ze iets spannends in haar hoofd heeft. Ze stapte naar voren, hurkte een beetje zodat ze op ooghoogte met hen kwam, en zei zacht: “Dat is rot. Echt rot. Hoe heet je?”

“Ik ben Lukas,” zei de langere. “En dit is mijn vriend Jonas.”

Jonas knikte, glimlachte schuchter maar open. “Hoi. Sorry dat we jullie lastigvallen.”

Irene stond op, keek ons aan – eerst mij, toen Yvonne – en ik voelde het al gebeuren: die stille overeenkomst die we soms zonder woorden sluiten. We hadden de hele nacht en ochtend gedeeld in een bubbel van intimiteit en warmte, en nu stond er iets nieuws voor ons, iets onverwachts, iets dat misschien precies paste in de magie van dit weekend.

Ik deed een stap naar voren, voelde hoe mijn hart een tikje sneller sloeg – niet van zenuwen, maar van die heerlijke anticipatie die altijd komt als iets moois zich aandient. “Luister,” zei ik zacht, mijn stem laag en warm. “Ons hotel heeft een grote kamer. Twee kingsize bedden, een bank die uitgetrokken kan worden tot bed, en een badkamer waar makkelijk vier mensen in passen.” Ik glimlachte, liet mijn ogen even over hen glijden – niet opdringerig, maar wel nieuwsgierig, uitnodigend. “Als jullie willen… er is plek. Jullie hoeven niet op straat te slapen of uren te zoeken naar iets anders.”

Lukas’ ogen werden groot. Jonas keek naar hem, toen naar ons, en er verscheen een langzame, bijna ongelovige grijns op zijn gezicht. “Meen je dat?” vroeg hij. “Echt?”

Yvonne lachte zacht, stapte dichterbij en legde een hand op Jonas’ schouder – licht, geruststellend. “Heel echt. We zijn hier met z’n drieën om te genieten. Van de stad. Van elkaar. En… waarom zouden we dat niet delen met twee jongens die eruitzien alsof ze wel een beetje warmte kunnen gebruiken?”

Irene pakte Lukas’ hand, trok hem zachtjes overeind. “Kom. Geen discussie. Jullie spullen pakken, en we lopen samen terug. Het is niet ver.”

Ze aarzelden nog heel even – een blik van ongeloof, een zachte lach van ongeloof – maar toen knikten ze allebei. “Oké,” zei Lukas, stem een beetje schor. “Dank jullie. Echt. Dit… dit is waanzinnig aardig.”

We liepen terug, met z’n vijven nu. De jongens tussen ons in, rugzakken over schouders geslagen, en de sfeer was meteen anders: lichter, speelser, vol kleine vonkjes. Lukas liep naast mij, Jonas tussen Yvonne en Irene. We praatten over alles en niets – waar ze vandaan kwamen (een klein stadje net buiten München), wat ze in Praag kwamen doen (eerste keer alleen op reis, gewoon omdat het kon), hoe de herfst hier mooier was dan thuis. Af en toe raakte een arm de mijne, een schouder langs de mijne, en ik voelde hoe de warmte langzaam opbouwde, niet dringend, niet geforceerd, maar natuurlijk, als een vuurtje dat langzaam wordt opgestookt.

Toen we de hotelkamer binnenstapten, viel de deur zacht achter ons dicht en was er ineens die heerlijke stilte – het soort stilte dat gevuld is met mogelijkheden. De middagzon viel schuin door de gordijnen, wierp gouden banen over het grote bed, over de bank, over de vloer waar vannacht onze kleren nog hadden gelegen. De geur van onze nacht hing nog vaag in de lucht: rode wijn, zweet, seks, douchezeep.

Irene deed haar jas uit, hing hem op, draaide zich om en keek de jongens aan met die zachte, open blik die altijd alles mogelijk maakt. “Maak het jullie gemakkelijk,” zei ze. “Douche als jullie willen. Er is genoeg warm water. Schone handdoeken in de kast. En daarna… zien we wel.”

Lukas en Jonas keken elkaar aan, toen naar ons, en er verscheen iets nieuws in hun ogen: geen paniek meer, geen ongemak, maar een soort stille verwondering, een begin van begrip dat dit geen gewoon aanbod was. Dat dit een uitnodiging was om deel te worden van iets groters, iets warms, iets heel moois.

Ik voelde Yvonne’s hand in de mijne glijden, Irene die achter me kwam staan, haar kin op mijn schouder leggend. We keken naar de jongens, en zij keken terug – vier ogen vol nieuwsgierigheid, verlegenheid, en een groeiende honger die spiegelde wat wij al de hele dag voelden.

En op dat moment wist ik: dit weekend was nog lang niet voorbij. Het werd alleen maar voller, warmer, rijker. Met twee jonge, open Duitse jongens die toevallig op ons pad kwamen, en een hotelkamer die opeens voelde als de veiligste, meest magische plek op aarde.

We stonden met z’n vijven in de kamer, de namiddagzon hing laag en goudkleurig achter de gordijnen, en de lucht voelde ineens dikker, warmer, vol van die stille belofte die niemand hardop hoefde uit te spreken. Lukas en Jonas keken ons aan met een mengeling van dankbaarheid en iets nieuws – een soort ontzag, een voorzichtige honger die langzaam wakker werd. Irene glimlachte als eerste, die zachte, open glimlach die altijd deuren opent zonder te hoeven duwen.

“Ga douchen,” zei ze zacht, knikkend naar de badkamer. “Neem jullie tijd. Warm water, schone handdoeken. We wachten hier.”

Ze knikten allebei, pakten hun toilettasjes en verdwenen achter de deur. We hoorden het water aangaan, het zachte geruis van de straal, af en toe een lachje of een gemompel tussen hen. Yvonne schonk glazen wijn in – dezelfde donkerrode die we de avond ervoor hadden gedronken – en we gingen op het grote bed zitten, benen opgetrokken, ruggen tegen het hoofdeinde. Irene leunde tegen mij aan, haar hand loom over mijn dij strelend, Yvonne’s vingers verstrengeld met de mijne. We zeiden weinig, maar alles wat we voelden hing in de lucht: nieuwsgierigheid, opwinding, een diepe, tedere bereidheid om dit moment te laten gebeuren zoals het wilde gebeuren.

Toen de badkamerdeur eindelijk openging, stapten ze naar buiten – alleen in boxershorts, haar nog nat en warrig, huid glanzend van het warme water en een lichte blos op hun wangen. Lukas was langer, slanker, zijn borst glad en gespierd op die jonge, atletische manier; Jonas breder, met een lichte beharing op zijn borst die naar beneden liep in een streep die onder de rand van zijn boxer verdween. Ze zagen er fris uit, kwetsbaar en tegelijk sterk, en de manier waarop ze naar ons keken – half verlegen, half hongerig – maakte dat mijn adem even stokte.

Ze bleven even staan, wisten niet goed wat te doen met hun handen. Toen zei Lukas, stem een tikje schor: “Hoe… hoe kunnen we jullie bedanken? Echt. Dit is… meer dan we ooit hadden durven dromen.”

Irene stond op, liep langzaam naar hen toe, legde een hand op Lukas’ borst, voelde zijn hartslag onder haar palm. “Jullie hoeven niets te doen wat jullie niet willen,” fluisterde ze. “Maar als jullie voelen wat wij voelen… dan kunnen jullie ons bedanken door je over te geven. Door ons te laten voelen hoe jong en sterk jullie zijn. Door ons te nemen zoals we genomen willen worden.”

Yvonne en ik keken elkaar aan, glimlachten, en ik voelde hoe de hitte weer opkwam – laag in mijn buik, tintelend over mijn huid. Ik stond op, trok mijn trui uit, liet hem op de grond vallen. Yvonne volgde, haar jurkje gleed omlaag in een zachte fluistering van stof. Irene bleef waar ze was, liet Lukas en Jonas naar haar kijken terwijl ze haar coltrui uittrok, haar rok liet zakken, tot ze daar stond in alleen haar kant – zacht, uitnodigend, vol belofte.

Het gebeurde langzaam, bijna plechtig. Lukas kwam naar mij toe, ogen donker van verlangen. Hij kuste me eerst – voorzichtig, alsof hij bang was dat ik zou verdwijnen – maar toen ik mijn armen om zijn nek sloeg en hem dieper trok, werd de kus hongeriger, warmer. Zijn handen gleden over mijn rug, vonden de sluiting van mijn bh, maakten hem los. Ik voelde Jonas achter Yvonne staan, zijn lippen in haar nek, zijn handen over haar borsten glijdend terwijl ze zacht kreunde en haar hoofd achterover liet vallen.

We bewogen naar het bed als één lichaam. Lukas legde me neer, kroop over me heen, zijn boxer nog aan maar zijn hardheid duidelijk voelbaar tegen mijn dij. Hij kuste mijn borsten, nam een tepel in zijn mond, zoog zacht tot ik kreunde en mijn rug kromde. Yvonne lag naast me, Jonas tussen haar benen, zijn mond al op haar kutje, likkend met die jonge, gretige honger die ons allebei deed huiveren. Irene keek toe, vingers loom over haar eigen clit cirkelend, ogen donker en vol liefde.

Toen trok Lukas zijn boxer uit, zijn pik hard en recht, pulserend van opwinding. Hij keek me aan, vroeg zonder woorden. Ik knikte, spreidde mijn benen verder, leidde hem naar binnen. Hij gleed erin – langzaam, diep, vulde me helemaal – en we kreunden allebei tegelijk. Hij begon te bewegen, eerst traag, rollend met zijn heupen, toen harder, dieper, zijn jonge kracht precies wat ik nodig had na al die zachte aanrakingen van vannacht. Ik greep zijn schouders vast, nagels in zijn huid, hijgde zijn naam terwijl hij me neukte – hard, ritmisch, liefdevol.

Naast ons stootte Jonas in Yvonne, zijn handen op haar heupen, haar borsten deinend bij elke stoot. Ze keek naar mij, ogen half dicht, mond open in een stille kreet van genot. We reikten naar elkaar uit, vingers verstrengeld, kusten elkaar terwijl de jongens ons neukten – een brug van lippen en tongen tussen ons tweeën, terwijl onze lichamen schokten van hun stoten.

Irene kwam erbij, kroop over het bed, kuste Lukas in zijn nek terwijl hij in mij bewoog, toen boog ze zich voorover en likte Yvonne’s clit terwijl Jonas haar bleef neuken. Yvonne kwam als eerste – hard, schokkend, gillend terwijl ze spoot over Jonas’ pik en Irene’s tong. Dat duwde mij over het randje: ik kneep rond Lukas, mijn kutje knijpend, golven door me heen slaand terwijl ik zijn naam kreunde en warm over hem heen spoot.

De jongens hielden vol, ademhaling zwaar, zweet glanzend op hun huid. Toen Irene op haar rug ging liggen, benen gespreid, ogen smekend. “Nu ik,” fluisterde ze. “Neem me allebei.”

Lukas trok zich uit mij terug, nog hard, glanzend van mijn sappen, en gleed bij Irene naar binnen – diep, in één beweging. Jonas kwam achter haar, tilde haar heupen op, en duwde langzaam in haar kont – voorzichtig, met veel glijmiddel dat Yvonne al had aangebracht. Irene kreunde laag, lang, haar lichaam trillend van de dubbele vulling. Ze greep mijn hand vast, trok me naar zich toe, kuste me diep terwijl de jongens haar neukten – synchroon, diep, hard.

Yvonne en ik speelden met elkaar ernaast – vingers in elkaar, tongen op tepels, likkend aan elkaars clits terwijl we toekeken hoe Irene genomen werd. Ze kwam intens, schokkend, gillend onze namen terwijl ze spoot over Lukas’ buik, haar kont knijpend rond Jonas tot hij ook kwam – diep in haar, kreunend, trillend.

Lukas volgde vlak daarna, trok zich terug en kwam over Irene’s borsten, warme stralen die glinsterden in het namiddaglicht. We stortten allemaal neer – vijf lichamen verstrengeld, hijgend, lachend, kussend. Zweet, sappen, liefde – alles vermengd.

We lagen daar met z’n vijven in een zachte, plakkerige wirwar van lichamen, de namiddagzon nu lager hangend en de kamer vullend met een warm, amberkleurig licht dat alles zachter maakte, intiemer. Lukas en Jonas ademden zwaar, hun borstkas rijzend en dalend, zweet glanzend op hun jonge huid, ogen half dicht van de naschokken. Ze hadden ons gegeven wat we wilden – hard, gul, vol overgave – en nu lagen ze daar, uitgeput maar stralend, kleine glimlachjes op hun lippen terwijl ze naar het plafond staarden, nog steeds niet helemaal gelovend wat er net gebeurd was.

Irene bewoog als eerste. Ze rolde zich loom op haar zij, keek naar mij met die donkere, hongerige ogen die altijd zeggen dat ze nog lang niet klaar is. Haar hand gleed over mijn buik, vingers nat van alles wat we net gedeeld hadden, en ze fluisterde: “Nu zijn wij aan de beurt, lieverd. Laat de jongens kijken hoe wij elkaar liefhebben. Laat ze zien wat echte intimiteit is.”

Yvonne lachte zacht, rekte zich uit als een kat, haar volle borsten deinend terwijl ze zich oprichtte. Ze kroop naar Irene toe, kuste haar langzaam, diep, tongen die elkaar vonden in een dans die we al duizend keer geoefend hadden. Ik keek toe, voelde hoe de hitte weer opkwam – niet die snelle, jonge honger van net, maar iets diepers, tragere, een vuur dat langzaam brandt en nooit uitdooft.

Ik schoof dichterbij, legde mijn hoofd op Yvonne’s schouder terwijl zij Irene’s tepel in haar mond nam, zacht zoog, tong eromheen cirkelend tot Irene kreunde en haar rug kromde. Mijn hand gleed tussen Irene’s dijen – ze was nog nat, nog opgezwollen, sappen vermengd met wat de jongens achtergelaten hadden. Ik liet twee vingers naar binnen glijden, langzaam, diep, voelde hoe ze knijpend reageerde, haar heupen omhoog duwend om meer te krijgen. Yvonne keek me aan over Irene’s borst, ogen vol liefde, en boog zich voorover om mij te kussen – onze lippen nat, onze tongen loom verstrengeld terwijl mijn vingers in Irene bewogen.

We draaiden ons, vormden een driehoek op het bed: Irene op haar rug, benen wijd, Yvonne tussen haar dijen met haar mond op Irene’s clit, likkend in lange, trage halen, tong plat en breed. Ik zat boven Irene’s gezicht, liet me langzaam zakken tot haar tong mijn kutje vond – warm, zacht, precies wetend waar ze moest zijn. Ze likte me traag, cirkelend rond mijn clit, dan diep naar binnen, proevend wat Lukas net in me achtergelaten had, en dat maakte het nog heter, nog intiemer.

Yvonne reikte naar mij toe, haar vingers vonden mijn borsten, kneedden ze zacht, tepels rollend tot ze pijnlijk hard waren. Ik boog me voorover, kuste Yvonne’s rug, likte langs haar ruggengraat omlaag tot ik bij haar kont kwam. Ze duwde hem omhoog, uitnodigend, en ik spreidde haar billen zacht, liet mijn tong over haar kutje glijden, proefde haar zoet-zoute smaak vermengd met Jonas’ nasmaak. Ze kreunde in Irene’s kutje, de trillingen doorgegeven als een kettingreactie.

De jongens keken toe – stil nu, ademloos, hun pikken weer half hard wordend alleen al van het zien. Maar ze raakten ons niet aan; dit was ons moment, ons ritueel. We speelden met elkaar zoals alleen wij dat kunnen: geen haast, geen show, alleen maar voelen, proeven, vullen. Mijn vingers gleden weer in Irene, drie nu, pompend in hetzelfde ritme als haar tong in mij. Yvonne voegde een vinger toe aan haar eigen kutje terwijl ze Irene likte, haar heupen rollend tegen mijn mond.

Het bouwde langzaam op – golven die begonnen in onze tenen en omhoog kropen, synchroon, als één lichaam met drie harten. Irene kwam als eerste: haar tong stokte even in mij, haar lichaam schokte, een lange, trillende kreun tegen mijn kutje terwijl ze spoot – warm, krachtig over Yvonne’s gezicht. Dat duwde Yvonne over het randje: ze duwde haar kont harder tegen mijn mond, kreunde rauw terwijl ze kwam, sappen over mijn tong stromend, haar dijen trillend.

Ik volgde vlak daarna – Irene’s tong plat en hard op mijn clit, haar vingers diep in me buigend, precies daar waar het explodeerde. Ik kwam stil maar intens, golven die door me heen sloegen, mijn kutje knijpend rond haar tong, warm spattend over haar lippen terwijl ik hun namen fluisterde als een gebed: “Irene… Yvonne… oh god…”

We bleven zo liggen, nog verbonden: mijn kutje rustend op Irene’s mond, Yvonne’s gezicht tussen Irene’s dijen, mijn tong loom likkend over Yvonne’s lippen. We hijgden zacht, lachten loom, kusten elkaars natte huid – borsten, buiken, dijen – alsof we elkaar wilden proeven tot in de kleinste poriën.

De jongens zeiden niets; ze hoefden ook niet. Hun ogen zeiden genoeg: verwondering, dankbaarheid, een stille belofte dat ze dit nooit zouden vergeten. En wij drieën… wij voelden ons completer dan ooit. Dit was geen pauze tussen de jongens door. Dit was de kern. Dit was waarom we hier waren: om elkaar te liefhebben, diep en teder, in een stad die ons toestond om alles te zijn wat we wilden.

We bleven zo liggen, verstrengeld, nat en warm en vol liefde, terwijl de zon langzaam verder zakte en Praag buiten zachtjes begon te ademen in de schemering.

We lagen nog steeds verstrengeld op het bed, onze ademhaling langzaam kalmerend, de kamer gevuld met die zachte, nasleep-stilte die altijd volgt op zulke intense momenten. Irene’s lippen rustten loom tegen mijn schouder, Yvonne’s hand lag warm op mijn buik, en ik voelde hoe onze lichamen nog nagloeiden – nat, plakkerig, vol liefde. De jongens, Lukas en Jonas, lagen aan weerskanten van ons, hun jonge lichamen ontspannen maar niet helemaal uitgeput. Ik zag het als eerste: hoe hun pikken, die even slap hadden gerust, langzaam weer begonnen te groeien. Eerst een lichte zwelling, dan harder wordend, pulserend tegen hun buiken terwijl ze naar ons keken – naar ons drieën die elkaar net zo teder hadden liefgehad. Hun ogen waren donker, vol verwondering en een nieuwe, stille honger.

Lukas bewoog als eerste. Hij rolde zich op zijn zij, keek naar Yvonne met een glimlach die half verlegen, half vastberaden was. “Mag ik… nog een keer?” fluisterde hij, stem laag en hees. Yvonne draaide haar hoofd naar hem toe, lachte zacht, rekte zich uit zodat haar borsten deinden en haar tepels weer hard werden in de koele lucht. “Kom maar, schatje,” zei ze warm. “Neem me. Neemt ons allebei.”

Irene en ik schoven iets opzij, maakten ruimte, maar bleven dichtbij – handen die elkaar vasthielden, lippen die elkaar zacht raakten, ogen die alles volgden. Jonas kwam achter Yvonne liggen, kuste haar nek terwijl Lukas voor haar ging liggen. Ze positioneerden haar op handen en knieën, kont omhoog, kutje nog glanzend en open van alles wat eerder gebeurd was. Lukas gleed als eerste naar binnen – langzaam, diep, vulde haar kutje helemaal tot ze kreunde en haar hoofd liet zakken. Jonas wachtte even, kuste haar rug, liet zijn vingers eerst cirkelen rond haar kontgat, nat makend met speeksel en haar eigen sappen, toen duwde hij voorzichtig naar binnen.

Yvonne hapte naar adem, haar lichaam trilde even van de dubbele vulling – twee jonge, harde pikken die haar synchroon begonnen te neuken. Lukas stootte diep in haar kutje, Jonas in haar kont, hun ritme vond elkaar al snel: in en uit, diep en hard, maar met die tedere voorzichtigheid die jonge jongens soms hebben als ze bang zijn om te veel te doen. Yvonne kreunde laag, rauw, haar borsten deinend bij elke stoot, haar handen grepen het laken vast. Irene boog zich voorover, kuste Yvonne’s lippen, likte haar tepels terwijl de jongens haar bleven neuken. Ik streelde Yvonne’s rug, fluisterde in haar oor hoe mooi ze was, hoe vol, hoe perfect ze eruitzag terwijl ze genomen werd.

Het duurde niet lang. Yvonne’s kreunen werden hoger, sneller. Ze duwde haar heupen naar achteren, nam ze dieper, en toen kwam ze – hard, schokkend, haar kutje knijpend rond Lukas, haar kont knijpend rond Jonas. Ze spoot warm over Lukas’ buik, trillend, gillend onze namen vermengd met de hunne. De jongens hielden vol, stootten door haar orgasme heen tot Lukas eerst kwam: diep in haar kutje, kreunend terwijl hij spoot, warm zaad dat haar vulde, overliep langs haar dijen. Jonas volgde seconden later – diep in haar kont, zijn heupen schokkend, zaad dat haar vulde tot het eruit druppelde, warm en dik.

Ze zakten samen in, hijgend, lachend zacht. Yvonne draaide zich om, kuste hen allebei – eerst Lukas, dan Jonas – proefde zichzelf op hun lippen. “Dank je,” fluisterde ze. “Jullie voelen zo goed.”

Irene was al klaar voor haar beurt. Ze ging op haar rug liggen, trok haar benen op, kutje open en glanzend, kontje ontspannen en uitnodigend. “Nu ik,” zei ze hees, ogen donker van verlangen. “Vul me allebei. Laat me jullie voelen… diep… helemaal.”

Lukas en Jonas wisselden een blik, glimlachten, hun pikken nog hard en glanzend van Yvonne’s sappen. Lukas ging tussen haar benen liggen, gleed in haar kutje – één lange, diepe stoot die haar liet kreunen en haar rug kromde. Jonas kwam achter haar, tilde haar heupen op, duwde langzaam in haar kont – centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in haar zat. Irene greep mijn hand vast, kneep hard, keek me aan met ogen vol liefde terwijl de jongens haar dubbel neukten. Ze bewogen harder nu, zelfverzekerder, hun jonge kracht precies wat Irene nodig had. Ze stootten synchroon, diep, ritmisch, haar lichaam schokkend tussen hen in.

Ik boog me voorover, likte Irene’s clit terwijl Lukas in haar kutje stootte, proefde haar gemengd met zijn zaad van eerder. Yvonne kuste Irene’s borsten, zoog aan haar tepels tot ze rood en pijnlijk hard waren. Irene kwam intens – een lange, trillende gil, haar lichaam bokkend, kutje en kont knijpend rond de pikken die haar vulden. Ze spoot over Lukas’ buik, warm en krachtig, terwijl Lukas kwam: diep in haar kutje, zaad spuitend tot het overliep. Jonas stootte nog een paar keer, kreunde laag en kwam in haar kont – warm, pulserend, vulde haar helemaal tot het eruit sijpelde langs haar billen.

Irene hijgde, lachte zacht, trok de jongens naar zich toe voor zachte kusjes. “Jullie zijn perfect,” fluisterde ze.

Toen was ik aan de beurt. Mijn hart bonsde, mijn kutje klopte al van alles wat ik had gezien, gevoeld. Ik ging op handen en knieën, kont omhoog, keek over mijn schouder naar Lukas en Jonas. “Kom,” zei ik zacht, stem trillend van anticipatie. “Neem me allebei. Vul me… laat me jullie zaad voelen… in mijn kutje… in mijn kontje.”

Lukas kwam voor me, kuste mijn rug terwijl hij in mijn kutje gleed – diep, hard, vulde me in één beweging tot ik kreunde en mijn hoofd liet zakken. Jonas kwam achter me, zijn handen op mijn heupen, duwde langzaam in mijn kont – voorzichtig maar vastberaden, tot hij helemaal in me zat. Het voelde overweldigend: vol, heet, intens verbonden met hen beiden. Ze begonnen te bewegen – eerst traag, rollend, toen harder, dieper, hun stoten synchroon, hun ademhaling zwaar in mijn oren.

Irene en Yvonne kwamen erbij – Irene onder me, likkend aan mijn clit terwijl Lukas in mijn kutje stootte, Yvonne kussend mijn nek, mijn borsten knedend. Ik voelde het opbouwen: die strakke, hete knot die groeide en groeide tot hij explodeerde. Ik kwam hard – schokkend, gillend, mijn kutje knijpend rond Lukas, mijn kont knijpend rond Jonas, warm spattend over Irene’s gezicht. Lukas kwam als eerste: diep in mijn kutje, zaad spuitend, warm en veel, vulde me tot het overliep langs mijn dijen. Jonas volgde meteen daarna – diep in mijn kont, kreunend mijn naam terwijl hij spoot, zijn zaad heet en dik in me pompend tot het eruit druppelde.

We stortten neer – vijf lichamen, nat van zweet en zaad en liefde, verstrengeld in een zachte, hijgende omhelzing. Lukas en Jonas kusten ons alle drie, zacht, dankbaar, hun handen loom strelend over onze huid. Irene trok me dichterbij, fluisterde tegen mijn lippen: “Voel je het? Hoe vol we zijn… hoe geliefd.”

Yvonne lachte zacht, haar vingers glijdend over mijn buik, voelend hoe warm en nat ik nog was. “Dit is Praag,” mompelde ze. “Dit is wat deze stad met ons doet.”

We bleven zo liggen, zaad dat langzaam uit ons sijpelde, lichamen glanzend in het laatste licht van de dag.

Anita.

Trefwoord(en): Jong En Oud, Likken, Vriendinnen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!