Door: Keith
Datum: 06-03-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 1773
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 43 minuten | Lezers Online: 1
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 43 minuten | Lezers Online: 1
Vervolg op: Gonnie - 46: En Weer Terug Op Aarde...
Fotosessie
Ik duwde hem langzaam weg. “Oké, mevrouw. Gaat u maar eens lekker ontspannen op dat bankje zitten. Uw mooie gezicht in de zon, zodat uw rossige haren goed uitkomen. Nogmaals: ik hoop dat mijn lenzen het uitzicht kunnen verdragen.” Ik ging zitten, benen netjes over elkaar, het rokje nét boven mijn knieën. “Dat is wel bijzonder zedig, mevrouw. Ben ik niet van u gewend…” hoorde ik aan de andere kant van de camera.
Ik moest glimlachen. “Wacht jij maar eens af, meneertje.” Ondertussen hoorde ik de sluiter van de camera snel achter elkaar klikken. Nou ja, ‘sluiter’… Het was een digitale camera, dus dat geluidje zou wel nep zijn. Maar ik had vandaag wél gezien dat Frank er prima foto’s mee kon maken. Foto’s die ik op m’n mobieltje niet voor elkaar kreeg. Achter elkaar nam ik diverse poses aan: zittend, onderuit hangend op de bank met één been op de bank, de ander ernaast, staand bij een boom met één been opgetrokken, me uitrekkend, liggend op het gras… En de camera blééf klikken.
Frank hoefde me geen aanwijzingen te geven, ik wist prima wat opwindend was: een knoopje extra open van m’n blouse, zodat een klein randje BH zichtbaar was, een verleidelijke blik op m’n gezicht, mijn rokje iets opgetrokken… Na een minuut of tien zei ik tegen Frank: “En nu naar binnen, lekker stuk. Dan maken we deze reportage in de kelder, op bed af. En dáár mag je me alles laten doen wat jij sexy vind.” Hij keek me aan. “Wil je dat écht?” Ik knikte. “Ja. Als teken dat ik van jou ben en jij van mij. Voor mijn eenzame nachtjes, als jij in Bremerhaven bent, schatje.” Een lange kus volgde, toen zei hij: “Dan wil ik hier, in de tuin, nog een aantal foto’s van jouw hoofd. Met die laagstaande zon op je haren… Zó mooi… Net goud.”
Hij keek de tuin in. “Nee, dat doen we bij de rand van het vliegveld, schat. Dáár is de zon nog nét boven de horizon. Prachtig licht voor jouw prachtige haren… Kóm!” We liepen de tweehonderd meter naar het vliegveld en hij had gelijk: de zon was ‘een handbreedte’ boven de horizon, en verkleurde al van geel naar koperkleur. Frank dirigeerde me tegen de bosrand aan en weer hoorde ik zijn sluiter snel klikken. En onwillekeurig nam ik toch weer sexy poses aan. En ik hoorde: “Je leid me af, schat. Ik wilde foto’s maken van je gezicht en je mooie haren, maar op één of andere manier heb ik nu weer foto’s waar ook je mooie benen op staan. Snap ik niet helemaal.” “Dan knip je die er maar af, geile vent”, bitste ik en zijn gezicht kwam achter de camera tevoorschijn. “Écht niet, Gon…”
Even later liepen we weer terug. “Laat me eens een paar van die laatste foto’s zien, Frank…” Eenmaal binnen klapte hij de display van de camera open. “Kijk maar eens. Je wint zonder problemen de ‘Miss Schaarsbergen Beauty Contest’, schat.” Een aantal foto’s van mijn gezicht: soms lachend, soms ‘neutraal’ kijkend, één keer streng, toen Frank weer eens een gevatte opmerking had gemaakt, maar op al die foto’s kwamen mijn haren prachtig uit: glanzend, een mooie slag er in. En m’n ogen op een paar foto’s ook: groen, een mooi contrast met mijn sproeten rondom mijn neus en m’n rode lippen. “Dat zijn mooie foto’s van een best wel knappe dame, Frank… Opsturen, en de Pulitzerprijs ligt binnen handbereik!”
Hij keek spijtig. “Sorry schat. Die is alleen voor beroepsfotografen. En ik ben te zeer aan mijn vak gehecht; ik maak geen carrièreswitch. Zelfs niet met zo’n mooi fotomodel in de buurt.” Ik trok hem tegen me aan. “Maar goed ook. Want dan krijg je allerlei andere knappe meiden voor je lens en ga je wellicht voor bijl door hun charmes.” Hij keek me lang aan. “Schat, ik maak soms best wel gewaagde geintjes over andere vrouwen, maar sinds een paar weken is er maar eentje die de hoofdrol speelt in mijn kop. En dat ben jij.”
Ik kuste hem. “Dat weet ik, Frank. En daar ben ik hartstikke blij mee. En dat geldt hetzelfde voor mij: Ik heb ondertussen aardig wat knappe mannen gezien én ben er mee naar bed geweest, maar dat waren ‘gasten’. Fysiek misschien lekker om naar te kijken, maar sommigen hadden een attitude waar de gemiddelde pofadder jaloers op zou zijn. Vrij vertaald: arrogante klootzakken dus. En dat ben jij niét: jij bent Frank Veenstra. Een lekkere software engineer met een bijzonder leuk lachje om je mondhoeken. En een sportief lijf, waarmee je prima kunt zwemmen. Van de judo heb ik nog weinig gezien, maar daar ben ik ook niet zo nieuwsgierig naar. Meestal doet dat namelijk pijn.”
Hij lachte. “Dank je wel voor het compliment. Maar Gon… Weet één ding…” Hij keek nu serieus. “Ik ben niét jaloers op al die mannen waar jij het bed mee hebt gedeeld. Ik wéét dat dat lichamelijk was. Ook bij de diverse ‘leuke’ of ‘knappe’ kerels. Het was lichamelijk. Punt. Ik weet dat je van mij houdt, schat.” Ik knikte. “Ja. Meer dan ik ooit gedacht had van iemand te kunnen houden, Frank.” Hij lachte weer. “Goed zo. Zijn we het daar ten minste over eens. En nu verzoek ik je vriendelijk om met me mee te gaan, de kelder in. Dan gaat de fotosessie daar verder.” Hij knipoogde en deed de kelderdeur open. “Na u, mevrouw.”
Beneden ging ik op bed zitten en trok Frank tegen me aan. “Leg dat fototoestel even weg, Frank.” Hij gehoorzaamde en keek me aan. Ik kuste hem en zei toen: “Frank: ik wil dat je me sensueel fotografeert. In alle poses die jij mooi en opwindend vind. Geen terughoudendheid: als jij iets opwindend vind, vertel het me en fotografeer me op dié manier. Oké?” Hij knikte, zuchtte ook. “Oei… Moeilijk, Gon. Ik zou er moeite mee hebben om jou te vragen om nu je mooie poes open te sperren om die te fotograferen…” Ik kuste hem weer. “Als jij dat opwindend vind, schatje, moet je het gewoon vragen. Echt… als ik iets niet zou willen, zeg ik het wel. En ik heb ook een paar wensen, mooie vent…”
Hij zei niets, keek afwachtend. “Ik wil dat je een paar foto’s van me maakt terwijl ik mezelf bevredig. En een stel foto’s waarbij ik, aan handen en voeten geboeid, wijdbeens op jouw bed lig. Met m’n rokje steeds verder opgetrokken, totdat je mijn poesje kunt zien. Lijkt je dat wat?” Zijn ogen vertelden me genoeg. “Maar nu eerst wat soft-porno, mooie dame… Eén momentje.” Hij liep weg om even later terug te komen met een houten tafeltje uit de berging. “Ga hier eens op zitten. Op je hurken.” Ik deed wat vroeg en hij hurkte naast me. “Eén been iets naar voren, je andere been onder je… En nu je rokje een beetje optrekken, Gon. Ik wil die prachtige benen van je zien, half verborgen onder je rok. Zó sensueel…” Ik deed wat hij vroeg en de sluiter van zijn fototoestel maakte overuren.
En langzaam trok ik m’n rokje steeds iets meer op. “Ik zie je slipje, schoonheid… Je mooie billen…” Frank hijgde en ik glimlachte. “Maak ik het je zo moeilijk? Wacht maar eens.” Ik kwam overeind, ging staan en spreidde mijn benen iets. “Nu van onderen fotograferen, Frank. Onder mijn rok, tussen mijn benen…” “Wauw… Wil je dit écht, Gon?” Ik bromde: “Ja. Me lekker aan jou laten zien. Zodat je kunt genieten als je weer eens in je uppie ergens op bed ligt.” Ik giechelde. “Je moet toch érgens inspiratie vandaan krijgen?” Nadat Frank een aantal foto’s onder mijn rok had gemaakt, ging ik weer op bed liggen. Op m’n zij, één been wat opgetrokken, op m’n buik, benen wat uit elkaar, en op m’n rug, een hand op mijn rok, tussen mijn benen. Mijn verlangen begon toe te nemen; dit was zó opwindend!
In de club hadden Annet en ik wel vaker erotische fotosessies ondergaan, maar nu poseerde ik voor de man waar ik van hield, waar ik helemaal gek op was… En ik zag dat hij ook opgewonden was. En daar genoot ik weer van. Af en toe gaf ik hem een zoen, of ik streelde even in zijn kruis… En daar voelde ik zijn opwinding! Lekker… “Frank… Bind me nu vast. Mijn handen boven mijn hoofd, mijn benen gespreid. En maak daar foto’s van. En bevredig me dan, zodat ik met een kletsnatte poes voor jou…” Verder kwam ik niet; ik moést me even lekker vingeren. Mijn poes schreeuwde om bevrediging. Hij liep de gang in en kwam terug met een bos dik, wit touw.
“Ga maar liggen, schat. Oh, wacht, je BH uit. Ik wil die mooie borsten van je door dat bloesje heen zien… Zien dat je tepels hard zijn… En je slipje ook uit!” Snel trok in m’n slipje uit, klikte ik de BH los en die verdween ook. Mijn tepels schuurden tegen de dunne stof van de blouse en reageerden meteen. En ondertussen bond Frank mijn voeten vast: ik lag nu wijdbeens op m’n rug op bed. Hij trok mijn polsen boven mijn hoofd en maakte die vast aan de bedstijlen. “Zo. Nu kun je nergens meer heen, schoonheid…” Hij likte over zijn lippen en gromde: “Wat ben jij sexy, Gon…” Ik lachte liefjes. “En wat zou je nu willen doen, mooie fotograaf?” “Je tussen die heerlijk benen betasten… Je tepels bespelen… Je net zolang bevredigen tot je gierend klaarkomt en jezelf kletsnat maakt…”
Ik bewoog mijn heupen. “Doe het dan! Betast me! Voel me, streel me en bevredig me! Frank, ik word hier zó geil van…” Hij kwam naast me op bed zitten. “En wát moet…” Verder kwam hij niet. “Álles, Frank. Alles wat jij wilt… maar laat me klaarkomen! Ik ben nog nooit zó geil geweest…” Hij boog zich naar me toe en kuste me. Zijn tong drong in mijn mond en speelde met de mijne. En ondertussen streelde hij mijn borsten: steeds dichter naar mijn tepels toe, totdat hij de twee harde knoppen gevonden had. Ik voelde genotsscheuten door me heen trekken toen hij ze begon te knijpen, te draaien en er zachtjes aan trok. Ik kreunde in zijn mond en draaide met mijn heupen, wachtend op een tastende hand tussen mijn benen. “Frank… mijn poes! Nú!” Hij aarzelde niet en greep tussen mijn benen. “Ahhh…. Lekker! Hier verlangde ik naar, schatje…”
Ik wreef me tegen zijn hand aan, de stof van mijn panty over mijn lipjes schurend. “Zo dadelijk kom ik kletsnat klaar, lieverd… Lekker geil in mijn panty spuiten… in dat nette plissérokje…” Ik hijgde toen hij met één vinger even tussen mijn schaamlippen gleed. En toen hard en snel over mijn clit! Het deed bijna pijn, maar ik genóót! Ik duwde mijn heupen omhoog, op zoek naar intensiever contact en streling. De druk van zijn hand nam toe en tegelijk kneep hij in een tepel. “Frááánk!!! Ik kóm! Lekker…” Diep van binnen voelde ik de ontlading aankomen en toen spoot ik! Een warme stroom geil liep tussen mijn benen en ik schokte van genot. Frank liet mijn borst los en pakte zijn fototoestel weer. “Zó verdomd geil, schatje…” hoorde ik hem grommen.
Hij zette het toestel tussen mijn benen en begon me weer te vingeren. Ik blééf er bijna in en voelde weer een orgasme aankomen. “Frank… ik kom wéér…” : Lekker klaarkomen, geile Gon… Lekker nat in je panty spuiten… in dat nette rokje… Meneer Veenstra vindt dat wel opwindend… Zijn knapste leerlinge die voor hem klaarkomt… Lekker nat, zodat hij je zo dadelijk lekker diep kan penetreren… Op zijn bureau kan neuken… Je lekker gaat bevruchten…” ‘Klik’ In mijn hoofd maakte er iets kortsluiting en ik verloor alle zelfbeheersing. “Jaaa…. Neuk me dan! Uw harde pik diep in mijn zachte, natte kutje…”
Ik spoot weer, Frank trok zijn hand weg en ik hoorde de camera klikken. “Lekker sexy foto’s van je druipende poesje, geile Gonnie Peters…” Ik gromde nu. “Haal die kut-camera weg, scheur mijn panty open en neuk me!” Hij schoot in de lach. “Kut-camera? Leuke woordspeling, schatje…” Maar hij haalde het ding weg tussen mijn benen en scheurde mijn panty open. Het geluid wond me op: ik werd klaargemaakt om geneukt te worden!
En Frank trok zijn onderbroek uit en ging boven me zitten. “Ik ga je bevruchten, schatje… Lekker diep in je natte kut neuken… Zaad in je spuiten…” Ik keek hem aan. “Toe dan! Laat me niet langer wachten, rotzak. Neuk me en laat me klaarkomen… Met jouw lekkere pik diep in me…” Hij zette zijn pik tussen mijn lipjes en streelde een paar keer met zijn eikel er tussen. Ik voelde hem op mijn clit en kreunde. “Doe het!” Toen pestte hij me niet langer: hij drong bij me binnen en ik genóót! Elke millimeter voelde ik. “Neuk me, Frank! Nu niet meer lief, maar hard, ruig en diep. Ik wil je zaad in me voelen spuiten…” Ik keek recht in zijn ogen. “Bevrucht me, Frank Veenstra!”
Zijn handen gleden weer over mijn borsten, zijn mond op de mijne, zijn tong duwde naar binnen… En zijn harde pik nu helemaal diep in me! En hij deed wat ik vroeg: hard, ruig en diep! En dát wilde ik… Genoeg lief gedoe: nu wilde ik maar één ding: hard genaaid worden! “Kom, geile vent! Spuit in me… Ik wil voelen hoe jij diep in je lekkerste leerling spuit, meester Frank… Dat lieve meisje Gonnie Peters, met die mooie rooie haren…” Hij gromde. “Geile trut… Je maakt me helemaal… Gón! Ik…ik…” Ik voelde het: zijn pik schokte en de eerste lading spoot in me. Hij kneep in een tepel, waardoor mijn poes weer samentrok en ik nog een keer klaarkwam, spuitend en knijpend… Ik genoot er van!
“Lekker geil sperma in mijn vruchtbare kut, meester Frank… Bevrucht me!” Hij gromde, kreunde en spoot nog vijf keer in me. Toen werden zijn tongzoenen lieve kusjes. “Schat… Wat ben jij…” Ik giebelde. “Lekker hé, dat lieve meisje uit 5VWO? Diep in haar hart is het een vreselijk geil sletje, wat zich elke avond ligt te vingeren met een foto van haar meest favoriete leraar in haar handen: meneer Veenstra. Een jonge vent met een stoer lichaam en hele mooie bruine ogen…” Hij drukte zich op en gleed uit me. “Arm kind…”
We schoten samen in de lach. “Kom, meneer Veenstra. Maak me maar eens los. Ik heb hier lang genoeg kwetsbaar liggen wezen…” Langzaam kwam ik overeind en omhelsde Frank. “Dank je wel, mooie vent. Dit was heerlijk, zo.” Hij knikte. “Je maakte me helemaal gek, schat…” “Daar heb ik vaag iets van gemerkt, ja.” We ruimden het bed op en gingen toen samen douchen. Lekker elkaar inzepen; lief en zacht. En na het afdrogen kropen we lekker in bed. “Gon?” “Hmmm?” “Weet je dat ik helemaal stapelkrankzinnig van jou aan het worden ben?” “Dat moet wel, als je naast mij in bed ligt, Frankieboy. Geen enkele vent bij zijn volle verstand doet dat. Maar ja… sommige kerels zien een mooie vrouw en denken dan alleen nog maar met hun pik. De sukkels…” Een vinger prikte in mijn zij. “Bitch…”
Ik draaide me naar hem toe. “En sommige vrouwen vinden helemaal niet zo erg. Die willen soms maar één ding: lekker sperma in hun poes. En dat heb jij heerlijk gedaan, mooie vent. Dank je wel.” Ik sloeg mijn armen om hem heen en kuste hem zachtjes. Lief. Teder, mijn tong héél subtiel over zijn lippen. En hij kuste op dezelfde manier terug… Heerlijk! “Kom schat, nu slapen, anders zijn we morgenochtend om zes nog bezig…” Ik bromde zachtjes: “Vind ik niet zo’n probleem, hoor…” Frank grinnikte, gaf me een laatste zoen en zei: “Welterusten, schat.” “Lekker slapen, lover…” Ik schoof tegen zijn warme rug aan en viel héél snel in slaap.
Na wat overleg tijdens het ontbijt bestond de zondag uit hard werken! Er moest ruimte gemaakt worden voor mijn spulletjes. Frank herschikte zijn ‘werkplaatsje’ zodat er meer ruimte kwam, ik deelde de slaapkamer iets anders in, zodat er twee kasten tegen een van de wanden konden staan. En in de berging veranderde ook het een en ander. In de huiskamer maakten we plaats voor een extra boekenkast; dat was niet zo’n probleem, want Frank z’n Ikea-boekenkasten en de mijne waren van hetzelfde type. En rond drie uur waren we klaar en beiden redelijk ‘op’. De rest van de dag besteedden we aan douchen, eten en ‘lezend bankhangen’. En om tien uur lagen we weer in bed. En sliepen vrij snel in; allebei best wel moe.
’s Maandags moest Frank er weer vroeg uit om naar Groningen en Duitsland te gaan. Ik stond samen met hem op. En toen hij het ontbijt klaarmaakte, stopte ik snel de panty van zaterdagavond in een plastic zakje in zijn weekendtas. Een briefje erbij. “Stel dat je nog terugdenkt aan je leerling, meester Frank…” Hij had een paar sensuele foto’s op zijn mobiel gezet, in een beveiligd mapje. Daar kwam hij de maandagavond wel mee door…
Op het werk vroeg ik voor de vrijdag vrij, voor zowel Frank als mezelf. En ik huurde een bestelbus. Mariëlle zei om tien uur, bij de koffie: “Dank je wel voor de foto’s, Gon!” “Foto’s?” vroeg Yvonne. Trots toonde Mariëlle de foto’s die Frank gemaakt had uit het vliegtuig: Mariëlle op haar paard Harvard, de hond Libby er naast. Mariëlle zwaaiend en lachend, . “Ik zal de complimenten doorgeven aan de fotograaf, Mar. Frank heeft ze gemaakt. Hij heeft een prima camera.”
Ze knikte en zei toen: “Zal ik vrijdag ook vrij vragen, Gon? Dan kan ik jullie helpen.” Ik keek naar Yvon. “Zou dat kunnen, Yvonne? Dan moet jij weer de strenge receptioniste uithangen…” Die knikte. “Geen punt, Mariël. Vrijdag is het meestal rustig; dan kan ik achter de balie wat administratief werk doen terwijl jullie aan het sjouwen zijn. Gewoon doen. En je bent lief dat je Gon en Frank wil helpen.” Mariëlle bloosde. “Zij hebben ook heel veel voor mij gedaan. Tijd om wat terug te doen, Yvon.” Ik gaf haar een knuffel. “Lief…” Mike wilde de ‘helpdeskdag’ van Frank wel overnemen, dus dat was ook in de hand. Toen we even later weer het werk waren kwam Simon binnen. “Gon… Ik hoorde dat jij ging verhuizen?” Ik knikte. “Ja. Ik trek bij Frank in. Althans…” Ik keek ondeugend. “…als dat ten minste geen gedonder oplevert. Een bureauchef die met zijn administratief medewerkster gaat samenwonen.”
Simon maakte een minachtend geluidje. “Als ik dit tegen ga houden, ben ik één van jullie twee waarschijnlijk kwijt, dame. Én gaat Yvon over de huppel. Ik weet niet of je dat wel eens hebt meegemaakt, maar…” Ik grinnikte. “Nog niet, Simon.” Hij bromde: “Zorg maar dat dat niet gebeurt. Wil je niet bij zijn. Maar dame: jij krijgt gewoon een dag verhuisverlof. En die sukkels die jou gaan helpen ook. Dus Frank en Mariëlle hoeven ook geen dag af te boeken. Ik neem aan dat de productie van jullie met sprongen omhoog gaat als jullie samenwonen, dus die dag verdien ik wel terug.” Ik bleef ondeugend kijken en hij snauwde: “Wát? Jij hebt iets op je lever, mevrouw Peters! Jij kijkt wel héél gemeen.”
Ik knikte. “De productie van Frank zou wel eens met sprongen vooruit kunnen gaan als ik bij hem woon, Simon. Maar of dat met ‘werk’ te maken heeft… Ik heb zo m’n twijfels. En die van mij? Ja, in de verre toekomst wellicht, na negen maanden zwangerschap…” Hij zuchtte diep. “Ik geloof dat jij je hier aardig thuis begint te voelen hé? Af en toe ben je een vlijmscherp rossig kreng, mevrouw Peters!” Hij draaide zich om richting deur en ik zei plagend: “Af en toe?” Hij zuchtte demonstratief en ik hoorde hem even later tegen Mariëlle zeggen: “Ik begrijp dat jij die rooie bitch daar wil helpen met verhuizen? De vrijdag krijg je van mij, Mariëlle. Hoef je geen snipperdag voor op te nemen.” Ik hoorde een zacht: “Dank je wel, Simon” en ik moest glimlachen. Zo. Dat was wat anders dan de ‘snipperdagenterreur’ in Terschuur…
Ik kreeg een telefoontje van Annet: zij kwam ook helpen, samen met Hans, Rick en Cora. Met dat goede nieuws kon ik ’s avonds Frank bellen; die was toen al in Bremerhaven. “Hé, dat is fijn, Gon! Scheelt een heel stuk sjouwen!” Ik bitste: “Ja. En poetsen. Want mijn huisje moet wel netjes worden opgeleverd. En dat poetsen zullen de meiden wel weer moeten doen, vrees ik…” Hij had me uitgelachen. Vrij snel daarna hing hij op. “Ik ga douchen en dan slapen, schat. Morgen weer hard aan de bak hier. En morgenavond zwemmen in Voorthuizen?” “Da’s prima, mooie vent. Kan ik jouw sportieve body weer eens zien. Maar dan rij ik rechtstreeks vanuit Ede naar Voorthuizen; morgenavond nog twee uurtjes overwerken. Om niet te ver achter te lopen met m’n eigen werk.” “Oké. En daarna naar Schaarsbergen?” “Ja. Met een heleboel spul achter in m’n auto. De eerste lading, zeg maar.” Hij bromde: “Nou, ik zal plaats maken voor de verzameling make-up in de badkamer… Zal wel een kastje bij moeten komen.”
Ik grinnikte. “Hang maar een oud sinaasappelkistje op. Extra plankje er in, dan is er misschien nét genoeg plaats. Lekker slapen, mooie vent…” “Welterusten, schoonheid. Tot morgen.” Hij hing op en ik giebelde. Ik had die panty onderin zijn weekendtas gestopt, bij zijn toilettas. Als hij zo dadelijk zou gaan douchen, zou hij ‘m wel vinden… En jawel: om halftien een appje. ‘Wát een prettige verrassing vond ik… Daar ga ik straks uitgebreid van genieten!’ Ik appte terug: ‘ik wil geen vlekken aantreffen, morgen! Denk er aan!’ Even later: ‘pinggg… Ik heet Frank. Geen Rick.’ Ik grinnikte. Jaja, meneer Veenstra… Maar ondertussen ben jij net zo verslingerd aan mooie damesbenen als mijn broertje…
Ondertussen was ik hard aan de slag geweest: kasten leegmaken en in de inhoud in dozen doen. Sorteren wat weg kon; vrijwel m’n hele keukeninventaris kon naar de kringloop. Dat was sowieso een bonte verzameling van bestek en keukengerei en straks niet meer nodig; in Frank z’n keuken was alles aanwezig wat nodig was. Om tien uur waren alle kasten leeg en zat de inhoud gesorteerd in dozen. Een aantal dozen zette ik alvast in mijn auto. De achterbank ging plat en de vrijgekomen ruimte werd volgepakt met dozen.
Onder andere al m’n lingerie en m’n erotische speeltjes. Annet zou er niet van opkijken als ze die zag, Cora ook niet, maar Rick en Hans zouden wel eens ondeugende toespelingen kunnen maken. En Mariëlle zou hoogstwaarschijnlijk een bijzonder rood hoofd krijgen als ze sommige dingen zag… Nu maar hopen dat m’n auto vannacht niet gejat werd; een dief zou dan een héle bijzondere bijvangst in handen krijgen!
Dinsdagochtend gingen Mariëlle en ik naar Terschuur voor een aantal gesprekken. We hadden met Gerrit afgesproken dat we onze bevindingen in Ede zouden uitwerken. Na die gesprekken, die overigens weinig nieuws opleverden, reden we om één uur ’s middags terug naar Ede. Daar werkten we ze samen uit en kwamen tot de conclusie dat nog meer gesprekken weinig zin hadden. Alle rotte appels waren ondertussen weg, hetzij zelf ontslag genomen, hetzij ontslagen door Gerrit. De sfeer was duidelijk anders; we hadden ’s morgens gezien en gehoord dat er weer gelachen werd en onze gesprekspartners hadden bevestigd dat men nu zonder angst en beven naar het werk kwam. En om drie uur keken Mariëlle en ik elkaar aan en kwamen tot de zelfde conclusie: Gerrit had qua personeel nu weer een gezond bedrijf. Nu de bedrijfsvoering nog: hun grootste ‘product’ was hun software, maar die hing aan het zijden draadje van Windows 10.
Met die boodschap gingen we naar Simon. Die keek verwonderd. “Dat hebben jullie snel voor elkaar gekregen, dames… Complimenten!” Ik schudde mijn hoofd. “Nee Simon. Wij hebben misschien wat lui gemotiveerd om te vertrekken, maar de grootste reden is het vertrek van de Weever Junior, zijn schaduw Joziassen en een paar etters bij de ontwikkelaars en expeditie. Nu ligt de bal bij Gerrit de Weever. Wil hij de herstructurering doorzetten en ons systeem overnemen, of blijft hij bij hun eigen systeem? En wil hij de inrichting van het bedrijf veranderen? Als het antwoord op beide vragen ‘ja’ is, zie ik potentie. Als hij blijft hangen in z’n eigen systeem: even goeie vrienden, maar dan is het bedrijf failliet als Windows 10 geen updates meer heeft. En als hij z’n bedrijfsgebouw niet snel moderniseert, lopen er ook een aantal mensen weg. Die zijn het zat om op houten stoelen hun werk te doen in een lawaaiige ruimte. Of om met een heftruck die al ruim over de uiterste houdbaarheidsdatum is, te werken. Ik sprak vandaag met de chauffeur; het is drie jaar geleden dat het ding z’n laatste BMWT-keuring kreeg. Vond Joziassen destijds niet nodig.
Echt, er moeten nú dingen gaan veranderen. Dat weten wij en dat weet Gerrit ondertussen ook, maar hij hikt tegen de kosten aan. Misschien kun jij hem in een goed gesprek overhalen?” Simon keek zuinig. “Oei… Dat is link, meiden. Vergeleken met Gerrit ben ik nog maar een broekie van 35. En ja, wij hebben een bloeiend bedrijf, maar dat is voornamelijk te danken aan de jongens boven die hele mooie dingen maken. En aan een stelletje goeie docenten… Wij zijn minder allround dan de Weever; die drukken zelf hun eigen cursusboeken, iets wat wij hebben uitbesteed. En in kleine oplages drukken ze ook boeken en handleidingen voor anderen. Daar begin ik niet aan; te weinig marge… Enfin, ik zal eens een afspraak met Gerrit maken; kijken hoe hij nu in de wedstrijd staat, oké?” We knikten. “Wij werken onze ervaringen tot nu toe uit in een soort eindrapport, Simon. Compleet met een paar voorstellen die diverse kanten uitgaan; en bij elk voorstel een SWOT-analyse. En de risico’s die hij nú nog steeds loopt als de Arbeidsinspectie nu een inval zou doen.”
Hij knikte. “En wanneer denken jullie dat klaar is, dames?” Ik dacht even na. “Uiterlijk volgende week vrijdag. Dan heb jij in het weekend tijd om het door te nemen, voor je met Gerrit in conclaaf gaat.” Hij knikte. “Dan reserveer ik nu alvast de maandag daarop, van acht uur tot tien uur m’n agenda om het geheel met jullie door te spreken.” Hij keek ons aan. “En dames… ik wil dat jullie erbij zijn als ik dat verhaal met Gerrit doorneem. Het is júllie werk, daar moet ik niet mee op de loop gaan.” We knikten. “En nu gaan jullie naar huis! Het is kwart over vier; tijd om te wieberen!”
Ik schudde mijn hoofd. “Ik niet, Simon. Ik werk vanavond nog even over, anders komt mijn werk niet af. Donderdag en vrijdag ben ik aan het verhuizen; morgen wil ik in ieder geval alles voor volgende week geregeld hebben.” Hij knikte. “En jij, Mariëlle?” Die schudde haar hoofd. “Ik ga gewoon naar huis, Simon. Een minder volle agenda dan mevrouw Peters hier. Eerst lekker thuis eten, daarna zwemmen. Eens kijken of ik mevrouw Peters en meneer Veenstra voor kan blijven in het water… Die hebben toch alleen maar oog voor elkaar.”
Ze keek ondeugend en ik snoof. “Tutje. Als Frank en ik zwemmen, doen we dat individueel. En oog voor elkaar? Ja, als een van ons tweeën een voorsprong heeft, dan heeft de ander er even oog voor. In de zin van: ‘hoe haal ik jou zo snel mogelijk in?’ Andere observaties doen we wel op andere plaatsen en tijden. Wil ik jullie niet mee lastig vallen, dank je wel.”
Om vijf uur, toen de rest naar huis ging, bestelde ik een halve pizza, die even later werd afgeleverd. En tot kwart voor zeven werkte ik door. Toen sloot ik af en reed naar Voorthuizen. De Volvo van Frank stond al op de parkeerplaats, hijzelf zat achter het stuur. Ik tikte op het raampje en stapte op de bijrijdersplaats. “Hallo, knappe meneer…” Een lange kus volgde. “Dag mevrouw. Wat leuk dat u bij mij instapt.”
Hij lachte even en zei toen zachtjes: “En dank je wel voor je cadeautje, schat. Ik heb me er kostelijk mee vermaakt gisteravond. Kijkend naar een paar mooie foto’s, jouw geur in m’n neus… Laat ik het zó zeggen: één handdoekje heb ik maar niet gebruikt om me na het douchen vanochtend mee af te drogen.” Ik trok mijn neus op. “Geen vlekken gemaakt?” “Niet jouw cadeautje, schat. Dat lag onder mijn neus. Jouw eigen geur, samen met de geur van je parfum… Heerlijk!”
Ik knikte. “Goed zo. Daar was het ook voor bedoeld, lekkere lover. En nu er uit: zwemmen! En ik hoop dat je een schone handdoek bij je hebt, niet die van gisteravond!” Frank knipoogde en we stapten uit. In een hoekje van de hal stond Mariëlle zachtjes met badmeester Roel te praten. Frank trok me mee en buiten hun zicht fluisterde hij: “Niet mee bemoeien en geen toespelingen, Gon. Voor hetzelfde geld is het mis. Ze moet er zelf mee komen, schat.” Ik knikte. “Ja. Omkleden. Doe je snelle zwembroek maar aan, want ik heb er zin in!” Toen we aan het omkleden waren, hoorde ik de stem van Mariëlle. “Gon?” “Hiero! Ben bijna klaar met omkleden! We wachten op de rand van het bad op je!” “Oké. Vijf minuten, dan ben ik er ook.”
Haar stem klonk gelukkig normaal. En dat vertelde ik even later aan Frank, toen we op Mariëlle aan het wachten waren. Hij knikte. “Oké, da’s goed. Maar ondanks dat…” “Jaja… Geen toespelingen of vuile opmerkingen. Ik weet het, meneer.” Even later doken we het water in, op een startsein van Frank. Geen Roel die de tijd bijhield. Mariëlle liep uit! Na twee baantjes lag ze meer dan een lichaamslengte voor op Frank, die iets voor mij lag. Verdorie!
Ik concentreerde me op m’n techniek: vingers meer gesloten houden, betere regelmaat in m’n beenslag. En langzaam kwam ik bij; het 5e baantje zwom ik gelijk op met Frank, het 6e lag ik een halve lichaamslengte op hem voor. Maar Mariëlle zwom nog steeds op kop, twee meter voor me. In een perfect tempo, geen enkele aanwijzing dat ze inkakte. Als ze keerde, deed ze dat ook uitstekend, zag ik: een halve meter voor de kant in elkaar rollen, keren en meteen hárd afzetten. Het 8e en 9e baantje liet geen verschil zien, bij het keren voor het 10e baantje maakte ze echter een foutje en zette ze niet goed af. Daardoor kon ik gelijk met haar komen. Oké Gon… Nu alles op alles: vlinderslag! Vermoeiend, maar de enige kans dat je haar kunt passeren!
En ik schakelde over op ‘nood-ademhaling’, een truc die Rick ons had geleerd: in plaats van bij elke slag boven water adem te halen, deed ik het nu om de andere slag. Dat scheelde per twee slagen misschien een halve meter, maar het scheelde iets. En ik kon dit maar één baantje volhouden wist ik, daarna was ik óp. Maar misschien nét het verschil tussen…
Ik tikte aan en zag Mariëlle een fractie van een seconde na mij de kant aanraken. Frank kwam ruim een seconde later. Daarna zag ik even niets meer, hing ik apathisch hijgend aan de kant. “Verdorie meiden… Ik dacht dat ik aardig kon zwemmen…” Frank mopperde op zichzelf. Ik was nog niet in staat om een gevat antwoord te geven en ook Mar had haar adem voorlopig even nodig voor zuurstof in plaats van een lollige opmerking. Na een minuutje was ik weer een beetje bij de les en keek Frank aan.
“Ik heb er even… over gedacht om nog op je… te wachten, Frank. Maar dan… zou het zwembad al… gesloten zijn, denk ik…” Hij keek me boos aan. “Trút!” Mariëlle keek eerst mij aan, toen Frank. “Sorry Frank. D’r zwom een… vent achter ons aan. En als… dame kun je dan maar… beter zorgen dat je sneller zwemt.” Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet: hij bleef boos kijken. “Voor jou geldt hetzelfde als voor Gon. Meer adem besteed ik er niet aan.” Mariëlle keek naar mij. “Jij gaat het moeilijk krijgen vanavond, Gon…” Ik trok een wenkbrauw op. “Hoezo?” “Om het goed te maken, natuurlijk.”
Ik veegde een sliert nat haar uit m’n gezicht. “Dan moet meneer eerst maar eens bij me in de buurt zien te komen. Als hij net zo snel is als zojuist, geef ik er geen dubbeltje voor.” Frank gromde. Mariëlle was de verstandigste. “Kom. Even de spieren laten rusten; een paar baantjes rugslag. Op een bejaard tempo graag.” En dat deden we dan maar. Ik voelde mijn spieren ontspannen… Lekker!
Tijdens het derde baantje hoorde ik achter me plotseling een boel gespetter en Frank die vloekte. Ik keek om: Frank greep naar zijn linkervoet en had moeite om boven te blijven. Kramp? Ik draaide snel om en duwde hem naar boven. Hij hapte naar adem. “Verdomme… m’n kuit! Compleet op slot… Ik trok zijn hoofd naar me toe en nam hem, op m’n rug zwemmend, mee naar de kant. Hangend aan een stang trok hij z’n tenen op, zijn gezicht vertrokken van de pijn. “Er uit! Onder de hete douche jij!”
Samen met Mariëlle hielp ik hem het water uit en strompelend liep hij tussen ons in richting douches. Op dat moment kwam badmeester Roel een hoek om. “Wat is er aan de hand?” Ik wees op Frank. “Gillende kramp in z’n kuit.” Roel nam hem van Mariëlle over. “Kom maar. We hebben hier een hete douche, speciaal hiervoor.” Twee hoeken om en hij leidde ons een ruime doucheruimte in. Een plastic kruk, stangen aan weerskanten… “Zitten!” En hij zette de douche aan. Heet! “Onderbeen er onder houden. Ik ga je voet even omhoog trekken, dan is die kramp er snel uit. En ja, dat doet misschien even pijn.” Roel trok Frank z’n tenen omhoog en Frank vertrok zijn gezicht. “Auw, verdomme!”
Roel was kort en bondig. “Stel je niet aan. En vloeken helpt ook niet.” Frank gromde wat onduidelijks. Roel masseerde vervolgens beide kuiten kort en wees toen op een soort brancard. “Liggen. Op je buik, dan neem ik je benen onder handen.” Hinkend klom Frank er op en ging liggen. En vervolgens nam Roel zijn kuiten goed onder handen: trommelend met de zijkant van zijn handen, knijpend en als laatste masserend. En na vijf minuten zei hij: ”Zo. Volgens mij is een en ander weer soepel. Nu nog even blijven liggen en beide benen ontspannen houden. Over twee minuten mag je opstaan.”
Vanuit de deurpost hoorden we Mariëlle. “Ik denk dat ik binnenkort ook eens kramp ga krijgen, Roel…” Hij draaide zich om. “Dan ben je mooi te laat, Mariël. Je was toch gestopt in ons zwemgroepje? Dan stop ik met masseren, hoor.” Ze stak haar neus in de lucht. “Poe! Je hebt mij nog niet één keer hoeven masseren, meneer van Raaij!” Hij zei droogjes: “Klopt. Jammer hé?” en vervolgens liep hij de douche uit, Mariëlle voorbij. Frank keek mij aan en schudde bijna onmerkbaar met zijn hoofd, dus ik hield mijn commentaar maar weer voor me.
Een minuut later stond hij op. “Oké… volgens mij werkt alles weer volgens de gebruiksaanwijzing. Nu maar even afdrogen en aankleden, dames.” “Moet ik je helpen, zielepoot?” Hij keek me aan. “Nou, dat zou niet verkeerd zijn, schat. In zo’n ‘familie-kleedruimte’ is wat meer plaats. Gaan we daar eens in.” Mariëlle snauwde bijna: “En niet langer dan tien minuten! Ik hou de tijd bij. Als het langer duurt kom ik jullie halen, denk er om!” Ik draaide me naar gaar om en zei langzaam: “Dat is pure bluf, dame. De doorbloeding van de haarvaten in je wangen zou wel eens overuren kunnen gaan maken als je daar binnenkomt en wij zijn druk bezig.” En Frank vulde aan: “Maar je bent welkom hoor… als je durft.” Mariëlle snoof en liep naar de dames-kleedhokjes. “Kóm, zielepoot, aankleden. Ik hoop dat je nog wel kunt autorijden en sjouwen, want ik heb niks aan manke verhuizer.”
Zonder incidenten kleedden we ons aan en na negen minuten stonden we in de hal. Mariël stond daar al te wachten. “Nou, dat valt me mee van jullie… Ik was me al moreel aan het voorbereiden om…” Ik onderbrak haar. “Nogmaals: je bent een bluffert, Mar. Maar wel lief dat je waakt over Frank zijn kuisheid.” Die proestte het uit. Maar Mar was niet meer zo snel voor één gat te vangen en zei droog: “Da’s hard nodig met jou in de buurt, Gon.”
Ik keek haar stomverwonderd aan. “Is dit dat meisje wat een paar weken terug als een grijs muisje aantekeningen zat te maken in Terschuur en het liefst onder tafel was gedoken als ik een keertje nieste?” Mariëlle liep op me af en sloeg haar armen om me heen. “Ja. En datzelfde meisje is aardig bijgespijkerd door een rossig kreng.” Ik kreeg een zoen op m’n wang en hoorde zachtjes: “Dank je wel daarvoor.” En achter ons hoorde ik Roel zeggen: “Nounou…” Frank haakte daar meteen op in. “Wou je ook zo’n bedankje, Roel? Kom maar hier, hoor…” Roel keek twijfelend. “Van jou? Ehhh…”
Ik maakte me los en liep naar hem toe. “Dank je wel dat je mijn zielige vriendje hebt gemasseerd, Roel.” Ik sloeg twee armen om hem heen en gaf hem drie zoenen op zijn wangen. En daarna zei ik plagend: “Misschien had je liever gehad dat Mariëlle je bedankte, maar hé… soms zit het mee, soms zit het tegen.” De doorbloeding van zijn gezicht was ook bij hem prima in orde, zagen we meteen daarna. En hij draaide zich razendsnel om en verdween.
Ook Mariëlle stond rood te wezen en zei boos: “Vuil kréng!” Ik knipoogde. “Tot morgen, schat. Doe je je ouders de groeten?” Ik pakte Frank onder de arm. “Kom schatje. Dan gaan we verder met waar we in die kleedruimte mee begonnen.”
Buiten zei ik: “Shock-therapie. Is soms nodig.” Frank keek me onderzoekend aan. “Dat zal best. Maar om dat toe te dienen met het voltage van het hoogspanningsnet, zijnde 380.000 Volt… De meeste patiënten overleven dat niet, hoor. Ehhh…Rij maar achter me aan, Gon. Dan kun je me uit de berm vissen als ik op de Koningsweg een aanval van kramp krijg.”
Ik moest glimlachen. “Wacht jij maar eens af, meneertje.” Ondertussen hoorde ik de sluiter van de camera snel achter elkaar klikken. Nou ja, ‘sluiter’… Het was een digitale camera, dus dat geluidje zou wel nep zijn. Maar ik had vandaag wél gezien dat Frank er prima foto’s mee kon maken. Foto’s die ik op m’n mobieltje niet voor elkaar kreeg. Achter elkaar nam ik diverse poses aan: zittend, onderuit hangend op de bank met één been op de bank, de ander ernaast, staand bij een boom met één been opgetrokken, me uitrekkend, liggend op het gras… En de camera blééf klikken.
Frank hoefde me geen aanwijzingen te geven, ik wist prima wat opwindend was: een knoopje extra open van m’n blouse, zodat een klein randje BH zichtbaar was, een verleidelijke blik op m’n gezicht, mijn rokje iets opgetrokken… Na een minuut of tien zei ik tegen Frank: “En nu naar binnen, lekker stuk. Dan maken we deze reportage in de kelder, op bed af. En dáár mag je me alles laten doen wat jij sexy vind.” Hij keek me aan. “Wil je dat écht?” Ik knikte. “Ja. Als teken dat ik van jou ben en jij van mij. Voor mijn eenzame nachtjes, als jij in Bremerhaven bent, schatje.” Een lange kus volgde, toen zei hij: “Dan wil ik hier, in de tuin, nog een aantal foto’s van jouw hoofd. Met die laagstaande zon op je haren… Zó mooi… Net goud.”
Hij keek de tuin in. “Nee, dat doen we bij de rand van het vliegveld, schat. Dáár is de zon nog nét boven de horizon. Prachtig licht voor jouw prachtige haren… Kóm!” We liepen de tweehonderd meter naar het vliegveld en hij had gelijk: de zon was ‘een handbreedte’ boven de horizon, en verkleurde al van geel naar koperkleur. Frank dirigeerde me tegen de bosrand aan en weer hoorde ik zijn sluiter snel klikken. En onwillekeurig nam ik toch weer sexy poses aan. En ik hoorde: “Je leid me af, schat. Ik wilde foto’s maken van je gezicht en je mooie haren, maar op één of andere manier heb ik nu weer foto’s waar ook je mooie benen op staan. Snap ik niet helemaal.” “Dan knip je die er maar af, geile vent”, bitste ik en zijn gezicht kwam achter de camera tevoorschijn. “Écht niet, Gon…”
Even later liepen we weer terug. “Laat me eens een paar van die laatste foto’s zien, Frank…” Eenmaal binnen klapte hij de display van de camera open. “Kijk maar eens. Je wint zonder problemen de ‘Miss Schaarsbergen Beauty Contest’, schat.” Een aantal foto’s van mijn gezicht: soms lachend, soms ‘neutraal’ kijkend, één keer streng, toen Frank weer eens een gevatte opmerking had gemaakt, maar op al die foto’s kwamen mijn haren prachtig uit: glanzend, een mooie slag er in. En m’n ogen op een paar foto’s ook: groen, een mooi contrast met mijn sproeten rondom mijn neus en m’n rode lippen. “Dat zijn mooie foto’s van een best wel knappe dame, Frank… Opsturen, en de Pulitzerprijs ligt binnen handbereik!”
Hij keek spijtig. “Sorry schat. Die is alleen voor beroepsfotografen. En ik ben te zeer aan mijn vak gehecht; ik maak geen carrièreswitch. Zelfs niet met zo’n mooi fotomodel in de buurt.” Ik trok hem tegen me aan. “Maar goed ook. Want dan krijg je allerlei andere knappe meiden voor je lens en ga je wellicht voor bijl door hun charmes.” Hij keek me lang aan. “Schat, ik maak soms best wel gewaagde geintjes over andere vrouwen, maar sinds een paar weken is er maar eentje die de hoofdrol speelt in mijn kop. En dat ben jij.”
Ik kuste hem. “Dat weet ik, Frank. En daar ben ik hartstikke blij mee. En dat geldt hetzelfde voor mij: Ik heb ondertussen aardig wat knappe mannen gezien én ben er mee naar bed geweest, maar dat waren ‘gasten’. Fysiek misschien lekker om naar te kijken, maar sommigen hadden een attitude waar de gemiddelde pofadder jaloers op zou zijn. Vrij vertaald: arrogante klootzakken dus. En dat ben jij niét: jij bent Frank Veenstra. Een lekkere software engineer met een bijzonder leuk lachje om je mondhoeken. En een sportief lijf, waarmee je prima kunt zwemmen. Van de judo heb ik nog weinig gezien, maar daar ben ik ook niet zo nieuwsgierig naar. Meestal doet dat namelijk pijn.”
Hij lachte. “Dank je wel voor het compliment. Maar Gon… Weet één ding…” Hij keek nu serieus. “Ik ben niét jaloers op al die mannen waar jij het bed mee hebt gedeeld. Ik wéét dat dat lichamelijk was. Ook bij de diverse ‘leuke’ of ‘knappe’ kerels. Het was lichamelijk. Punt. Ik weet dat je van mij houdt, schat.” Ik knikte. “Ja. Meer dan ik ooit gedacht had van iemand te kunnen houden, Frank.” Hij lachte weer. “Goed zo. Zijn we het daar ten minste over eens. En nu verzoek ik je vriendelijk om met me mee te gaan, de kelder in. Dan gaat de fotosessie daar verder.” Hij knipoogde en deed de kelderdeur open. “Na u, mevrouw.”
Beneden ging ik op bed zitten en trok Frank tegen me aan. “Leg dat fototoestel even weg, Frank.” Hij gehoorzaamde en keek me aan. Ik kuste hem en zei toen: “Frank: ik wil dat je me sensueel fotografeert. In alle poses die jij mooi en opwindend vind. Geen terughoudendheid: als jij iets opwindend vind, vertel het me en fotografeer me op dié manier. Oké?” Hij knikte, zuchtte ook. “Oei… Moeilijk, Gon. Ik zou er moeite mee hebben om jou te vragen om nu je mooie poes open te sperren om die te fotograferen…” Ik kuste hem weer. “Als jij dat opwindend vind, schatje, moet je het gewoon vragen. Echt… als ik iets niet zou willen, zeg ik het wel. En ik heb ook een paar wensen, mooie vent…”
Hij zei niets, keek afwachtend. “Ik wil dat je een paar foto’s van me maakt terwijl ik mezelf bevredig. En een stel foto’s waarbij ik, aan handen en voeten geboeid, wijdbeens op jouw bed lig. Met m’n rokje steeds verder opgetrokken, totdat je mijn poesje kunt zien. Lijkt je dat wat?” Zijn ogen vertelden me genoeg. “Maar nu eerst wat soft-porno, mooie dame… Eén momentje.” Hij liep weg om even later terug te komen met een houten tafeltje uit de berging. “Ga hier eens op zitten. Op je hurken.” Ik deed wat vroeg en hij hurkte naast me. “Eén been iets naar voren, je andere been onder je… En nu je rokje een beetje optrekken, Gon. Ik wil die prachtige benen van je zien, half verborgen onder je rok. Zó sensueel…” Ik deed wat hij vroeg en de sluiter van zijn fototoestel maakte overuren.
En langzaam trok ik m’n rokje steeds iets meer op. “Ik zie je slipje, schoonheid… Je mooie billen…” Frank hijgde en ik glimlachte. “Maak ik het je zo moeilijk? Wacht maar eens.” Ik kwam overeind, ging staan en spreidde mijn benen iets. “Nu van onderen fotograferen, Frank. Onder mijn rok, tussen mijn benen…” “Wauw… Wil je dit écht, Gon?” Ik bromde: “Ja. Me lekker aan jou laten zien. Zodat je kunt genieten als je weer eens in je uppie ergens op bed ligt.” Ik giechelde. “Je moet toch érgens inspiratie vandaan krijgen?” Nadat Frank een aantal foto’s onder mijn rok had gemaakt, ging ik weer op bed liggen. Op m’n zij, één been wat opgetrokken, op m’n buik, benen wat uit elkaar, en op m’n rug, een hand op mijn rok, tussen mijn benen. Mijn verlangen begon toe te nemen; dit was zó opwindend!
In de club hadden Annet en ik wel vaker erotische fotosessies ondergaan, maar nu poseerde ik voor de man waar ik van hield, waar ik helemaal gek op was… En ik zag dat hij ook opgewonden was. En daar genoot ik weer van. Af en toe gaf ik hem een zoen, of ik streelde even in zijn kruis… En daar voelde ik zijn opwinding! Lekker… “Frank… Bind me nu vast. Mijn handen boven mijn hoofd, mijn benen gespreid. En maak daar foto’s van. En bevredig me dan, zodat ik met een kletsnatte poes voor jou…” Verder kwam ik niet; ik moést me even lekker vingeren. Mijn poes schreeuwde om bevrediging. Hij liep de gang in en kwam terug met een bos dik, wit touw.
“Ga maar liggen, schat. Oh, wacht, je BH uit. Ik wil die mooie borsten van je door dat bloesje heen zien… Zien dat je tepels hard zijn… En je slipje ook uit!” Snel trok in m’n slipje uit, klikte ik de BH los en die verdween ook. Mijn tepels schuurden tegen de dunne stof van de blouse en reageerden meteen. En ondertussen bond Frank mijn voeten vast: ik lag nu wijdbeens op m’n rug op bed. Hij trok mijn polsen boven mijn hoofd en maakte die vast aan de bedstijlen. “Zo. Nu kun je nergens meer heen, schoonheid…” Hij likte over zijn lippen en gromde: “Wat ben jij sexy, Gon…” Ik lachte liefjes. “En wat zou je nu willen doen, mooie fotograaf?” “Je tussen die heerlijk benen betasten… Je tepels bespelen… Je net zolang bevredigen tot je gierend klaarkomt en jezelf kletsnat maakt…”
Ik bewoog mijn heupen. “Doe het dan! Betast me! Voel me, streel me en bevredig me! Frank, ik word hier zó geil van…” Hij kwam naast me op bed zitten. “En wát moet…” Verder kwam hij niet. “Álles, Frank. Alles wat jij wilt… maar laat me klaarkomen! Ik ben nog nooit zó geil geweest…” Hij boog zich naar me toe en kuste me. Zijn tong drong in mijn mond en speelde met de mijne. En ondertussen streelde hij mijn borsten: steeds dichter naar mijn tepels toe, totdat hij de twee harde knoppen gevonden had. Ik voelde genotsscheuten door me heen trekken toen hij ze begon te knijpen, te draaien en er zachtjes aan trok. Ik kreunde in zijn mond en draaide met mijn heupen, wachtend op een tastende hand tussen mijn benen. “Frank… mijn poes! Nú!” Hij aarzelde niet en greep tussen mijn benen. “Ahhh…. Lekker! Hier verlangde ik naar, schatje…”
Ik wreef me tegen zijn hand aan, de stof van mijn panty over mijn lipjes schurend. “Zo dadelijk kom ik kletsnat klaar, lieverd… Lekker geil in mijn panty spuiten… in dat nette plissérokje…” Ik hijgde toen hij met één vinger even tussen mijn schaamlippen gleed. En toen hard en snel over mijn clit! Het deed bijna pijn, maar ik genóót! Ik duwde mijn heupen omhoog, op zoek naar intensiever contact en streling. De druk van zijn hand nam toe en tegelijk kneep hij in een tepel. “Frááánk!!! Ik kóm! Lekker…” Diep van binnen voelde ik de ontlading aankomen en toen spoot ik! Een warme stroom geil liep tussen mijn benen en ik schokte van genot. Frank liet mijn borst los en pakte zijn fototoestel weer. “Zó verdomd geil, schatje…” hoorde ik hem grommen.
Hij zette het toestel tussen mijn benen en begon me weer te vingeren. Ik blééf er bijna in en voelde weer een orgasme aankomen. “Frank… ik kom wéér…” : Lekker klaarkomen, geile Gon… Lekker nat in je panty spuiten… in dat nette rokje… Meneer Veenstra vindt dat wel opwindend… Zijn knapste leerlinge die voor hem klaarkomt… Lekker nat, zodat hij je zo dadelijk lekker diep kan penetreren… Op zijn bureau kan neuken… Je lekker gaat bevruchten…” ‘Klik’ In mijn hoofd maakte er iets kortsluiting en ik verloor alle zelfbeheersing. “Jaaa…. Neuk me dan! Uw harde pik diep in mijn zachte, natte kutje…”
Ik spoot weer, Frank trok zijn hand weg en ik hoorde de camera klikken. “Lekker sexy foto’s van je druipende poesje, geile Gonnie Peters…” Ik gromde nu. “Haal die kut-camera weg, scheur mijn panty open en neuk me!” Hij schoot in de lach. “Kut-camera? Leuke woordspeling, schatje…” Maar hij haalde het ding weg tussen mijn benen en scheurde mijn panty open. Het geluid wond me op: ik werd klaargemaakt om geneukt te worden!
En Frank trok zijn onderbroek uit en ging boven me zitten. “Ik ga je bevruchten, schatje… Lekker diep in je natte kut neuken… Zaad in je spuiten…” Ik keek hem aan. “Toe dan! Laat me niet langer wachten, rotzak. Neuk me en laat me klaarkomen… Met jouw lekkere pik diep in me…” Hij zette zijn pik tussen mijn lipjes en streelde een paar keer met zijn eikel er tussen. Ik voelde hem op mijn clit en kreunde. “Doe het!” Toen pestte hij me niet langer: hij drong bij me binnen en ik genóót! Elke millimeter voelde ik. “Neuk me, Frank! Nu niet meer lief, maar hard, ruig en diep. Ik wil je zaad in me voelen spuiten…” Ik keek recht in zijn ogen. “Bevrucht me, Frank Veenstra!”
Zijn handen gleden weer over mijn borsten, zijn mond op de mijne, zijn tong duwde naar binnen… En zijn harde pik nu helemaal diep in me! En hij deed wat ik vroeg: hard, ruig en diep! En dát wilde ik… Genoeg lief gedoe: nu wilde ik maar één ding: hard genaaid worden! “Kom, geile vent! Spuit in me… Ik wil voelen hoe jij diep in je lekkerste leerling spuit, meester Frank… Dat lieve meisje Gonnie Peters, met die mooie rooie haren…” Hij gromde. “Geile trut… Je maakt me helemaal… Gón! Ik…ik…” Ik voelde het: zijn pik schokte en de eerste lading spoot in me. Hij kneep in een tepel, waardoor mijn poes weer samentrok en ik nog een keer klaarkwam, spuitend en knijpend… Ik genoot er van!
“Lekker geil sperma in mijn vruchtbare kut, meester Frank… Bevrucht me!” Hij gromde, kreunde en spoot nog vijf keer in me. Toen werden zijn tongzoenen lieve kusjes. “Schat… Wat ben jij…” Ik giebelde. “Lekker hé, dat lieve meisje uit 5VWO? Diep in haar hart is het een vreselijk geil sletje, wat zich elke avond ligt te vingeren met een foto van haar meest favoriete leraar in haar handen: meneer Veenstra. Een jonge vent met een stoer lichaam en hele mooie bruine ogen…” Hij drukte zich op en gleed uit me. “Arm kind…”
We schoten samen in de lach. “Kom, meneer Veenstra. Maak me maar eens los. Ik heb hier lang genoeg kwetsbaar liggen wezen…” Langzaam kwam ik overeind en omhelsde Frank. “Dank je wel, mooie vent. Dit was heerlijk, zo.” Hij knikte. “Je maakte me helemaal gek, schat…” “Daar heb ik vaag iets van gemerkt, ja.” We ruimden het bed op en gingen toen samen douchen. Lekker elkaar inzepen; lief en zacht. En na het afdrogen kropen we lekker in bed. “Gon?” “Hmmm?” “Weet je dat ik helemaal stapelkrankzinnig van jou aan het worden ben?” “Dat moet wel, als je naast mij in bed ligt, Frankieboy. Geen enkele vent bij zijn volle verstand doet dat. Maar ja… sommige kerels zien een mooie vrouw en denken dan alleen nog maar met hun pik. De sukkels…” Een vinger prikte in mijn zij. “Bitch…”
Ik draaide me naar hem toe. “En sommige vrouwen vinden helemaal niet zo erg. Die willen soms maar één ding: lekker sperma in hun poes. En dat heb jij heerlijk gedaan, mooie vent. Dank je wel.” Ik sloeg mijn armen om hem heen en kuste hem zachtjes. Lief. Teder, mijn tong héél subtiel over zijn lippen. En hij kuste op dezelfde manier terug… Heerlijk! “Kom schat, nu slapen, anders zijn we morgenochtend om zes nog bezig…” Ik bromde zachtjes: “Vind ik niet zo’n probleem, hoor…” Frank grinnikte, gaf me een laatste zoen en zei: “Welterusten, schat.” “Lekker slapen, lover…” Ik schoof tegen zijn warme rug aan en viel héél snel in slaap.
Na wat overleg tijdens het ontbijt bestond de zondag uit hard werken! Er moest ruimte gemaakt worden voor mijn spulletjes. Frank herschikte zijn ‘werkplaatsje’ zodat er meer ruimte kwam, ik deelde de slaapkamer iets anders in, zodat er twee kasten tegen een van de wanden konden staan. En in de berging veranderde ook het een en ander. In de huiskamer maakten we plaats voor een extra boekenkast; dat was niet zo’n probleem, want Frank z’n Ikea-boekenkasten en de mijne waren van hetzelfde type. En rond drie uur waren we klaar en beiden redelijk ‘op’. De rest van de dag besteedden we aan douchen, eten en ‘lezend bankhangen’. En om tien uur lagen we weer in bed. En sliepen vrij snel in; allebei best wel moe.
’s Maandags moest Frank er weer vroeg uit om naar Groningen en Duitsland te gaan. Ik stond samen met hem op. En toen hij het ontbijt klaarmaakte, stopte ik snel de panty van zaterdagavond in een plastic zakje in zijn weekendtas. Een briefje erbij. “Stel dat je nog terugdenkt aan je leerling, meester Frank…” Hij had een paar sensuele foto’s op zijn mobiel gezet, in een beveiligd mapje. Daar kwam hij de maandagavond wel mee door…
Op het werk vroeg ik voor de vrijdag vrij, voor zowel Frank als mezelf. En ik huurde een bestelbus. Mariëlle zei om tien uur, bij de koffie: “Dank je wel voor de foto’s, Gon!” “Foto’s?” vroeg Yvonne. Trots toonde Mariëlle de foto’s die Frank gemaakt had uit het vliegtuig: Mariëlle op haar paard Harvard, de hond Libby er naast. Mariëlle zwaaiend en lachend, . “Ik zal de complimenten doorgeven aan de fotograaf, Mar. Frank heeft ze gemaakt. Hij heeft een prima camera.”
Ze knikte en zei toen: “Zal ik vrijdag ook vrij vragen, Gon? Dan kan ik jullie helpen.” Ik keek naar Yvon. “Zou dat kunnen, Yvonne? Dan moet jij weer de strenge receptioniste uithangen…” Die knikte. “Geen punt, Mariël. Vrijdag is het meestal rustig; dan kan ik achter de balie wat administratief werk doen terwijl jullie aan het sjouwen zijn. Gewoon doen. En je bent lief dat je Gon en Frank wil helpen.” Mariëlle bloosde. “Zij hebben ook heel veel voor mij gedaan. Tijd om wat terug te doen, Yvon.” Ik gaf haar een knuffel. “Lief…” Mike wilde de ‘helpdeskdag’ van Frank wel overnemen, dus dat was ook in de hand. Toen we even later weer het werk waren kwam Simon binnen. “Gon… Ik hoorde dat jij ging verhuizen?” Ik knikte. “Ja. Ik trek bij Frank in. Althans…” Ik keek ondeugend. “…als dat ten minste geen gedonder oplevert. Een bureauchef die met zijn administratief medewerkster gaat samenwonen.”
Simon maakte een minachtend geluidje. “Als ik dit tegen ga houden, ben ik één van jullie twee waarschijnlijk kwijt, dame. Én gaat Yvon over de huppel. Ik weet niet of je dat wel eens hebt meegemaakt, maar…” Ik grinnikte. “Nog niet, Simon.” Hij bromde: “Zorg maar dat dat niet gebeurt. Wil je niet bij zijn. Maar dame: jij krijgt gewoon een dag verhuisverlof. En die sukkels die jou gaan helpen ook. Dus Frank en Mariëlle hoeven ook geen dag af te boeken. Ik neem aan dat de productie van jullie met sprongen omhoog gaat als jullie samenwonen, dus die dag verdien ik wel terug.” Ik bleef ondeugend kijken en hij snauwde: “Wát? Jij hebt iets op je lever, mevrouw Peters! Jij kijkt wel héél gemeen.”
Ik knikte. “De productie van Frank zou wel eens met sprongen vooruit kunnen gaan als ik bij hem woon, Simon. Maar of dat met ‘werk’ te maken heeft… Ik heb zo m’n twijfels. En die van mij? Ja, in de verre toekomst wellicht, na negen maanden zwangerschap…” Hij zuchtte diep. “Ik geloof dat jij je hier aardig thuis begint te voelen hé? Af en toe ben je een vlijmscherp rossig kreng, mevrouw Peters!” Hij draaide zich om richting deur en ik zei plagend: “Af en toe?” Hij zuchtte demonstratief en ik hoorde hem even later tegen Mariëlle zeggen: “Ik begrijp dat jij die rooie bitch daar wil helpen met verhuizen? De vrijdag krijg je van mij, Mariëlle. Hoef je geen snipperdag voor op te nemen.” Ik hoorde een zacht: “Dank je wel, Simon” en ik moest glimlachen. Zo. Dat was wat anders dan de ‘snipperdagenterreur’ in Terschuur…
Ik kreeg een telefoontje van Annet: zij kwam ook helpen, samen met Hans, Rick en Cora. Met dat goede nieuws kon ik ’s avonds Frank bellen; die was toen al in Bremerhaven. “Hé, dat is fijn, Gon! Scheelt een heel stuk sjouwen!” Ik bitste: “Ja. En poetsen. Want mijn huisje moet wel netjes worden opgeleverd. En dat poetsen zullen de meiden wel weer moeten doen, vrees ik…” Hij had me uitgelachen. Vrij snel daarna hing hij op. “Ik ga douchen en dan slapen, schat. Morgen weer hard aan de bak hier. En morgenavond zwemmen in Voorthuizen?” “Da’s prima, mooie vent. Kan ik jouw sportieve body weer eens zien. Maar dan rij ik rechtstreeks vanuit Ede naar Voorthuizen; morgenavond nog twee uurtjes overwerken. Om niet te ver achter te lopen met m’n eigen werk.” “Oké. En daarna naar Schaarsbergen?” “Ja. Met een heleboel spul achter in m’n auto. De eerste lading, zeg maar.” Hij bromde: “Nou, ik zal plaats maken voor de verzameling make-up in de badkamer… Zal wel een kastje bij moeten komen.”
Ik grinnikte. “Hang maar een oud sinaasappelkistje op. Extra plankje er in, dan is er misschien nét genoeg plaats. Lekker slapen, mooie vent…” “Welterusten, schoonheid. Tot morgen.” Hij hing op en ik giebelde. Ik had die panty onderin zijn weekendtas gestopt, bij zijn toilettas. Als hij zo dadelijk zou gaan douchen, zou hij ‘m wel vinden… En jawel: om halftien een appje. ‘Wát een prettige verrassing vond ik… Daar ga ik straks uitgebreid van genieten!’ Ik appte terug: ‘ik wil geen vlekken aantreffen, morgen! Denk er aan!’ Even later: ‘pinggg… Ik heet Frank. Geen Rick.’ Ik grinnikte. Jaja, meneer Veenstra… Maar ondertussen ben jij net zo verslingerd aan mooie damesbenen als mijn broertje…
Ondertussen was ik hard aan de slag geweest: kasten leegmaken en in de inhoud in dozen doen. Sorteren wat weg kon; vrijwel m’n hele keukeninventaris kon naar de kringloop. Dat was sowieso een bonte verzameling van bestek en keukengerei en straks niet meer nodig; in Frank z’n keuken was alles aanwezig wat nodig was. Om tien uur waren alle kasten leeg en zat de inhoud gesorteerd in dozen. Een aantal dozen zette ik alvast in mijn auto. De achterbank ging plat en de vrijgekomen ruimte werd volgepakt met dozen.
Onder andere al m’n lingerie en m’n erotische speeltjes. Annet zou er niet van opkijken als ze die zag, Cora ook niet, maar Rick en Hans zouden wel eens ondeugende toespelingen kunnen maken. En Mariëlle zou hoogstwaarschijnlijk een bijzonder rood hoofd krijgen als ze sommige dingen zag… Nu maar hopen dat m’n auto vannacht niet gejat werd; een dief zou dan een héle bijzondere bijvangst in handen krijgen!
Dinsdagochtend gingen Mariëlle en ik naar Terschuur voor een aantal gesprekken. We hadden met Gerrit afgesproken dat we onze bevindingen in Ede zouden uitwerken. Na die gesprekken, die overigens weinig nieuws opleverden, reden we om één uur ’s middags terug naar Ede. Daar werkten we ze samen uit en kwamen tot de conclusie dat nog meer gesprekken weinig zin hadden. Alle rotte appels waren ondertussen weg, hetzij zelf ontslag genomen, hetzij ontslagen door Gerrit. De sfeer was duidelijk anders; we hadden ’s morgens gezien en gehoord dat er weer gelachen werd en onze gesprekspartners hadden bevestigd dat men nu zonder angst en beven naar het werk kwam. En om drie uur keken Mariëlle en ik elkaar aan en kwamen tot de zelfde conclusie: Gerrit had qua personeel nu weer een gezond bedrijf. Nu de bedrijfsvoering nog: hun grootste ‘product’ was hun software, maar die hing aan het zijden draadje van Windows 10.
Met die boodschap gingen we naar Simon. Die keek verwonderd. “Dat hebben jullie snel voor elkaar gekregen, dames… Complimenten!” Ik schudde mijn hoofd. “Nee Simon. Wij hebben misschien wat lui gemotiveerd om te vertrekken, maar de grootste reden is het vertrek van de Weever Junior, zijn schaduw Joziassen en een paar etters bij de ontwikkelaars en expeditie. Nu ligt de bal bij Gerrit de Weever. Wil hij de herstructurering doorzetten en ons systeem overnemen, of blijft hij bij hun eigen systeem? En wil hij de inrichting van het bedrijf veranderen? Als het antwoord op beide vragen ‘ja’ is, zie ik potentie. Als hij blijft hangen in z’n eigen systeem: even goeie vrienden, maar dan is het bedrijf failliet als Windows 10 geen updates meer heeft. En als hij z’n bedrijfsgebouw niet snel moderniseert, lopen er ook een aantal mensen weg. Die zijn het zat om op houten stoelen hun werk te doen in een lawaaiige ruimte. Of om met een heftruck die al ruim over de uiterste houdbaarheidsdatum is, te werken. Ik sprak vandaag met de chauffeur; het is drie jaar geleden dat het ding z’n laatste BMWT-keuring kreeg. Vond Joziassen destijds niet nodig.
Echt, er moeten nú dingen gaan veranderen. Dat weten wij en dat weet Gerrit ondertussen ook, maar hij hikt tegen de kosten aan. Misschien kun jij hem in een goed gesprek overhalen?” Simon keek zuinig. “Oei… Dat is link, meiden. Vergeleken met Gerrit ben ik nog maar een broekie van 35. En ja, wij hebben een bloeiend bedrijf, maar dat is voornamelijk te danken aan de jongens boven die hele mooie dingen maken. En aan een stelletje goeie docenten… Wij zijn minder allround dan de Weever; die drukken zelf hun eigen cursusboeken, iets wat wij hebben uitbesteed. En in kleine oplages drukken ze ook boeken en handleidingen voor anderen. Daar begin ik niet aan; te weinig marge… Enfin, ik zal eens een afspraak met Gerrit maken; kijken hoe hij nu in de wedstrijd staat, oké?” We knikten. “Wij werken onze ervaringen tot nu toe uit in een soort eindrapport, Simon. Compleet met een paar voorstellen die diverse kanten uitgaan; en bij elk voorstel een SWOT-analyse. En de risico’s die hij nú nog steeds loopt als de Arbeidsinspectie nu een inval zou doen.”
Hij knikte. “En wanneer denken jullie dat klaar is, dames?” Ik dacht even na. “Uiterlijk volgende week vrijdag. Dan heb jij in het weekend tijd om het door te nemen, voor je met Gerrit in conclaaf gaat.” Hij knikte. “Dan reserveer ik nu alvast de maandag daarop, van acht uur tot tien uur m’n agenda om het geheel met jullie door te spreken.” Hij keek ons aan. “En dames… ik wil dat jullie erbij zijn als ik dat verhaal met Gerrit doorneem. Het is júllie werk, daar moet ik niet mee op de loop gaan.” We knikten. “En nu gaan jullie naar huis! Het is kwart over vier; tijd om te wieberen!”
Ik schudde mijn hoofd. “Ik niet, Simon. Ik werk vanavond nog even over, anders komt mijn werk niet af. Donderdag en vrijdag ben ik aan het verhuizen; morgen wil ik in ieder geval alles voor volgende week geregeld hebben.” Hij knikte. “En jij, Mariëlle?” Die schudde haar hoofd. “Ik ga gewoon naar huis, Simon. Een minder volle agenda dan mevrouw Peters hier. Eerst lekker thuis eten, daarna zwemmen. Eens kijken of ik mevrouw Peters en meneer Veenstra voor kan blijven in het water… Die hebben toch alleen maar oog voor elkaar.”
Ze keek ondeugend en ik snoof. “Tutje. Als Frank en ik zwemmen, doen we dat individueel. En oog voor elkaar? Ja, als een van ons tweeën een voorsprong heeft, dan heeft de ander er even oog voor. In de zin van: ‘hoe haal ik jou zo snel mogelijk in?’ Andere observaties doen we wel op andere plaatsen en tijden. Wil ik jullie niet mee lastig vallen, dank je wel.”
Om vijf uur, toen de rest naar huis ging, bestelde ik een halve pizza, die even later werd afgeleverd. En tot kwart voor zeven werkte ik door. Toen sloot ik af en reed naar Voorthuizen. De Volvo van Frank stond al op de parkeerplaats, hijzelf zat achter het stuur. Ik tikte op het raampje en stapte op de bijrijdersplaats. “Hallo, knappe meneer…” Een lange kus volgde. “Dag mevrouw. Wat leuk dat u bij mij instapt.”
Hij lachte even en zei toen zachtjes: “En dank je wel voor je cadeautje, schat. Ik heb me er kostelijk mee vermaakt gisteravond. Kijkend naar een paar mooie foto’s, jouw geur in m’n neus… Laat ik het zó zeggen: één handdoekje heb ik maar niet gebruikt om me na het douchen vanochtend mee af te drogen.” Ik trok mijn neus op. “Geen vlekken gemaakt?” “Niet jouw cadeautje, schat. Dat lag onder mijn neus. Jouw eigen geur, samen met de geur van je parfum… Heerlijk!”
Ik knikte. “Goed zo. Daar was het ook voor bedoeld, lekkere lover. En nu er uit: zwemmen! En ik hoop dat je een schone handdoek bij je hebt, niet die van gisteravond!” Frank knipoogde en we stapten uit. In een hoekje van de hal stond Mariëlle zachtjes met badmeester Roel te praten. Frank trok me mee en buiten hun zicht fluisterde hij: “Niet mee bemoeien en geen toespelingen, Gon. Voor hetzelfde geld is het mis. Ze moet er zelf mee komen, schat.” Ik knikte. “Ja. Omkleden. Doe je snelle zwembroek maar aan, want ik heb er zin in!” Toen we aan het omkleden waren, hoorde ik de stem van Mariëlle. “Gon?” “Hiero! Ben bijna klaar met omkleden! We wachten op de rand van het bad op je!” “Oké. Vijf minuten, dan ben ik er ook.”
Haar stem klonk gelukkig normaal. En dat vertelde ik even later aan Frank, toen we op Mariëlle aan het wachten waren. Hij knikte. “Oké, da’s goed. Maar ondanks dat…” “Jaja… Geen toespelingen of vuile opmerkingen. Ik weet het, meneer.” Even later doken we het water in, op een startsein van Frank. Geen Roel die de tijd bijhield. Mariëlle liep uit! Na twee baantjes lag ze meer dan een lichaamslengte voor op Frank, die iets voor mij lag. Verdorie!
Ik concentreerde me op m’n techniek: vingers meer gesloten houden, betere regelmaat in m’n beenslag. En langzaam kwam ik bij; het 5e baantje zwom ik gelijk op met Frank, het 6e lag ik een halve lichaamslengte op hem voor. Maar Mariëlle zwom nog steeds op kop, twee meter voor me. In een perfect tempo, geen enkele aanwijzing dat ze inkakte. Als ze keerde, deed ze dat ook uitstekend, zag ik: een halve meter voor de kant in elkaar rollen, keren en meteen hárd afzetten. Het 8e en 9e baantje liet geen verschil zien, bij het keren voor het 10e baantje maakte ze echter een foutje en zette ze niet goed af. Daardoor kon ik gelijk met haar komen. Oké Gon… Nu alles op alles: vlinderslag! Vermoeiend, maar de enige kans dat je haar kunt passeren!
En ik schakelde over op ‘nood-ademhaling’, een truc die Rick ons had geleerd: in plaats van bij elke slag boven water adem te halen, deed ik het nu om de andere slag. Dat scheelde per twee slagen misschien een halve meter, maar het scheelde iets. En ik kon dit maar één baantje volhouden wist ik, daarna was ik óp. Maar misschien nét het verschil tussen…
Ik tikte aan en zag Mariëlle een fractie van een seconde na mij de kant aanraken. Frank kwam ruim een seconde later. Daarna zag ik even niets meer, hing ik apathisch hijgend aan de kant. “Verdorie meiden… Ik dacht dat ik aardig kon zwemmen…” Frank mopperde op zichzelf. Ik was nog niet in staat om een gevat antwoord te geven en ook Mar had haar adem voorlopig even nodig voor zuurstof in plaats van een lollige opmerking. Na een minuutje was ik weer een beetje bij de les en keek Frank aan.
“Ik heb er even… over gedacht om nog op je… te wachten, Frank. Maar dan… zou het zwembad al… gesloten zijn, denk ik…” Hij keek me boos aan. “Trút!” Mariëlle keek eerst mij aan, toen Frank. “Sorry Frank. D’r zwom een… vent achter ons aan. En als… dame kun je dan maar… beter zorgen dat je sneller zwemt.” Zijn gezichtsuitdrukking veranderde niet: hij bleef boos kijken. “Voor jou geldt hetzelfde als voor Gon. Meer adem besteed ik er niet aan.” Mariëlle keek naar mij. “Jij gaat het moeilijk krijgen vanavond, Gon…” Ik trok een wenkbrauw op. “Hoezo?” “Om het goed te maken, natuurlijk.”
Ik veegde een sliert nat haar uit m’n gezicht. “Dan moet meneer eerst maar eens bij me in de buurt zien te komen. Als hij net zo snel is als zojuist, geef ik er geen dubbeltje voor.” Frank gromde. Mariëlle was de verstandigste. “Kom. Even de spieren laten rusten; een paar baantjes rugslag. Op een bejaard tempo graag.” En dat deden we dan maar. Ik voelde mijn spieren ontspannen… Lekker!
Tijdens het derde baantje hoorde ik achter me plotseling een boel gespetter en Frank die vloekte. Ik keek om: Frank greep naar zijn linkervoet en had moeite om boven te blijven. Kramp? Ik draaide snel om en duwde hem naar boven. Hij hapte naar adem. “Verdomme… m’n kuit! Compleet op slot… Ik trok zijn hoofd naar me toe en nam hem, op m’n rug zwemmend, mee naar de kant. Hangend aan een stang trok hij z’n tenen op, zijn gezicht vertrokken van de pijn. “Er uit! Onder de hete douche jij!”
Samen met Mariëlle hielp ik hem het water uit en strompelend liep hij tussen ons in richting douches. Op dat moment kwam badmeester Roel een hoek om. “Wat is er aan de hand?” Ik wees op Frank. “Gillende kramp in z’n kuit.” Roel nam hem van Mariëlle over. “Kom maar. We hebben hier een hete douche, speciaal hiervoor.” Twee hoeken om en hij leidde ons een ruime doucheruimte in. Een plastic kruk, stangen aan weerskanten… “Zitten!” En hij zette de douche aan. Heet! “Onderbeen er onder houden. Ik ga je voet even omhoog trekken, dan is die kramp er snel uit. En ja, dat doet misschien even pijn.” Roel trok Frank z’n tenen omhoog en Frank vertrok zijn gezicht. “Auw, verdomme!”
Roel was kort en bondig. “Stel je niet aan. En vloeken helpt ook niet.” Frank gromde wat onduidelijks. Roel masseerde vervolgens beide kuiten kort en wees toen op een soort brancard. “Liggen. Op je buik, dan neem ik je benen onder handen.” Hinkend klom Frank er op en ging liggen. En vervolgens nam Roel zijn kuiten goed onder handen: trommelend met de zijkant van zijn handen, knijpend en als laatste masserend. En na vijf minuten zei hij: ”Zo. Volgens mij is een en ander weer soepel. Nu nog even blijven liggen en beide benen ontspannen houden. Over twee minuten mag je opstaan.”
Vanuit de deurpost hoorden we Mariëlle. “Ik denk dat ik binnenkort ook eens kramp ga krijgen, Roel…” Hij draaide zich om. “Dan ben je mooi te laat, Mariël. Je was toch gestopt in ons zwemgroepje? Dan stop ik met masseren, hoor.” Ze stak haar neus in de lucht. “Poe! Je hebt mij nog niet één keer hoeven masseren, meneer van Raaij!” Hij zei droogjes: “Klopt. Jammer hé?” en vervolgens liep hij de douche uit, Mariëlle voorbij. Frank keek mij aan en schudde bijna onmerkbaar met zijn hoofd, dus ik hield mijn commentaar maar weer voor me.
Een minuut later stond hij op. “Oké… volgens mij werkt alles weer volgens de gebruiksaanwijzing. Nu maar even afdrogen en aankleden, dames.” “Moet ik je helpen, zielepoot?” Hij keek me aan. “Nou, dat zou niet verkeerd zijn, schat. In zo’n ‘familie-kleedruimte’ is wat meer plaats. Gaan we daar eens in.” Mariëlle snauwde bijna: “En niet langer dan tien minuten! Ik hou de tijd bij. Als het langer duurt kom ik jullie halen, denk er om!” Ik draaide me naar gaar om en zei langzaam: “Dat is pure bluf, dame. De doorbloeding van de haarvaten in je wangen zou wel eens overuren kunnen gaan maken als je daar binnenkomt en wij zijn druk bezig.” En Frank vulde aan: “Maar je bent welkom hoor… als je durft.” Mariëlle snoof en liep naar de dames-kleedhokjes. “Kóm, zielepoot, aankleden. Ik hoop dat je nog wel kunt autorijden en sjouwen, want ik heb niks aan manke verhuizer.”
Zonder incidenten kleedden we ons aan en na negen minuten stonden we in de hal. Mariël stond daar al te wachten. “Nou, dat valt me mee van jullie… Ik was me al moreel aan het voorbereiden om…” Ik onderbrak haar. “Nogmaals: je bent een bluffert, Mar. Maar wel lief dat je waakt over Frank zijn kuisheid.” Die proestte het uit. Maar Mar was niet meer zo snel voor één gat te vangen en zei droog: “Da’s hard nodig met jou in de buurt, Gon.”
Ik keek haar stomverwonderd aan. “Is dit dat meisje wat een paar weken terug als een grijs muisje aantekeningen zat te maken in Terschuur en het liefst onder tafel was gedoken als ik een keertje nieste?” Mariëlle liep op me af en sloeg haar armen om me heen. “Ja. En datzelfde meisje is aardig bijgespijkerd door een rossig kreng.” Ik kreeg een zoen op m’n wang en hoorde zachtjes: “Dank je wel daarvoor.” En achter ons hoorde ik Roel zeggen: “Nounou…” Frank haakte daar meteen op in. “Wou je ook zo’n bedankje, Roel? Kom maar hier, hoor…” Roel keek twijfelend. “Van jou? Ehhh…”
Ik maakte me los en liep naar hem toe. “Dank je wel dat je mijn zielige vriendje hebt gemasseerd, Roel.” Ik sloeg twee armen om hem heen en gaf hem drie zoenen op zijn wangen. En daarna zei ik plagend: “Misschien had je liever gehad dat Mariëlle je bedankte, maar hé… soms zit het mee, soms zit het tegen.” De doorbloeding van zijn gezicht was ook bij hem prima in orde, zagen we meteen daarna. En hij draaide zich razendsnel om en verdween.
Ook Mariëlle stond rood te wezen en zei boos: “Vuil kréng!” Ik knipoogde. “Tot morgen, schat. Doe je je ouders de groeten?” Ik pakte Frank onder de arm. “Kom schatje. Dan gaan we verder met waar we in die kleedruimte mee begonnen.”
Buiten zei ik: “Shock-therapie. Is soms nodig.” Frank keek me onderzoekend aan. “Dat zal best. Maar om dat toe te dienen met het voltage van het hoogspanningsnet, zijnde 380.000 Volt… De meeste patiënten overleven dat niet, hoor. Ehhh…Rij maar achter me aan, Gon. Dan kun je me uit de berm vissen als ik op de Koningsweg een aanval van kramp krijg.”
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Lyvyan, 63 jaar. Voel je dat er meer verborgen ligt? Op mijn prive pagina laat ik zien wat gebeurt als je de fantasie verder volgt...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
SaSyTie (30)
Cheryne (22)
Ainarij (29)
GeryL (27)