Vakantie In Frankrijk - 2

Midden in de nacht schrik ik wakker. Iets kouds en nats glijdt over mijn been. Ik knipper met mijn ogen in het donker. De tent ruikt naar natte aarde en regen. Buiten klettert het keihard, maar binnen… binnen is het nog erger.

“Anna,” fluister ik schor.

Ze mompelt iets onverstaanbaars. Ik pak mijn telefoon, zaklamp aan. Het licht glijdt over de vloer: een dunne beek stroomt dwars door onze binnentent. Alles glanst vochtig. Onze tassen staan in een plasje en de slaapzakken zijn donker van het water.

“Anna, wakker worden. Het lekt overal.”

Ze komt overeind, haar haar plakt warrig tegen haar wang. Samen schijnen we rond. Het water sijpelt onder de rits door en druppelt van de stokken.

We ritsen de tent open en kruipen de centrale ruimte in. Daar is het niet veel beter: water komt via de naden en door de rits naar binnen. Alleen de binnentent van Lieke en Richard ligt iets hoger op een bultje grond – daar is het nog droog.

“Lieke! Richard!” roep ik zacht maar dringend.

De rits gaat open. Richard steekt zijn hoofd naar buiten, zijn haar zit door de war en zijn boxer zit binnenstebuiten. Hij heeft hem duidelijk haastig aangetrokken en de bobbel erin verraadt precies wat ze net aan het doen waren.

“Shit,” mompelt hij als hij de ravage ziet. “Dit is niet te fixen vannacht.”

We proberen met ducttape de rits af te plakken, maar het water lacht ons uit.

“Kom maar bij ons,” zegt hij uiteindelijk. “Het luchtbed is niet groot maar we zien wel. Morgen fixen we het wel.”

Lieke gluurt met nog rode wangen naar buiten. Ze knikt. "Wacht even hoor even wat aan doen"

Zo kruipen we met z’n vieren op hun luchtbed. De Slaapzakken ritsen we aan elkaar tot één grote deken. Het is krap. Té krap. We liggen allemaal op onze zij, lepeltje-lepeltje. Ik voel Anna’s blote billen warm tegen mijn schoot drukken – onze nachthemden zijn omhoog gekropen in de chaos. Mijn arm glijdt vanzelf om haar middel en mijn hand rust op haar zachte buik. Haar ademhaling is rustig, maar mijn hart bonkt als een bezetene.

Achter me voel ik Richard. Zijn boxer schuurt licht langs mijn billen als hij zich instelt. Het stoort me niet echt… of toch wel? Het is warm, dichtbij, maar anders dan bij Anna. Bij haar tintelt alles.

Langzaam val ik weer in slaap, gewiegd door het geluid van de regen en de lichaamswarmte om me heen.

’s Ochtends word ik als eerste wakker. Grijs licht sijpelt door het tentdoek en het regent nog steeds.

Anna ligt nog steeds tegen me aan, haar billen warm en zacht in mijn schoot. Haar hand is in haar slaap over de mijne gegleden; mijn vingers rusten nu op haar borst. Ik voel haar stijve tepel onder haar dunne nachthemd in mij hand drukken. Mijn adem stokt. Dit voelt fijn, heel fijn.

En dan… Richard. Hij heeft zich omgedraaid in zijn slaap. Zijn stijve drukt nu vol tegen mijn kontje, alleen die dunne stof van zijn boxer nog tussen ons in. Hij ademt diep en beweegt een beetje – alsof hij droomt en per ongeluk aanduwt. Ik voel hem kloppen, verslappen, dan weer harder worden als hij onbewust wiegt. Elke beweging stuurt een schokje door me heen. Het is fout. Het is zo fout. Maar mijn lichaam reageert toch: een warme gloed tussen mijn benen, mijn tepels voelen strak tegen de stof.

Anna zucht zachtjes in haar slaap. Haar borst drukt voller in mijn hand. Ik durf niet te bewegen, bang dat ik het erger maak… of juist beter.

Dan doe ik het enige wat ik kan bedenken: ik doe net alsof ik me uitrek. Armen omhoog, benen strekken, een klein kreuntje ontsnapt me. Ik draai een beetje weg van Richard – net genoeg om afstand te maken, maar niet genoeg om het contact helemaal te verbreken.

“Mmm… auw,” mompel ik. Mijn voeten raken ineens koud water. De plas is groter geworden.

Anna opent haar ogen, knippert. “Wat… oh shit, natte voeten.”

Richard gromt, draait zich terug, probeert de bobbel in zijn boxer te verbergen door snel op zijn andere zij te rollen. Zijn wangen kleuren rood. Lieke lacht slaperig. “Goedemorgen, tent-zwembad.”

We kijken elkaar aan in het schemerdonkere licht. Iedereen is nat, verkreukeld en half aangekleed. De spanning hangt nog in de lucht – die kus van gisteravond met Anna, de aanrakingen vannacht, Richards… eh… ochtendgroet. Niemand zegt het hardop, maar we voelen het allemaal.

Buiten plenst de regen door. Binnen in de tent is het warm, benauwd, en vol met onuitgesproken dingen.

“Ik ga wel stokbrood halen,” zeg ik, gewoon om iets te doen te hebben. Ik kruip de tent uit, graai in mijn tas naar iets dat nog een beetje droog is. Skinny jeans, een simpel shirtje, mijn doorweekte hoodie. Alles plakt, alles is nat, maar naakt rondlopen is geen optie. Waarom heb ik ook geen fatsoenlijke jas meegenomen? Dom dom dom.

Richard komt half aangekleed naar buiten – boxer, T-shirt dat aan zijn borst plakt. En een broek in zijn handen “Ik ga mee,” zegt hij met een slaperige grijns.

Samen ploeteren we door de plassen naar het bakkertje. De geur van vers brood en croissantjes slaat ons tegemoet. We laden een zak vol en lopen terug met de regen in ons gezicht.

Onderweg komen we de buurman tegen – die leuke vader van Bas en Lars. Hij ziet ons doorweekt lopen en lacht breed. “Hebben jullie de zondvloed overleefd?”

We leggen alles uit: tent lek, slaapzakken nat. Het luchtbed is een eiland en alles nat. Hij schudt zijn hoofd. “Kom bij ons ontbijten. Bij ons is het droog, warm en we hebben genoeg plek. En we hebben warme koffie. Dan kunnen jullie even opwarmen.”

Anna en Lieke juichen bijna als we het vertellen. Binnen in hun tent is het warm, droog, en het ruikt naar koffie en jam. We hangen onze natte spullen op stokken en gaan aan tafel zitten. Dan rollen Bas en Lars uit bed –hun haar is warrig en ze hebben alleen hun boxers nog aan. Ze schieten terug hun binnentent in met onverstaanbaar gemompel. Even later komen ze weer tevoorschijn: haar netjes, een lekker luchtje om ze heen, mooie strakke T-shirts aan. Wij zien eruit als verzopen kittens, maar het maakt hen niks uit. Ze kijken ons aan alsof we de zon zelf zijn.

Het ontbijt is perfect: warme croissantjes, stokbrood met boter en jam en koffie die dampend in mokken staat. We lachen om de regen, vertellen verhalen en plagen elkaar. Bas zit naast me, zijn knie raakt per ongeluk de mijne. Of niet per ongeluk? Ik voel vlinders, maar doe net alsof ik het niet merk.

Na het eten spelen we bordspelletjes, kaarten we en lachen tot we pijn in onze buik hebben. De jongens willen dolgraag iets met ons doen: strand, wandelen, vuur maken. Maar buiten plenst het nog steeds. Samen met de buurman checken we buienradar op zijn telefoon. “De hele week word het grijs en nat,” zucht hij. “Geen droge dag in zicht.”

We kijken elkaar verslagen aan. Nog een hele week modder, kou en een muffe tent? Daar gaat onze perfecte vakantie. Ik voel tranen prikken, maar slik ze door.

Dan zie ik het op de kaart: verder zuidelijk, richting de middellandsezee een helderblauw vlakje. “Als we naar Lac du Salagou gaan,” zeg ik, “is het daar droog. Kijk, rood gebied, geen regenwolken.”

Stilte. Dan knikt Lieke. “Waarom niet? Weg van deze soep.” Richard: “Auto volgooien en gaan.

We bedanken de buren – knuffels, beloftes om te appen – en breken de tent af in de regen. Alles soppend de auto in: natte slaapzakken, tassen, tentstokken. De auto ruikt muf, naar nat leer en regen en de ramen beslaan meteen.

We betalen de camping en rijden zuidwaarts. Uren glijden voorbij. Eerst grijs, dan miezer, dan… zon. Flarden blauwe lucht verschijnen. De auto wordt warmer, de ramen gaan open en de wind waait door ons haar.

Laat in de middag bereiken we Lac du Salagou. Het is… adembenemend. Alsof we op Mars zijn beland. Het meer glinstert turquoise-blauw, diep en helder, omringd door glooiende heuvels van dieprode aarde – la ruffe, ijzeroxide-rood. Het voelt wild, ongerept, betoverend. We parkeren, stappen uit, en ademen diep in. Het ruikt er naar lavendel en tijm en de zon op onze huid voed geweldig. Eindelijk droog. Eindelijk vakantie.

Maar bij de receptie schudt de mevrouw al haar hoofd voordat we goed en wel binnen zijn.

“Sorry we zijn helemaal vol.” Ze bladert nog even door haar lijstje. “Wacht… er is nog één klein plekje over, maar eerlijk? Jullie tent past daar echt niet. Het is een plek voor een hooguit twee van die koepel tentjes.

We kijken elkaar teleugestelt aan.

“Vijf minuten hiervandaan is nog een andere camping,” zegt ze. “Daar is meestal wel plek. Maar… ik weet niet of het iets voor jullie is.”

“Als het droog is, ben ik snel tevreden,” zeg ik schouderophalend. Ik probeer stoer te klinken, maar in mijn hoofd zie ik al geen zwembad, geen barretje ’s avonds, geen muziek en dansen. Overleven wordt het woord van de dag.

“Veel succes dan,” lacht ze meelevend.

We rijden die vijf minuten. En als we aankomen, lijkt het… best mooi eigenlijk. We stappen uit en lopen naar de receptie.

Een vriendelijke vrouw van een jaar of vijftig begroet ons stralend. “Welkom! Ja hoor, we hebben nog mooie plekjes. Jullie mogen er zelf eentje uitzoeken. En omdat jullie studenten zijn… krijgen jullie korting.”

We juichen bijna. Dit is te mooi om waar te zijn.

Maar dan komt de catch.

“Het is trouwens wél een naturistencamping,” zegt ze rustig, alsof ze het over het weer heeft.

“Nee,” zeggen Anna en ik tegelijk. “Nee, dat ga ik echt niet doen.”

We kijken elkaar met grote ogen aan. Naakt? Hier? Met iedereen?

“Overleg maar even,” zegt de vrouw vriendelijk. “Neem de tijd.”

We lopen naar buiten. Lieke begint meteen te brainstormen. “We kopen gewoon een kleinere tent en gaan terug naar die andere camping. Kan toch?”

“Ik heb het geld eigenlijk niet,” mompel ik. “Maar met een paar keer minder uit eten… misschien.”

Lieke pakt haar telefoon. “Google ‘tent kopen Lodève’…” Ze scrolt. “Niets. ‘Tent kopen Montpellier’… yes, maar die sluiten over een half uur. Dat redden we nooit.”

Richard zucht. “Wild kamperen? Of in de auto slapen en morgen verder kijken?”

We kijken allemaal naar de Volvo. Vier mensen, tassen, natte spullen, slaapzakken… in dat blikje? Geen optie.

Lieke en Richard blijven maar discussiëren. Ik voel me ineens heel klein. Ik pak Anna’s hand, trek haar zachtjes mee terug naar de receptie.

“We hebben nog een paar vragen,” zeg ik.

De vrouw glimlacht geduldig.

“Wat is de gemiddelde leeftijd hier?” vraagt Anna.

“En er lopen toch niet alleen maar oudjes rond?” voeg ik eraan toe.

Ze lacht zacht. “Geen zorgen, meiden. Dit is het hoogseizoen. De meeste ouderen proberen dat juist te vermijden. Nu hebben we vooral jonge gezinnen met kleine kinderen, en ook een paar gezinnen met tieners van jullie leeftijd. Geloof me: het naakt zijn went heel snel. Net als in de sauna.” weet je wat, probeer het een nachtje voor de halve prijs. Dan mogen jullie morgen beslissen of jullie blijven of niet.

We kijken elkaar aan. Sauna… ja, dat klinkt bekend.

“Zullen we het gewoon proberen?” fluister ik tegen Anna. “Voor één nacht. Halve prijs, zei ze. Dan zetten we de tent op, duiken erin en komen er vandaag niet meer uit. Morgen beslissen we of we blijven.”

Anna bijt op haar lip, maar knikt dan langzaam. “Oké. Eén nacht, En dan maken we een plan voor morgen.

We lopen terug naar Lieke en Richard en vertellen dat we voor een nacht betaald hebben.

“Hadden jullie dat niet even kunnen overleggen?!” roept Lieke half lachend, half boos.

Anna legt uit wat we hebben afgesproken. “We hebben weinig keus. En ze zeiden dat het snel went, net als in de sauna.”

Lieke trekt een wenkbrauw op. “Ben jij al eens in een sauna geweest dan?”

“Nou… nee,” geef ik toe. “Maar toen ze het zo zei, klonk het overtuigend.”

We willen net naar de auto lopen om spullen te pakken, als de vrouw naar buiten komt.

Ze heeft een plattegrond in haar hand en zwaait ermee.

“Kijk,” zegt ze, “jullie mogen eerst naar dat gebouw daar, om de hoek. Daar kun je makkelijk parkeren. Trek daar rustig alles uit, en rijd daarna door om een plekje uit te zoeken. Laat me morgen maar weten waar jullie staan. En als de auto leeg is, mag hij daar op de grote parkeerplaats staan.”

Ze geeft ons de kaart, wenst ons veel plezier en loopt weer naar binnen.

Daar gaat ons plan om met kleren aan de tent op te zetten en vandaag niet meer naar buiten te komen.

We rijden naar het gebouwtje. Het is een open kleedruimte: bankjes langs de muren, douches in het midden, haken voor kleding, maar geen hokjes.

Anna kijkt rond. “Een kleedkamer… maar?”

“Ja, wat maakt het nog uit,” zucht Lieke. “We zien elkaar straks toch naakt.”

Ze trekt meteen haar natte trui uit. Het ding plakt en komt met een soppend geluid los. Richard kijkt even weg, maar grijnst dan toch.

We kleden ons uit tot op ons ondergoed. Ik sta daar in mijn rode setje. Richard staat in zijn boxer. We proberen vooral te doen alsof hij er niet bij is, maar dat lukt voor geen meter.

“Wie durft eerst?” vraagt Lieke plagend.

Niemand steekt een hand op. We staan daar maar een beetje te wiebelen met de armen over onze borsten.

Dan komt Anna achter me staan. Zonder iets te zeggen klikt ze mijn bh open. De bandjes glijden van mijn schouders, de cups vallen los en mijn borsten liggen ineens bloot in de warme lucht.

“Anna!” roep ik, half lachend, half geschokt. Ik draai me om en grijp naar haar bh on wraak te nemen, maar ze legt lachend haar handen op de cups en houdt hem stevig vast.

Ik pak de rand van haar string vast en trek hem omlaag. Ze geeft een hoog gilletje, springt een beetje op, maar ik trek door. De string glijdt over haar billen en valt op de grond.

Ik druk mijn lichaam tegen haar aan zodat ze niet bij mijn string kan. Mijn borstjes drukken tegen haar buik als ik lachend probeer om haar bh te pakken te krijgen. Maar dan voel ik Liekes handen op mijn heupen. Voor ik het doorheb, haakt ze haar vingers in mijn string en trekt hem in één beweging naar beneden.

Ineens ben ik helemaal naakt.

“Kom, help me!” roep ik tegen Anna.

Samen duiken we op Lieke af. Ik trek haar string uit terwijl Anna aan haar bh trekt. Lieke gilt en lacht, probeert zich los te wurmen, maar even later ligt ook haar setje op de grond.

Nu is Anna aan de beurt. Ik pak haar van achteren vast – mijn blote borsten drukken warm tegen haar rug, mijn armen om haar middel en haar billen glijden heen en weer over mijn schaambeen. Lieke klikt haar bh los en trekt hem uit en Anna’s borsten springen vrij.

Hijgend en proestend ploffen we op het bankje neer. Alle drie naakt, blozend en een beetje buiten adem.

En dan zien we Richard. Hij staat daar nog in zijn boxer, maar de stof staat strak gespannen. Een flinke bult, duidelijk zichtbaar. Hij heeft van de hele show genoten.

“Strip, strip, strip!” roepen we in koor.

Lieke staat op, loopt achter hem langs en haakt haar vingers in de rand van zijn boxer. Langzaam, verleidelijk trekt ze hem omlaag. Zijn erectie springt vrij, hard en kloppend. Richard wordt rood, maar lacht mee.

We liggen dubbel.

Maar nu moeten we naar buiten.

“Oeps… spannend,” mompelt Anna.

We doen steen-papier-schaar om te bepalen wie eerst de deur opendoet.

“Neee, ik moet eerst.”

Anna pakt mijn hand. Samen open ik de deur en ik stap naar buiten. De zon schijnt warm op mijn naakte huid. Alles voelt ineens heel bloot: mijn borsten die bewegen bij elke stap, billen die wiegen, en de wind die langs plekken glijdt waar normaal altijd stof zit.

En daar staat opeens een man op zijn fiets. Hij is een jaar of dertig en niet onaantrekkelijk, maar het eerste wat ik zie is zijn slappe, maar enorme penis die loom tussen zijn benen hangt. Hij kijkt ons aan, glimlacht vriendelijk, zegt iets vrolijks in het Frans en fietst rustig verder, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Vijf minuten geleden had ik nog nooit een piemel in het echt gezien (plaatjes tellen niet mee), en dit was nummer twee.

Anna proest het uit. “Wen er maar aan, Laura. We gaan er nog veel meer zien voor we hier weer weg zijn.”

Met een hoofd zo rood als een tomaat stap ik de auto in. We giechelen en lachen om de blote fietser, proppen onszelf naakt op de achterbank tussen de tassen en rijden de camping op, op zoek naar een goed plekje voor de tent.

De zon brandt op onze blote huid door de ramen. Alles tintelt. Alles voelt nieuw. En ergens diep vanbinnen weet ik: dit wordt een vakantie die ik nooit meer vergeet.

Trefwoord(en): Camping, Frankrijk, Vakantie, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!