The Velvet Riot - 7

Hoofdstuk 13: Het Laatste Akkoord

Het laatste akkoord van de try-out tour sterft langzaam weg in de grote zaal van het Paard in Den Haag. Chris laat zijn gitaar tegen de versterker leunen, wat resulteert in een snerpende, langgerekte feedback. Wanneer de felle zaallichten aanspringen, onthullen ze een zee van bezwete gezichten en een waas van condens die tegen het plafond hangt. Elena staat in de coulissen en laat haar camera zakken. Haar oren suizen hevig. De ontlading rolt in golven van het podium af. Chris, Dave en Mark strompelen de trap af. Ze praten amper. Ze leunen alleen even tegen de kille betonnen muur van de gang om op adem te komen.

Een dik uur later heerst er een welkome rust op de donkere parkeerplaats achter de zaal. Het zware sjouwwerk zit erop. Versterkers, statieven en loodzware drumkisten liggen stevig verankerd met spanbanden in de koffer van de Ford Transit. De bandleden verzamelen zich rond de open laadklep. De adrenaline ebt langzaam uit hun bloedbaan en maakt plaats voor een prettige, lome vermoeidheid die in hun spieren trekt. In het midden staat een halfvolle krat bier.

Dave pakt een flesje en wrikt de kroonkurk los met de onderkant van zijn plastic aansteker. Het dopje ketst met een droge tik op het asfalt. "Proost," zegt de bassist, waarna hij het bruine glas in de lucht heft. "We hebben het gehaald jongens. Tien shows. Geen doden, hooguit wat lichte gehoorschade en een chronisch slaaptekort. Ik noem dat een klinkende overwinning." Mark pakt eveneens een flesje en tikt de hals tegen die van Dave. De drummer wrijft over zijn stijve schouders. "We klinken eindelijk zoals het hoort. De timing zit goed. Die overgang voor de brug in ‘Concrete Sky’ liep vanavond perfect synchroon. Je zag de voorste rijen gewoon even naar adem happen."

Chris zit met zijn benen over de rand van de stalen laadklep te bungelen. Hij slaat een arm om Elena heen en trekt haar tegen zich aan. Hij staart bedachtzaam naar een plas water op het asfalt, waarin het gele licht van een lantaarnpaal weerspiegelt. "Het was afzien," stemt Chris in. Zijn stem klinkt schor na vier weken zingen in rokerige ruimtes. "We vertrokken als een stelletje amateurs met een paar goede ideeën. Nu staat de set als een huis. Elke noot klopt." Hij kijkt de kleine kring rond. Dave leunt met gesloten ogen tegen de bumper. Mark staart naar de donkere hemel, stilletjes nagenietend van de strakke ritmes die hij vanavond heeft neergelegd. Er heerst een zeldzaam gevoel van broederschap tussen de drie mannen.

"Overmorgen is het over met de rust," mompelt Chris na een tijdje. De gedachte werpt een kleine schaduw over zijn gezicht. Hij neemt een slok van zijn bier en fronst. "Dan zitten we weer opgescheept met Sander en Marcus. Vanaf morgenochtend is het gedaan met muziek maken. Dan draait alles om marketingstrategieën, radiovriendelijke mixen en gesprekken over onze styling." Dave haalt zijn schouders op. "Laat ze lekker lullen, man. Zolang zij de rekeningen betalen en zorgen dat er koud bier in de koelkast staat, maakt het mij niks uit."

"Het voelt alsof we de controle weggeven," probeert Chris zijn onrust onder woorden te brengen. "Alsof we een product worden." "We zijn een product," countert Mark nuchter. "Een verdomd goed product. Wij maken de muziek, Chris. Dat kunnen zij niet. Ze hebben ons harder nodig dan wij hen." Elena glimlacht om de droge analyse van de drummer. Ze leunt met haar hoofd tegen Chris' schouder en luistert naar hun stemmen. De kameraadschap tussen de bandleden ontroert haar. Ze hebben de afgelopen weken afgezien, gevloekt om weigerende versterkers, ruzie gemaakt in veel te krappe kleedkamers maar de boel telkens weer gelijmd.

"Jullie klinken echt goed," zegt ze eerlijk. "De energie die jullie vanavond lieten zien, was indrukwekkend. Het klopt gewoon." Ze tikt zachtjes op de bolle cameratas die veilig op haar schoot rust. "En het ziet er op beeld gelukkig ook nog eens professioneel uit. Ik heb een paar shots van jou, Dave, waar je daadwerkelijk op een muzikant lijkt in plaats van een verdwaalde toerist." Dave grijnst breed. "Kijk, dat is de bevestiging die ik nodig heb. Mijn moeder zal trots zijn."

Chris verplaatst zijn hand en verstrengelt zijn vingers met de hare. Hij kijkt haar aan in het flauwe licht van de straatlantaarn. "Zonder jou was deze hele tour een stuk zwaarder uitgevallen, El," zegt hij serieus. "Jij hield ons met beide benen op de grond. Telkens als ik me dreigde te verliezen door de zenuwen of als we liepen te zeiken op elkaar, zorgde jij voor perspectief." Mark knikt instemmend. Hij heft zijn flesje in een klein saluut haar kant op. "Je hebt ons in toom gehouden. Bovendien heb je Dave een paar keer succesvol weerhouden van het dragen van die afschuwelijke rode broek. Daar zijn we je allemaal dankbaar voor." "Hé, die broek is vintage," protesteert Dave zwakjes. Ze blijven nog een tijdje gemoedelijk hangen. Het bier vloeit traag. Ze halen herinneringen op aan de afgelopen weken: het lekkende dak in de kleedkamer in Groningen, de kapotte zekering halverwege de set in Tilburg, de euforie van de Melkweg. Ze dromen even hardop over de toekomst, over grotere zalen en het album dat ze gaan opnemen.

Een half uur later start Mark de zware dieselmotor van de Transit met een rochelend geluid. Dave trekt de massieve achterdeuren met een harde klap dicht en sluit de laadruimte af. De bus rolt langzaam de donkere nacht in, richting het zuiden, terug naar Antwerpen. Terug naar huis. Chris en Elena nemen hun inmiddels vertrouwde plek in op de achterbank. Nu ze zitten, slaat de vermoeidheid van de afgelopen maand onverbiddelijk toe. Het eentonige zoemen van de autobanden over het asfalt werkt hypnotiserend en sust de inzittenden in een lichte sluimer. Chris laat zijn hoofd tegen de zijruit rusten en trekt Elena met zijn vrije arm nog iets dichter tegen zich aan. Ze nestelt zich comfortabel tegen zijn borst.

"We pakken straks snel mijn spullen uit," fluistert hij zachtjes tegen haar kruin. "Daarna gaan we direct door naar de studio. We sluiten de deur en zetten onze telefoon af." Ze kijkt even naar hem op. "Geen zin om nog een afzakkertje te drinken in de stad?" Hij schudt zijn hoofd. "Ik wil geen andere mensen zien vanavond. Geen muzikanten, geen fans, geen vragen. Ik wil gewoon rust met jou, ergens waar niemand ons kan vinden, voordat we morgen in dat hele mediacircus stappen."

Hoofdstuk 14: Het Oog van de Orkaan

De regen tikt in een gestaag ritme tegen het schuine dakraam van de Antwerpse studio. Het zachte geroffel vormt een natuurlijke barrière tegen de drukte van de stad buiten. Binnen heerst een behaaglijke warmte. Chris en Elena zitten in kleermakerszit op het versleten vloerkleed. Om hen heen liggen stapels vinylplaten en rondslingerende plectrums. Tussen hen in stoomt een kartonnen bak met afhaalchinees. Gewoon lauwe bami en satésaus op een druilerige avond. Het voelt als een verademing.

Chris prikt afwezig met zijn plastic vork in de noedels. Hij kauwt traag en staart donker voor zich uit. De stuwende energie die hem op het podium onkwetsbaar maakt, is verdwenen en omgeslagen in een piekerend zwijgen. Morgen wacht de vuurdoop. De televisieshow in Amsterdam vormt de officiële lancering van hun single. Het is het beslissende moment waar Marcus en Sander de afgelopen weken hun hele zakelijke strategie op hebben afgestemd.

""Je denkt te hard," zegt Elena zachtjes. Ze zet haar bakje opzij en schuift dichterbij, zodat haar blote knie de stof van zijn spijkerbroek raakt. Ze zoekt het fysieke contact om hem uit zijn gedachten te trekken. Chris zucht, laat zijn vork in de bak vallen en leunt achterover op zijn handen. Hij bestudeert een opgedroogde vochtplek op het plafond. " Ik ben bang dat ik het verpest, El." bekent hij. De onzekerheid klinkt helder door in zijn hese stem. "Het is Live televisie... één verkeerde zin en ze slachten me af. Sander heeft me een hele lijst met 'do's en don'ts' gegeven. Niet vloeken. Niet over politiek praten. Lachen als de host een grap maakt, ook als hij niet grappig is."

"Je hoeft daar echt geen afgericht dier te spelen," stelt Elena hem gerust. Ze kruipt nog iets dichter tegen hem aan. "Mensen luisteren naar jullie muziek vanwege de eerlijkheid. Ze voelen de rauwe emotie en herkennen de pijn. Als jij morgen aan die tafel zit en antwoord geeft vanuit jezelf, prikken de kijkers wel door de rest van de poppenkast heen. Je bent slim genoeg om hun oppervlakkige spelletjes te doorzien." Hij draait zijn gezicht naar haar toe. De koperkleurige gloed van de schemerlamp benadrukt de donkere kringen onder zijn ogen. De laag bravoure is weggesleten. "Wat als de naakte waarheid tegenvalt?" vraagt hij kwetsbaar. "Misschien ontdekken ze dat ik gewoon een jongen uit de provincie ben die toevallig wat akkoorden aan elkaar rijgt."

Elena buigt zich naar hem toe en legt haar handen op zijn warme wangen. Ze voelt de lichte stoppels van zijn baard kriebelen tegen haar handpalmen. Ze wacht tot zijn onrustige blik de hare vindt. "Dan zien ze precies wat ik zie," zegt ze met een zachte, overtuigende stem. "Iemand met een belachelijk groot talent die toevallig ook nog een groot hart heeft. Iemand die de chaos aankan en mij aan het lachen krijgt in de stromende regen. Een man van wie ik hou." Het is de eerste keer dat die woorden zo helder vallen in een nuchtere setting. Ze weerklinken in de stille ruimte als een onweerlegbaar feit, ontdaan van de hitte van een dronken nacht of de roes na een optreden. De harde spanning in Chris' gezicht smelt langzaam weg. De paniek in zijn donkere ogen maakt plaats voor een stille, diepe dankbaarheid.

Hij pakt haar polsen beet en trekt haar handen naar beneden. Hij drukt een zachte kus op de binnenkant van haar pols, precies op de plek waar het bloed onder de dunne huid klopt. "Jij bent de enige reden dat ik nog rechtop sta," fluistert hij. "Jij bent mijn anker. Zonder jou zweef ik stuurloos weg in al die torenhoge verwachtingen." Hij komt overeind en rommelt even in de zak van zijn spijkerbroek. Hij haalt zijn hand tevoorschijn en opent zijn vingers. Op zijn handpalm ligt een bekraste, zilverkleurige sleutel met een donkerblauw gitaarplectrum eraan. "Ik wilde wachten tot na de tour," zegt hij. Er sluipt een zeldzame, jongensachtige verlegenheid in zijn houding. "Toch wil ik dat je hem vanavond al krijgt." Hij legt de sleutel voorzichtig in haar hand.

"Chris..." begint Elena, verrast door de onverwachte wending. "Het is van de voordeur beneden," legt hij gehaast uit. Hij wijst om zich heen naar de rommelige vloer en de opgestapelde instrumenten. "Ik weet dat het geen paleis is. De ramen tochten en de bovenbuurman draait soms midden in de nacht harde opera. Maar het is mijn thuis. Ik wil die veilige plek met je delen. Ik wil dat je hier altijd naar binnen kunt wandelen, ongeacht of ik er ben of niet. Dit is vanaf nu ook jouw plek."

Elena sluit haar vingers om het metaal. Het fysieke gebaar is klein; maar de achterliggende betekenis voelt gigantisch. Tussen alle vluchtige hotelkamers, voorbijrazende snelwegen en tijdelijke kleedkamers biedt hij haar een stukje tastbare houvast. Een thuisbasis in een onzeker bestaan. Ze kijkt op en lacht door een waas van opkomende tranen heen. "Je beseft toch dat dit consequenties heeft? Ik ga gordijnen ophangen die niet penetrant naar rook stinken. Ik ga de koelkast vullen met gezond eten. Bier en een uitgedroogd stuk kaas accepteer ik vanaf nu niet meer als volwaardige maaltijd."

Chris leunt achterover en lacht hardop. Het geluid doorbreekt de bedompte zwaarte van de afgelopen uren. "Dat klinkt als de beste deal die ik in maanden gesloten heb. Sander kan er nog wat van leren." Hij slaat zijn armen om haar middel en trekt haar speels mee omlaag. Ze vallen samen achterover op de zachte stapel kussens en het kleed. De geur van zijn wasmiddel mengt zich met de kruidige geur van het eten. Ze liggen lange tijd zwijgend verstrengeld en luisteren naar de regen die de stad schoonspoelt. De vertrouwde fysieke aantrekkingskracht zindert tussen hen in. Toch dicteert de vermoeidheid van de tour een ander ritme. De pure intimiteit van het vasthouden biedt vanavond de perfecte troost.

De ademhaling van Chris wordt na een tijdje zwaarder. "De wekker gaat vroeg morgen," fluistert hij slaapdronken tegen haar kruin. "Sander eist dat ik tezamen met hem naar Amsterdam rijd. Hij wil de autorit gebruiken voor een laatste, uitgebreide mediabriefing. Ik ontsnap er onmogelijk aan." Een onverwachte steek van onbehagen trekt door Elena’s borstkas. Het voelt als een subtiele poging van het management om een grens tussen hen te trekken. Ze negeert dat waarschuwingssignaal bewust. Vanavond hoort hen toe. "Dat is prima," sust ze hem. "Dave en Mark nemen me vast mee in de bus. Ik zoek je op zodra we in de televisiestudio arriveren. Ik sta waarschijnlijk in de coulissen naar jou te kijken."

"Blijf naar me kijken," mompelt hij. Zijn greep om haar schouder verslapt iets naarmate de slaap het overneemt. "Wanneer ik daar straks onder die felle studiolampen zit en al die oppervlakkige onzin moet aanhoren... wil ik jouw gezicht zien. Zolang ik je recht in de ogen kan kijken, voelt het ten minste alsof ik de waarheid spreek." “Beloofd,” fluistert ze. Ze vallen in slaap op de grond van de zolderkamer, omringd door lege bakjes bami. De nacht brengt een zeldzame, ononderbroken rust. Het is de diepe slaap van twee mensen die de overtuiging delen dat hun gezamenlijke fundament elke storm kan weerstaan. Met het koper van de sleutel nog steeds stevig in Elena’s hand geklemd, toont hun liefde zich onbreekbaar. De prille, onzekere fase is gepasseerd. Ze bouwen hier samen aan een thuis.

RECENSIE. The Velvet Riot in de Melkweg

Een verpletterende kennismaking

★★★★☆

Wie gisteravond de Oude Zaal van de Melkweg binnenliep, kreeg een stevige muzikale wake-upcall. Zonder enige noemenswaardige reputatie of airplay trok The Velvet Riot de aandacht naar zich toe met een gruizige, rauwe rockset.

Door A.Leen

Soms volstaat één doeltreffend gitaarakkoord om de sfeer in een ruimte te laten kantelen. Aanvankelijk oogde het publiek nog afwachtend; The Velvet Riot was immers een onbeschreven blad voor de aanwezigen. Frontman Chris betreedt het podium zonder theatrale gebaren of ingestudeerde praatjes. Hij grijpt de microfoon, opent de set met een zware geluidsmuur en dwingt de zaal tot luisteren. Het gitaarwerk ademt de donkere, broeierige sfeer van de vroege jaren negentig. Zweet en pure overgave bepalen het ritme van de avond.

De essentie van hun optreden schuilt in een strakke wisselwerking. Bassist Dave en drummer Mark leggen een loodzwaar, rudimentair fundament dat de liedjes een indrukwekkende stuwkracht geeft. Daar overheen schuurt de stem van Chris. Hij zingt met een hees, donker timbre, doordrenkt van opgekropte frustratie en rauwe emotie. Hij zwijgt tussen de nummers door en laat de akkoorden liever het werk doen. De dynamiek op het podium verraadt een eenheid die langdurig op elkaar heeft geoefend in vochtige kelders, klaar om de buitenwereld te confronteren.

Tijdens de set toont de band verrassend veel dynamiek. Het ingetogen grungenummer 'Sapphire Storm' biedt halverwege een moment van reflectie. De track bouwt langzaam op, in de beste traditie van Neil Youngs Ragged Glory, en ontpopt zich gaandeweg tot een uitwaaierend, meeslepend gitaarmonster. Iets later vormt de kersverse track 'Invincible' het zwaartepunt van de set. Een trage baslijn trekt de onderhuidse spanning strak aan, waarna de overstuurde gitaren de zaal doen daveren. Al snel scandeert het publiek flarden van het refrein mee, een straffe prestatie voor een nummer dat nergens te beluisteren valt. Ze raken zichtbaar een zenuw bij een generatie die zoekt naar authenticiteit in een strakgetrokken muzieklandschap.

De band kiest voor een indrukwekkend slotakkoord met het actuele 'Fighting Our War'. Met de dreigende situatie in Iran vers in het achterhoofd, projecteert dit nummer de kille werkelijkheid van een gewapend conflict op het dagelijkse leven. De tekst snijdt diep en maakt voelbaar hoe een destructieve strijd zich evengoed afspeelt achter de gesloten deuren van een huiskamer, ver weg van het fysieke front. Het laat de dampende zaal achter met een serieuze, loodzware overdenking.

De hedendaagse muziekindustrie is grillig en verslindt nieuwe gezichten vaak in een moordend tempo. The Velvet Riot bezit evenwel een ongefilterde geloofwaardigheid die je dwingt om te blijven kijken en luisteren. Ze bieden een muzikale uitlaatklep zonder loze beloftes of commerciële knievallen. Als deze band de huidige koers vasthoudt, staat de rockwereld een donkere, fascinerende storm te wachten. Dit was een vuurdoop die nog heel lang zal nazinderen.

SETLIST THE VELVET RIOT (Melkweg, Amsterdam)
Rust on my Tongue
Concrete Sky
Broken Glass
Burn it Down
Sapphire Storm
Wild and Close
The Muse
The Only Promise
Invincible
Tear It Down
Fighting Our War
- - -
Abonneer je op de nieuwsbrief voor extra informatie over de verhaalreeks en/of mij. Stuur me een mail en schrijf je in. Mijn mailadres vind je op mijn profielpagina

Trefwoord(en): Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!