Te Nemen Of Te Laten - 31

Terwijl ik me stilzwijgend onderuit liet zakken op mijn stoel, vroeg ik me af hoe ik in godsnaam de gelijkenissen tussen Frank en Sabine nooit eerder had opgemerkt. Hoewel ze beslist geen eeneiige tweeling waren, zag ik nu de fysieke overeenkomsten tussen hen beiden wel. Ze hadden exact dezelfde bruine ogen, dezelfde ‘Griekse’ neus en dezelfde omlaag wijzende mondhoeken.

Sabine zei ook geen woord. Ze keek me alleen maar indringend aan, met een blik die ik als hoopvol zou omschrijven. Alleen was het me verre van duidelijk waar ze precies op hoopte…

“Waarom kom je me dit nu vertellen?” verbrak ik de stilaan pijnlijk aanvoelende stilte. “Doe je dat om mij definitief weg te jagen uit jullie leven?"

Sabine schudde haar hoofd, stond op en liep rond de tafel tot bij mij. Tot mijn verbazing knielde ze voor me neer, waarna ze haar warme handen op mijn blote knieën legde.

“Juist niet, Tess,” zei ze, zacht maar vastberaden. “Ik vertel het jou omdat ik Frank zie wegkwijnen. Hij mist je zó erg dat hij niet eens meer kan doen alsof hij normaal functioneert. En ik... Ik mis jou ook. Niet alleen als de vrouw die Frank gelukkig kan maken, maar zeker ook omdat ik me zo onwaarschijnlijk goed voel bij jou.”

Haar woorden lieten me eventjes moeilijk slikken. Een rilling trok door me heen bij elke herinnering aan haar. Al helemaal bij de gedachte hoe Sabine mij zo ‘trefzeker’ de voor mezelf onbekende kant van mijn eigen verlangens had leren kennen, maar dan nog…

“Dit kan écht niet, Sabine!” zei ik ferm. “Wat willen jullie dan? Dat ik het 'derde wiel' wordt in een incestrela...?” Het volledige hoge woord bleef steken in mijn keel.

“Nee!” reageerde Sabine vurig. “Ik wil dat we een eenheid vormen. Ooit van polyfideliteit gehoord?”

“Poly… Wat?” vroeg ik.

“Polyfideliteit is een vorm van samenleven, die gekenmerkt wordt door een duurzame, exclusieve relatie tussen meer dan twee personen, zowel emotioneel als seksueel. In ons geval een gesloten cirkel van drie dus, waarbinnen trouw en loyaliteit voorop staan. Het is vergelijkbaar met monogamie, maar dan uitgebreid naar drie partners… Frank aanbidt je. Hij wil een toekomst en daar horen voor hem kinderen bij. Hoe groot mijn liefde voor hem ook is, dat is iets wat ik hem nooit kan geven. Jij bent het ontbrekende puzzelstukje, Tess, voor hem én voor mij. In die riante woonst van hem zullen we geen maskers hoeven dragen. Daar kunnen we met z'n drieën liefhebben zoals we willen, zonder vooroordelen van wie dan ook."

Over Sabines hoofd heen kijkend, dacht ik even aan de flinke bonus op mijn bankrekening. Ik dacht aan de vele eenzame uren hier op mijn studentenkamertje, én aan de geur van Frank.

"Hij weet niet dat je hier bent, hè?" concludeerde ik.

“Nog niet,” glimlachte Sabine hoopvol. “Ik wilde eerst weten of je hart nog steeds 'ja' zegt, ook al zegt je verstand op dit moment 'nee'… Ga met me mee, Tess. Laten we Frank samen overtuigen. Help me om hem te laten zien dat we niet hoeven te kiezen tussen vriendschap, lust en liefde, maar dat het allemaal samen kan vloeien."

Mijn blik kruiste die van de vrouw die zojuist mijn hele denk- en leefwereld aan het wankelen bracht. “Denk jij écht dat Frank een leven met ons allebei zal accepteren?” vroeg ik.

“Ik denk eerlijk gezegd dat hij geen andere keuze heeft,” zei Sabine op fluistertoon. “Zonder jou is zijn wereld kleurloos en zonder hem is de mijne leeg. En jij… Jij hoort gewoon bij ons, lieve Tess."

Hoe simpel en logisch Sabine het ook liet uitschijnen, voor mij was het dat allesbehalve. Zij verwachtte een antwoord, maar ik had vooral nood aan tijd om aan het idee te wennen.

“Ik zal erover nadenken,” zei ik, zodra Sabine haar plaats aan de tafel tegenover mij weer had ingenomen. Ik wilde vooral tijd winnen.

"Je gaat er niet over zitten piekeren, Tess. Je gaat met mij mee!” reageerde ze prompt.

“Nu?”

“Ja… Waarom niet? Had je vandaag nog plannen?”

“Nee.”

“Dus… Ook geen klant vanavond?”

“Nee, ik ben ermee gestopt.”

“Sinds Frank?”

“Ja… Sinds ik terug thuis ben.” Uiteraard was ik niet honderd procent eerlijk, maar het leek me beter om dat eenmalige akkefietje met Van Den Broek voorlopig toch maar achterwege te laten.

“Door hem?”

“Ja,” zuchtte ik, “en ook wel omdat Frank me een ongeziene grote bonus toestopte, waardoor ik het financieel niet meer nodig heb.”

“Gelukkig… Dan is onze opzet geslaagd,” grijnsde Sabine.

“Onze opzet..? Hoezo?” vroeg ik.

“Het was mijn idee,” zei ze. “Ik heb er bij Frank op aangedrongen dat hij jou de middelen zou geven om te stoppen als escorte. Eerst had hij er geen oren naar. Hij vond het een vorm van omkoperij die niet door de beugel kon. Toen ik zei dat ik dan wel zou bijpassen voor jouw studiekosten, ging hij alsnog overstag… Met succes, als ik jou nu hoor.”

Ik knikte, waarna Sabine me vastberaden aankeek. Ze had het initiatief genomen om naar mij toe te komen. Als ik één ding over haar geleerd had, dan was het wel dat ze niet zo snel opgaf. Sabine was een echte doorzetter en dat bleek ook nu weer het geval.

“Kom, we gaan,” zei ze vastberaden. “Aankleden Tess!”

“Ik moet nog inpakken, voor het geval dat…”

“In Antwerpen heb je een hele garderobe ter beschikking,” onderbrak ze mijn tegengesputter. “Jij moet helemaal niks inpakken. Je hoeft alleen maar met me mee te gaan."

Sabine was inmiddels opgestaan en liep door de kamer als een opgedraaide veer, die elk moment kon losspringen. Ondanks de zelfverzekerdheid van daarnet, had zij dus toch ook last van de zenuwen. Ik stond zelf ook op, liep naar haar toe en omhelsde haar.

“Dank je wel, Sabine!” fluisterde ik in haar oor. “Dank je wel!”

“Waarvoor?” vroeg ze.

“Omdat je zo'n goede vriendin bent.”

“Alleen maar een goeie vriendin, schattie..?”

“Een héél goeie vriendin, die ik met de minuut nog meer lief ga hebben… Sabbie!”

“Eindelijk,” giechelde ze, waarna ze me stevig omarmde voor een lekkere knuffel.

Toen een tedere kus op de mond dreigde te ontsporen naar een heuse tongzoen, maakte ik me maar snel los uit haar armen. Het was niet het moment om de situatie zodanig te laten escaleren dat we in mijn bed gingen belanden. Ik haastte me naar de slaapkamer en pakte snel wat kleren uit mijn kast. Ik lette er helemaal niet zo op wat ik aantrok, als het maar paste.

Tijdens de rit naar Antwerpen beantwoorde Sabine alle vragen die ik had over haar relatie met haar tweelingbroer met een ongeziene, hartverwarmende openhartigheid. Geen enkele vraag was haar te gek, integendeel. Uit het niets vertrouwde ze me op een bepaald moment toe dat het haar idee was geweest dat Frank een escorte zou inhuren om mee te pronken op het verlovingsfeest van zijn ex.

“Aanvankelijk wilde hij dat ik zou meegaan, maar omdat Hermina mij kende als Franks huishoudster, leek me dat geen goed idee,” zei Sabine. “We moesten vooral geen slapende hond wakker maken. Uiteindelijk kon ik Frank overtuigen dat het veel meer indruk zou maken op die Duitse troela als hij op haar verlovingsfeest zou verschijnen met een knappe vrouw die veel jonger was dan hij. Als ik Frank mag geloven was jij geweldig in jouw rol als zijn verloofde en zag Hermina groen van jaloezie. Maar dan nog… Het verbaasde mij dat hij jou voor een hele week inhuurde. Dat was oorspronkelijk niet het plan. Toen hij me dat zei, begreep ik dat niet zo, maar nu ik je ken weet ik wel zeker dat jij het beste bent wat hem kon overkomen. Ik denk dan ook dat jij de eerste keer dat Frank je zag een verpletterende indruk op hem gemaakt moet hebben.”

“Dat moet dan vooral met mijn tietjes geweest zijn,” reageerde ik, allesbehalve serieus.

“Hoe bedoel je?” vroeg Sabine, eventjes een zijdelingse, speelse blik werpend op mijn voorgevel.

“Na een grondige vleeskeuring vond hij mijn groot uitgevallen doperwtjes maar niks,” grapte ik.

“Mannen en vrouwenborsten!” giechelde Sabine.

“Precies!” lachte ik met haar mee. “Al heeft hij zich daarvoor een dag later al uitgebreid verontschuldigd.”

Het laatste deel van ons traject verliep grotendeels in een gespannen stilte. Bij het rode licht waar we naar de wijk ‘Nieuw-Zuid’ zouden afslaan, pakte Sabine mijn hand even vast voor een kort, bemoedigend kneepje.

“We krijgen Frank wel overtuigd,” probeerde ze me gerust te stellen, maar dan nog leek het alsof mijn hart tegen mijn ribben beukte toen ze haar auto de inrit naar de ondergrondse garage in stuurde.

Weldra gingen we met de lift naar boven. Uiteraard kende Sabine de toegangscode. De deuren schoven geluidloos open en Franks appartement lag voor ons. Nooit eerder was ik zo nerveus als in dat moment. Wat zou Frank zeggen? Mijn hart bonkte net niet uit mijn borst op het moment dat we de vestiaire binnengingen.

“Kom maar mee,” zei Sabine. Ze liep gelijk door naar de openstaande deur van de riante leefruimte. Aarzelend volgde ik haar. Wat moest ik anders?

“Kijk eens wie hier is!?" zei ze terwijl ze de woonkamer binnenstapte.

Ik zag Frank nog niet, maar omdat Sabine richting de ruime zitbank praatte, nam ik aan dat hij daar zou zitten. Bij de eerste stap die ik over de drempel zette, bleek dat ook te kloppen. Frank zat daar, min of meer ineen gedoken. Met een glas whisky in zijn hand, zat hij voor zich uit te staren in het niets. Hij zag er vermoeid uit en het was bijna hartverscheurend om te zien hoe zo’n sterke man, die normaal gezien de hele wereld aankon, nu letterlijk gebogen ging onder de onzichtbare last van zijn eigen privézorgen. Het leek zelfs alsof hij ons niet eens opmerkte.

“Frank, kijk eens wie hier is!” herhaalde Sabine haar eerdere woorden, dit keer nog iets luider.

“Verdomme Sabine, ik zei je toch dat ik vandaag in geen geval gestoord wilde worden,” bromde hij, zonder op te kijken.

“Ik stoor niet, Frank! Ik breng je terug wat je bent kwijtgeraakt,” zei Sabine kalm.

Toen Frank zich omdraaide en hij mij in de deuropening zag staan, verstarde hij. Het glas viel net niet uit zijn trillende hand.

"Tess? Wat... Wat doe jij hier?" Zijn argwanende blik schoot per direct naar zijn zus. "Sabine, wat heb je gedaan?" stamelde hij.

"Ik heb haar de waarheid verteld, Frank," zei Sabine dapper, terwijl ze naast mij kwam staan en haar arm rond mijn schouder legde. “Ik heb Tess alles verteld,” vervolgde ze. “Over ons… Over hoe we zijn opgegroeid, over de manier waarop wij ons leven delen... En ook hoezeer we haar allebei missen.”

Frank sprong overeind. Zijn gezicht verraadde zowel ongeloof als paniek. "Ben je gek geworden!?” schreeuwde hij. “Sabine, je hebt alles kapotgemaakt…! Tess, het is niet wat je..."

“Frank, hou op!” onderbrak ik hem, met een vastberadenheid waarvan ik zelf niet eens begreep waar ik die zo plots vandaan haalde. "Ik weet het allemaal al, Frank. Ik weet dat zij niet zomaar jouw huishoudster is. Ik weet dat jullie tweelingbroer en zus zijn... En dat jullie een relatie hebben die de buitenwereld nooit zal accepteren of begrijpen."

Frank zakte verslagen terug in zijn stoel, met zijn hoofd in zijn handen. “Dan weet jij nu ook dat ik een draak van een man ben. Een man die jou nooit de normale toekomst kan bieden die jij meer dan wie ook verdient," zei hij, met een stem waar de droefenis net niet vanaf droop.

Sabine liep naar haar tweelingbroer toe en legde haar hand op zijn schouder. "Dat is nu precies waar jij fout zit, Frank,” zei ze zacht. Tegelijkertijd maakte ze mij met haar vrije hand duidelijk dat ik dichterbij moest komen. “Tess wil geen 'normale' toekomst, lieve broer. Ze wil ons… Allebei, dat bedoel ik dus.”

Ik knielde voor Frank neer en legde mijn handen op zijn bovenbenen, net zoals Sabine dat eerder op de dag bij mij had gedaan. "Ik hou van jou, Frank, en ik hou van jouw zus. Alleen durfde ik dat naar jullie toe niet toe te geven. Als het van mij afhangt hoeft niemand van ons te kiezen. Binnen onze cirkel van drie hoeven er geen geheimen meer te zijn.”

Frank keek eerst naar de vrouw die vrijwel zijn hele leven lang zijn anker was geweest. Daarna naar de vrouw die zijn hart pas een week geleden had gestolen.

“Met z’n drieën in mijn appartement?” vroeg hij, met lichtjes vochtige ogen. “Tess, besef je wel wat je zegt? Je bent jong en mooi… Jij kunt elke man krijgen om je eigen gezin mee te stichten."

“Met jou, Frank!” zei ik zacht maar beslist. “Sabine heeft me verteld van jouw kinderwens. Die heb ik ook, maar dan wel alleen als jouw zus erbij hoort en we onze kinderen samen opvoeden.”

Er viel een korte stilte waarin alleen het tikken van de wandklok hoorbaar was. Frank keek naar Sabine, die hoopvol knikte, en toen weer naar mij.

“Ik wil er twee,” zei hij, bijna plechtig.

“Drie!” reageerde ik beslist.

“Deal!” glimlachte Frank.

Langzaam stak hij zijn vrije hand naar me uit en met de andere trok hij Sabine dichterbij.

“Ik was bang dat ik alles zou verliezen,” zei hij met een krop in de keel. “Ik had nooit durven dromen dat de cirkel groter maken dé oplossing zou zijn.”

De spanning in de woonkamer ebde langzaam weg, maar de lucht bleef geladen met een nieuwe, bijna tastbare realiteit. Frank zette zijn glas whisky resoluut op de tafel. De zakenman in hem, gewend aan structuur en duidelijke kaderlijnen, nam het initiatief zichtbaar over van de emotionele man.

“Als we dit doen,” begon Frank, terwijl hij heen en weer keek tussen de twee vrouwen die zijn nieuwe wereld uitmaakten, “dan doen we het maar beter ineens goed… Geen half werk, geen onuitgesproken verwachtingen of verwijten die later als een bom onder ons kunnen ontploffen. Daarom stel voor ik dat we gelijk al enkele afspraken maken, oké?"

Ik knikte en nam naast Frank plaats in de bank, terwijl Sabine aan zijn andere kant dichter tegen hem aanschoof en haar hand op zijn dij legde. De knipoog die ze me toestuurde gaf aan dat zij hetzelfde dacht als ik… Frank ging hier in mee, dus ging het de goede kant op!

“Ten eerste is er de buitenwereld,” zei Frank. Zijn stem was weer krachtig als vanouds. "Sabine blijft officieel mijn huishoudster en vertrouwelinge. Voor jou, Tess, is het een ander verhaal. Jij wordt mijn partner en dus de vrouw met wie ik me in het openbaar vertoon. Dat lijkt mij de enige manier om jouw reputatie en onze privacy te beschermen.”

“Dat begrijp ik,” zei ik kalm, “maar binnenshuis zie ik het anders.”

“Vertel, Tess,” knipoogde Sabine. “Hoe zie jij het?”

“Wel… Binnen deze muren, wil ik geen pikorde,” begon ik. “Thuis wil ik niet 'dé vrouw van' zijn, terwijl Sabine de was en de strijk doet. Als we een eenheid van drie willen zijn, dan hoort daar complete gelijkwaardigheid bij.”

“Precies!” glimlachte Sabine instemmend, waarna zij op haar beurt het woord nam. "Hier in huis ben jij ook mijn partner. Dat betekent tegelijk dat we eerlijk moeten zijn over onze nachten. Frank… Geen stiekem gedoe meer tussen jou en mij, terwijl Tess alleen in de kamer ernaast ligt, of andersom. We verdelen én delen onze tijd, ook in de slaapkamer… Alles in de beste verstandhouding, ook als het over liefhebben en vrijen gaat.”

Peinzend wreef Frank over zijn kin. “Daar ben ik het uiteraard mee eens, maar er is meer.”

Het volgende moment keek hij me diep in de ogen. “Tess... Ik kan het bijna niet geloven dat jij met mij een gezin wil stichten. Natuurlijk maakt mij dat heel gelukkig, maar dan nog… Onze kinderen zullen opgroeien in een ongewone situatie. Ze zullen twee moeders hebben, ook al mag de buitenwereld dat nooit weten. Ben je bereid om die last van die constante camouflage te dragen voor de rest van je leven?”

“Frank, ik kies voor dit leven uit liefde voor jullie allebei,” reageerde ik, zonder de minste schroom of aarzeling. “En tegelijk ook vanuit mijn overtuiging dat dit ons gaat lukken. Onze kinderen zullen opgroeien met meer liefde dan de meeste kinderen in 'normale' gezinnen.”

“En financieel?” vroeg Sabine, gelijk praktisch denkend. "Tess is gestopt als escorte. Ze wil eerst haar studies afronden en dat moet ze kunnen doen zonder afhankelijk te zijn van jou. Ik wil niet dat zij zich een gevangene voelt van jouw bonus of jouw rijkdom.”

Frank knikte naar zijn zus en draaide zijn hoofd terug naar mij. “Sabine heeft gelijk,” zei hij. “Ik stel voor dat we een soort van ‘fonds’ oprichten, waaruit jij naar believen studiegeld kunt lenen, wat je later weer terugstort zodra jouw eigen inkomsten dat toelaten. Als jij je daar beter bij voelt, is dat voor mij helemaal oké. Trouwens… Als jij dat wil, dan starten we na jouw studies binnen de holding een architectenbureau op, van waaruit jij exclusief kunt werken voor elk bedrijf wat we in onze portefeuille hebben. Werk genoeg zou ik denken, maar dat bekijken we later wel. Je krijgt alle tijd van de wereld om daar rustig over na te denken en mijn voorstel is sowieso niet te nemen of te laten.”

Frank wachtte niet op mijn reactie, maar stond op en liep naar het raam van waar hij, ook bij valavond, een perfect zicht had op zijn riante daktuin. Het leek wel alsof hij even tijd voor zichzelf nodig had om te bevatten dat het wel degelijk echt waar was wat er nu gebeurde. Sabine en ik lieten hem maar even alleen met zijn gedachten. Met een arm om elkaar heen, wachtten we af.

"Geen geheimen meer tussen ons drieën,” zei Frank uiteindelijk, met zijn rug naar ons toe gekeerd. “Nooit meer… Als een van ons zich tekortgedaan voelt, leggen we het direct op tafel.”

Hij draaide zich in onze richting en met zijn beide handen voor zich uit kwam hij naar ons toegelopen.

"Is dit wat we alle drie willen?” vroeg Frank. “Een verbond voor het leven, deels in de schaduw voor de buitenwereld, maar vol in het licht binnen onze eigen waarheid?"

Sabine stond op en legde haar hand in de zijne. Toen ik dat spontaan ook deed, voelde dat aan alsof met deze dubbele, onuitgesproken ‘ja’ ons verbond definitief beklonken werd.

De spontane ‘drieweg-knuffel’ die daarop volgde, overtuigde me helemaal dat we de juiste keuzes maakten. Terwijl we volledig in elkaar opgingen, vervaagde de wereld om ons heen tot er alleen nog onze gedeelde hartslag overbleef.

Frank trok zich eventjes terug en keek Sabine en mij om de beurt diep in de ogen.

“Ik wil dit,” fluisterde hij, bijna onverstaanbaar hees. “Niet alleen nu, maar voor altijd. Met jou, mijn Tess… én met jou, mijn Sabbie!"

“Sabine, wil je voortaan ook mijn Sabbie zijn?” vroeg ik, haar liefdevol aankijkend.

“Tuurlijk wel! Heel graag, Tessie! Ik dacht al dat je het nooit zou vragen.” Snel drukte ze een kus op mijn lippen, waarna ze zich tot haar tweelingbroer richtte.

“Frank, wen maar aan het idee dat Tess hier binnen onze veilige cocon ook mijn vrouw is. Je zal haar dus met mij moeten delen, ook in bed.”

“Helemaal akkoord,” grijnsde Frank. “Maar wel op één voorwaarde!”

“En die is?” vroeg Sabine.

“Dat jullie niet alleen met elkaar vrijen als ik weer eens een nacht in Londen of Keulen verblijf, maar ook als ik thuis ben. Ik hoop dat jullie er nooit een probleem van zullen maken dat ik erbij blijf en toekijk hoe jullie de liefde bedrijven.”

“Natuurlijk niet!” beloofden we hem allebei tegelijk, waarna Sabine zei dat ze ervan uitging dat we hem daar tijdens de boottocht vanuit Mykonos al wel van overtuigd hadden.

Tranen van geluk prikten achter mijn oogleden, maar zelfs daarin was ik niet alleen. Ook Sabine had moeite om het droog te houden… Onmogelijk te zeggen wie er juist wie dichterbij trok, maar weldra leken we wel in elkaar verstrengeld. Binnen de beslotenheid van onze tedere omhelzing, zonder ceremonie en zonder getuigen, voelde het momentum ‘echter en hechter’ aan dan welk officieel ritueel ooit kon zijn. Een onwaarschijnlijk gelukzalig moment was het, wat ik voor geen goud had willen missen. . Hét moment ook waarin ik pas goed besefte dat mijn vrouwenhart wel degelijk groot genoeg was voor meer dan één lief… Ik hield van de beide helften van deze geweldige tweeling. Tegelijk hielden ze allebei ook van mij. Meer was er niet nodig om in het volste vertrouwen in een triade te stappen met Frank en Sabine.

“Zullen we onze gemeenschappelijke ‘Ja’ dan eerst maar vieren en bezegelen bij een lekker glaasje wijn op het terras?” stelde Frank voor.

“Goed idee,” zei Sabine, die zich gelijk uit onze omarming losmaakte. “Ik loop er wel even om en breng dan gelijk ook iets te knabbelen mee tegen de honger.”

Terwijl ik hand in hand met Frank alvast naar het terras liep, vroeg ik me glimlachend af hoe Sabine op zo’n moment aan eten kon denken. Wat mij betrof had Frank gerust iets anders mogen voorstellen om onze geloften te bezegelen. Ja, ik had in de eerste plaats last van huidhonger…

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!