Eerlijk Duurt Het Langst - 3

Olivia en Werner waren inmiddels vijf maanden getrouwd en eigenlijk ging alles zijn gewone gangetje. Ik dacht nog wel eens aan Ingrid, maar niet meer dagelijks. Ik had het geaccepteerd dat ik haar niet meer zou zien. Bij wijze van spreken had ik onze nacht samen mee opgeborgen in de la met gelukkige herinneringen, waar ik ook haar slipje een plekje had gegeven.

Een vriendin uit onze groep was jarig en ik keek uit naar weer eens een avond met al onze vrienden. We hadden het erg gezellig met elkaar en we kletsten over van alles en nog wat, tot Olivia zich plotseling tot mij richtte.

"Herinner jij die Ingrid Van Der Jeugd nog van toen op onze bruiloft?" vroeg ze.

Een beetje verward keek ik haar aan en knikte alleen maar.

"Ze heeft het uitgemaakt met Johan, en dat amper vijf weken voor hun bruiloft, Lotte! Kun je dat geloven?" Olivia bleef maar doorpraten over hoe onverantwoordelijk Ingrid wel was en hoeveel pijn ze de arme Johan had gedaan. Ze was gewoon verdwenen uit zijn leven en niemand wist waar ze was.

Eigenlijk luisterde ik al niet eens meer naar Olivia. Er speelde zich een heel andere film af in mijn hoofd. Alle gevoelens van die ene nacht met Ingrid kwamen plotseling terug voorbij. Terwijl de beelden door mijn hoofd flitsten, drong de vraag zich op of deze breuk misschien iets met mij te maken had. Die vraag hield me veel meer bezig dan Olivia's minachtende woorden.

Binnen onze groep ontstond meteen een discussie over mogelijke redenen waarom Ingrid het alsnog had uitgemaakt met Johan. Zelfs de vrienden die Ingrid niet kenden, speculeerden mee over wat een vrouw ertoe zou kunnen brengen om haar bruiloft zo vlak voor de ceremonie af te blazen. Twijfels en het vermoeden dat er een andere man in het spel was, waren de meest voorkomende verklaringen. De discussie leek eindeloos en het voelde alsof de speculaties door mijn hoofd raasden, totdat ik het uiteindelijk niet langer kon verdragen en besloot om tegenover iedereen eerlijk te zijn. Het was sterker dan mezelf.

"Ik ben met haar naar bed geweest," bekende ik, weliswaar met een benepen stemmetje, maar dan nog leek mijn publieke ‘biecht’ in te slaan als een bom.

De stilte die op mijn woorden volgde, leek een eeuwigheid te duren. Ik durfde niemand aankijken, dus staarde ik maar in mijn glas. Uiteindelijk was het Olivia die als eerste haar stem terugvond.

"Wat!?” stamelde ze. “Hoe kon dat gebeuren en wanneer? Schaam jij je dan helemaal niet!?" Haar stem werd met elk woord scheller én luider. Werner nam zijn vrouw in zijn armen en probeerde haar te kalmeren, waarna ik besloot haar vragen toch maar te beantwoorden.

"Ja zeg… Ik heb haar maar één keer ontmoet, dus jij weet wel wanneer dat was, Olivia. Zo heel lang ben jijzelf nu ook nog niet getrouwd, dus kan jij jezelf vast nog wel herinneren hoe zoiets kan gebeuren! Voor alle duidelijkheid… Ik wist op dat moment helemaal niet dat ze verloofd was.” Die laatste woorden bleken Olivia een beetje te kalmeren en in het nieuwe moment van stilte, zei ik luidop wat ik al een paar minuten dacht.

"Ik moet haar zien!"

De verbaasde blikken die mijn vrienden uitwisselden waren niet te missen, maar alleen Werner leek te durven reageren.

"Wauw Lotje… Het lijkt wel alsof jij echt helemaal van je sokken geblazen bent door haar. Helaas lijkt niemand precies te weten waar ze naartoe is gegaan. Ze komt oorspronkelijk uit het Waasland, van ergens vlakbij Beveren, geloof ik. Meer weet ik ook niet."

Toen ik daarop afscheid wilde nemen van mijn vrienden, kwam ik waarschijnlijk over alsof ik niet bij mijn volle verstand was. Sommigen keken me bezorgd aan. Anderen wilden niet dat ik wegging, maar ik hield voet bij stuk.

Op weg naar huis probeerde ik al een plan te bedenken om Ingrid te vinden. Ik waagde opnieuw een poging via Google en verschillende sociale netwerken. Ik kende nu immers haar volledige naam en een mogelijke woonplaats. Helaas was het allemaal vergeefse moeite. Ik kreeg pas weer hoop toen Werner me een week later belde.

"Hoi Lotte, ik heb met Johan gesproken," zei hij.

Mijn hart begon meteen sneller te slaan. Ik hoopte eindelijk waardevolle informatie te krijgen. "En wat zei hij?” vroeg ik ongeduldig. “Heb je nieuws?"

"Ja," zei Werner. "Ingrid heeft contact met Johan opgenomen. Ze vindt het heel erg voor hem, maar ze is ervan overtuigd dat ze de juiste beslissing nam. Volgens wat Johan me zei was Ingrid er niet langer zeker van dat ze voor altijd bij hem wilde blijven."

Dat was zeker niet het nieuws waar ik op zat te wachten en dat zei ik Werner ook.

“Dat geloof ik, maar ik heb nog meer voor je. Johan zei dat ze nu in De Haan woont en daar in een ijssalon op de zeedijk werkt."

Mijn hart sloeg een tikje over en ik kon het bijna niet geloven. "Weet je misschien ook haar adres of de naam van dat ijssalon?" vroeg ik hoopvol.

"Nee, meer weet ik echt niet, maar wat ga jij nu doen?” vroeg hij, schijnbaar bezorgd.

Ja… Wat ik ging doen, behalve koortsachtig nadenken dan?

"Dat weet ik nog niet, Werner,” zei ik eerlijk. “Ik weet alleen dat ik zekerheid nodig heb en dus wil ik haar nog niet opgeven."

Na het gesprek ging ik meteen achter mijn computer zitten. Ik bekeek de plattegrond van De Haan, zocht online naar ijssalons en schreef alles op. Ik aarzelde eerst nog, maar uiteindelijk contacteerde ik een hotel. Voor de zekerheid boekte ik maar ineens een hele week. Het voordeel van professioneel schrijfster te zijn, is dat je overal kunt werken. Ik had de komende tijd geen afspraken, dus pakte ik mijn koffer en vertrok de volgende dag al naar De Haan. Volgens de gps zou de rit niet eens twee uur duren, maar hoe dichter ik bij haar kwam, hoe nerveuzer ik werd.

Mijn gedachten bleven maar malen naar wat er zou gebeuren als ik haar zag. Wat zou ik zeggen of doen als ik haar vond? Hoe ze zou reageren en zou ze me überhaupt nog herkennen? Wat ging ik doen als ik haar niet vond?

Hoe dan ook was ik vastbesloten om door te zetten, dus ik bleef rijden. Bij het hotel aangekomen, checkte ik in en vroeg meteen bij de receptie naar namen van ijssalons op de zeedijk. Wat ik op Google eerder al vond, werd me bevestigd. Er bleken meerder ijsverkopers te zijn maar slecht één zaak die als ‘ijssalon’ te boek stond. Inwendig juichend, bracht ik snel mijn koffer naar mijn kamer en nadat ik me even opgefrist had, wandelde ik al snel richting de zeedijk.

Ik had mijn laptop meegenomen zodat ik onopvallend druk bezig kon lijken terwijl ik rondkeek. Ik ging zitten op een plek met goed zicht op alles en iedereen. Ingrid was nergens te bekennen. Ik bestelde een koffie-verkeerd en richtte mijn aandacht min of meer op mijn laptop en mijn nieuwste schrijfproject. Elke keer dat de deur openging, keek ik hoopvol op, maar telkens tevergeefs.

Een paar drankjes later had ik de hoop op een nieuwe ontmoeting al bijna opgegeven toen de deur voor de zoveelste keer openging.

Dit keer had ik meer geluk want nu kwam Ingrid wel degelijk binnen. Haar haren waren langer geworden, maar ze had werkelijk niets aan schoonheid en elegantie ingeboet. Ze liep snel achter de toonbank en deed een schort om.

"En nu?" was de vraag die zich opdrong. Ik was niet persé van plan iets anders te doen dan daar te blijven zitten en naar mijn laptop te staren. Of… moest ik haar aanspreken? Moest ik naar haar toe gaan? Ik besloot voorlopig maar te blijven zitten, in de hoop snel een betere oplossing te vinden.

Ik had geen idee dat Ingrid me van achteruit benaderde en onverwacht stond ze plots naast me.

"Kan ik u nog iets brengen, mevrouw?" klonk haar aangename stem, precies zoals ik me die herinnerde.

Ik keek op en onze blikken kruisten elkaar. Ik zei niets, in de hoop dat ze me zou herkennen. Ingrid keek me aan en plotseling gingen haar ogen wijd open.

"Lotte?" vroeg ze, met een glimlach van oor tot oor.

"Hallo, Ingrid." zei ik. Terwijl mijn hart zo ongeveer uit mijn borst bonsde, verzamelde ik alle moed die ik in me had. "Ja, ik wil graag nog iets drinken, ten minste als jij bij me komt zitten.”

De glimlach die ik haar daarbij toestuurde, toverde meteen ook een glimlach op haar gezicht.

"Dat is helaas niet mogelijk," zei ze desondanks.

De teleurstelling kwam bij me binnen als een messteek in mijn hart. Om mezelf een houding te geven draaide ik mijn hoofd van haar weg en vroeg om de rekening, maar net dan besloot Ingrid om haar antwoord alsnog wat te nuanceren.

"Ik ben om 10 uur klaar met werken, Lotte,” zei ze. “Als je me dan ophaalt, kunnen we daarna ergens nog een drankje doen."

Dat beloofde ik maar al te graag, waarna ik mijn rekening betaalde, met een flauwe grijns ‘tot straks’ mompelde en afscheid nam.

Om kwart voor 10 was ik al terug in het ijssalon. Ingrid zwaaide naar me en kwam even later glimlachend naar me toe.

"Blij dat je er bent. Neem gerust nog even plaats,” zei ze. “Wil je iets drinken?"

Ik bedankte, zocht een stoel en volgde Ingrid met mijn ogen. Ook zij bleef me geregeld aankijken en naar me glimlachen. Eindelijk had ze haar laatste klant afgerekend en deed ze haar schort af. Ze wisselde nog een woordje met een collega, waarna ze tot bij mij kwam.

"Als je wil kunnen we nu gaan,” zei ze.

"Misschien moet ik me even opfrissen en andere kleren aantrekken," zei Ingrid, terwijl we nog over de zeedijk liepen.

"Nee hoor. Je ziet prachtig uit," reageerde ik prompt.

Ingrid glimlachte wat onzeker, maar zichtbaar gevleid. We wandelden van de dijk richting binnenstad en kwamen voorbij een cafeetje wat ons gezellig leek. Eenmaal binnen gingen we zitten en bestelden allebei een wit wijntje. Een gesprek beginnen viel me moeilijker dan ik dacht en dus was ik wat blij dat Ingrid het woord nam.

"Wat een ongelooflijk toeval dat we elkaar hier in De Haan tegenkomen, Lotte," zei ze.

Ik aarzelde even, maar ondanks het risico dat ik daarmee alles zou verpesten, besloot ik om toch eerlijk te zijn.

"Eigenlijk is het dat niet, Ingrid.” Haar vragende blik trotserend, legde ik het verder uit. "Eerlijk gezegd is het helemaal geen toeval… Ik was naar je op zoek."

Ingrid zei niet direct iets en bij elke seconde die ze de stilte liet duren, werd ik nerveuzer. Uiteindelijk keek ze me toch glimlachend aan.

"Dat is eigenlijk jammer,” zei ze bloedserieus, echter wel met een speelse fonkeling in haar ogen die niet te missen viel. “Ik had liever willen geloven dat onze nieuwe ontmoeting een speling van het lot was, in plaats van het resultaat van jouw stalking praktijken."

We giechelden er samen om en dat voelde gewoon goed. Vanaf dan was het niet moeilijk meer om gespreksstof te vinden. Net als op de bruiloft was het heel gezellig praten en lachen met elkaar. De tijd vloog voorbij, iets wat we pas in de gaten kregen toen de ober ons vroeg of we nog een allerlaatste drankje wilden bestellen.

Op voorstel van Ingrid liepen via een ommetje langs de zeedijk in de richting van mijn hotel. Ik was gewoonweg blij dat ik nog wat langer van haar gezelschap kon genieten en de hele tijd door bleven we dan ook vanzelf aan de praat.

Ik wilde het er niet over hebben en ik zou het zelf nooit ter sprake gebracht hebben, maar Ingrid begon te vertellen over haar verloofde en dat ze gewoon niet meer zeker was van haar gevoelens voor Johan. Ik beperkte me in hoofdzaak tot luisteren naar haar kant van het verhaal, maar toen we bij mijn hotel aankwamen, kon ik niet anders dan de vraag stellen die al minutenlang door mijn hoofd spookte.

"Heeft het iets met mij te maken, Ingrid ?" vroeg ik.

Eerst keek ze onzeker naar de punten van haar schoenen, waardoor ik vermoedde dat ze haar antwoord zorgvuldig overwoog. Uiteindelijk keek ze me toch recht in de ogen.

"Ja, eerlijk gezegd wel,” zei ze. “Die nacht met jou heeft me laten inzien dat er in mijn relatie met Johan iets ontbrak. Begrijp me niet verkeerd, Lotte. Geen slecht woord over Johan, want hij is echt een prachtkerel, maar sinds die nacht besef ik dat hij voor mij niet de ware is.”

Gelijk vulden haar ogen zich met tranen en instinctief sloeg ik mijn armen om haar heen. Ingrid legde haar hoofd op mijn schouder, maar al gauw keek ze me opnieuw diep in de ogen. Seconden later drukte ze haar lippen op de mijne.

Teder streelde haar tong mijn lippen, die ik spontaan gewillig voor haar opende. In het flauwe schijnsel van een straatlantaarn kusten we hartstochtelijk en opnieuw verloren we alle gevoel van tijd. Ze drukte zich onwaarschijnlijk dicht tegen me aan, pakte mijn billen met haar twee handen vast en kneedde die stevig. Uiteindelijk verbrak ik de kus en keek haar aan.

"Weet je zeker dat het dit is wat je wil?" vroeg ik.

"Niet echt," fluisterde Ingrid, waarna ze haar lippen toch weer op de mijne drukte.

Ze kuste me nog intenser en nog hartstochtelijker, waardoor mijn tepels nu echt wel razendsnel opzwollen. Ik wilde haar. Ik wilde haar voelen, dicht bij haar zijn, me volledig aan haar overgeven. Anderzijds wilde ik ook eerlijk zijn tegenover haar en dus trok ik me alweer terug.

"Als je het niet zeker weet, dan kunnen we beter hier stoppen," fluisterde ik.

Mijn verstand was ervan overtuigd dat ik volledig correct handelde, terwijl elke vezel in mijn lichaam juist heftig twijfelde aan mijn gezond verstand. Ingrid keek enigszins teleurgesteld en haar blik brak als het ware mijn hart. Vanzelf viste ik een van mijn visitekaartjes uit het hoesje van mijn telefoon en gaf het haar.

"Ik blijf hier de hele week en je hebt nu mijn nummer,” zei ik zacht. “Zodra je het zeker weet, hoor ik dat graag van je."

Ingrid staarde even naar het kaartje in haar handen. Toen ze me weer aankeek, knikte ze. Het volgende moment drukte ze een lichte kus op mijn voorhoofd.

"Dank je wel, Lotte,” zei ze, met iets van een krop in de keel. “En… Welterusten."

Ingrid draaide zich om en vertrok. Barstensvol verlangen keek ik haar na, met ogen die geen enkele van haar bewegingen misten. Vlak voor ze de hoek om ging, draaide ze zich nog één keer om. Ze zwaaide kort naar me en met snel vochtig wordende ogen zwaaide ik terug.

Was het een vergissing om haar te laten gaan? Die vraag bleef me tot diep in de nacht wakker houden. Pas nadat ik, met mijn ene hand in mijn broekje, en mijn andere hand beurtelings mijn tepels strelend, toegaf aan een al bij al opwindende, en tot op zekere hoogte bevredigende fantasiebeleving met de bloedmooie Ingrid, kon ik eindelijk de slaap omarmen.

De volgende dagen werkte ik aan mijn nieuwe manuscript. Veelal trok ik me terug in mijn hotelkamer, maar bij heel mooi weer werkte ik soms in een wat afgelegen, met helmgras omgeven duinpan. Mijn telefoon hield ik constant in de gaten, maar vooralsnog tevergeefs. Al drie dagen hoorde ik niets van Ingrid. Ik werd al bang dat ik over een paar dagen weer naar huis zou moeten, zonder ook maar iets bereikt te hebben. Ik had de grootste moeite om niet toe te geven aan mijn drang om terug te gaan naar het ijssalon waar ze werkte. Omdat ik mezelf absoluut niet aan haar wilde opdringen en ik boven alles wilde dat de keuze van haar zou komen, deed ik dat toch maar niet.

Die avond zat ik in het restaurant van het hotel net mijn nagerecht te verorberen toen mijn telefoon ging. Ik schrok en greep haastig naar mijn smartphone. Het was een onbekend nummer. Zou ze dan toch..?

"Hallo..?"

In eerste instantie kreeg ik geen antwoord, dus drukte ik mijn telefoon nog wat strakker tegen mijn oor en herhaalde mijn ‘Hallo’. Seconden later herkende ik ‘haar’ stem.

"Hallo Lotte, met Ingrid. Ik..." Ze stokte en maakte haar zin niet af.

"Wat is er?" vroeg ik, maar er kwam geen antwoord. "Gaat het, Ingrid?" vroeg ik bezorgd.

"Ja, natuurlijk… Alles is prima. Ik... Ik wilde alleen maar..."

Ze aarzelde opnieuw en haar de tijd gevend, wachtte ik af.

"Ik wil je graag zien... Hier bij mij thuis… Kan dat voor jou?” vroeg ze uiteindelijk, en gelijk kon ik een glimlach niet onderdrukken.

"Natuurlijk..! Wanneer?" reageerde ik opgewekt.

"Nu misschien..? Nou ja… Als je tijd hebt natuurlijk."

Op automatische piloot keek ik op mijn horloge, om meteen daarna te beseffen dat tijd er voor mij absoluut niet toe deed als het om Ingrid ging.

"Ja, ik heb tijd!” antwoordde ik enthousiast. “Kun je me jouw adres geven?"

Dat deed ze, waarna ik me snel naar mijn kamer begaf om me eventjes op te frissen. Niet eens tien minuten later was ik al naar haar onderweg.

Haar stem had niet bepaald vrolijk geklonken. Ik had er echt naar uitgekeken haar weer te zien, maar ergens was ik bang dat ze me definitief zou afwijzen. Haar stem klonk gewoon niet als die van een vrouw die enthousiast was om een geliefde terug te zien. Daarom belde ik nerveus aan. Ze deed de deur open, glimlachte onzeker naar me, maar omhelsde me alsnog.

"Kom binnen, Lotte. Wil je koffie of liever thee?"

Ik koos voor koffie, waarna ze me een plek op de bank aanwees en naar de keuken ging.

Mijn nervositeit nam alleen maar toe naarmate het wachten langer duurde. Mijn handen werden al klam en ik voelde een opluchting toen ze eindelijk uit de keuken kwam en naast me op de bank ging zitten. Ingrid leek me onzeker. Ze vermeed het oogcontact zoveel mogelijk.

"Wat is er aan de hand?" vroeg ik dus maar, terwijl ik haar verwachtingsvol aankeek. Ze keek op en nam aarzelend een slokje koffie. Ik bleef haar aankijken, maar het leek wel alsof ze mijn blik niet kon verdragen.

"Ik... ik weet het eigenlijk niet precies," reageerde ze aarzelend, iets wat ik niet zo goed begreep.

"Er moet toch een reden zijn waarom je me hebt gebeld, Ingrid?"

"Ja…” zei ze, voor zich uit starend. “Ik wilde je zeggen dat ik je niet meer wil zien…"

Die woorden kwam hard aan. Dat was best even slikken.

"Je vroeg me anders wel om hierheen te komen en je bood me zelfs een kop koffie aan!" Naast de teleurstelling borrelde er ook woede in me op. Wat voor spelletje speelde ze met me?

Ingrid stond op en draaide zich van me weg, terwijl Ik nog even bleef zitten.

"Je had me dat gewoon aan de telefoon kunnen vertellen, dan had je me vandaag niet hoeven te zien," zei ik, mijn boosheid zo goed mogelijk onderdrukkend.

"Zo simpel is het niet," zei Ingrid. Haar stem klonk stilaan bijna wanhopig.

Ik vroeg waarom het niet zo simpel was. Ze draaide zich naar me toe en ik zag tranen in haar ogen. Mijn woede verdween als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor bezorgdheid.

"Je bent niet mijn eerste vrouw, Lotte, zei ze, moeilijk slikkend. “Niet de eerste vrouw met wie ik het bed heb gedeeld, bedoel ik… En niet de eerste vrouw op wie ik verliefd ben geworden."

Had ik het goed gehoord? Had ze net gezegd dat ze verliefd op me was? Mijn hart had willen juichen, maar ik wist dat ze nog niet klaar was, dus bleef ik luisteren.

"Maar met jou is het anders."

Ik keek haar vragend aan en vroeg wat er anders was.

"Bij jou is het serieus!" zei ze.

Het leek wel alsof ze opgelucht was dat ze het eindelijk had gezegd en tegelijk was er nu iets duidelijk. Mijn gevoelens werden inderdaad beantwoord, maar anderzijds was het nog verwarrender.

“En waarom wil je me dan niet meer zien?' vroeg ik, volkomen verbijsterd.

“Omdat ik bang ben,” zei ze, terwijl een traan over haar wang rolde. “Ik ben bang om het te laten gebeuren. Het zou mijn hele leven veranderen. Alles zou anders zijn. Wie weet hoe mijn familie of vrienden zouden reageren, en uiteindelijk zou ik helemaal alleen zijn.”

Eindelijk begreep ik haar innerlijke strijd. De stilte in de woonkamer was gewoonweg beklijvend te noemen. Ingrid zat tegenover me, haar vingers krampachtig om haar kopje geklemd.

"Ik wilde je zeggen dat ik je niet meer…" herhaalde ze, maar haar stem brak.

Ik stond op en liep langzaam naar haar toe. Ik pakte het kopje uit haar handen en zette het op tafel. Daarna nam ik haar ijskoude handen in de mijne.

"Ingrid, kijk me aan, zei ik hees. “ Kijk niet naar de grond, niet naar de muur, maar naar mij."

Toen ze haar ogen eindelijk opsloeg, zag ik haar paniek pas goed.

"Ik ben niet bang voor jou, Lotte," fluisterde ze, terwijl de eerste traan over haar wang rolde. "Ik ben bang voor wie ik word als ik toegeef aan mijn gevoelens voor jou. Ik heb mijn hele leven binnen de lijntjes gekleurd. Naar de buitenwereld toe toch, maar toen kwam jij... Op die bruiloft... En je veegde al mijn lijntjes weg. Als ik dit toelaat, is er geen weg terug. Dan verlies ik de controle over alles wat ik dacht te weten."

"Dat is precies het punt," antwoordde ik, terwijl ik mijn duim over haar wang liet glijden om het spoor van haar traan te wissen. "Je verliest de controle niet, je vindt je vrijheid. Ik ben hier niet voor een avontuurtje, Ingrid. Ik ben hier omdat ik sinds die ene nacht geen adem meer kan halen zonder aan jou te denken. Ik ben gevallen voor jou, dieper dan ik ooit voor mogelijk hield."

Ze slaakte een diepe zucht, een geluid van pure overgave, en begroef haar gezicht in mijn hals. "Ik hou van je," fluisterde ze tegen mijn huid. "Het maakt me doodsbang, maar ik hou zo ontzettend veel van je."

Haar bekentenis was de vonk in het kruitvat. Ik tilde haar kin op en kuste haar. Het begon teder, als een belofte van veiligheid, maar vrijwel onmiddellijk overgaand naar vurige passie en verwoestend verlangen. Onze tongen verstrengelden zich, gulzig en vragend, terwijl mijn handen de zoom van haar blouse vonden. Ik trok de stof omhoog en voelde haar warme huid onder mijn vingertoppen trillen.

Terwijl achteloos neerdwarrelde kledingstukken een spoor vormden over de vloer, leidde ik haar naar de bank. We vielen neer in een kluwen van ledematen. Ingrid lag onder me, haar haren verspreid over de kussens en haar mooie ogen donker van verlangen. Ik boog me over haar heen en begon een spoor van kussen te trekken, van haar kaaklijn naar de holte van haar hals. Van daar verder naar beneden, naar haar puntgave, zwoegend op en neer gaande borsten.

Ik nam een van haar stijve tepels in mijn mond en zoog krachtig, terwijl ik de andere met mijn vingers bespeelde. Ingrid slaakte een verhit kreet en boog haar rug op van de bank.

"Lotte... Oh god, stop niet..." Haar benen spreidden zich instinctief, in een uitnodiging die ik niet kon negeren.

Ik gleed met mijn hand naar beneden, langs haar platte buik, naar de bron van haar hitte. Ze was overvloedig nat, een teken van haar intense opwinding. Met mijn vingers opende ik haar schaamlippen en begon haar clitoris te masseren met trage, cirkelvormige bewegingen. Ingrid greep mijn pols vast, haar nagels lieten kleine afdrukken achter in mijn huid, terwijl ze haar heupen tegen mijn hand aan drukte.

"Ik wil je in me voelen," smeekte ze, haar stem hees van lust.

Ik gleed met twee vingers diep in haar, terwijl ik met mijn duim de druk op haar gevoeligste plekje opvoerde. Ze was strak en heet. Terwijl ik mijn tempo verhoogde, spanden haar bekkenbodemspiertjes ritmisch om mijn vingers. Ik begon haar te kussen, diep en bezitterig, en onze ademhalingen versmolten tot één jachtig ritme.

Met een onverwachte kracht draaide Ingrid de rollen om. Ze duwde me op mijn rug en spreidde mijn benen. Ze kwam bovenop me zitten, onze natte vulva's perfect op elkaar aangesloten. De schok die door me heen ging toen onze lichamen volledig versmolten, was bijna pijnlijk van genot.

Ze begon te rijden, haar bekken in een krachtige, malende beweging tegen het mijne aan schurend. De wrijving van huid op huid, het geluid van onze vochtige aanrakingen en haar lichte kreunende uithalen dreven me net niet tot waanzin. Ik greep haar billen vast en trok haar nog steviger tegen me aan, terwijl ik mijn eigen bekken omhoog stootte en haast als vanzelf meeging in haar cadans.

"Lotte, ik... ik ga..." hijgde ze, haar hele lichaam begon te trillen.

Ik zag de extase op haar gezicht, én de totale overgave. Ik voelde mijn eigen orgasme als een vloedgolf over me heen komen.

"Oh ja… Samen!" perste ik eruit.

Met een laatste, krachtige stoot van haar heupen explodeerde ze. Een serie van diepe, golvende samentrekkingen schudde haar lichaam door elkaar, wat ook mij onmiddellijk over de rand duwde. Een verblindend genot nam bezit van me, terwijl we elkaars namen uitschreeuwden, vastgeklampt aan elkaar als twee drenkelingen in een kolkende zee.

De naschokken duurden lang. We bleven verstrengeld liggen, onze lichamen glanzend van het zweet, onze harten bonzend tegen elkaars borstkas. De stilte die volgde was niet langer zwaar, maar gevuld met een diepe vrede.

Ingrid tilde haar hoofd op en keek me aan met een blik die alles zei. Er was geen angst meer, alleen maar de wetenschap dat we bij elkaar hoorden.

"Er is geen weg terug meer, hè?" vroeg ze met een flauwe glimlach, terwijl ze een haarlok uit mijn gezicht streek. Ik kuste haar voorhoofd en trok haar steviger tegen me aan.

"Nee, lieverd. Alleen nog maar samen vooruit..."

De storm was gaan liggen, maar de zindering hing nog in de lucht. Ingrid lag met haar gewicht half op mij, terwijl haar ademhaling langzaam weer een rustig ritme vond tegen mijn hals. Ik liet mijn vingers gedachteloos over de boog van haar rug glijden, genietend van de zijdezachte huid die nog nagloeide van onze intense samensmelting.

Het was een tijdlang stil, maar het was geen ongemakkelijke stilte meer. Het was de stilte van twee mensen die zojuist alles tegen elkaar hadden gezegd, niet met woorden maar in daden. Ingrid tilde haar hoofd op en liet haar kin op mijn borst rusten. Haar haren vielen als een donker gordijn om ons heen.

"Onze koffie is inmiddels ijskoud," fluisterde ze met een kleine, ondeugende glimlach die haar ogen eindelijk weer deed schitteren.

Ik lachte zachtjes en streek een lok achter haar oor. "Ik denk dat we geen koffie meer nodig hebben om wakker te blijven."

Ze knikte, maar toen werd haar blik weer wat serieuzer, al was de angst van eerder nu wel uit haar ogen verdwenen.

"Lotte..? Die dingen die ik zei... Over mijn familie en over hoe alles zou veranderen... Ik meende het wel. Het gaat niet makkelijk zijn."

Ik pakte haar hand vast en verstrengelde onze vingers, waarna ik ze naar mijn lippen bracht voor een zachte kus op haar knokkels. "Ik weet het, lieverd,” zei ik zacht. “Ik beloof je niet dat de wereld om ons heen meteen zal gaan applaudisseren, maar ik beloof je wel dat je er niet alleen voor staat. Vanaf nu is jouw strijd ook die van mij."

Ze zuchtte diep en liet haar voorhoofd tegen het mijne rusten. "Dat is het vreemde. Nu je hier zo ligt, voelt die hele wereld daarbuiten ineens klein en onbelangrijk. Het is alsof de muren van dit huis de enige grens zijn die er toe doet."

"Dat is de kracht van kiezen voor jezelf," antwoordde ik zacht. "Of eigenlijk... Het kiezen voor ons."

Ingrid glimlachte en nestelde zich weer tegen me aan, haar gezicht verborgen in de holte van mijn schouder. "Ik heb mezelf zo lang wijsgemaakt dat veiligheid betekende dat ik moest blijven wie ik was. Maar bij jou voel ik me voor het eerst echt veilig, juist omdat ik eindelijk mag zijn wie ik wil zijn."

Ik hield haar steviger vast, terwijl de avondzon langzaam door de gordijnen naar binnen glipte en gouden strepen over onze naakte lichamen trok.

"We gaan het stap voor stap doen, Ingrid. Geen haast. Alleen jij en ik."

"Samen," herhaalde ze, bijna als een mantra. "Geen weg terug meer."

"Geen weg terug," bevestigde ik.

We bleven nog lang zo liggen op de bank, genietend van de 'cool-down' die niet koud aanvoelde, maar als de warme gloed van een nieuw begin. De onzekerheid was weg. Wat overbleef was de tastbare wetenschap dat we elkaar eindelijk echt hadden gevonden.

Ik kon me geen perfecter moment voorstellen dan dit. Het moment waarop ‘mijn vrouw’ eindelijk voor mij koos. Het moment waarop ze de sprong waagde, ondanks haar angst.

Verliefdheid groeide vanzelf uit tot liefde. Een paar maanden later verhuisde ze naar mijn appartement en werden we officieel een koppel. Samen lukte het ons om hindernis na hindernis te nemen en dat maakte onze band alleen maar sterker.

Eigenlijk is ons verhaal bijna net zo zoetsappig als de bruiloft van Olivia en Werner, maar dat zouden Ingrid en ik nooit zo openlijk aan anderen toegeven. Overdrijven in eerlijkheid is vanzelf ook weer nergens voor nodig, én aangezien binnen onze vriendenkring beleefdheid meestal belangrijker is dan eerlijkheid, zal niemand van hen ons ooit van overdreven sentimentaliteit beschuldigen…

EINDE

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!