Eerlijkheid duurt het langst. Het is alweer bewezen. Enkel zo kan je ontdekken dat gevoelens wederzijds zijn.
Romantisch en erotisch. Meer moet het niet zijn.

Weer een stapje verder.
En weer stop je op het kritieke moment. Heerlijk!
Wat zal de volgende stap zijn? Ik kijk er zo erg naar uit om dat te weten te komen. Wachten is de boodschap!

Ik kende je verhalen niet. De vorige delen zijn al van lang geleden, dus las ik ze alle drie na elkaar.
De spanning in de eerste twee delen is om te snijden. In dit derde deel volgt een korte en intense ontlading. Van de vader.
De “slettebak” vind ik een beetje een stijlbreuk, maar die zal in een volgend deel (dat hopelijk geen twee jaar op zich laat wachten) wel gekaderd worden. De plotse overgang van timide naar deze machopapa is wel bruusk.
En Elise wordt enkel geiler…

Je weet hoe je een boeiend verhaal moet vertellen. Vertel dus rustig verder. 😉

Heerlijk opwindend verhaal alweer, Christel.

Het lijkt me een prachtervaring. Het enige dat nodig is, is de openheid voor het genot. En die heb je.

Wel jammer van die twee verloren dagen. Maar zelfs die waren spannend.

Bij elke neukbeurt (want dat is het, niet meer of niet minder) golft het schuldgevoel meer en meer weg. De lust en het verlangen stijgen.
De aangeboden kansen worden aan het eind gretig gegrepen.

De interne strijd is net iets minder overtuigend, de spanning is net wat kleiner. Maar dat komt omdat de knop in haar hoofd in het vorige deel onbewust al was omgedraaid. Het verzet was nog slechts een echo die niet overtuigend genoeg was om Danny te stoppen.

Weer heerlijk geschreven! Een wervelstorm van gedachten en gevoelens. En stomende seks.

Stef is sluw en manipulatief. Het kan misschien zo zijn dat hij huisarrest had en naar Parijs is gestuurd. Toch heeft hij snode plannen.
De vraag is welk leven Lies eigenlijk zelf verkiest.

Het zaadje is in haar hoofd geplant. Ik ben razend nieuwsgierig waar dit naartoe leidt.

Bij elke zin die ik lees, blijft het eerste deel van deze reeks door mijn hoofd spoken. Het beïnvloedt mijn perceptie tijdens het lezen. Kleine voortekenen, die evengoed het gevolg van de heerlijk beschreven onmetelijke passie zouden kunnen zijn, wijzen nu reeds op de rampspoed die er zit aan te komen.
Het is alsof ik de enige passagier op de Titanic bent met een verrekijker. Ik zie de ijsberg in de verte, maar niemand hoort mijn waarschuwende geroep omdat het feest rondom mij te groot is.

Wat een verhaal! Een 10!

Een wandeling door het bos, ondertussen even gezellig bijbabbelen. Op zich is het niet het idee dat me opgewonden op het puntje van mijn stoel doet zitten.
Maar als het een verhaal uit deze heerlijke reeks is, dan ga ik daar vanaf het eerste woord wel zitten. Want dan weet ik dat er een subtiel spel van al dan niet uitgesproken woorden en kleine gebaren zit aan te komen, die het bloed in mijn anderen zachtjes doet borrelen.

"... de volgende keer...", "Ik kijk er naar uit", "Wie weet"
Woorden die me prikkelen omdat ze een uiterst opwindend vervolg beloven. Hopelijk moeten we er niet weer 14 dagen op wachten. 😏
Voor de rest: no pressure! 😎

De grenzen schuiven op terwijl ze er zelf op staan te kijken. Je verwoordt het allemaal zo dat het logisch is. Zo moet het zijn.
Heerlijk!

Een intiem moment waarbij alle kaarten op tafel worden gelegd. Kansen bieden zich aan, waardoor de hemel blauw kleurt en Wim zich van zijn meest inventieve kant toont.

Spannend. Op meerdere niveaus.