Grad Taljenje - Gevoelens Geofferd 6.22

Een offer dat niet langer alleen van jou is.
Een overgave die pas compleet wordt wanneer ze door bloed wordt bezegeld.
Een liefde die breekt om iets groters te laten ontstaan.

Grad Taljenje eist nu meer dan ooit.
Bovengronds schittert het kasteel als nooit tevoren, maar ondergronds wordt de prijs hoger. Wat begint als nieuwsgierigheid, als flirt, als verboden spanning, nadert uiteindelijk zijn ultieme vorm: het volledige offer.

Twee zielen, verbonden door bloed, zullen breken en herboren worden. Eén zal geven wat hij het meest liefheeft. De ander zal alles verliezen wat ze dacht te bezitten. Inclusief zichzelf.
Dit is geen spel meer. Dit is geen verleiding. Dit is geen straf.
Dit is een offerande.

In deel 6 wordt niet meer gespeeld met gevoelens.
Hier worden ze geofferd.
Lees. Voel. En ontdek hoe diep een mens kan vallen wanneer liefde en onderwerping samenkomen.


Hoofdtsuk 22 - Gevoelens ontwaakt

De zomer hangt zwaar en zoet over de bergen. Grad Taljenje baadt in goud licht, hoger en stiller dan de dalen beneden. Het kasteel is geen verborgen fort meer. Een deel van het eeuwenoude gebouw is omgevormd tot een exclusief hotel. Discreet, luxueus, met een zweem van iets dat geen enkele gast precies weet te benoemen.

Op het terras bewegen Dunja en Nika nog steeds tussen de tafels door, hun korte witte zomerjurkjes licht opwaaiend bij elke stap. Hun lach werkt aanstekelijk, hun blikken zijn warm en uitnodigend. Mannen kijken net iets te lang, vrouwen voelen een lichte jaloezie die ongemerkt overgaat in nieuwsgierigheid. Hier en daar blijft een hand iets langer rusten, wordt een kus net te traag losgelaten, fluistert iemand over wat de avond nog zou kunnen brengen.

De sfeer is ontspannen, maar geladen met een zachte spanning. Sommigen noemen het romantisch, anderen voelen iets dat moeilijker te duiden is. Het kasteel straalt warmte en beschutting uit. Maar niemand weet wat er achter de dikke muren van de privévleugel gebeurt. Niemand vermoedt dat het kasteel nog altijd zijn eigen, oudere wetten kent.
Tot twee Fransen zich melden.

Op een warme namiddag meldt zich een bijzonder paar bij de receptie. Elize zelf komt vanuit de privévleugel naar beneden om hen te ontvangen, iets wat ze zelden doet. Ze wil de jonge wijnleverancier persoonlijk begroeten: Thomas Moreau, dertig jaar, eigenaar van een klein maar prestigieus wijnkasteel in Bordeaux. Rijk, charmant, licht arrogant, gewend dat de wereld zich naar hem voegt. Alleen de allerbeste wijnen dragen zijn naam. Alleen toprestaurants en zorgvuldig geselecteerde hotels krijgen toegang tot zijn flessen. Die selectiviteit maakt zijn cuvées zeldzaam en des te begeerlijker. Dat Grad Taljenje zijn wijnen mag afnemen, is geen recht, het is bijna een gunst.

Elize drukt hem hartelijk in haar armen. “Bienvenue, Thomas. Wat fijn dat je ons eindelijk eens komt bezoeken.” Thomas glimlacht zelfverzekerd en stelt zijn twee jaar jongere zus voor. “Dit is Juliette, mijn zus. Ze is journaliste en had wel een weekje rust verdiend.” Juliette Moreau stapt naar voren. Ze is slank en elegant, met een natuurlijke schoonheid die niet om aandacht vraagt maar die wel vasthoudt. Lang, donkerblond haar dat los over haar schouders valt, heldere, nieuwsgierige ogen en een lichte zomerjurk die soepel om haar lichaam valt. Ze draagt een zonnebril in haar haren en een discrete glimlach om haar lippen. De glimlach van iemand die gewend is te observeren. Elize begroet ook haar warm, maar met een iets andere blik. “Juliette… welkom op Grad Taljenje. Ik hoop dat je hier vindt waar je naar op zoek bent.”

Thomas denkt aan zaken en een aangename week. Juliette denkt aan een mogelijk interessant verhaal over een verborgen luxehotel in de Sloveense bergen. Geen van beiden vermoedt dat dit bezoek hun leven ingrijpend zal veranderen.

Nadat ze zich opgefrist hebben in hun kamers, zijn Thomas en Juliette neergestreken op het zonnige terras. Het uitzicht over de bergen was adembenemend, maar Juliette had vooral oog voor de twee serveersters die lichtvoetig tussen de tafels door bewogen. Dunja kwam opgewekt hun bestelling opnemen. Haar open glimlach, het dartelende lichaam in het dunne, zwevende zomerjurkje en de manier waarop de stof bij elke stap even opwaaide, trokken meteen Juliettes aandacht. Bijna onhoorbaar kreunde ze in zichzelf, ‘lekker ding’.
Dunja boog zich licht voorover om de menukaart op tafel te leggen, haar decolleté een fractie te zichtbaar, haar stem warm en vrolijk. “Goedemiddag! Wat kan ik voor jullie inschenken?” Juliette leunde iets naar voren, een speelse glimlach om haar lippen. Haar ogen gleden openlijk over Dunja’s figuur voordat ze haar blik weer omhoog liet glijden. “Jij ziet eruit alsof je alles kunt inschenken wat ik wil,” zei ze met een zachte, plagende toon. “Wat raad je aan op zo’n warme dag. Iets koels, iets zoets… of iets ondeugends?” Dunja lachte zacht, een lichte blos op haar wangen, maar ze hield Juliettes blik zonder aarzelen vast. “Dat hangt ervan af hoe ondeugend u het wilt hebben, mevrouw.”

Juliette grinnikte laag, duidelijk genietend van het spel. Ze liet haar vingers even over de rand van het glas glijden dat Dunja net had neergezet, een subtiel, traag gebaar. “Ik hou van meisjes die niet bang zijn voor een beetje avontuur. Hoe heet je eigenlijk, schoonheid?”
“Dunja,” antwoordde het meisje, nog steeds glimlachend, maar met een lichte twinkeling in haar ogen. “En jij bent…?”
“Juliette. En dit is mijn broer Thomas.” Ze gebaarde achteloos naar hem zonder haar ogen van Dunja af te wenden. “Hij is hier voor de wijn. Ik, eh, voor het uitzicht.”

Thomas zat er stijfjes bij, zijn wangen langzaam rood kleurend. Hij schraapte zijn keel en probeerde zijn zus met een waarschuwende blik tot de orde te roepen, maar Juliette negeerde hem volledig. Ze bleef Dunja aankijken met die typische, licht uitdagende glimlach die ze altijd gebruikte wanneer ze iemand interessant vond. Dunja maakte een klein, gracieus knikje. “Ik kom zo terug met de drankjes. Laat het me weten als jullie… nog iets anders nodig hebben.”

Toen ze wegliep, volgde Juliettes blik haar wiegende heupen en het lichte opwaaien van het jurkje. Ze beet zacht op haar onderlip. Thomas boog zich iets naar haar toe, zijn stem laag en licht geïrriteerd. “Juliette… kun je je alsjeblieft een béétje gedragen? We zijn hier net. Dit is een zakelijke relatie voor mij.” Juliette leunde achterover in haar stoel, nam een slokje water en keek haar broer met een onschuldige, maar ondeugende glimlach aan. “Relax, grote broer. Ik flirt alleen maar een beetje. Jij bent hier voor de wijn, ik voor de ambiance. En die ambiance, die is bijzonder aantrekkelijk.” Ze knipoogde naar hem, duidelijk niet van plan zich in te houden.

Die avond waren Thomas en Juliette uitgenodigd te dineren in de privékamer van de Triade. De drie dames heetten hun gasten van harte welkom, nodigden hen aan tafel en begonnen gezellige gesprekken. Het voorgerecht, een carpaccio van hert, werd geserveerd. Bij het tussengerecht, licht gerookte forel uit een nabijgelegen vallei, kwam Nikolas, zich druk verontschuldigend, binnen. Juliette keek de jongeman bijna opgelucht aan. De gesprekken gingen nu al enige tijd over wijn, bijpassende gerechten en welke cuvées Thomas hun kon leveren. Op haar voorhoofd stond duidelijk te lezen: ‘saai’.

De komst van Nikolas was een welkome afwisseling. Hij was jong, knap, met een natuurlijke autoriteit die haar meteen intrigeerde. Hij nam plaats op de stoel naast haar en stelde zich luchtig voor: “Hoi, Nikolas.” Juliette gaf hem een zwoel, uitnodigend handje, haar vingers bleven net iets langer in de zijne dan nodig was. “Juliette,” zei ze met een lage, warme stem, “jongere zus van de wijnexpert aan tafel.” Ze liet haar blik langzaam over hem heen glijden en glimlachte toen traag. “En komt deze schoonheid zomaar aan onze tafel zitten? Dat is gevaarlijk, hoor. Ik bijt.”

Nikolas trok een wenkbrauw op, een geamuseerde twinkeling in zijn ogen, maar zijn stem bleef kalm en laag toen hij antwoordde: “Ik bijt harder.” De woorden kwamen rustig, bijna terloops, maar met een ondertoon die geen ruimte liet voor twijfel. Het was geen flirt. Het was een statement. Een korte, krachtige herinnering dat hij niet iemand was die zich liet uitdagen.

Juliette voelde een lichte schok door zich heen gaan. Haar adem stokte even. Ze was gewend dat mannen terug flirtten of ongemakkelijk werden, niet dat ze haar zo kalm en dominant de mond snoerden. Een warme kriebel trok laag door haar buik, vermengd met een vleugje verwarring. Ze voelde zich plotseling kleiner, kwetsbaarder… en vreemd genoeg opgewonden. Ze sloeg haar ogen een fractie neer, haar brutale glimlach iets minder zeker dan een moment eerder. “Touché,” mompelde ze zacht, bijna verlegen.

Thomas, die tegenover hen zat, keek opgelucht dat zijn zus eindelijk haar grote mond hield. Hij zei niets, maar de spanning in zijn schouders nam zichtbaar af. Nikolas leunde ontspannen achterover, pakte zijn glas en nam een slokje wijn, alsof er niets bijzonders was gebeurd. Maar zijn ogen bleven even op Juliette rusten. Rustig, taxerend, met een klein, wetend glimlachje om zijn lippen. Juliette voelde die blik nog lang nadat hij zich weer tot de rest van de tafel had gericht. Ze nam snel een slok van haar eigen wijn en probeerde haar hartslag onder controle te krijgen. Voor het eerst die dag zei ze niets meer terug.

Na het dessert, een heerlijke zelf bereide île flottante, verontschuldigde Nikolas zich weer. Hij had veel te doen vandaag en moest verder aan zijn werk onderin het kasteel. Juliette zag haar kans. Ze wenste iedereen een goede nacht, zei dat ze moe was en naar haar kamer ging. Thomas omhelsde zijn zus warm. “Ik zie je overmorgen weer, zusje,” sprak hij lief. “Morgen trek ik met een gids de bergen in en overnacht ik in een berghut.” Ze wenste hem veel plezier, al kon ze niet begrijpen wat iemand leuk vond aan twee dagen achter elkaar lopen.

De avond was nog vroeg. De zon was net achter de bergtoppen gezakt en had de lucht in prachtige paarse en rode tinten gedompeld. Te vroeg om al te gaan slapen. In plaats van naar haar kamer te gaan, verliet Juliette het kasteel en stapte de mooie binnentuin in. Zo in de schemering straalde het kasteel een bijzondere macht uit. De imposante muren, de hoge toren die de hemel in rees: alles ademde een onverklaarbare, bijna levende autoriteit. Juliette rilde. Niet van de kou, maar van het gevoel dat haar overviel. Het was niet beangstigend. Verre van dat. Het was alsof het kasteel op een zachte, bijna verleidelijke manier fluisterde: ‘Jij bent van mij’. Alsof het precies bepaalde, nog onbekende, gevoelens in haar raakte. Een verlangen om los te laten, je over te geven aan iets groters.

Ze werd in haar mijmeringen onderbroken door het kraken van een deur. Nieuwsgierig als ze was, zocht ze de oorsprong van het geluid. Daar, naast de hoofdingang, zag ze een kleine, donkere houten deur. Hij stond op een kier. Zwart licht, een niet uitnodigende duisternis. Bijna waarschuwend ‘blijf weg’. Maar Juliette was journalist. Waarschuwingen waren voor haar uitnodigingen.

Nieuwsgierig liep ze naar de deur en trok hem iets verder open. De deur kraakte niet. Ze stapte voorzichtig naar binnen. Dieper in het kasteel, verderop in de gang, brandde een enkele fakkel. Zacht sloot ze de deur achter zich tot die met een luide bons volledig dichtviel. Juliette schrok. Haar hart schoot in haar keel, klopte luid, snel en onregelmatig. Instinctief duwde ze tegen de deur. Dicht. Gesloten. De deur ging niet van binnenuit open.

Weer klonk er een krakend geluid. Luider nu. Juliette verstijfde, haar hart bonkte zo hard dat ze het in haar oren hoorde. Ze hield haar adem in en spitste haar oren. Nu volgde een ander geluid. Schrapend, metaalachtig, als een sleutel die langzaam in een slot werd omgedraaid. Daarna een zacht, onderdrukt gekerm en onverstaanbaar gemompel. Ver weg, nauwelijks hoorbaar, klonken stevige stappen. Een zelfbewuste, zware tred.

Onmiddellijk dacht Juliette aan Nikolas. Een rilling trok door haar hele lichaam. Van haar borst, via haar buik, diep naar beneden, tot laag in haar schoot. Ze vermande zich. ‘Doe normaal’, dacht ze boos. Ze had zoveel mannen gekend. Met zoveel mannen gespeeld. Die Nikolas betekende echt niet meer dan al die anderen.

Nog één keer duwde ze hard tegen de houten deur. Niets. Gesloten. Geen beweging. Voorzichtig zette ze een stap dieper de donkere gang in. Haar hand gleed langs de koude stenen muur voor houvast. Elke voetstap zette ze behoedzaam neer, voelend naar oneffenheden in de vloer. Het werd langzaam lichter. De fakkels verderop wierpen flakkerende schaduwen op de muren. Al snel kon ze de bodem goed zien en versnelde ze haar pas, van fakkel naar fakkel.

De gang maakte een bocht. Juliette sloeg geschrokken haar hand voor haar mond, maar een zachte gil ontsnapte toch. Aan de linkerkant bevond zich een cel. Primitief, met dikke stenen muren en een zware smeedijzeren traliedeur. In de cel stond een man. Naakt. Hij schrok minstens zo hard van haar als zij van hem. Beschaamd sloeg hij zijn handen voor zijn blote kruis, stamelde onverstaanbare woorden in het Russisch. Zijn lichaam droeg duidelijke sporen van een recente afstraffing: rode, opgezwollen striemen op zijn borst, zijn billen en dijen.

Juliette schudde verwoed haar hoofd, hakkelde enkele keren “sorry… sorry…” terwijl haar ogen als vanzelf over zijn naakte lichaam gleden. Seconden leken minuten. Haar brein werkte op volle toeren, nam alles in zich op. Een onverklaarbare hitte schoot door haar onderlichaam. Haar tepels strekten zich onbewust, schuurden pijnlijk hard tegen de dunne stof van haar jurkje. Ze moest hem helpen. Ze moest wegkijken. Ze moest vluchten. Maar iets weerhield haar. Dit was afschuwelijk… maar waarom voelde ze die warme, verraderlijke kriebel laag in haar schoot? Waarom stonden haar tepels zo strak en gevoelig?

Ze kwam een stap dichterbij. Greep de tralies met beide handen, haar voorhoofd tegen het koude smeedijzer. Alsof ze zo nog intenser naar binnen kon kijken. De naakte man draaide zich half om. Ze zag zijn pik — rood, gezwollen, met duidelijke sporen van slagen. Ze kon haar ogen niet afwenden van het gepijnigde, naakte kruis van de man. “Ga weg,” sprak de man met krakende, vermoeide stem. “Vlucht voor de macht van dit kasteel…” Pas toen kwam de schrik echt door. De angst. Juliette deinsde achteruit, draaide zich abrupt om en rende de gang door, op zoek naar een uitgang. Haar hart bonkte wild in haar keel, haar wangen gloeiden van schaamte.

Ze koos bij elke splitsing willekeurig, zag meer cellen, een uitgehouwen kamer met middeleeuwse martelwerktuigen die er angstaanjagend echt uitzagen. Ze rende. Wilde weg van hier. Ondanks alles drongen de indrukken diep bij haar binnen. Gevoelens die ze niet kende, een vreemde, warme opwinding vermengd met pure angst. Toch won de angst. Ze vloog een bocht om… En botste hard tegen een stevige borstkas.

Juliette gilde van schrik. Goddank. Het was Nikolas. Ze greep zijn arm vast, ademloos, de woorden tuimelden over haar lippen. “Ik… ik heb cellen gezien! Er zat een man in, naakt… hij had striemen… overal… ik wilde alleen maar kijken, ik…” Nikolas bleef doodstil staan. Met een ijzige kalmte keek hij op haar neer. Geen verbazing. Geen schrik. Alleen die kalme, donkere blik die haar midden in haar woorden deed stokken. Het gestamel stierf weg.

Nu pas keek ze hem écht aan. Hij droeg een zwarte leren broek en een strak priesterhemd. Donkere kleding die in dit flakkerende fakkellicht pure autoriteit uitstraalden. Macht. Alsof hij hier thuishoorde. Juliette voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. Hij wist het. Hij wist precies wat er achter haar lag. Hij hoorde erbij. En zij… zij stond hier, alleen met hem, in een gang die ze niet meer uit kon.

Nikolas deed een langzame stap naar voren. Zijn stem was laag, rustig, bijna vriendelijk, maar er lag geen enkele warmte in. “Juliette Moreau,” zei hij zacht. “Je had beter die deur niet geopend.” Zijn hand sloot zich om haar bovenarm. Niet hard, maar onontkoombaar. Ze probeerde zich los te trekken, maar zijn greep was als ijzer. “Laat me los…” fluisterde ze, haar stem trilde. Nikolas boog zich iets dichter naar haar toe, zijn adem warm tegen haar oor. “Te laat.”

Hij draaide haar om, duwde haar zacht maar beslist terug de gang in, richting de cellen. Juliette’s hart bonkte zo hard dat ze dacht dat het zou barsten. Er was geen weg meer terug.

Trefwoord(en): Bdsm, Flirten, Gevangen, Kasteel, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!