Woodstock 69

De zon staat hoog boven Bethel, New York, toen Morise het terrein van Woodstock op stapt. De hitte golfst van de aarde als een zichtbare trilling, en hij voelt druppels zweet langs zijn gespierde rugzak glijden—kleine riviertjes die zich een weg banen door de richels van zijn gespierde rug. Hij draagt niets anders dan een lange, loszittende katoenen broek die laag op zijn heupen hangt, en een kleine canvas rugzak die tegen zijn zijde bungelt. Zijn torso is volledig ontbloot: een landschap van strakke spieren, donkere huid die glanst onder de zon, en de verfijnde anatomie van iemand wiens lichaam als een tempel is gebeeldhouwd.

Hij loopt door het modderige pad dat door het weiland slingert, en voelt de blikken voordat hij de eigenaren ziet. Een jonge vrouw met bloemen in haar haar laat haar waterfles zakken, haar mond een beetje open. Een ander paar—een man en een vrouw op een deken—onderbreekt hun gesprek wanneer hij passeert. De vrouw bijt op haar onderlip, haar ogen traceren de lijn van zijn schouders naar zijn smalle heupen, naar de zichtbare bobbel in zijn broek die zelfs in ontspannen toestand onmiskenbaar imposant is.

Morise glimlacht. Niet arrogant—gewoon zeker. Hij komt hier voor love, peace, en vooral voor neuken. Hard neuken. Diep neuken. Alles wat deze vredige revolutie te bieden heeft, wil hij proeven met elk lichaam dat hem toe wil staan. De lucht ruikt naar wiet, naar zweet, naar de zoete, bedwelmende geur van jonge lichamen in de zon. Jimi Hendrix zal vanavond spelen, maar Morise heeft zijn eigen performance voorbereid.

Hij volgt het pad naar een rustigere hoek van het weiland, waar groepjes mensen op dekens liggen te roken, te praten, te rummelen in het gras. Dan ziet hij haar.

Een blonde jonge vrouw ligt op haar rug op een versleten plaid deken, haar torso volledig ontbloot. Haar borsten—rond, stevig, met roze tepels die hard staan in de koele bries—bewegen subtiel met haar ademhaling. Ze draagt alleen een korte denim minirok en sandalen. Haar ogen zijn gesloten, haar gezicht naar de zon gericht, alsof ze in meditatie verkeert. Maar wanneer Morise' schaduw over haar valt, fladderen haar wimpers open.

Blauwe ogen—de kleur van een zwembad in de zon—ontmoeten de zijne. Ze kijkt niet geschrokken. Ze kijkt geïnteresseerd. Haar tong glijdt over haar onderlip, langzaam, bedachtzaam.

Morise laat zijn rugzak in het gras vallen. Het is een zachte plof, ingekapseld door de ambientie van gitaarmuziek die ergens in de verte speelt. Hij gaat op zijn knieën zitten, dan zit hij naast haar, zijn heup bijna tegen de hare. De hitte van zijn huid straalt naar de hare, en hij ziet haar huidoppervlak reageren—kippenvel op haar armen, ondanks de warmte.

"Hey," zegt hij. Zijn stem is donker, een bas die ronkt als een verre motor.

"Hey," antwoordt ze. Haar stem is lichter, ademig, alsof ze net is gestopt met rennen.

Hij kijkt niet weg. Zijn ogen dwalen over haar gezicht, haar hals, de zachte ronde vormen van haar borsten die zachtjes op en neer bewegen. Ze laat hem kijken. Geniet ervan zelfs—hij ziet het in de manier waarop haar borstkas iets hoger komt, hoe haar ademhaling oppervlakkiger wordt.

Dan leunt hij naar voren. Geen vraag. Geen aarzeling. Dit is het moment waarvoor ze allebei hier zijn. Zijn lippen raken de hare—warm, iets vochtig van het zweet van de dag. Haar mond opent zich direct onder de zijne, en zijn tong glijdt naar binnen, tastend, claimend. Ze smaakt naar aardbeien en iets kruidigs, cannabis misschien, of gewoon de unieke chemie van haar speeksel.

"Ah..." ontsnapt haar adem toen hun lippen elkaar even verbreken om zich aan te passen, om beter te passen. "Jij bent... sterk."

Morise antwoordt niet met woorden. Zijn handen vinden haar middel, trekken haar dichterbij zodat ze half op zijn schoot ligt, haar blote rug onder zijn grote handpalm. Zijn andere hand glijdt omhoog, omvat een borst met volledige eigenwijsheid—niet ruw, maar zeker niet voorzichtig. Zijn duim strijkt over haar tepel, en ze kronkelt tegen hem aan, haar heupen bewegend in een instinctief ritme.

"Je bent zo..." ze begint, maar hij onderbreekt haar met een kus die dieper gaat, die haar hoofd naar achteren doet vallen zodat haar hals bloot ligt. Zijn mond verhuist daarheen—natte, open kussen op haar adamsappel, op het zweet dat in haar sleutelbeen is verzameld. Hij likt het op, het zilt van haar huid, en voelt haar trillen.

"God, ja..." fluistert ze, en haar handen vinden zijn schouders, zijn gespierde rug, trekkend alsof ze dichter wil, alsof ze in hem wil kruipen. "Ah... je tong is zo heet..."

Morise lacht tegen haar huid, het trillen van zijn borstkas overbrengend op haar borst. Zijn hand glijdt van haar borst naar beneden, over haar buik, en onder de tailleband van haar rok. Hij vindt haar kletsnat—de stof van haar slipje is doorweekt, plakt aan haar warme schaamlippen. Twee van zijn dikke vingers glijden onder de stof, en ze stoot een kreet uit die midden in het weiland opklinkt, niet gehinderd door schaamte.

"Ah! Oh, shit... ja... daar..."

Ze is strak. Heet. Zijn vingers bewegen in een komend-op-jou ritme—in, kronkelend omhoog om die plek te vinden, dan weer terug, gesmeerd door haar eigen vocht. Haar heupen komen omhoog van de deken, zoekend, eisend. Om hen heen begint het stiller te worden. Gesprekken sterven weg. Een gitaar houdt op met spelen.

Morise kijkt niet op. Zijn focus is volledig op haar—op de manier waarop ze hijgt, waarop haar ogen halfdicht zijn maar naar hem kijken, vol iets dat tussen aanbidding en honger in zit. Hij voegt een derde vinger toe en ze kreunt, haar vagina zich uitrekkend om hem te omvatten.

"Je bent zo nat voor me," mompelt hij in haar oor, zijn stem zwaar van verlangen. "Klaar om gevuld te worden, nietwaar?"

"Ah... ja... alsjeblieft..." stamelt ze. "Je vingers zijn zo dik... maar ik wil meer... ik wil je..."

Hij weet wat ze bedoelt. Het is altijd hetzelfde, met elke vrouw die hem ziet—de nieuwsgierigheid, de angst, de onstuitbare behoefte om het aan te denken, dan te proeven, dan om verpletterd te worden door het. Morise staat op, trekt de koorden van zijn broek los, en laat de stof naar beneden vallen.

De blonde vrouw—hij realiseert zich dat hij haar naam niet eens kent, en het kan hem niet schelen—kijkt met wijdopen ogen naar wat onthuld wordt. Hij is half stijf al, maar groeit onder haar blik, pulserend, zwaar, donker als de rest van hem maar met een paarse gloed aan de dikke, bloedgevulde eikel. Hij is enorm—lang, dik, met aderen die als riviertjes over de schacht lopen, en zwaar ballen die tegen zijn dijen rusten.

"Ah... fuck..." fluistert ze, haar handen onwillekeurig naar haar eigen borsten gaand, alsof ze zichzelf moet kalmeren. "Jij bent... enorm... oh god..."

"Pak hem," commandeert Morise zacht, maar onmiskenbaar. "Voel wat je gaat krijgen."

Haar hand trilt wanneer ze omhoog reikt. Haar vingers kunnen haar hand niet volledig om hem heen sluiten—haar duim en wijsvinger raken elkaar net niet. Ze schuift voorzichtig naar voren, en hij ziet het bloed naar haar wangen stromen, ziet haar ademhaling haperen.

"Zo dik... zo hard..." mompelt ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem. "Ah... ik weet niet of ik..."

"Je kan het," zegt hij. "Je wilt het. En je gaat me helemaal opsluiten, tot ik in je diepste holletje spuit."

Hij pakt haar enkel, trekt haar naar hem toe zodat ze op haar rug ligt, haar benen gespreid. Hij knielt tussen haar knieën, zijn enorme erectie wijzend naar haar open, glinsterende spleet. De tip raakt haar schaamlippen en ze gilt—niet van pijn, maar van de pure intensiteit van de druk, de belofte van wat komen gaat.

"Ah! Ah! Langzaam... alsjeblieft... je bent zo... ah!... groot..."

Morise drukt naar voren. Het is altijd een observatie—hoe vrouwen zich openen voor hem, hoe hun lichamen zich aanpassen, uitrekken, soms pijnlijk maar altijd verlangend naar meer. Hij ziet haar gezicht vertrekken, haar mond openen in een stiltegebed, en dan voelt hij de weerstand breken, voelt hij zich in de warme, klamme diepte glijden.

"Ah... ah... ah..." haar ademhaling is gehakken, staccato, elke uitademing vergezeld door een kleine kreet wanneer hij dieper gaat. "Je... pik... is zo... ah!... groot... hij raakt... alles... ah!"

Hij is pas halfweg wanneer ze haar eerste mini-orgasme heeft—haar vagina pulseert om hem heen, trekt hem verder naar binnen met onwillekeurige spasmen. Ze is zo nat dat hij bijna zonder wrijving glijdt, maar haar strakheid—god, haar strakheid—omhult hem als een vuist van warm vlees.

"Zo goed..." kreunt hij, zijn eigen stem lager dan hij zich herinnert. "Zo fucking strak... je poesje wil me niet laten gaan, hè?"

"Ah... nee... niet weggaan..." hijgt ze. "Blijven... diep... ah!... bewegen... alsjeblieft..."

Hij begint te stoten. Traag eerst, de volle lengte terugtrekkend tot alleen de dikke eikel in haar blijft, dan weer naar binnen glijdend, voelend hoe haar baarmoedermond zich aanpast aan zijn aanwezigheid. Haar benen komen omhoog, haar enkels kruisen achter zijn onderrug, haar sandalen vallen ergens in het gras.

Het is dan dat hij het voelt—de verandering in de atmosfeer, de intensiteit van de blikken. Hij kijkt niet op van het vrouwelijk lichaam onder hem, maar zijn perifere visie registert: mensen die dichterbij komen, figuren die zich neervleien in het gras. Een vrouw in een strakke zwarte jurk en laarzen die tot haar dijen reiken—Eva, herkent hij instinctief als iemand die weet hoe ze moet domineren met alleen haar aanwezigheid. Haar diepblauwe ogen zijn vast genageld op de plek waar Morise' donkere lichaam het blanke van de blonde vrouw penetreert.

Naast haar, Luna, haar bloemetjesjurk opgevouwen onder zich terwijl ze op het gras zit, haar blote voeten gekruist, haar hazelnoten ogen wijd en glanzend. Ze bijt op haar vinger, niet uit nervositeit maar uit geconcentreerde fascinatie, alsof ze een kunstwerk bestudeert.

En Zara, elegant rokend, haar kleurrijke Afrikaanse jurk die glinstert in de zon, haar neusring die flikkert wanneer ze haar hoofd schudt van ongeloof en bewondering. Ze leunt achterover op haar handen, haar benen gestrekt, en hij ziet de hunkering in de lijn van haar lichaam.

Maar terug naar de blonde vrouw die nu wild onder hem kronkelt, haar hoofd heen en weer slaand, haar handen krabbelend in de deken. "Harder!" schreeuwt ze plotseling, haar stem ruw geworden door de intensiteit. "Fuck me harder! Ah! Ah! Je bent zo... ah!... sterk!"

Morise grijpt haar heupen, zijn grote handen bijna helemaal om haar smalle middel, en begint te pompen met de kracht waarvoor hij bekend staat—diepe, zware stoten die haar hele lichaam doen schudden. Haar borsten slingeren in tegenovergestelde richting, de beweging hypnotiserend. Zweet druipt van zijn voorhoofd op haar buik, mengt zich met het zijne.

"Ah! Ah! Ah!" haar kreten komen nu in snelle opeenvolging, geen tijd meer voor woorden, alleen nog maar klanken van pure sensatie. "Ah! Ah! Ah!"

Hij voelt haar orgasme opbouwen—de verandering in haar vaginale pulsaties, het samentrekken van haar buikspieren, de manier waarop haar tenen krullen. Hij vertraagt net genoeg om haar op de rand te houden, genietend van de macht, van de smekende blik in haar ogen.

"Wil je komen?" vraagt hij, zijn stem bijna een grom.

"Ah!... ja!... alstublieft!... ik kan het niet... ah!... meer houden..."

"Nog niet." Hij trekt zich bijna helemaal terug, voelt haar vagina klauwend proberen hem binnen te houden, en geniet van haar gefrustreerde kreet. "Eerst ga je voor me klaarkomen terwijl ik je volledig vul. Dan pas mag je komen."

Hij stoot weer naar binnen, deze keer dieper dan ooit, en voelt de weerstand van haar baarmoeder, het punt waar geen man voor hem is geweest. Ze gilt, een langgerekte, scherpe klank die over het weiland draagt, en dan begint ze te schudden—oncontroleerbaar, haar orgasme barstend door haar heen als een stormvloed.

"Ah! Ah! AH! Ik... ik... AH! Kom! AH! AH!"

Haar vagina knijpt hem in een ritmische greep, elke puls trekkend, masserend, eisend zijn eigen uitbarsting. Maar Morise houdt zich in—dit is slechts het begin. Hij laat haar door de golven golven, ziet haar gezicht vertrekken van extase naar iets dat op pijn lijkt maar dat niet is, alleen maar te veel, te diep, te vol.

Wanneer haar schokken afnemen, trekt hij zich terug—zijn erectie glinstert van haar vocht, nog steeds stijf, nog steeds hongerig. Hij laat zijn hand over zijn schacht glijden, genietend van het uitzicht: de blonde vrouw verspreid op de deken, haar benen nog gespreid, haar spleet open en rood en druipend, haar borsten die snel op en neer gaan met haar hijgende ademhaling.

En dan ziet hij ze allemaal—de vrouwen die zich hebben verzameld. Niet alleen de drie die hij had opgemerkt, maar meer. Een jonge vrouw met rood haar en sproeten, haar T-shirt strak over haar borsten. Twee vriendinnen die hand in hand zitten, hun vingers verstrengeld terwijl ze naar hem kijken. Een oudere vrouw, misschien dertig, met een zonnebril op maar haar mond open van verbazing.

De blonde vrouw op de deken volgt zijn blik. Ze draait haar hoofd, ziet de menigte, en in plaats van schaamte ziet Morise iets anders in haar ogen ontbranden—macht, triomf, de wetenschap dat zij degene was die dit tafereel initieerde. Ze lacht, een beetje duizelig nog van haar orgasme, en steunt op een elleboog.

"Jullie willen ook wat?" vraagt ze aan de groep, haar stem schor maar vol zelfvertrouwen. "Ik kan deze grote, mooie man niet voor mezelf houden. En ik... ik wil ook wat anders proeven."

Ze kijkt naar Morise, een vraag in haar ogen. Hij knikt—dit is wat hij wil, wat hij altijd wil. Meer lichamen, meer warmte, meer vrouwen die voor hem open gaan.

De blonde vrouw staat op, een beetje wankel op haar benen, en loopt naar de groep. Haar blote borsten bewegen met elke stap, haar rok nog opgeheven, vochtig tussen haar benen. Ze wijst—naar de vrouw met het rood haar, naar een van de twee vriendinnen.

"Jij," zegt ze, en de roodharige kijkt verrast op, wijzend naar zichzelf. "Ja, jij. Kom. En jij—" ze wijst de kleinere van de twee vriendinnen aan, "—jij ook. Ik wil jullie allebei proeven."

De gekozen vrouwen staan op, een beetje onzeker maar aangemoedigd door de algehele sfeer van vrijheid die Woodstock ademt. De blonde vroug grijpt de roodharige bij de hand, trekt haar mee naar een rustiger hoekje van de deken, en begint haar te kussen—zacht eerst, dan dieper, haar handen die het strakke T-shirt omhoog duwen om zachte, bleke borsten met roze tepels te onthullen.

Morise kijkt toe, zijn hand nog steeds om zijn eigen erectie, langzaam strelend. Maar dan voelt hij een aanwezigheid naast hem—Eva, die op haar knieën is gekomen, haar zwarte jurk strak om haar slanke figuur, haar laarzen glanzend in het zonlicht.

"Zij mag spelen met haar nieuwe vriendinnen," zegt Eva, haar diepblauwe ogen gefixeerd op zijn gezicht, dan zakken ze naar zijn geslacht. "Wij willen jou."

"We?" vraagt Morise, zijn stem niet meer dan een ronk.

Eva kijkt over haar schouder. Luna is dichterbij gekomen, haar bloemetjesjurk nu opgerold tot haar dijen, haar blote benen zichtbaar—stevig, gespierd, met grasvlekken op haar knieën. En Zara, die haar sigaret uit heeft gedrukt, staat nu ook op, haar kleurrijke jurk wapperend in de bries terwijl ze naar hem toeloopt.

"Drie vrouwen," fluistert Eva, en ze leunt naar voren, haar rode lippen millimeters van de zijne. "Allemaal willen we die grote, zwarte pik voelen. In onze mond. In onze kut. Misschien... ergens anders."

Ze bijt zacht in zijn onderlip, net genoeg voor een steek van pijn, en trekt zich dan terug. "Wie wil jij eerst?"

Morise kijkt van het ene gezicht naar het andere—Luna's warme, uitnodigende ogen; Zara's scherpe, uitdagende blik; Eva's berekenende, roofzuchtige glimlach. Hij hoeft niet te kiezen. Niet hier. Niet vandaag.

"Jullie alle drie," zegt hij. "Tegelijkertijd."

Luna is de eerste die reageert—ze lacht, een klank als zilveren bellen, en gaat op haar knieën naast hem zitten. Haar handen gaan naar zijn dijen, haar aanraking zacht maar zeker, alsof ze zijn energie voelt voordat ze hem aanraakt. "Ik wil je proeven," zegt ze, en haar mond gaat open, haar tong zichtbaar terwijl ze naar zijn eikel leunt.

Zara knielt aan zijn andere kant, haar handen die zijn broek volledig wegschuiven zodat zijn ballen vrij komen—zwaar, donker, strak tegen zijn lichaam. Ze ademt diep in, haar neusring flikkerend. "Zo mooi," mompelt ze in haar moedertaal, dan in het Engels: "Zo krachtig. Ik wil je voelen groeien in mijn keel."

Eva blijft staan, maar buigt voorover, haar handen op zijn schouders, haar borsten—nog bedekt door de strakke jurk—drukken tegen zijn gezicht. Hij ruikt haar parfum—iets duurs, iets dat niet hoort op een festival maar perfect bij haar past. "Jij blijft liggen," commandeert ze. "Wij doen het werk. Jij geniet. En wanneer je klaar komt... kom je over ons alle drie."

Luna's mond sluit zich om zijn eikel, en Morise kreunt—de warmte, de natte omhulling, de manier waarop ze hem niet probeert te nemen maar alleen maar te proeven, te aanbidden. Zara's tong begint aan de basis, likkend, lerend zijn smaak, haar handen die zijn ballen omvatten en zachtjes rollen.

En Eva—Eva die zich heeft opgericht, die haar jurk omhoog duwt, die haar zelf onthult—geen slipje, alleen een donkere, geschoren spleet die glanst van opwinding. Ze stapt over hem heen, haar laarzen nog aan, en laat zich zakken op zijn gezicht.

"Lik me," beveelt ze, en haar vochtige lippen drukken tegen zijn mond. "Laat me voelen die krachtige tong terwijl zij je pik verwennen."

Morise gehoorzaamt—niet omdat hij moet, maar omdat hij wil. Eva smaakt anders dan de blonde vrouw—scherper, complexer, als een wijn die je moet leren waarderen. Zijn tong splitst haar open, vindt haar clitoris, en ze stoot een kreet uit die ergens tussen verrassing en triomf in zit.

"Ah! Zo... ja... daar..."

Luna neemt hem dieper in haar keel, niet alles—niemand kan alles—but genoeg dat haar ogen wateren, dat haar mascara begint te lopen. Ze kijkt omhoog naar hem, naar Eva op zijn gezicht, en haar ogen stralen van puur genot in het dienen.

Zara heeft zijn ballen losgelaten en richt haar aandacht op Luna—haar handen die onder Luna's jurk glijden, die haar eigen vochtige opening vinden, die beginnen te strelen in hetzelfde ritme waarin Luna zuigt. De twee vrouwen vinden een synchronie, een verbinding die geen woorden nodig heeft.

De blonde vrouw in de verte kreunt—ze is bezig de roodharige te bevredigen met haar mond, terwijl de kleine vriendin haar van achteren vingert. Het is een web van genot, een netwerk van lichamen die allemaal op zoek zijn naar hetzelfde: diepere verbinding, intensere sensatie, het vergeten van alles behalve dit moment.

Morise voelt zijn orgasme opkomen—niet plotseling, maar als een golf die van ver komt, die zich opbouwt door de accumulatie van al deze sensaties. Eva's heupen malen op zijn gezicht, haar vocht stroomt over zijn kin. Luna's keel trekt om hem heen, haar kreten verstikt door zijn omvang. Zara's vingers werken sneller, haar eigen ademhaling haperend terwijl ze kijkt naar wat ze allemaal samen doen.

"Ah... ah... ik ga... ah!" Eva's stem is de eerste die breekt, haar orgasme komend terwijl ze zijn hoofd vasthoudt, hem dwingend om door te gaan, harder, dieper. "Ah! Ah! AH!"

Haar schokken triggeren de anderen. Luna zuigt harder, wilder, haar hand nu om de basis van zijn schacht die ze nog niet in haar mond heeft. Zara kreunt, haar eigen orgasme nabij, haar vingers die nu in zichzelf glijden terwijl ze toekeekt.

En Morise laat het gebeuren—laat de golf overspoelen, laat zijn zaad opborrelen uit die diepe bron van mannelijkheid die hij altijd met zich meedraagt. Hij komt met een intensiteit die zijn hele lichaam doet verkrampen, zijn heupen omhoogkomend van de grond, diep in Luna's keel pompend terwijl de eerste straal spuit—dik, warm, overvloedig.

Luna slikt, slikt, probeert bij te blijven maar het is te veel, te snel. Zaad druipt uit haar mondhoeken, op haar borsten, terwijl Morise nog steeds spuit, zijn lichaam schuddend van de release. Zara duikt naar voren, haar mond open, vangend wat ze kan, delend met Luna in een kus die nat en wit en volledig obscene is.

Eva trekt zich terug van zijn gezicht, haar eigen vocht glinsterend op zijn kin, en ze knielt naast de anderen. Ze wil ook—haar handen die zijn nog-pulserende schacht omvatten, die de laatste druppels eruit wringen, die zichzelf smeren met zijn essentie.

De zon staat nog steeds hoog. De muziek speelt nog steeds. En in dit hoekje van Woodstock, op dit moment in 1969, hebben ze iets gecreëerd dat groter is dan de som van hun lichamen—een viering van vrijheid, van lust, van de onweerstaanbare drang om te voelen, te geven, te nemen, te delen.

Morise ligt op de rug, zijn borstkas hevig op en neer gaand, en kijkt naar de drie vrouwen om hem heen—hun gezichten bespat met zijn zaad, hun ogen glanzend van bevrediging en het vooruitzicht van meer. Want dit is pas het begin. Er zijn nog uren van daglicht. En er zijn zoveel meer vrouwen op dit weiland, zoveel meer die willen weten hoe het voelt om gevuld te worden door iets groots, iets krachtigs, iets dat ze nooit zullen vergeten.

Hij glimlacht, en dit keer is er iets wilds in—de glimlach van een man die weet dat deze zomer van liefde en vrede voor hem vooral zal gaan over neuken, neuken, en nog meer neuken. En dat is precies zoals hij het wil.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!