Door: PeterD2003
Datum: 25-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 471
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Vreemdgaan,
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 3
Trefwoord(en): Vreemdgaan,
Vervolg op: Daan En Renate
De vraag kwam eigenlijk vrij achteloos binnen.
“Zou Coaching & Construction deze ook kunnen oppakken?”
Bart had het gezegd terwijl hij half over zijn laptop hing en een mail van een bestaande klant naar haar doorstuurde. “Tweedaagse. Teamontwikkeling. Bestuurslaag plus MT. Best stevige club.”
Danielle las vluchtig mee terwijl ze tegenover hem zat.
“Wanneer?”
“Over zes weken. Externe locatie. Hotel erbij.”
Hij keek even op.
“Zou mooi zijn als jij meedoet.”
Het was geen vraag zoals andere mannen vragen stelden. Geen lading. Geen spel. Juist daarom voelde het altijd zo veilig bij Bart.
Hij zag haar.
Niet alleen als vrouw. Niet alleen als collega. Maar als iemand die hij écht serieus nam.
En dat was precies waarom hun samenwerking langzaam anders was geworden.
Niet verkeerd.
Niet fout.
Maar wel… bijzonder.
Ze waren elkaar steeds meer gaan aanvullen:
• hij rustiger,
• zij scherper,
• hij strategisch,
• zij gevoelig voor dynamiek,
• hij observerend,
• zij verbindend.
Mensen zeiden het ook steeds vaker tijdens trajecten:
“Jullie voelen elkaar goed aan.”
En Danielle lachte dat meestal weg.
Maar diep vanbinnen voelde ze dat ook.
De offertepresentatie verliep bijna irritant soepel.
Tijdens de afspraak merkte Danielle weer hoe prettig Bart werkte:
geen haantjesgedrag,
geen dominantie,
geen opgeblazen trainerstaal.
Hij liet háár ruimte.
Sterker nog:
hij keek zichtbaar trots wanneer zij sprak.
Dat voelde ze.
Altijd.
Niet overdreven.
Niet ongemakkelijk.
Maar wel echt.
En toen ze na afloop terugliepen naar de parkeerplaats keek Bart haar even glimlachend aan.
“Volgens mij hebben we ‘m.”
“Denk het ook.”
“Ze reageerden vooral sterk op jou.”
Danielle trok haar wenkbrauw op.
“Oh?”
“Ja.” Hij startte de auto. “Jij maakt het zacht zonder zweverig te worden.”
Ze keek even naar buiten.
Dat soort opmerkingen bleven altijd hangen.
Niet omdat Bart flirtte.
Maar omdat hij dingen zei die binnenkwamen.
Twee weken later kwam de bevestiging binnen.
Training akkoord. Twee dagen extern.
Bart stuurde alleen: “Mooi duo zijn we toch 😉”
Ze glimlachte toen ze het las.
En voelde direct daarna die bekende correctie in zichzelf.
Rustig.
Normaal.
Professioneel.
Toch bleef ze de rest van de avond warmer dan nodig was.
Peter reageerde nauwelijks op de tweedaagse.
“Met Bart?”
“Ja.”
“Gezellig toch?”
Ze knikte terwijl ze haar tas inpakte.
En ergens voelde dat bijna erger.
Omdat Bart veilig was.
Omdat Peter hem vertrouwde.
Omdat zij hem vertrouwde.
Misschien wel iets té veel.
De eerste trainingsdag was intensief.
Bestuurders. Ego’s. Dynamiek. Emoties.
Danielle zat volledig in haar rol:
• scherp,
• professioneel,
• warm waar nodig,
• stevig wanneer het moest.
En Bart keek haar meerdere keren aan zoals hij vaker deed tijdens sessies:
alsof hij genoot van hoe goed ze was.
Halverwege de middag stond Danielle voor het whiteboard om een model uit te tekenen. Ze strekte zich iets omhoog om de bovenste lijn af te maken en voelde niet dat haar blouse een stukje mee omhoog schoof.
Net genoeg.
Een smalle strook zachte huid.
Een vluchtige glimp van donker stof van haar string boven haar rok.
Meer niet.
Maar toen ze zich omdraaide was Bart midden in een zin even stilgevallen.
Heel kort maar. Lang genoeg.Hun ogen kruisten elkaar. Danielle voelde direct warmte door haar buik trekken.
En precies omdat niemand anders iets gemerkt had, voelde het nóg intenser.
De rest van de middag werd ze zich steeds bewuster van haar eigen lichaam.
Van de warmte onder haar blouse.
Van stof dat langs gevoelige huid schoof.
Van hoe haar bh net iets strakker voelde dan normaal.
En nog erger:
van het feit dat ze merkte wanneer Bart keek. Niet ordinair. Niet starend. Maar aandachtig.
Alsof hij haar aanwezigheid steeds bewuster begon te voelen.
En juist dát maakte haar onrustig.
Dat vrouwelijke besef: “waarom wil ik eigenlijk dat hij me aantrekkelijk vindt?”
Ze probeerde zichzelf direct terug in haar professionele rol te trekken.
Maar ergens was er al iets verschoven.
Het hotel lag aan de rand van een bosgebied. Rustig. Modern. Grote kamers.
Tijdens het diner werd het zachter tussen hen. Niet flirtend, ontspannen.
Een tweede glas wijn. Langer oogcontact. Lachen dat nét iets persoonlijker werd. Praten over vroeger. Over relaties. Over ouder worden.
Over hoe weinig mensen écht zeggen wat ze voelen. Danielle merkte dat ze steeds minder “aan” stond.
De zakelijke spanning zakte langzaam uit haar lichaam. En precies daar werd het gevaarlijk.
Terug op haar kamer waste ze langzaam haar gezicht schoon.
Mascara weg. Lippenstift weg. Professionele buitenkant zachter.
Ze trok haar blouse uit, daarna haar rok. Haar bh ging vrijwel direct daarna los. Opluchting.
Uiteindelijk bleef ze achter in een lichte joggingbroek en een oversized T-shirt dat soepel langs haar lichaam viel.
Geen make-up. Blote voeten. Haren los zoals altijd.
Niet Danielle van Coaching & Construction. Gewoon… Daan.
Ze liep langzaam langs de spiegel en bleef heel even staan.
De joggingbroek hing laag op haar heupen. Onder het dunne shirt tekenden haar tepels zich licht af.
Automatisch streek ze haar haren iets beter naar achteren.
Daarna moest ze bijna lachen om zichzelf. Waarom wilde ze er eigenlijk goed uitzien? Het is klaar voor vandaag!
Die gedachte bleef irritant lang hangen.
Ze stond net haar telefoon op te laden toen die trilde. “Bart”.
“Sorry,” zei hij direct toen ze opnam. “Werkdingetje. Morgen dat laatste blok… ik twijfel nog over de volgorde.”
Ze glimlachte direct.
Natuurlijk had hij een reden nodig.
Tien minuten later hadden ze het amper nog over de training.
“Kom anders even koffie drinken,” zei hij uiteindelijk zacht. “Dan lopen we morgen nog één keer door.”
Ze wist direct dat ze nee had moeten zeggen. Maar twee minuten later stond ze toch voor zijn deur.
Bart deed vrijwel meteen open.
Ook hij was veranderd sinds het diner.
Geen colbert meer.
Geen nette schoenen.
Donkere joggingbroek.
Wit T-shirt.
Bril iets scheef.
Vermoeide ogen.
Menselijker.
Warm.
En ineens voelde zijn hotelkamer veel te klein.
“Kom binnen.”
Op tafel lagen daadwerkelijk nog trainingspapieren. Dat maakte het bijna erger. Ze bespraken eerst nog echt de tweede dag. Werkelijk. Tot de stiltes langer werden en Danielle zich steeds bewuster werd van haar eigen lichaam onder dat dunne shirt. Geen bh.
Haar tepels gevoelig van de lange dag, bevrijd van haar bh…Haar huid warm van wijn en spanning.
Hun knieën raakten elkaar bijna toen ze naast elkaar op de rand van het bed naar de papieren keken.
Bart zei halverwege een zin ineens niets meer. Danielle keek op.
Hij keek gewoon naar haar.
Niet gehaast. Niet schuldig. Alleen… geraakt. En precies dat maakte haar ademhaling onrustig.
Ze rook zijn geur ineens veel sterker nu hij zo dichtbij zat.
Warm.
Mannelijk.
Vertrouwd.
“Mag ik eerlijk zijn?”
Ze voelde direct iets samentrekken in haar buik.
“Dat klinkt gevaarlijk.”
Hij lachte nerveus.
“Dat is het waarschijnlijk ook.”
Even bleef het stil.
Toen haalde hij diep adem. “Ik heb zó vaak geprobeerd niet naar je borsten te kijken.”
Danielle voelde direct hitte in haar gezicht trekken.
“Bart…”
“Nee luister…” Zijn stem bleef zacht. “Niet ordinair. Echt niet. Maar soms… tijdens trainingen… als jij enthousiast praat of gespannen bent…”
Zijn ogen zakten heel even naar haar shirt. “…dan zie ik dat je tepels hBart worden onder je blouse en dan moet ik mezelf echt dwingen normaal te blijven kijken.”
God.
Ze had duizend dingen verwacht. Maar niet dit. En nog erger: haar lichaam reageerde onmiddellijk.
Niet geschokt.
Geil.
Ze sloeg haar armen instinctief iets over elkaar. Bart schudde direct zijn hoofd.
“Sorry. Vergeet het.”
Maar Danielle vergat het niet. Integendeel.
Ze voelde ineens alles:
• haar blote huid onder het shirt,
• haar gespannen tepels,
• de warmte tussen haar benen,
• zijn blik,
• zijn eerlijkheid.
“Hoe lang al?” vroeg ze zacht.
Hij keek haar direct aan.
“Te lang.”
De eerste kus kwam langzaam.
Voorzichtig. Alsof geen van beiden volledig durfde toe te geven dat dit al veel langer onderweg was.
Maar zodra Bart haar gezicht tussen zijn handen nam en haar opnieuw kuste, voelde Danielle hoe haar lichaam zich onmiddellijk ontspande.
Niet angstig.
Niet twijfelend.
Juist alsof ze hier al eerder geweest was.
Zijn handen gleden langzaam langs haar rug omlaag tot ze op haar billen rustten.
Stevig. Warm.
En precies dat mannelijke vasthouden maakte haar direct zachter tegen hem aan bewegen.
Ze voelde zijn opwinding tegen haar buik terwijl hij haar T-shirt langzaam omhoog schoof.
Deze keer hielp ze mee.
Langzaam trok ze het over haar hoofd.
De blik waarmee Bart daarna naar haar keek maakte haar gevaarlijk warm.
Niet gulzig. Bijna bewonderend.
Zijn vingers gleden voorzichtig langs haar kleine borsten terwijl hij zichtbaar probeerde rustig te blijven.
“Jezus…” mompelde hij zacht. “Ik heb hier zo vaak over gefantaseerd…”
Zijn duimen streelden langzaam over haar tepels.
Danielle sloot direct haar ogen.
Gevoelig. Veel te gevoelig.
Ze voelde hoe haar ademhaling direct hoger werd terwijl Bart haar opnieuw kuste.
Langzamer nu.
Dieper.
Zijn handen bleven haar lichaam ontdekken alsof hij nog steeds nauwelijks kon geloven dat hij haar echt mocht aanraken.
Toen zij uiteindelijk haar handen onder zijn shirt schoof voelde ze iets onverwachts: spanning.
Niet bij haar.
Bij hem.
Bart was zichtbaar zenuwachtig.
Dat maakte haar nog geiler.
Ze trok zijn shirt langzaam uit terwijl hij haar aankeek alsof hij ieder moment wakker kon worden uit dit moment.
Geen perfect lichaam. Geen sportschoolman.
Gewoon Bart.
Warm.
Mannelijk.
Echt.
Zijn joggingbroek hing inmiddels laag op zijn heupen terwijl Danielle hem bleef aankijken. Ze voelde zijn spanning bijna letterlijk in de kamer hangen.
Langzaam liet ze haar handen langs zijn buik naar beneden glijden. Hij slikte zichtbaar.
“Daan…”
Alsof hij nog één keer wilde checken of dit echt gebeurde.
Haar vingers bleven even rusten op de band van zijn boxer. Toen trok ze die langzaam mee naar beneden.
Voor het eerst zag ze hem echt.
Niet perfect.
Niet overdreven.
Maar mannelijk.
Warm. Levend. En vooral:
zichtbaar verlangend naar háár, heel zichtbaar!
Ze voelde direct opnieuw die warme golf tussen haar benen trekken toen ze zag hoe hij reageerde op haar blik alleen al.
Alsof hij zich ineens volledig bloot voelde voor haar. En precies dat ontroerde haar onverwacht. Daarna liet Bart zijn blik langzaam over haar lichaam zakken.
Over haar borsten, haar buik.De lichte joggingbroek die laag op haar heupen hing.
Zijn handen gleden langzaam langs haar middel terwijl hij haar bleef aankijken.
Toen haakte hij heel voorzichtig zijn vingers achter de band van haar broek.
Even wachtte hij. Danielle voelde haar hart direct sneller slaan.
Maar in plaats van weg te trekken tilde ze haar heupen een fractie omhoog.
Toestemming.
Bart trok de stof langzaam langs haar benen naar beneden.
Daaronder bleef alleen haar donkere string achter. Klein, vochtig, vrouwelijk.
Bijna pijnlijk intiem ineens.
Zijn blik bleef daar even rusten.
En toen hij daarna langzaam met zijn vingers langs de rand van het stof gleed voelde Danielle hoe haar hele lichaam reageerde.
“God…” fluisterde Bart zacht.
Ze voelde zijn lichte aarzeling toen hij haar string uiteindelijk langzaam naar beneden schoof.
Alsof hij besefte hoe persoonlijk dit moment eigenlijk was.
Danielle voelde haar buik direct aanspannen. Nu zou hij haar echt zien.
Niet professioneel.
Niet veilig verstopt achter kleding.
Niet “Daan van overdag”.
Gewoon zij.
Kwetsbaar. Vrouwelijk. Open.
En tegelijk voelde ze iets anders:
trots. Omdat ze zag hoe onder de indruk hij werkelijk was.
Toen hij haar eindelijk volledig zag bleef hij heel even stil. Niet geschokt.
Meer… gefascineerd.
Warmte trok direct door Danielle heen toen ze voelde hoe aandachtig hij keek.
Zacht. Verzorgd, glad zelfs.
Bewust vrouwelijk.
Terwijl Bart zelf juist minder gepolijst voelde. Meer beharing.
Mannelijker.
En precies dat contrast maakte het onverwacht intiem.
Ze liet haar hand voorzichtig over hem glijden.
Rustig. Nieuwsgierig bijna.
Bart sloot direct zijn ogen.
Ze zag hoe hij moeite deed kalm te blijven terwijl haar aanraking steeds zekerder werd. En ergens maakte dat iets ondeugends in haar wakker.
Alsof ze hem óók iets wilde geven.
Niet alleen ontvangen.
Toen ze langzaam voor hem ging zitten keek Bart haar direct aan.
“Dat hoeft niet…” Maar zijn stem klonk al schor.
Danielle glimlachte klein. “Misschien wil ik het.” Eerst voorzichtig. Alsof ze zelf nog moest wennen aan wat ze deed.
Maar toen ze voelde hoe sterk hij op haar reageerde verdween haar onzekerheid langzaam.
Bart streek haar haren uit haar gezicht terwijl zijn ademhaling steeds zwaarder werd. Ze voelde zijn handen steviger op haar hoofd. Niet hard. Meer instinctief.
En toen zij hem dichter en vooral dieper toeliet, hem bleef aankijken terwijl zijn controle langzaam verdween, voelde Danielle hoe de spanning tussen hen volledig kantelde.
Niet meer aftasten.
Niet meer denken.
Alleen nog voelen.
“Fuck…Daan”, fluisterde hij schor terwijl zijn vingers steviger langs haar hals en haren gleden.
De manier waarop hij haar naam daarna uitsprak maakte haar gevaarlijk warm vanbinnen. Alsof hij zich al veel langer had ingehouden dan zij ooit had beseft.
Toen Bart haar uiteindelijk voorzichtig omhoog trok en haar tegen zich aan trok, voelde ze hoe zijn hele lichaam gespannen stond van verlangen.
Alsof hij haar nauwelijks meer los wilde laten.
Daarna nam hij haar langzaam mee richting bed.
Niet gehaast.
Alsof hij elk detail van haar wilde onthouden. Toen hij tussen haar benen zakte voelde Danielle direct hoe anders dit was dan haastige lust.
Bart nam de tijd.
Zijn handen gleden over haar dijen, langs haar billen, trokken haar dichter naar hem toe alsof hij geen genoeg van haar kon krijgen. En toen zijn mond haar vond, verloor ze langzaam haar grip op denken. Ze hoorde haar eigen ademhaling veranderen.
Korte zachte geluidjes in de stille hotelkamer.
Het natte ritme van haar lichaam dat steeds heftiger op hem reageerde.
Bart leek volledig gefascineerd door haar reacties.Alsof hij haar las met zijn handen en mond tegelijk.
Zijn vingers vonden langzaam hun eigen ritme terwijl hij haar bleef aankijken tussen momenten door; observerend, aandachtig, bijna hongerig naar elke kleine beweging van haar lichaam.
Danielle voelde hoe haar benen zich steeds verder openden terwijl haar hand zich vastgreep in zijn haar.
Zijn andere hand gleed ondertussen opnieuw over haar billen.
Warm.
Stevig.
Bezitterig bijna.
En toen voelde ze het weer. Heel voorzichtig. Zijn vingers die nieuwsgierig langs de gevoelige huid tussen haar billen bleven cirkelen.
Niet dwingend. Meer onderzoekend.
Alsof hij wilde voelen hoe zij daarop reageerde. De spanning die daardoor door haar lijf trok verraste haar compleet.
Ze schrok bijna van haar eigen reactie.
Bart keek direct omhoog.
Alsof hij wilde checken of hij te ver ging.
Maar Danielle trok hem alleen maar dichter terug naar zich toe.
Niet stoppen.
Niet nadenken.
Alleen voelen.
En precies daar verloor ze langzaam haar laatste restje controle. Toen Bart uiteindelijk langzaam omhoog kwam proefde ze zichzelf nog zacht op zijn lippen toen hij haar kuste.
Danielle keek hem anders aan nu.
Niet meer alleen verlangend.
Maar geraakt.
Omdat hij haar niet alleen wilde hebben.
Hij had haar aandachtig laten voelen.
En juist daardoor schoof zij hem uiteindelijk zelf langzaam achterover het bed op.
Later lag ze onder hem terwijl hij haar langzaam liefhad alsof hij nog steeds nauwelijks kon geloven dat zij echt van hem was op dit moment.
Zijn gezicht dicht bij het hare.
Zijn adem warm langs haar hals.
Zijn handen stevig op haar billen terwijl hun lichamen steeds dichter tegen elkaar bewogen. En ergens onderweg verdween bij Danielle het laatste restje controle.
Niet omdat het wild was.
Maar juist omdat het zo intens echt voelde. Ze voelde hoe haar lichaam hem volledig toeliet. Hoe haar gedachten oplosten.
Hoe ze zichzelf vergat zodra hij haar naam zacht tegen haar huid fluisterde.
En toen ze uiteindelijk brak onder die golf van spanning en verlangen, trok ze hem instinctief nóg dichter tegen zich aan.
Alsof ze hem nergens meer tussen wilde laten. Bart volgde kort daarna.
Niet luid.
Niet grof.
Meer alsof hij zichzelf eindelijk verloor nadat hij zich veel te lang had ingehouden.
Daarna bleef hij lange tijd stil tegen haar aan liggen. Zijn hand loom over haar buik.
Hun ademhaling langzaam rustiger wordend. En Danielle realiseerde zich ergens diep vanbinnen dat dit geen gewone fout meer was.
Ergens diep in de nacht werd ze wakker van trillingen op het nachtkastje.
Haar telefoon.
Peter.
Twee gemiste oproepen.
Een appje: “Alles goed daar? 😊”
De warmte in haar buik veranderde direct in schuld.
Bart werd half wakker naast haar.
“Wat is er?”
Ze keek lang naar het scherm.
“Ik weet niet meer wat ik aan het doen ben…” Bart zei niets. Hij trok haar alleen dichter tegen zich aan.
En juist dat brak iets open in haar.
De tweede trainingsdag begon veel te normaal. En precies dát maakte het gevaarlijk.
Danielle had lang onder de douche gestaan die ochtend. Warm water langs haar huid. Haar ogen gesloten terwijl flarden van de nacht zich steeds opnieuw aan haar opdrongen.
Zijn handen op haar billen. Zijn stem. Zijn blik toen hij haar écht zag.
Hoe vanzelfsprekend haar lichaam uiteindelijk op hem had gereageerd.
Toen ze uit de douche stapte bleef ze even stil voor de spiegel staan.
Ze zag er vrijwel hetzelfde uit als altijd.
En toch voelde alles anders.
Zelfs het aantrekken van haar lingerie voelde intiemer dan normaal. Alsof haar lichaam zich ineens veel bewuster was van zichzelf. Haar blouse gleed over gevoelige huid. Haar bh voelde strakker. Haar tepels reageerden direct op de stof.
En ergens diep vanbinnen sidderde nog steeds diezelfde spanning na.
Beneden in de ontbijtzaal zat Bart al aan een tafel bij het raam. Rustig.
Alsof hij niet uren daarvoor nog volledig in haar was verdwenen.
Hij keek op toen ze binnenkwam.
Hun blikken kruisten elkaar heel even.
Lang genoeg. Niet lang genoeg voor iemand anders om iets te zien.
Maar lang genoeg om Danielle direct warmte door haar buik te laten voelen.
“Koffie?” vroeg hij rustig toen ze ging zitten. Te rustig bijna. Danielle knikte alleen kort terwijl ze inschonk.
Ze wist niet goed wat erger was:
• afstand,
• of deze beheersing.
Maar juist die rustige vanzelfsprekendheid maakte haar onrustig. Alsof hij haar nu kende op een manier die niemand in die ruimte kon vermoeden.
Tijdens de training bleef alles professioneel. Perfect zelfs.
En toch voelde Danielle continu een onderlaag tussen hen.
Kleine momenten:
• Bart die nét iets langer naar haar keek wanneer zij sprak;
• zijn hand die vluchtig langs haar onderrug gleed toen ze van plek wisselden;
• een stilte tussen hen die ineens zwaar voelde van herinneringen.
En ondertussen vroeg Danielle zich steeds opnieuw af: gebeurt dit echt?
Halverwege de middag stonden ze samen even alleen bij het koffieapparaat. Niemand in de buurt.
Bart keek haar aan. “Gaat het?”
Ze lachte zacht, bijna ongelovig. “Geen idee.”
Hij wilde iets zeggen maar deed het niet.
En juist dat maakte het intenser.
Want Danielle voelde aan alles dat hij dezelfde chaos voelde als zij; maar hem beter verborgen hield.
Pas tegen het einde van de middag kwam de echte schrik.
Niet van Bart. Van zichzelf.
Omdat ze ineens besefte dat afscheid nemen haar teleurstelde. Dat een deel van haar wenste dat er nóg een nacht was geweest. Die gedachte sloeg in als een schok. Niet omdat ze het wilde.
Maar omdat een deel van haar wist dat het waar was.
Na afloop van de training pakte ze langzaam haar koffer in.
Joggingbroek.
Lader.
Blouse.
Bh.
Alles netjes terug in controle. Maar vanbinnen voelde niets meer netjes.
Beneden in de lobby namen zij en Bart rustig afscheid. Geen grote scène.
Alleen een iets te lange knuffel.
Zijn hand laag op haar rug. Zijn mond dicht bij haar oor.
“Rij voorzichtig.”
Ze knikte alleen. Want praten voelde ineens gevaarlijk.
In de Mini naar huis kwam alles pas echt binnen. De stilte. De nacht.
Ze dacht aan:
• hoe ze hem had gepijpt,
• hoe natuurlijk dat voelde,
• hoe hij haar had aangekeken,
• hoe ze hem had toegelaten,
• hoe zijn vingers over haar billen waren gegleden,
• hoe dicht ze bij nóg meer was geweest.
En tegelijkertijd dacht ze aan hem.
Aan hoe hij haar beschreef nog vóór zij zichzelf zo zag.
Bij een tankstation stopte ze uiteindelijk even. Haar handen trilden licht toen ze haar telefoon pakte.
Ze staarde lang naar het lege scherm voordat ze begon te typen.
“Ik weet niet waar ik moet beginnen…
Maar volgens mij had jij dit al eerder gevoeld dan ikzelf wilde toegeven.
Het is gebeurd Jeroen…
Met Bart!
En het ergste is misschien nog wel dat het helemaal niet verkeerd voelde terwijl het gebeurde. Juist niet… dat maakt me compleet in de war.
Ik tril nog steeds als ik eraan denk. Niet alleen van schrik of schuld maar ook omdat het zó intens was. Alsof ik mezelf ergens kwijt raakte en tegelijk juist volledig voelde.
Ik snap ook niet hoe dit heeft kunnen gebeuren… of misschien snap ik het ergens juist te goed en is dát nog enger.
Hij was lief. Rustig. Aandachtig. Helemaal niet fout of pushend. En misschien maakte dat het juist gevaarlijk.
Ik voel me stom.
Geil.
Verdrietig.
Verward.
En ergens ook ongelofelijk vrouw ineens…
En misschien vind ik dat nog het ergste… dat ik altijd zo bang was dat contact met jou iets in beweging zou zetten wat ik niet meer kon controleren. Dat ik ons bewust binnen grenzen probeerde te houden… en dat uitgerekend nu dit gebeurt. Alsof ik niet alleen Peter hiermee pijn doe… maar jou ook.
Omdat jij dit blijkbaar eerder zag dan ikzelf wilde voelen.
En nu? Wat moet ik hiermee? Naar Peter? Naar Bart? Naar mezelf? En naar jou? Ik wil mezelf en mijn relatie niet kapot maken doordat ik met jou meer contact heb dan ik eigenlijk aankan… en dan gebeurt dit. Ik weet echt even niet meer wat wijsheid is…”
Toen ze uiteindelijk thuis binnenkwam stond Peter gewoon in de keuken.
Vertrouwd.
Rustig.
Veilig.
Hij keek glimlachend op terwijl zij haar jas uittrok.
“En?” vroeg hij luchtig terwijl hij een glas water pakte. “Twee goede dagen gehad samen?”
“Zou Coaching & Construction deze ook kunnen oppakken?”
Bart had het gezegd terwijl hij half over zijn laptop hing en een mail van een bestaande klant naar haar doorstuurde. “Tweedaagse. Teamontwikkeling. Bestuurslaag plus MT. Best stevige club.”
Danielle las vluchtig mee terwijl ze tegenover hem zat.
“Wanneer?”
“Over zes weken. Externe locatie. Hotel erbij.”
Hij keek even op.
“Zou mooi zijn als jij meedoet.”
Het was geen vraag zoals andere mannen vragen stelden. Geen lading. Geen spel. Juist daarom voelde het altijd zo veilig bij Bart.
Hij zag haar.
Niet alleen als vrouw. Niet alleen als collega. Maar als iemand die hij écht serieus nam.
En dat was precies waarom hun samenwerking langzaam anders was geworden.
Niet verkeerd.
Niet fout.
Maar wel… bijzonder.
Ze waren elkaar steeds meer gaan aanvullen:
• hij rustiger,
• zij scherper,
• hij strategisch,
• zij gevoelig voor dynamiek,
• hij observerend,
• zij verbindend.
Mensen zeiden het ook steeds vaker tijdens trajecten:
“Jullie voelen elkaar goed aan.”
En Danielle lachte dat meestal weg.
Maar diep vanbinnen voelde ze dat ook.
De offertepresentatie verliep bijna irritant soepel.
Tijdens de afspraak merkte Danielle weer hoe prettig Bart werkte:
geen haantjesgedrag,
geen dominantie,
geen opgeblazen trainerstaal.
Hij liet háár ruimte.
Sterker nog:
hij keek zichtbaar trots wanneer zij sprak.
Dat voelde ze.
Altijd.
Niet overdreven.
Niet ongemakkelijk.
Maar wel echt.
En toen ze na afloop terugliepen naar de parkeerplaats keek Bart haar even glimlachend aan.
“Volgens mij hebben we ‘m.”
“Denk het ook.”
“Ze reageerden vooral sterk op jou.”
Danielle trok haar wenkbrauw op.
“Oh?”
“Ja.” Hij startte de auto. “Jij maakt het zacht zonder zweverig te worden.”
Ze keek even naar buiten.
Dat soort opmerkingen bleven altijd hangen.
Niet omdat Bart flirtte.
Maar omdat hij dingen zei die binnenkwamen.
Twee weken later kwam de bevestiging binnen.
Training akkoord. Twee dagen extern.
Bart stuurde alleen: “Mooi duo zijn we toch 😉”
Ze glimlachte toen ze het las.
En voelde direct daarna die bekende correctie in zichzelf.
Rustig.
Normaal.
Professioneel.
Toch bleef ze de rest van de avond warmer dan nodig was.
Peter reageerde nauwelijks op de tweedaagse.
“Met Bart?”
“Ja.”
“Gezellig toch?”
Ze knikte terwijl ze haar tas inpakte.
En ergens voelde dat bijna erger.
Omdat Bart veilig was.
Omdat Peter hem vertrouwde.
Omdat zij hem vertrouwde.
Misschien wel iets té veel.
De eerste trainingsdag was intensief.
Bestuurders. Ego’s. Dynamiek. Emoties.
Danielle zat volledig in haar rol:
• scherp,
• professioneel,
• warm waar nodig,
• stevig wanneer het moest.
En Bart keek haar meerdere keren aan zoals hij vaker deed tijdens sessies:
alsof hij genoot van hoe goed ze was.
Halverwege de middag stond Danielle voor het whiteboard om een model uit te tekenen. Ze strekte zich iets omhoog om de bovenste lijn af te maken en voelde niet dat haar blouse een stukje mee omhoog schoof.
Net genoeg.
Een smalle strook zachte huid.
Een vluchtige glimp van donker stof van haar string boven haar rok.
Meer niet.
Maar toen ze zich omdraaide was Bart midden in een zin even stilgevallen.
Heel kort maar. Lang genoeg.Hun ogen kruisten elkaar. Danielle voelde direct warmte door haar buik trekken.
En precies omdat niemand anders iets gemerkt had, voelde het nóg intenser.
De rest van de middag werd ze zich steeds bewuster van haar eigen lichaam.
Van de warmte onder haar blouse.
Van stof dat langs gevoelige huid schoof.
Van hoe haar bh net iets strakker voelde dan normaal.
En nog erger:
van het feit dat ze merkte wanneer Bart keek. Niet ordinair. Niet starend. Maar aandachtig.
Alsof hij haar aanwezigheid steeds bewuster begon te voelen.
En juist dát maakte haar onrustig.
Dat vrouwelijke besef: “waarom wil ik eigenlijk dat hij me aantrekkelijk vindt?”
Ze probeerde zichzelf direct terug in haar professionele rol te trekken.
Maar ergens was er al iets verschoven.
Het hotel lag aan de rand van een bosgebied. Rustig. Modern. Grote kamers.
Tijdens het diner werd het zachter tussen hen. Niet flirtend, ontspannen.
Een tweede glas wijn. Langer oogcontact. Lachen dat nét iets persoonlijker werd. Praten over vroeger. Over relaties. Over ouder worden.
Over hoe weinig mensen écht zeggen wat ze voelen. Danielle merkte dat ze steeds minder “aan” stond.
De zakelijke spanning zakte langzaam uit haar lichaam. En precies daar werd het gevaarlijk.
Terug op haar kamer waste ze langzaam haar gezicht schoon.
Mascara weg. Lippenstift weg. Professionele buitenkant zachter.
Ze trok haar blouse uit, daarna haar rok. Haar bh ging vrijwel direct daarna los. Opluchting.
Uiteindelijk bleef ze achter in een lichte joggingbroek en een oversized T-shirt dat soepel langs haar lichaam viel.
Geen make-up. Blote voeten. Haren los zoals altijd.
Niet Danielle van Coaching & Construction. Gewoon… Daan.
Ze liep langzaam langs de spiegel en bleef heel even staan.
De joggingbroek hing laag op haar heupen. Onder het dunne shirt tekenden haar tepels zich licht af.
Automatisch streek ze haar haren iets beter naar achteren.
Daarna moest ze bijna lachen om zichzelf. Waarom wilde ze er eigenlijk goed uitzien? Het is klaar voor vandaag!
Die gedachte bleef irritant lang hangen.
Ze stond net haar telefoon op te laden toen die trilde. “Bart”.
“Sorry,” zei hij direct toen ze opnam. “Werkdingetje. Morgen dat laatste blok… ik twijfel nog over de volgorde.”
Ze glimlachte direct.
Natuurlijk had hij een reden nodig.
Tien minuten later hadden ze het amper nog over de training.
“Kom anders even koffie drinken,” zei hij uiteindelijk zacht. “Dan lopen we morgen nog één keer door.”
Ze wist direct dat ze nee had moeten zeggen. Maar twee minuten later stond ze toch voor zijn deur.
Bart deed vrijwel meteen open.
Ook hij was veranderd sinds het diner.
Geen colbert meer.
Geen nette schoenen.
Donkere joggingbroek.
Wit T-shirt.
Bril iets scheef.
Vermoeide ogen.
Menselijker.
Warm.
En ineens voelde zijn hotelkamer veel te klein.
“Kom binnen.”
Op tafel lagen daadwerkelijk nog trainingspapieren. Dat maakte het bijna erger. Ze bespraken eerst nog echt de tweede dag. Werkelijk. Tot de stiltes langer werden en Danielle zich steeds bewuster werd van haar eigen lichaam onder dat dunne shirt. Geen bh.
Haar tepels gevoelig van de lange dag, bevrijd van haar bh…Haar huid warm van wijn en spanning.
Hun knieën raakten elkaar bijna toen ze naast elkaar op de rand van het bed naar de papieren keken.
Bart zei halverwege een zin ineens niets meer. Danielle keek op.
Hij keek gewoon naar haar.
Niet gehaast. Niet schuldig. Alleen… geraakt. En precies dat maakte haar ademhaling onrustig.
Ze rook zijn geur ineens veel sterker nu hij zo dichtbij zat.
Warm.
Mannelijk.
Vertrouwd.
“Mag ik eerlijk zijn?”
Ze voelde direct iets samentrekken in haar buik.
“Dat klinkt gevaarlijk.”
Hij lachte nerveus.
“Dat is het waarschijnlijk ook.”
Even bleef het stil.
Toen haalde hij diep adem. “Ik heb zó vaak geprobeerd niet naar je borsten te kijken.”
Danielle voelde direct hitte in haar gezicht trekken.
“Bart…”
“Nee luister…” Zijn stem bleef zacht. “Niet ordinair. Echt niet. Maar soms… tijdens trainingen… als jij enthousiast praat of gespannen bent…”
Zijn ogen zakten heel even naar haar shirt. “…dan zie ik dat je tepels hBart worden onder je blouse en dan moet ik mezelf echt dwingen normaal te blijven kijken.”
God.
Ze had duizend dingen verwacht. Maar niet dit. En nog erger: haar lichaam reageerde onmiddellijk.
Niet geschokt.
Geil.
Ze sloeg haar armen instinctief iets over elkaar. Bart schudde direct zijn hoofd.
“Sorry. Vergeet het.”
Maar Danielle vergat het niet. Integendeel.
Ze voelde ineens alles:
• haar blote huid onder het shirt,
• haar gespannen tepels,
• de warmte tussen haar benen,
• zijn blik,
• zijn eerlijkheid.
“Hoe lang al?” vroeg ze zacht.
Hij keek haar direct aan.
“Te lang.”
De eerste kus kwam langzaam.
Voorzichtig. Alsof geen van beiden volledig durfde toe te geven dat dit al veel langer onderweg was.
Maar zodra Bart haar gezicht tussen zijn handen nam en haar opnieuw kuste, voelde Danielle hoe haar lichaam zich onmiddellijk ontspande.
Niet angstig.
Niet twijfelend.
Juist alsof ze hier al eerder geweest was.
Zijn handen gleden langzaam langs haar rug omlaag tot ze op haar billen rustten.
Stevig. Warm.
En precies dat mannelijke vasthouden maakte haar direct zachter tegen hem aan bewegen.
Ze voelde zijn opwinding tegen haar buik terwijl hij haar T-shirt langzaam omhoog schoof.
Deze keer hielp ze mee.
Langzaam trok ze het over haar hoofd.
De blik waarmee Bart daarna naar haar keek maakte haar gevaarlijk warm.
Niet gulzig. Bijna bewonderend.
Zijn vingers gleden voorzichtig langs haar kleine borsten terwijl hij zichtbaar probeerde rustig te blijven.
“Jezus…” mompelde hij zacht. “Ik heb hier zo vaak over gefantaseerd…”
Zijn duimen streelden langzaam over haar tepels.
Danielle sloot direct haar ogen.
Gevoelig. Veel te gevoelig.
Ze voelde hoe haar ademhaling direct hoger werd terwijl Bart haar opnieuw kuste.
Langzamer nu.
Dieper.
Zijn handen bleven haar lichaam ontdekken alsof hij nog steeds nauwelijks kon geloven dat hij haar echt mocht aanraken.
Toen zij uiteindelijk haar handen onder zijn shirt schoof voelde ze iets onverwachts: spanning.
Niet bij haar.
Bij hem.
Bart was zichtbaar zenuwachtig.
Dat maakte haar nog geiler.
Ze trok zijn shirt langzaam uit terwijl hij haar aankeek alsof hij ieder moment wakker kon worden uit dit moment.
Geen perfect lichaam. Geen sportschoolman.
Gewoon Bart.
Warm.
Mannelijk.
Echt.
Zijn joggingbroek hing inmiddels laag op zijn heupen terwijl Danielle hem bleef aankijken. Ze voelde zijn spanning bijna letterlijk in de kamer hangen.
Langzaam liet ze haar handen langs zijn buik naar beneden glijden. Hij slikte zichtbaar.
“Daan…”
Alsof hij nog één keer wilde checken of dit echt gebeurde.
Haar vingers bleven even rusten op de band van zijn boxer. Toen trok ze die langzaam mee naar beneden.
Voor het eerst zag ze hem echt.
Niet perfect.
Niet overdreven.
Maar mannelijk.
Warm. Levend. En vooral:
zichtbaar verlangend naar háár, heel zichtbaar!
Ze voelde direct opnieuw die warme golf tussen haar benen trekken toen ze zag hoe hij reageerde op haar blik alleen al.
Alsof hij zich ineens volledig bloot voelde voor haar. En precies dat ontroerde haar onverwacht. Daarna liet Bart zijn blik langzaam over haar lichaam zakken.
Over haar borsten, haar buik.De lichte joggingbroek die laag op haar heupen hing.
Zijn handen gleden langzaam langs haar middel terwijl hij haar bleef aankijken.
Toen haakte hij heel voorzichtig zijn vingers achter de band van haar broek.
Even wachtte hij. Danielle voelde haar hart direct sneller slaan.
Maar in plaats van weg te trekken tilde ze haar heupen een fractie omhoog.
Toestemming.
Bart trok de stof langzaam langs haar benen naar beneden.
Daaronder bleef alleen haar donkere string achter. Klein, vochtig, vrouwelijk.
Bijna pijnlijk intiem ineens.
Zijn blik bleef daar even rusten.
En toen hij daarna langzaam met zijn vingers langs de rand van het stof gleed voelde Danielle hoe haar hele lichaam reageerde.
“God…” fluisterde Bart zacht.
Ze voelde zijn lichte aarzeling toen hij haar string uiteindelijk langzaam naar beneden schoof.
Alsof hij besefte hoe persoonlijk dit moment eigenlijk was.
Danielle voelde haar buik direct aanspannen. Nu zou hij haar echt zien.
Niet professioneel.
Niet veilig verstopt achter kleding.
Niet “Daan van overdag”.
Gewoon zij.
Kwetsbaar. Vrouwelijk. Open.
En tegelijk voelde ze iets anders:
trots. Omdat ze zag hoe onder de indruk hij werkelijk was.
Toen hij haar eindelijk volledig zag bleef hij heel even stil. Niet geschokt.
Meer… gefascineerd.
Warmte trok direct door Danielle heen toen ze voelde hoe aandachtig hij keek.
Zacht. Verzorgd, glad zelfs.
Bewust vrouwelijk.
Terwijl Bart zelf juist minder gepolijst voelde. Meer beharing.
Mannelijker.
En precies dat contrast maakte het onverwacht intiem.
Ze liet haar hand voorzichtig over hem glijden.
Rustig. Nieuwsgierig bijna.
Bart sloot direct zijn ogen.
Ze zag hoe hij moeite deed kalm te blijven terwijl haar aanraking steeds zekerder werd. En ergens maakte dat iets ondeugends in haar wakker.
Alsof ze hem óók iets wilde geven.
Niet alleen ontvangen.
Toen ze langzaam voor hem ging zitten keek Bart haar direct aan.
“Dat hoeft niet…” Maar zijn stem klonk al schor.
Danielle glimlachte klein. “Misschien wil ik het.” Eerst voorzichtig. Alsof ze zelf nog moest wennen aan wat ze deed.
Maar toen ze voelde hoe sterk hij op haar reageerde verdween haar onzekerheid langzaam.
Bart streek haar haren uit haar gezicht terwijl zijn ademhaling steeds zwaarder werd. Ze voelde zijn handen steviger op haar hoofd. Niet hard. Meer instinctief.
En toen zij hem dichter en vooral dieper toeliet, hem bleef aankijken terwijl zijn controle langzaam verdween, voelde Danielle hoe de spanning tussen hen volledig kantelde.
Niet meer aftasten.
Niet meer denken.
Alleen nog voelen.
“Fuck…Daan”, fluisterde hij schor terwijl zijn vingers steviger langs haar hals en haren gleden.
De manier waarop hij haar naam daarna uitsprak maakte haar gevaarlijk warm vanbinnen. Alsof hij zich al veel langer had ingehouden dan zij ooit had beseft.
Toen Bart haar uiteindelijk voorzichtig omhoog trok en haar tegen zich aan trok, voelde ze hoe zijn hele lichaam gespannen stond van verlangen.
Alsof hij haar nauwelijks meer los wilde laten.
Daarna nam hij haar langzaam mee richting bed.
Niet gehaast.
Alsof hij elk detail van haar wilde onthouden. Toen hij tussen haar benen zakte voelde Danielle direct hoe anders dit was dan haastige lust.
Bart nam de tijd.
Zijn handen gleden over haar dijen, langs haar billen, trokken haar dichter naar hem toe alsof hij geen genoeg van haar kon krijgen. En toen zijn mond haar vond, verloor ze langzaam haar grip op denken. Ze hoorde haar eigen ademhaling veranderen.
Korte zachte geluidjes in de stille hotelkamer.
Het natte ritme van haar lichaam dat steeds heftiger op hem reageerde.
Bart leek volledig gefascineerd door haar reacties.Alsof hij haar las met zijn handen en mond tegelijk.
Zijn vingers vonden langzaam hun eigen ritme terwijl hij haar bleef aankijken tussen momenten door; observerend, aandachtig, bijna hongerig naar elke kleine beweging van haar lichaam.
Danielle voelde hoe haar benen zich steeds verder openden terwijl haar hand zich vastgreep in zijn haar.
Zijn andere hand gleed ondertussen opnieuw over haar billen.
Warm.
Stevig.
Bezitterig bijna.
En toen voelde ze het weer. Heel voorzichtig. Zijn vingers die nieuwsgierig langs de gevoelige huid tussen haar billen bleven cirkelen.
Niet dwingend. Meer onderzoekend.
Alsof hij wilde voelen hoe zij daarop reageerde. De spanning die daardoor door haar lijf trok verraste haar compleet.
Ze schrok bijna van haar eigen reactie.
Bart keek direct omhoog.
Alsof hij wilde checken of hij te ver ging.
Maar Danielle trok hem alleen maar dichter terug naar zich toe.
Niet stoppen.
Niet nadenken.
Alleen voelen.
En precies daar verloor ze langzaam haar laatste restje controle. Toen Bart uiteindelijk langzaam omhoog kwam proefde ze zichzelf nog zacht op zijn lippen toen hij haar kuste.
Danielle keek hem anders aan nu.
Niet meer alleen verlangend.
Maar geraakt.
Omdat hij haar niet alleen wilde hebben.
Hij had haar aandachtig laten voelen.
En juist daardoor schoof zij hem uiteindelijk zelf langzaam achterover het bed op.
Later lag ze onder hem terwijl hij haar langzaam liefhad alsof hij nog steeds nauwelijks kon geloven dat zij echt van hem was op dit moment.
Zijn gezicht dicht bij het hare.
Zijn adem warm langs haar hals.
Zijn handen stevig op haar billen terwijl hun lichamen steeds dichter tegen elkaar bewogen. En ergens onderweg verdween bij Danielle het laatste restje controle.
Niet omdat het wild was.
Maar juist omdat het zo intens echt voelde. Ze voelde hoe haar lichaam hem volledig toeliet. Hoe haar gedachten oplosten.
Hoe ze zichzelf vergat zodra hij haar naam zacht tegen haar huid fluisterde.
En toen ze uiteindelijk brak onder die golf van spanning en verlangen, trok ze hem instinctief nóg dichter tegen zich aan.
Alsof ze hem nergens meer tussen wilde laten. Bart volgde kort daarna.
Niet luid.
Niet grof.
Meer alsof hij zichzelf eindelijk verloor nadat hij zich veel te lang had ingehouden.
Daarna bleef hij lange tijd stil tegen haar aan liggen. Zijn hand loom over haar buik.
Hun ademhaling langzaam rustiger wordend. En Danielle realiseerde zich ergens diep vanbinnen dat dit geen gewone fout meer was.
Ergens diep in de nacht werd ze wakker van trillingen op het nachtkastje.
Haar telefoon.
Peter.
Twee gemiste oproepen.
Een appje: “Alles goed daar? 😊”
De warmte in haar buik veranderde direct in schuld.
Bart werd half wakker naast haar.
“Wat is er?”
Ze keek lang naar het scherm.
“Ik weet niet meer wat ik aan het doen ben…” Bart zei niets. Hij trok haar alleen dichter tegen zich aan.
En juist dat brak iets open in haar.
De tweede trainingsdag begon veel te normaal. En precies dát maakte het gevaarlijk.
Danielle had lang onder de douche gestaan die ochtend. Warm water langs haar huid. Haar ogen gesloten terwijl flarden van de nacht zich steeds opnieuw aan haar opdrongen.
Zijn handen op haar billen. Zijn stem. Zijn blik toen hij haar écht zag.
Hoe vanzelfsprekend haar lichaam uiteindelijk op hem had gereageerd.
Toen ze uit de douche stapte bleef ze even stil voor de spiegel staan.
Ze zag er vrijwel hetzelfde uit als altijd.
En toch voelde alles anders.
Zelfs het aantrekken van haar lingerie voelde intiemer dan normaal. Alsof haar lichaam zich ineens veel bewuster was van zichzelf. Haar blouse gleed over gevoelige huid. Haar bh voelde strakker. Haar tepels reageerden direct op de stof.
En ergens diep vanbinnen sidderde nog steeds diezelfde spanning na.
Beneden in de ontbijtzaal zat Bart al aan een tafel bij het raam. Rustig.
Alsof hij niet uren daarvoor nog volledig in haar was verdwenen.
Hij keek op toen ze binnenkwam.
Hun blikken kruisten elkaar heel even.
Lang genoeg. Niet lang genoeg voor iemand anders om iets te zien.
Maar lang genoeg om Danielle direct warmte door haar buik te laten voelen.
“Koffie?” vroeg hij rustig toen ze ging zitten. Te rustig bijna. Danielle knikte alleen kort terwijl ze inschonk.
Ze wist niet goed wat erger was:
• afstand,
• of deze beheersing.
Maar juist die rustige vanzelfsprekendheid maakte haar onrustig. Alsof hij haar nu kende op een manier die niemand in die ruimte kon vermoeden.
Tijdens de training bleef alles professioneel. Perfect zelfs.
En toch voelde Danielle continu een onderlaag tussen hen.
Kleine momenten:
• Bart die nét iets langer naar haar keek wanneer zij sprak;
• zijn hand die vluchtig langs haar onderrug gleed toen ze van plek wisselden;
• een stilte tussen hen die ineens zwaar voelde van herinneringen.
En ondertussen vroeg Danielle zich steeds opnieuw af: gebeurt dit echt?
Halverwege de middag stonden ze samen even alleen bij het koffieapparaat. Niemand in de buurt.
Bart keek haar aan. “Gaat het?”
Ze lachte zacht, bijna ongelovig. “Geen idee.”
Hij wilde iets zeggen maar deed het niet.
En juist dat maakte het intenser.
Want Danielle voelde aan alles dat hij dezelfde chaos voelde als zij; maar hem beter verborgen hield.
Pas tegen het einde van de middag kwam de echte schrik.
Niet van Bart. Van zichzelf.
Omdat ze ineens besefte dat afscheid nemen haar teleurstelde. Dat een deel van haar wenste dat er nóg een nacht was geweest. Die gedachte sloeg in als een schok. Niet omdat ze het wilde.
Maar omdat een deel van haar wist dat het waar was.
Na afloop van de training pakte ze langzaam haar koffer in.
Joggingbroek.
Lader.
Blouse.
Bh.
Alles netjes terug in controle. Maar vanbinnen voelde niets meer netjes.
Beneden in de lobby namen zij en Bart rustig afscheid. Geen grote scène.
Alleen een iets te lange knuffel.
Zijn hand laag op haar rug. Zijn mond dicht bij haar oor.
“Rij voorzichtig.”
Ze knikte alleen. Want praten voelde ineens gevaarlijk.
In de Mini naar huis kwam alles pas echt binnen. De stilte. De nacht.
Ze dacht aan:
• hoe ze hem had gepijpt,
• hoe natuurlijk dat voelde,
• hoe hij haar had aangekeken,
• hoe ze hem had toegelaten,
• hoe zijn vingers over haar billen waren gegleden,
• hoe dicht ze bij nóg meer was geweest.
En tegelijkertijd dacht ze aan hem.
Aan hoe hij haar beschreef nog vóór zij zichzelf zo zag.
Bij een tankstation stopte ze uiteindelijk even. Haar handen trilden licht toen ze haar telefoon pakte.
Ze staarde lang naar het lege scherm voordat ze begon te typen.
“Ik weet niet waar ik moet beginnen…
Maar volgens mij had jij dit al eerder gevoeld dan ikzelf wilde toegeven.
Het is gebeurd Jeroen…
Met Bart!
En het ergste is misschien nog wel dat het helemaal niet verkeerd voelde terwijl het gebeurde. Juist niet… dat maakt me compleet in de war.
Ik tril nog steeds als ik eraan denk. Niet alleen van schrik of schuld maar ook omdat het zó intens was. Alsof ik mezelf ergens kwijt raakte en tegelijk juist volledig voelde.
Ik snap ook niet hoe dit heeft kunnen gebeuren… of misschien snap ik het ergens juist te goed en is dát nog enger.
Hij was lief. Rustig. Aandachtig. Helemaal niet fout of pushend. En misschien maakte dat het juist gevaarlijk.
Ik voel me stom.
Geil.
Verdrietig.
Verward.
En ergens ook ongelofelijk vrouw ineens…
En misschien vind ik dat nog het ergste… dat ik altijd zo bang was dat contact met jou iets in beweging zou zetten wat ik niet meer kon controleren. Dat ik ons bewust binnen grenzen probeerde te houden… en dat uitgerekend nu dit gebeurt. Alsof ik niet alleen Peter hiermee pijn doe… maar jou ook.
Omdat jij dit blijkbaar eerder zag dan ikzelf wilde voelen.
En nu? Wat moet ik hiermee? Naar Peter? Naar Bart? Naar mezelf? En naar jou? Ik wil mezelf en mijn relatie niet kapot maken doordat ik met jou meer contact heb dan ik eigenlijk aankan… en dan gebeurt dit. Ik weet echt even niet meer wat wijsheid is…”
Toen ze uiteindelijk thuis binnenkwam stond Peter gewoon in de keuken.
Vertrouwd.
Rustig.
Veilig.
Hij keek glimlachend op terwijl zij haar jas uittrok.
“En?” vroeg hij luchtig terwijl hij een glas water pakte. “Twee goede dagen gehad samen?”
Trefwoord(en): Vreemdgaan, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Kanaia (44)
CupD (48)
Misslian (27)