Je zou denken dat zondag in De Zoete Gleuf eindelijk een dag van bezinning zou brengen, een ochtend van ingetogenheid, van psalmen zingen en collectes rond laten gaan, een laatste rustpunt voordat de week weer van voren af aan begon. De bus stond al klaar om half tien, dezelfde touringcar van vrijdag, nu met een kruisje op de voorruit geplakt door de chauffeur die allang wist dat hier niets heiligs meer was. “Naar de kerk,” had de directie het genoemd. Een uitje naar de oude Sint-Antoniuskerk aan de rand van Breda, een mooi historisch gebouw met hoge ramen en houten banken die kraakten onder het gewicht van zondaars. Maar zondaars waren we hier allemaal, en de kerk zou dat vandaag ruimschoots ondervinden.

Mevrouw De Vries zat vooraan in de bus, een flesje jenever van gisteren nog in haar tas, haar rok al omhoog geschoven. Meneer Van Ginkel zat naast haar, vingers diep in haar tandeloze gleuf terwijl de bus de parkeerplaats af reed. “Vinger maar door, ouwe rukker,” mompelde ze. “Ik wil nat de kerk in.” Achterin had het gezin Van Dam zich weer genesteld. De moeder zat op de schoot van haar zoon, zijn lul half in haar kut, terwijl de dochter haar vader pijpte met trage, natte halen. Fikkie rende door het gangpad, likkend aan blote dijen. Jolanda zat halverwege met twee kleinkinderen van bewoners – volwassen kerels van rond de vijfentwintig – die om beurten haar mond gebruikten.

De kerk was halfvol toen we aankwamen: wat oude gelovigen, een paar families, de pastoor die al bij de deur stond met een geforceerde glimlach. Hij kende de reputatie van De Zoete Gleuf, maar hoopte blijkbaar dat vandaag anders zou zijn. Hij had het mis.

We schoven de banken in, oud hout kraakte onder hangende billen en stijve lullen. Het orgel begon te spelen, een plechtig gezang vulde de ruimte. Mevrouw Bakker zat naast me, haar hand direct op mijn kruis. “Voel eens hoe nat ik al ben van dat gezang,” fluisterde ze. Haar vingers ritsten mijn broek open en begonnen langzaam te rukken terwijl de pastoor het openingsgebed uitsprak.

Halverwege het eerste lied begon het. Mevrouw De Vries was op haar knieën gegaan in de bank, zogenaamd om te bidden, maar in werkelijkheid had ze de lul van Van Ginkel in haar tandeloze mond. Ze zoog hem met diepe, gulzige halen, kwijl droop op de houten vloer. Naast haar had een andere bewoonster haar rok omhoog en vingerde zichzelf openlijk. De pastoor haperde even bij het zien van de bewegingen, maar ging door. Totdat Jolanda opstond, naar

voren liep en naast hem ging staan. “Mag ik even meedoen, pater?” Ze trok haar blouse open, liet haar jonge tieten zien en zakte op haar knieën voor hem.

De pastoor verstijfde toen ze zijn soutane opensloeg en zijn lul in haar mond nam. “Dit… dit is godslastering,” stamelde hij, maar zijn heupen bewogen mee.

Binnen vijf minuten was de mis een farce. Mevrouw Kloosterman lag op een bank, benen wijd over de leuning, terwijl Schouten haar oude kut neukte met trage, diepe stoten. “Ja, neuk me in Gods huis,” kreunde ze hardop. Het geluid echode onder het gewelf. Een paar oude gelovigen probeerden nog te protesteren, maar een van de bouwvakkers die was meegekomen greep een van hen vast – een stevige vrouw van rond de zestig – en trok haar rok omhoog. Hij ramde zijn dikke zwarte lul in haar terwijl ze tegen de biechtstoel leunde. “O Heer, vergeef me,” hijgde ze, maar ze duwde haar kont naar achteren.

Het gezin Van Dam had de voorste rij ingenomen. De moeder lag op de communiebank, zoon diep in haar kut, terwijl de dochter op haar knieën voor haar vader zat en hem pijpte. Fikkie snuffelde tussen de banken, likte aan druipende sappen op de vloer en sprong af en toe op een bank om een kut of lul te bewerken. De vader gromde: “Neuk je moeder in de kerk, jongen. Laat Jezus maar kijken.”

De koorleden die eerder waren meegekomen, zongen eerst nog mee, maar al snel lagen ze op de altaren. Een van hen lag op haar rug op het altaar, rok omhoog, terwijl een bouwvakker haar jonge kut ramde. Haar stem, nog steeds zuiver, ging over in hoog gekreun: “Ja, vul me, neuk me kapot voor het oog van God!” Een ander koorlid zat op de schoot van een oude bewoner in een biechtstoel, de deur halfopen, haar kreunen vermengd met “Vader, ik heb gezondigd…”

Ik zat in een bank en keek toe met diezelfde afstandelijke kalmte die ik nu al een week had ontwikkeld. Mevrouw Smit was met haar rollator naar voren geschuifeld en had de pastoor, die nog half in Jolanda’s mond zat, naar zich toe getrokken. Ze draaide zich om, leunde over de communiebank en liet zich van achteren nemen door hem terwijl Jolanda onder haar de ballen likte. “Neuk die ouwe hoerenkut, pater,” hijgde Smit. “Geef me absolutie met je lul.”

De hele kerk was veranderd in een groot, gewijd orgiehuis. Banken kraakten, gezangen werden vervangen door gekreun en het natte klappen van vlees. Mevrouw De Vries lag nu op het altaar, benen wijd, terwijl twee bouwvakkers om de beurt haar tandeloze gleuf gebruikten. “Spuit in me, jongens! Vul de ouwe kut van de duivel!” schreeuwde ze. Zaad droop over de heilige stenen. Naast haar lag Jolanda, dubbel gepenetreerd, een zwarte lul in haar kut, een oude in haar mond.

Het gezin Van Dam had een cirkel rond het doopvont gevormd. Vader in de kont van zijn dochter, zoon in de kut van zijn moeder, Fikkie likkend aan alles wat overliep. De dochter kreunde: “Dit is beter dan biechten, pap. Vul me met je zondige zaad.”

Tegen het einde van wat normaal de zegen zou zijn, kwam de pastoor klaar in de mond van Jolanda, spoot over haar gezicht terwijl hij een laatste “Amen” uitbracht. De kerk galmde van orgasmen, gelach en het geluid van flessen die rondgingen. Iedereen was nat, plakkerig, voldaan op een manier die geen gebed ooit kon geven.

Terug in de bus was het stil, op het zachte zuigen en kreunen na. Iedereen half ontkleed, zaad op banken, kutten glimmend. Mevrouw De Vries zat vooraan, zaad op haar kin, en nam een slok jenever. “Mooie preek,” zei ze. “Volgende week weer?”

Ik parkeerde de auto bij De Zoete Gleuf en keek uit over het natuurgebied. Een week was voorbij. Zeven dagen van pure, ontremde lust. Geen schaamte, geen grenzen, alleen maar huid, sappen en het besef dat het einde toch komt, maar dat je tot die tijd kunt neuken alsof morgen nooit bestaat.

De Vries legde haar hand op mijn knie. “Maandag begint het weer, jongen.”

Natuurlijk begon het weer. In De Zoete Gleuf hield het nooit op. Het was geen tehuis. Het was een bekentenis van wat we allemaal zijn onder de dunne laag beschaving: geile, hongerige dieren die genieten tot de laatste adem. En de kerk had het alleen maar bevestigd.